‫[ این سریال تخیلی است و تمام مکان‌ها، شخصیت‌ها، سازمان‌ها، محیط‌ها و رویدادهای به تصویرکشیده‌شده در این سریال ساخته تخیل هستند.]
‫[ تمام صحنه‌هایی که شامل حیوانات هستند، در محیطی امن و با نظارت و راهنمایی متخصصان ضبط شده‌اند.]
‫خانم سئوک!
‫[دانشگاه یئون‌شین - بخش جراحی مغز و اعصاب]
‫[آزمون هفتگی - هفته سوم آپریل]
‫[شامل گلیکوژن است، و تومور...]
‫[مجمع عمومی دانشکده پزشکی یئون‌شین 2016]
‫[مراسم استقبال از دکتر دوک‌هی چوی]
‫[دوک‌هی چوی]
‫[جراح مغز و اعصاب سئوک جونگ]
‫[دانشگاه یئون‌شین]
‫[دانشکده پزشکی - دانشگاه یئون‌شین]
‫قبولی زودهنگام؟ تو چه سنی؟
‫هفده سالگی. ‫بالاترین نمره آزمون ورودی بود.
‫- باید باهوش باشه. ‫- آره، باهوشه.
‫ولی چه فایده؟ آدم بی‌ملاحظه‌ایه.
‫توصیه می‌کنم حواستون باشه.
‫پس این سئوک جونگ انقدر بده؟
‫تازه برگشتم بعد اول از همه این رو باید بهم می‌گفتی.
‫باور کن، ‫در این حد دردسرسازه.
‫یه چیزیش هست.
‫و خیلی زیاد حرف می‌زنه.
‫زیاد حرف می‌زنه؟
‫جدی می‌گم.
‫دهنش که بجنبه... ‫تا یک ساعت حرف می‌زنه.
‫کلی حرف و گلایه داره.
‫و عقل کل بازی درمیاره.
‫ظاهرا آدم پردردسریه.
‫آره، قطعا همینطوره. ‫ولی کارش هم خوبه.
‫خیلی به خودش سخت می‌گیره.
‫جوری رفتار می‌کنی ‫انگار این بچه جهنم به‌پا کرده.
‫وقتی مقاله‌ش رو که خوندم حس بدی داشتم.
‫چی نوشته بود؟
‫هر وقت فرصت کردی بخونش.
‫- دکتر چوی! ‫- خانم نا.
‫مشتاق دیدار.
‫شنیده بودم هنوز بوستون هستید.
‫الان برای همیشه برگشتید؟
‫بله. برای همیشه برگشتم.
‫حالت چطوره؟
‫وای خدای من.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمتون، گریه‌م گرفت.
‫خب، زانوهات چطوره؟ خوبن؟
‫می‌دونید، ‫سعی می‌کنم خیلی بهشون فشار نیارم.
‫بیا، اول غذا بخور. ‫بعدش کمکت می‌کنم.
‫نگران من نباش.
‫بیا داخل.
‫در بازه. بیا تو.
‫هان؟
‫سئوک جونگ.
‫- استاد ‫- هان؟
‫انگار رزیدنت‌های جدید خیلی وقت‌شون آزاده،
‫که الان تو بخش نیستی.
‫- امروز روز استراحتمه. ‫- اگه مرخصی هستی، باید استراحت کنی.
‫چشمات قرمز شده.
‫مهم نیست.
‫حالا مگه خواب مهمه؟
‫حتما دلیلی داشتی که بدون ‫هیچگونه معرفی رسمی...
‫سر زده اومدی تو دفتر استادت.
‫شنیدم که برگشتین کره.
‫کل مسیر رو دویدم ‫چون می‌خواستم اینو نشون‌تون بدم.
‫سوال جراحی مغز و اعصاب این هفته‌ست.
‫اگه در امتداد محور مغزی ‫اینجا و اینجا رو ببینید،
‫تومورهای سه میلی‌متریه.
‫دو تا.
‫کوردوما هستن، درسته؟
‫دکتر سونگ که پیش شما بود،
‫پشت سرم حرف می‌زد، آره؟
‫بهتون گفت من عجیبم؟
‫چون حقیقت نداره.
‫حقیقتش، من هم ‫خیلی ازش خوشم نمیاد.
‫تو اتاق عمل خمیازه می‌کشه.
‫تازه مقاله‌هاش هم که بماند.
‫آخه همه‌شون رو خوندم. ‫و ارزش خوندن نداشتن.
‫کار بقیه رو سرهم می‌کنه.
‫پس به خودت جرئت دادی جلوی من ‫اینطوری درباره دکتر سونگ حرف بزنی؟
‫دکتر سونگ، قبلا ‫شاگرد شما بود، درسته؟
‫مثل من.
‫مثل تو؟
‫آره.
‫نمی‌دونید چقدر ‫منتظر شما بودم.
‫منتظر بودم ‫از بوستون برگردین.
‫هر روز.
‫حتی قبل اینکه از دانشکده ‫پزشکی فارغ التحصیل بشم.
‫تمام مقالات، همه، ‫همه تحقیقات‌تون،
‫همه‌شون رو خوندم. ‫حتی چندتاشون رو حفظ کردم.
‫البته وقتت رو تلف کردی.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫تک تک کلمه‌هاش بی‌نقصه.
‫پس اتلاف وقت نیست.
‫[بی‌نقص]
‫[بیمارستان دانشگاهی یئون‌شین]
‫دکتر چوی!
‫سئوک جونگ؟
‫چیه؟
‫لطفا بهم آموزش بدین.
‫شما تنها کسی هستین که می‌خوام ازش یاد بگیرم.
‫- واقعا؟ ‫- همه چیز رو بهم یاد بدین استاد.
‫هر چیزی که تا حالا یاد گرفتین!
‫هر مهارت جراحی‌ای که تو ذهنتونه!
‫اگه بلدیدش، منم می‌خوامش.
‫چیزی رو پیش خودتون نگه ندارید. ‫چیزی رو ازم پنهان نکنید.
‫لطفا همه چیز رو بهم یاد بدین.
‫و چرا باید این کار رو بکنم؟
‫دکتر.
‫من کل...
‫زندگیم رو گذاشتم پای این کار.
‫باید همون موقع ‫می‌فهمیدم.
‫اصلا آدم خویشتن‌داری نبود.
‫ذهن فراری داشت.
‫در نهایت، گفت ‫آرزوش اینه که وسط عمل جراحی بمیره.
‫دقیقا می‌دونم چه حسی داره.
‫چی؟
‫- عشقه. ‫- خدای من.
‫عاشق شما بود؟
‫آره، حتما.
‫نه، نه با من.
‫با اینجا.
‫منم تو اون سن درست مثل خودش بودم.
‫وقتی هم‌کلاسی‌هام به فکر دخترها بودن، ‫من می‌رفتم اتاق عمل.
‫داشتم عاشق می‌شدم،
‫عاشق جراحی مغز.
‫مجذوب مغز شده بودم.
‫واقعا شگفت‌انگیزه. ‫خیلی شبیه هم هستید.
‫تا حالا مغز رو از نزدیک دیدی؟
‫فقط تو عکس‌ها.
‫تا نبینیش متوجه منظورم نمی‌شی.
‫مغز انسان، درست مثل قلب نبض داره.
‫باید خودت ببینیش.
‫آخه، مغز عضوی نیست ‫که برای باز شدن خلق شده باشه.
‫دریچه‌ای نداره.
‫اینطوری طراحی شده،
‫که هیچکس بازش نکنه.
‫ولی من شانس این رو داشتم که داخلش رو ببینم.
‫خیلی ظریف و نهیف بود،
‫و در عین حال،
‫بسیار زیبا و چشم‌نواز بود.
‫آدم نمی‌تونه جلوی عاشق شدنش رو بگیره.
‫تموم که می‌شه، دلتنگش می‌شی ‫و می‌خوای دوباره لمسش کنی.
‫پس مردن تو اتاق عمل، خواسته‌تون اینه؟
‫آره با کمال میل.
‫پس ظاهرا خیلی از اون دختره خوشتون اومده.
‫خوشم اومده؟
‫شرم‌آوره.
‫سلام، دکتر کانگ.
‫[مرکز بیهوشی و کنترل درد هیون‌هو هان]
‫ممنون.
‫اینطور که شنیدم، شما فقط بیمارهایی رو ‫درمان می‌کنید که بقیه بهشون امیدی ندارن.
‫بله، معمولا ‫همچین بیمارهایی میان پیش ما.
‫از اونجایی که کارتون غیرقانونیه،
‫چرا پول بیشتری ازشون نمی‌گیرید؟
‫با توجه به اوضاع‌شون، ‫منصفانه قیمت می‌دم.
‫[خدمات داوطلبانه پزشکی]
‫منصفانه پول می‌گیرید ‫و اوضاع کلینیک‌تون اینه؟
‫عجیبه ها.
‫دکتر بائول یون استاد شما بوده؟
‫شنیدم اواخر عمرش خیلی سختی کشید،
‫چون جایی نداشت پیش ‫یکی از شاگردهاش زندگی می‌کرد.
‫واقعا غم‌انگیزه.
‫اشتباه می‌کنید، دکتر.
‫هیچ آدمی باوقارتر و آروم‌تر از دکتر یون نداشتیم.
‫حتی تو روزهای آخر عمرش.
‫خود شما هم عاقبت تلخی دارید. ‫فکر کنم درست مثل استادتون بشید نه؟
‫تو این کلینیک کوچیک ‫افراد طرد شده رو درمان می‌کنید.
‫حیف استعداد و وقت شما.
‫پس از اونایی هستید که افراد ‫بدشانس رو با دید تحقیر نگاه می‌کنن.
‫حالا که ‫یه‌کم پیرتر شدم،
‫تحمل افرادی که فکر می‌کنن ‫کار من اینجا بی‌ارزشه سخت‌تر شده.
‫واقعا از شنیدن اینجور حرف‌ها بدم میاد.
‫کاملا موافقم.
‫هیچ شغلی همیشه سرگرم‌کننده نیست.
‫چیز نادریه، می‌دونید؟
‫این پرونده‌ای نیست که بخواید بیارید پیش ما.
‫باید خودتون عمل رو انجام بدید.
‫البته که ایدئالش این بود که خودم انجامش بدم.
‫ولی، من که نمی‌تونم خودم رو عمل کنم؟
‫دکتر هان.
‫ممنونم.
‫راستی تحقیقات چطوره؟
‫شاید احمقم.
‫این انگلیسی واقعا سختمه، می‌دونید؟
‫من انجامش نمی‌دم. بذار بمیره.
‫- دکتر جونگ. ‫- من که گفتم انجامش نمی‌دم.
‫آخه چرا دارید میندازیدش گردن من؟
‫شاید دوست ندارم ببینم ‫اینطوری استعدادت رو تلف کنی.
‫آره. دارم استعدادم رو تلف می‌کنم.
‫من مشکلی ندارم بازم ‫فقط خودم شاهد مهارتت باشم.
‫ولی این منصفانه نیست.
‫باید انجامش بدی. ‫کار درست همینه.
‫باید همه ببینن که چه مهارتی داری.
‫نمی‌تونی مثل این دزدها تا آخر عمر ‫تو بیمارستان‌ها یواشکی رفت و آمد کنی.
‫دکتر چوی گفت اگه این کار رو بکنی،
‫با هیئت پزشکی صحبت می‌کنه ‫و پروانه‌ت رو برمی‌گردونه، پس...
‫پروانه‌م رو پس بگیرم که چی؟
‫برم کلینیک محلی باز کنم؟
‫فکر کردید چی‌کار می‌تونم بکنم؟
‫که تهش به همه بیمارهام بگم،
‫«برو بیمارستان.»
‫من الان از جایگاهم راضی‌ام. ‫با شرایط فعلی راحتم.
‫می‌فهمی؟
‫خانم سئوک، صبر کن. ‫اینا رو کجا می‌بری؟
‫می‌خوام این آشغال‌ها رو بسوزونم.
‫همه‌شونو!
‫اینا چیه؟
‫یه جعبه دیگه تو انباریه.
‫- برو بیارش. ‫- ولی خانم سئوک.
‫یالا برو بیارش!
‫[جراح مغز و اعصاب سئوک جونگ]
‫[بخش جراحی مغز و اعصاب] ‫[رزیدنت سئوک جونگ]
‫[دوک‌هی چوی]
‫[جراح مغز و اعصاب - سئوک جونگ]
‫هی، هی.
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی!
‫[بی‌نقص]
‫حالت خوبه؟
‫انگار سر فرم نیستی.
‫بازم پد الکلی می‌خوای؟
‫اون روز چی شد؟
‫اون مرده که پیش‌تون بود رو با آمبولانس بردن.
‫آخه جلوی خودت از حال رفت،
‫ولی حتی نگاهش هم نکردی.
‫بعد اصلا چرا داشتی با حرص لگد می‌کوبیدی؟
‫می‌دونی، یه حسی بهم می‌گه...
‫تو مثل بقیه زن‌ها نیستی.
‫خب که چی؟
‫هیچی.
‫نمی‌دونم قضیه چی بود...
‫ولی فکر کنم از یه چیزی کفری شدی.
‫می‌تونم ببرمت سئول.
‫بریم نوشیدنی بزنیم؟
‫خودمون دو تایی.
‫بعد چرا باید باهات نوشیدنی بخورم؟
‫آهان، به‌خاطر این می‌گی؟
‫چند روز دیگه بازش می‌کنن.
‫یه ساله که پامه.
‫به سلامتی.
‫خانم جونگ. ببخشید دیر کردم.
‫ساعتم زنگ نزد.
‫بهش فکر کن.
‫این کی بود؟ چه ترسناک.
‫هوی، بیا اینجا! بیا بینم!
‫بیا اینجا!
‫- نذار دوباره بگم. ‫- تو رو خدا بس کن.
‫فکر کردی کی هستی؟ ‫هان؟ هان؟
‫- معذرت می‌خوام. ‫- انقدر نق و ناله نکن.
‫لعنتی. بیا اینجا. یالا!
‫پاشو.
‫کثافت.
‫بیچاره ماری، واقعا وحشتناکه.
‫تصورشم سخته ‫برادری داشته باشم که کتکم بزنه.
‫من دیگه می‌رم ناهار بخورم، باشه؟
‫ناهار؟ کجا؟
‫کجا می‌خوای برم؟ غذاخوری ماری دیگه.
‫یه لحظه صبر کن. اون داره جلوی همه ‫کتکش می‌زنه، جدی می‌گی؟
‫اگه برم اونجا احتمالش زیاده ‫که دست برداره. مشتری‌ام دیگه.
‫تو رو خدا بس کن.
‫صبر کن منم بیام!
‫این عوضی، از قصد داره ‫قوزک پاشو به ما نشون میده دیگه؟
‫فقط می‌خواد جلب توجه کنه، همین.
‫ممنونم، خانم ماری.
‫صورتش رو دیدی؟ ‫باید به پلیس زنگ بزنیم.
‫زنگ زدن چه فایده‌ای داره؟
‫بازم می‌گه خورده زمین. ‫ولش کن.
‫ما اینو سفارش ندادیم.
‫برای شما نیست.
‫برای خانمه.
‫- امتحانش کن. ‫- من ماکارل خوشم نمیاد.
‫بیخیال.
‫مهمون مایی.
‫چرا یهو اینطوری می‌کنه؟
‫چون آدم کله خرابیه.
‫[هیون‌هو هان]
‫بله.
‫دکتر جونگ، ‫می‌تونی امشب عمل کنی؟
‫بله. حتما.
‫دکتر کانگ این بیمار رو آورده.
‫بیمار گلیومای منتشر خط میانی داره.
‫بعد شش ماه ‫از بیمارستان دائه‌سو مرخص شده.
‫پرونده رو بفرست. می‌بینمتون.
‫زود برمی‌گردم. باشه؟
‫چی؟
‫[خانم سئوک]
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫لطفا مجددا شماره‌گیری بفرمایید.
‫مگه چه کار مهمی داره ‫که حتی جواب تلفنشم نمی‌ده؟
‫[ساختمان توقیف شده]
‫این کلینیک دوستمه، ‫ولی تعطیل شده.
‫ببین، واقعا ازت ممنونم که قبول کردی،
‫با اینکه پولش کمه.
‫نمی‌خواستم درگیر بشم، ‫ولی واقعا دلم برای یارو سوخت.
‫اومدید.
‫عمرا از دستش می‌دادم.
‫البته که یادمه.
‫اون روز دکتر جونگ، ‫برای اولین بار،
‫جراح اصلی بود.
‫زمان دستیاری توی عمل خیلی استرس داشتم.
‫ولی...
‫اون بی‌نقص بود.
‫فکر کنم از همون اول نابغه بوده.
‫نابغه که بود...
‫ولی احمق هم بود.
‫ای کاش...
‫سلام.
‫- دکتر چوی تصمیم گرفته بود دکتر جونگ رو... ‫- برنامه دکتر چوی هنوز ثبت نشده؟
‫- بفرسته بوستون. ‫- وایسا چی؟
‫اون وقت اوضاع اینطوری نمی‌شد.
‫مگه امروز مرخصی نبودی؟ ‫تو اتاق عمل چیکار می‌کردی؟
‫آهان واسه عمل اورژانسی پیجم کردن.
‫- دکتر سونگ بازم گیج بود؟ ‫- آره.
‫نمی‌شه که هر بار زنگ زد ‫بری جاش عمل کنی، مریض می‌شی.
‫نه، خوبه.
‫اگه بتونم دوباره برم ‫ اتاق عمل با کمال میل قبول می‌کنم.
‫با خودت این کار رو نکن.
‫وقتی برم بوستون ‫خیلی حوصله‌ت سر می‌ره.
‫اگه می‌خوای بری، همین الان برو ‫که دیگه راحت بشم.
‫یکی از بخش ما ‫قبول شده، ولی هیچکس از ارتوپدی نیست.
‫سئوک جونگ اون عقبه.
‫واقعا فکر می‌کردم ‫این دفعه نوبت من باشه.
‫[پذیرش در برنامه تحقیقاتی ‫دانشگاه فریس بوستون 2017]
‫- حسودیم میشه. ‫- وای.
‫اگه برای دو ساله، ‫باید خیلی هزینه داشته باشه.
‫- دقیقا. ‫- برای یک ساله؟
‫دو سال. ‫برای دو سال میرن بوستون...
‫[بخش جراحی مغز و اعصاب - یونگ ها]
‫- اینو ببین. ‫- چقدر خوش‌شانس.
‫دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون.
‫چرا یونگ ها به جای من میره بوستون؟
‫نمی‌بینی مهمون دارم؟
‫مگه نگفته بودی هرکی ‫صلاحیتش بیشتر بود رو می‌فرستی.
‫- شاید یادتون رفته باشه. ‫- بعدا در موردش حرف می‌زنیم. حالا برو بیرون!
‫همین الان بگو واسه چی ‫اون احمق تمام عیار رو می‌فرستی بوستون!
‫از مادر یونگ عذرخواهی کن.
‫ببخشید. ‫نمی‌دونستم شما مادرش هستی.
‫با این حال، خودت هم مقصری.
‫شما رفتی جای من رو برای پسرت خریدی.
‫با اینکه تحصیل‌کرده‌ای مشکلی ‫نداری انقدر پست باشی؟
‫- سئوک جونگ، حرف دهنت رو بفهم! ‫- چرا؟
‫- چه مرگته؟ ‫- چه انتظاری داری...
‫وقتی حقم رو گرفتید!
‫بعدا مزاحم می‌شم.
‫خیره‌سر!
‫بعد از اون،
‫دکتر جونگ از انجام ‫هرگونه جراحی منع شد.
‫[ساختمان توقیف شده]
‫مجازاتی که دکتر چوی براش درنظر گرفت،
‫بدترین مجازات ممکن بود.
‫تقریبا یک سال مثل ‫یه آدم نامرئی باهاش رفتار کردن...
‫تا اینکه اون حادثه اتفاق افتاد.
‫وقتی دکتر چوی رفته بود کنفرانس،
‫رئیس بخش به دکتر جونگ ‫اجازه داد یه بیمار رو عمل کنه.
‫مگه کار بدی بوده؟
‫سئوک جونگ، دست نگه دار.
‫همین الان دست نگه دار.
‫گفتم دست نگه دار لعنتی!
‫شنیدی که چی گفت.
‫شلوغش نکن. پاشو برو.
‫من رو پیج کردن اورژانس. ‫قربانی تصادف بوده.
‫اسکن کامل بدن انجام دادیم ‫و چندین تروما دیده شد،
‫من جمله شکستگی و خون‌ریزی سراسری.
‫سی‌تی و ام‌آر‌آی تجویز شد و نشون دادن ‫هماتوم زیر سخت شامه وخیم داره.
‫بیمار مشخصا به جراحی اورژانسی نیاز داشت،
‫ولی هیچ جراح دیگه‌ای در دسترس نبود.
‫پس خودم انجامش دادم.
‫انتقال خون انجام دادیم، ‫تمام هماتوم‌ها رو برداشتم،
‫منبع خونریزی رو پیدا کردم ‫و خونریزی رو متوقف کردم.
‫دو ساعت و بیست دقیقه‌ست که ‫دارم جراحی می‌کنم.
‫علائم حیاتی بیمار پایداره.
‫و تنها کاری که الان ‫باقی مونده ساکشن و بستن بیماره.
‫در طول عمل ‫حتی یه اشتباه هم نکردم.
‫پس چرا وقتی بیمارم هنوز رو تخته...
‫باید از اتاق عملم برم بیرون؟
‫پس هیچ کار اشتباهی نکردی؟ ‫حاضرم نیستی بری بیرون؟
‫- آره. ‫- بندازیدش بیرون.
‫گفتم بیرون!
‫ولم کن.
‫- نه! ‫- کافیه!
‫- این جراحی منه! ‫- هوی سئوک!
‫- مال منه! ‫- سئوک!
‫بذار جراحیم رو تموم کنم!
‫[ساختمان توقیف شده]
‫دکتر کانگ نیستش، مگه نه؟
‫غیبش زده جواب تلفنش رو هم نمی‌ده.
‫عجیبه. ازش بعیده.
‫شرط می‌بندم اصلا بیماری در کار نبوده.
‫باید بریم.
‫[کلینیک جراحی مغز و اعصاب جیل]
‫فکر کنم لذت می‌بری ‫که مانع جراحی کردن من بشی هان؟
‫به‌خاطر خودت بود.
‫تو دانشگاه بوستون برات جا باز کردم.
‫ظاهرا برگردوندن پروانه‌ت برات کافی نبود.
‫برو بوستون.
‫فقط برو.
‫و تموم جراحی‌هایی که می‌خوای رو انجام بده.
‫- در عوض باید تو رو عمل کنم؟ ‫- چرا که نه؟
‫برای تو که سخت نیست.
‫اصلا بگیم من قبول کردم.
‫اگه حتی به یه عصب کوچیک هم آسیب برسه،
‫ممکنه اون دست‌های با ارزشت رو فلج کنم.
‫نمی‌ترسی؟
‫مغرورتر از اونی که اشتباه کنی.
‫کسی رو گول نمی‌زنی.
‫ازت متنفرم.
‫چون ازت متنفرم این اشتباه رو می‌کنم.
‫آرزو می‌کنم چند وقت دیگه...
‫گوشه یه آسایشگاه داغون بمیری.
‫یکی که وسط ناکجا آباد ‫باشه که تنهای تنها باشی.
‫بدون دوست یا خانواده.
‫هیچکس نباشه که ازت مراقبت کنه.
‫می‌خوام از مسکن‌ها به هذیون بیفتی.
‫با یه پوشک تلوتلو بخوری...
‫و خودت رو کثیف کرده باشی.
‫می‌خوام تلف بشی.
‫به دوران اوجت فکر کنی،
‫و با خودت بگی، ‫«قبلاها واسه خودم کسی بودم.»
‫چقدر زر زر می‌کنی.
‫واقعا آدم خودداری نیستی.
‫غیر اینه؟
‫جون منو نجات می‌دی...
‫بعدش هم میری بوستون.
‫خودم مطمئن می‌شم.
‫بریم.
‫پنجره رو باز کنم؟
‫می‌خواید یه‌کم هوای تازه بخورید؟
‫آره.
‫بعد این همه شلوغ بازی،
‫حالم بده.
‫هنوز می‌خواید اون انجامش بده؟
‫واقعا به‌نظر نمی‌رسید موافق باشه.
‫آخه شنیدید که چی گفت.
‫اگه سرتون رو بشکافه...
‫- و می‌دونی؟ ‫- چی منو بکشه؟
‫آخه آدم عادی‌ای نیستش. غیر اینه؟
‫اون هرگز این کار رو نمی‌کنه.
‫پس اونقدر بهش اعتماد دارید؟
‫شما فقط مراقب باش.
‫هرکاری ازش برمیاد.
‫شهر بوسان به شور و شوق افتاده...
‫تا خودش را برای میزبانی ‫بیست‌وچهارمین دوره جوایز ایچیدا آماده کند.
‫تمام توجه‌ها بر دکتر دوک‌هی چوی...
‫از بخش جراحی مغز و اعصاب ‫دانشگاه یئون‌شین معطوف شده.
‫دکتر چوی باری دیگر برای ‫جراح سال نامزد شده است.
‫سوال همه این است که آیا دوباره برنده می‌شود،
‫چرا که این دهمین سال پیاپی خواهد بود ‫که این جایزه را به خانه می‌برد،
‫و یک نقطه عطف مهم در زمینه ‫جراحی...
‫عه داشتم نگاه می‌کردم.
‫از کی تاحالا اخبار می‌بینی؟
‫دوست دارم از اتفاقات روز باخبر باشم.
‫فقط همین رو باید برگردونی؟
‫آره، همینه. می‌بینمت.
‫باشه.
‫- خداحافظ. ‫- آره.
‫خانم سئوک. ‫نمی‌تونیم دوتایی بریم بوستون؟
‫باحال می‌شه بریم آمریکا.
‫- اگه واقعا می‌خوای، برو. ‫- جدی می‌گی؟
‫قبل از اینکه پات برسه فرودگاه می‌کشمت.
‫اگه خواستی بکشیم سریع خلاصم کن.
‫مشخصه.
‫تازه‌شم،
‫من هیچ جا نمی‌رم.
‫خونه‌م، سگ‌هام، کارم،
‫غذاخوریم...
‫[غذاخوری ماری]
‫همه چیز اینجاست. ‫کجا برم؟
‫چی؟ دیوونه شدی.
‫غذاخوری ماری چطور مال توئه؟
‫هر روز میرم اونجا غذا می‌خورم، ‫پس مسلما مال منه.
‫آره، آره. ‫البته که مال شماست، خانم سئوک.
‫اول که جواب نمی‌دی الانم اینطوری می‌کنی؟
‫یهویی خیلی باجنم شدی واسه من.
‫دوباره؟ ‫شما که کلی تیکه بارم کردی.
‫وقتی زنگ می‌زنم باید جواب بدی!
‫گفتم که نتونستم چون گوشیم رو گم کرده بودم.
‫من جونت رو نجات دادم. پس قدردان باش.
‫عمدا داره جلوی من اینطوری می‌کنه، نه؟
‫چی تو سرشه؟ ‫جدی دارم نگران می‌شم.
‫به اندازه کافی استرس دارم. ‫این یارو...
‫گوش کن. گوش کن.
‫چطوره همین الان ‫بریم جاجانگ‌میون بخوریم؟
‫عمرا.
‫آخه امروز روز گوشت سوخاریه.
‫بابایی!
‫دکتر چوی.
‫آلان. بد موقع مزاحم شدم؟
‫نه بابا اختیار دارید.
‫کی میای اینجا؟
‫برای جوایز ایچیدا می‌بینمت؟
‫متأسفانه فکر نکنم برسم. ‫آخه برام وقت جراحی گذاشتن.
‫واقعا؟
‫فقط یه ویال ‫سرالیب-آ برام مونده.
‫- چیکار می‌کنید؟ ‫- خب، باید کشش بدم.
‫علائمتون چقدر بده؟
‫اوکیه.
‫فعلا می‌تونم با چسب‌ها کنترلش کنم.
‫فقط یه‌کم نگران کننده‌ست.
‫باشه، به محض اینکه تونستم ‫بلیط رزرو کنم خبر میدم.
‫ممنونم.
‫سریال می‌بینی؟
‫آره.
‫خوبه؟
‫بیا، اینو ببین.
‫نمی‌خوام.
‫نگاه کن دیگه!
‫چندش آوره!
‫چیه؟
‫جراحی دکتر چوی،
‫اینقدر سخته؟
‫آره، جاش ناجوره.
‫ولی تو که عاشق این جور چیزهایی.
‫دلم براش می‌سوزه. ‫آخه سن و سالی هم ازش گذشته.
‫بیچاره.
‫همه وقتی پیر می‌شن می‌میرن.
‫واسه چی اهمیت می‌دی؟
‫خانم سئوک، نه...
‫پس که اینطور.
‫ آقای کانگ، عصر بخیر. ‫آقای پاک، شما هم که هستید.
‫- آره. ‫- از شکار برمی‌گردید؟
‫فایده نداشت. یه شکار گنده اومد اینجا. ندیدیش؟
‫نه. اگه می‌اومد این طرف‌ها سگام پارس می‌کردن.
‫خیلی گنده بود.
‫این روزها سرتون شلوغه؟
‫- چرا؟ ‫- بیا گراز شکار کن.
‫واسه سر هرکدوم 300 هزارتا جایزه گذاشتن.
‫بیا یه خودی نشون بده.
‫آره. تو فکر بودم یه سر برم.
‫شنیدم یکی‌شون ‫مزرعه جینسنگ مادربزرگ جینجو رو خراب کرده.
‫فقط اونجا رو خراب نکردن.
‫قبرستون خانوادگیم هم همینطور. ‫احتمالا مجبور شیم جابه‌جاشون کنیم.
‫- ای وای. ‫- عصر بخیر.
‫سلام! مشتاق دیدار!
‫راستی. گفته بودی می‌خوای داروخانه رو بزرگ کنی.
‫- می‌خواید جابه‌جا شید؟ ‫- جای خوبی سراغ دارید؟
‫درست اون طرف خیابون. غذاخوری ماری.
‫برادرش همه‌ش به خاطر پول کتکش می‌زنه، ‫پس چاره‌ای نداره.
‫داره رستورانش رو می‌فروشه ‫تا پولش رو بده و خلاص شه.
‫وای. خیلی بده.
‫دیدم که هر روز می‌رید اونجا غذا می‌خورید. ‫حالا چی‌کار می‌کنید؟
‫همین یه رستوران که نیست.
‫خانم سوک، آروم باش. این همه غذاخوری ریخته. ‫[برای اجاره]
‫[غذاخوری ماری]
‫چون غذاخوریش داره تعطیل ‫می‌شه از گرسنگی نمی‌میری.
‫چرا همه این کار رو با من می‌کنن؟
‫اون رستوران مال منه.
‫این نامردیه. ‫اونجا رستوران منه.
‫بس کن دیگه. مال تو نیست!
‫این یارو رو می‌کشم.
‫بیخیال. دوباره نه!
‫امکان نداره. نمی‌ذارم این کار رو بکنی.
‫چرا همه‌ش می‌خوای آدم بکشی؟
‫چرا نمی‌تونم بکشمش؟ ‫یه دلیل خوب بیار.
‫- خب، معلومه... ‫- تو منو می‌شناسی.
‫اینکه بگی «خب نباید همچین کاری کرد» ‫جلوی من رو نمی‌گیره.
‫ببین من کل هفته ‫امتحان دارم.
‫- فردا تمومه. ‫- تازه درآمدی بر پرستاریه.
‫هنوز آناتومی پایه ‫و مهارت‌های تزریق وریدی مونده.
‫خب که چی؟
‫سرت شلوغه؟
‫همین؟
‫بله.
‫باشه.
‫تحصیلت رو در اولویت قرار بده.
‫باید باهاش کنار بیام.
‫صبر کن، جدی؟
‫خوش اومدید.
‫چی میل دارید؟
‫- دو تا غذای ویژه، لطفا. ‫- الساعه
‫- یه لیوان آب دیگه می‌دید؟ ‫- البته.
‫بفرمایید.
‫[برای اجاره]
‫فکراتو کردی؟
‫درباره چی؟
‫اینکه بریم سئول نوشیدنی بخوریم.
‫نمی‌دونم.
‫ببین.
‫یه دختر سرسختی مثل تو ‫باید با مردی مثل من باشه.
‫حالا می‌بینی.
‫من و تو،
‫قسمت همدیگه‌ایم.
‫ولی تو یه داروساز با کلاسی، می‌فهمم.
‫پس اگه قرار بذاریم مردم ‫پشت سرمون حرف درمیارن.
‫من فکر اینجاهاش رو کردم.
‫دیگه پابند بهم نیست.
‫اینطوری شرایط یه‌کم ‫آسون‌تر می‌شه قبول نداری؟
‫بالاخره پابنده باز شد.
‫بیا برات نوشیدنی بخرم جشن بگیریم.
‫فردا چطوره؟
‫خب، پس.
‫امیدوارم فردا بارون نباره.
‫مگه نه؟
‫[داروخانه باریون]
‫هوا خیلی گرمه.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫زحمت کشیدی.
‫خیلی خوبه.
‫مخصوص واسه تو درستش کردم.
‫- بیا داخل. ‫- باشه.
‫- بیارش اینجا. ‫- باشه.
‫باشه.
‫پسر، این...
‫اگه من کمکت نمی‌کردم می‌خواستی چی‌کار کنی؟
‫انگار یه کمی خسته‌ای.
‫یه کم بشین.
‫بیا.
‫هی، کاپشنت رو دربیار. کثیفه.
‫بیا.
‫الان برمی‌گردم.
‫باشه...
‫چیزی نیست.
‫بله، خانم سئوک؟
‫می‌تونی صحبت کنی؟
‫تو این وقت شب ‫چرا هنوز بیداری؟
‫سؤال خوبیه.
‫چرا من هنوز این وقت شب بیدارم؟
‫نگو که.
‫نه. اون یارو از غذاخوری ماری؟
‫آره. همینطوری پیش اومد.
‫گفتی نمی‌خوای بکشیش. ‫گفتی باهاش کنار میای!
‫می‌خوام بری اونجا رو تمیز کنی.
‫[کارت شناسایی - سینگ‌یو کوان]