‫[جاده قلعه اشفورد - حومه گالوی، آگوست 1868]
‫هوی. هوی. هوی.
‫چرا ایستادیم؟
‫این مردها کی‌ان؟
‫عذر می‌خوام، خانم گینس. ‫داریم از کلونبو رد می‌شیم.
‫کلونبو چیه؟
‫ببخشید ولی قبیله ساکن کلونبو، ‫وجودشون از خشم و کینه پره.
‫اونایی که از گرسنگی نمردن ‫و نرفتن بوستون...
‫بسیار از اینکه اینجا گیر افتاده ‫و گرسنه‌ن خشمگین شدن.
‫این افراد محافظن. ‫از کلونبو ردمون می‌کنن.
‫انگلیسی بلد نیستن، فقط ایرلندی حرف می‌زنن. ‫پس با صحبت کردن مزاحمتون نمی‌شن.
‫اگه بفهمن یه بانوی گینس از دوبلین اینجاست،
‫ممکنه بعضی از مردم کلونبو بخوان ‫با شما درباره عدالت صحبت کنن.
‫در قلعه‌م، در ماکروم، ‫زندان‌های قدیمی داریم،
‫و راهروهای سیاهچاله‌هامون ‫از اینجا دل‌بازتره.
‫اگه می‌دونستم دارم میرم ‫کلبه یه کشاورز رو ببینم،
‫لباس مناسب‌تری می‌پوشیدم.
‫اینجا قسمت قدیمی خونه‌ست، بانو.
‫در قسمت جدید، ‫فیل رو هم می‌تونید جابه‌جا کنید.
‫تا حالا فیل دیدین؟
‫نه، خانم.
‫حیوانات فوق‌العاده باهوشی هستن،
‫و احتمالا دعوت به چای خانواده‌ای...
‫که نوشیدنی سازن رو قبول نمی‌کنن.
‫اما… حالا که اینجام.
‫چطور شدم؟
‫خیلی خب.
‫پیشخدمت‌ها ‫حداقل قوانین رو بلدن.
‫از این طرف، خانم.
‫لیدی اولیویا شارلوت هدجز وایت،
‫دختر سومین ارل بنتری.
‫پیش از اینکه شروع کنیم، ‫باید بدونید صداقت برای من از همه چیز مهم‌تره.
‫بحث پیش رو شاید معذب‌کننده و خجالت‌آور باشه.
‫پس بیاید این بهانه چای رو بذاریم کنار ‫و حداقل یه نوشیدنی مادیرا باز کنیم.
‫و چون خاندان گینس در ‫رازنگه‌داشتن به سست‌عنصر بودن مشهورن،
‫شاید بهتره پس از باز شدن بطری ‫خودمون از خودمون پذیرایی کنیم.
‫وایسا!
‫وایسا.
‫وایسا…
‫وایسا، وایسا!
‫برو عقب!
‫- لطفا یه دکتر خبر کنید. ‫- تو کلونبو دکتر نداریم.
‫پس حداقل خیر سرتون یه زن خبر کنید.
‫همه‌تون برید بیرون.
‫برید بیرون!
‫برید بیرون، یالا!
‫آروم بگیرید!
‫هیس!
‫سریعا به یه پرستار نیاز داریم!
‫باشه.
‫چند تا زن قوی بیارید.
‫ببریدش داخل کلیسا...
‫بعدش هم همه مردها گورشون رو گم کنن!
‫بجنبید!
‫فکر می‌کردم شما گینس‌ها خون‌تون سیاهه.
‫بچه‌ت رو از دست دادی.
‫اما همه‌چیز درست می‌شه.
‫کدوم بچه؟
‫آرتور.
‫این… خب...
‫این رو از مادیرا هدیه دادن.
‫ما با تاکستان‌های انگلیسی پرتغال روابط حسنه‌ای داریم.
‫تابستون‌ها، ‫می‌ریم در قلعه‌هاشون می‌مونیم.
‫باد از اقیانوس اطلس می‌وزه،
‫و، خب،
‫بوی آزادی می‌ده.
‫نمی‌دونستم آزادی بو هم داره.
‫پرتغال رو دیدی، اولیویا؟
‫مطمئنم می‌تونید تصور کنید که ‫تور بزرگ اروپا...
‫این روزها ورای توان مالی ارل‌های بنتریه.
‫خب پس، پرتغال ممکنه ‫یه سورپرایز خوشایند باشه.
‫شاید محلی برای ماه عسل، ‫اگر تصمیم بگیرید...
‫که می‌خواید موافقت‌تون رو...
‫با چی موافقت کنم؟
‫اسمش رو چی گذاشتیم؟
‫خواستگاری؟
‫- این یه خواستگاریه. ‫- ایشون همیشه به جای شما حرف می‌زنه؟
‫در مسائل عشقی.
‫عشق. وای خدا.
‫- تیراندازی می‌کنید؟ ‫- اسب‌سواری هم می‌کنم.
‫اگر می‌رفتی لندن، به لهجه بنتری شما می‌خندیدن.
‫در لندن، خودم رو با رسوم ‫ساکسون‌های وحشی وفق می‌دادم.
‫در نامه، گمانم به وضوح گفته بودیم ‫پیشنهاد چه ازدواجی رو دادیم.
‫آن مغیاژ بلانک. ‫(ازدواج صوری)
‫می‌دونی این عبارت یعنی چی؟
‫یعنی اگه من رو انتخاب کنی،
‫ازدواج می‌کنیم،
‫و فامیل شما به من می‌رسه.
‫اما مجبور نیستم ‫حضورت رو قبول کنم.
‫آرتور، اگر ممکنه ‫یه لحظه خصوصی حرف بزنیم.
‫دقیقا همینه، اولیویا.
‫ازدواج صوری، شکل ازدواج رو داره ‫اما فعالیتش رو نه.
‫بی‌نزاکتی نباشه،
‫شما بازم آزادی این رو دارید ‫که در جاهای دیگه فعالیت کنید.
‫- کمی داریم تند پیش می‌ریم. ‫- بله.
‫من از این به بعد،
‫گه‌گداری، «فعالیت» می‌کنم،
‫در جاهای دیگه…
‫و هرطور که دلم بخواد.
‫اما خب من چی؟
‫شاید زمانی برسه ‫که منم چنین عشقی رو بخوام.
‫این مسائل معمولا قابل درکن،
‫اما بلند گفته نمی‌شن.
‫فکر کنم هم من و هم آرتور ‫هر دو اهل بلند حرف زدن باشیم.
‫اگر زمانی برسه...
‫که شما… آروم،
‫محتاطانه،
‫تصمیم بگیرید که می‌خواید...
‫با کسی که هر دومون سرش توافق داریم...
‫نه، نه، نه.
‫شما حق وتوی مطلق ندارید.
‫باید به قضاوت من اعتماد کنید.
‫آرتور، ما باید این جلسه رو فورا خاتمه بدیم ‫وگرنه...
‫وگرنه همه علنا حقیقت رو به زبون میاریم.
‫خب، اینم از این.
‫اگر موقعیتی پیش بیاد ‫که من لبخند به لبم بیاد،
‫من تضمین می‌خوام ‫که آزادی این رو دارم که…
‫مادامی که خدمتکارها نفهمن، ‫عاشق هرکس که می‌خوام بشم.
‫آرتور، یادآوری می‌کنم ‫که اسامی دیگه‌ای هم در لیست هست.
‫- لیست رو آتیش بزن. ‫- آرتور…
‫چهار ماه دیگه، ‫من برای انتخابات نامزد...
‫حزب محافظه‌کار پارلمان می‌شم.
‫من باورهای لیبرال دارم، ‫اما مطمئنم عشق پیروز می‌شه.
‫برای مراسم حزب محافظه‌کار، ‫مهمونی‌های روتاری، مهمونی‌های شکار،
‫شام‌های تیراندازی، شما کنارم خواهید بود.
‫و وقتی انتخاب شدی؟
‫تورهای بزرگ خواهیم داشت.
‫لندن، اروپا،
‫شاید نیویورک.
‫و در تمام اون‌ها، شانه به شانه ‫من مثل یک همسر وظیفه‌شناس کنارم هستی.
‫بدهی‌های پدرت رو پرداخت می‌کنم.
‫و درآمد سالانه خواهی داشت،
‫ده هزار پوند.
‫[یک میلیون و پانصد هزار پوند به پول امروز]
‫- پانزده. ‫- دوازده.
‫- همون پانزده. ‫- آرتور.
‫در این صورت،
‫جواب خواستگاری‌تون بله‌ست.
‫خب، من برای این جلسه ‫یک ساعت و نیم وقت گذاشته بودم.
‫که بعدش کروکت بازی کنیم.
‫کروکتی در کار نیست.
‫خدا رو شکر که کروکت در کار نیست.
‫آقای گینس، قربان...
‫نه. الان نه. الان نه.
‫بله، قربان.
‫[دفتر مدیران - آرتور گینس، ادوارد گینس]
‫وقت قبلی دارید؟
‫بایرون هدجز.
‫برای قرار قبلی گرفتن زیادی بی‌تابم.
‫برای موقعیت خالی ‫پیشاهنگ بین‌المللی اینجا هستم.
‫پس به نظر می‌رسه که دارید برای ‫ شغلی درخواست می‌دید که وجود نداره.
‫قربان…
‫اما مطمئنم که وجود داره.
‫اما در حال حاضر، ‫این جای خالی فقط در ذهن شما وجود داره.
‫حداقل برای شروع، به...
‫آمریکا مربوطه.
‫بذارید توضیح بدم.
‫من یه دوست دارم که خدمتکاره.
‫- این چه ربطی به آمریکا داره؟ ‫- خونه شما رو تمیز می‌کنه، آقای گینس.
‫و… گاهی وقت‌ها کاغذایی که ‫رو میزتون باز گذاشتین رو مرتب می‌کنه.
‫تو کدوم خری هستی؟
‫خب، اسم کوچیکم بایرونه، ‫مثل شاعر معروف.
‫فامیلم هم هدجزه، مثل پدرم.
‫اما اسم مادرم…
‫گینس بود.
‫مادرم پاتریشیا وایت گینس بود.
‫از شاخه بانکدارِ خانواده.
‫پاتریشیا وایت گینس مخفیانه ازدواج کرد. ‫با یه… فنیان.
‫عجب اتفاق وحشتناکی.
‫و فرزندی نامشروع به‌دنیا اومد.
‫تو.
‫ببین، من قطعیت گینس‌ها رو از مادرم به ارث بردم،
‫و غریزه سرکشیم رو از پدرم.
‫و آمریکا...
‫کجای این قصه شگفت‌انگیز ‫پیشرفت این فرزند نامشروعه؟
‫اون مقصد از پیش تعیین شده منه، ‫پسردایی ادوارد.
‫پسردایی؟
‫آخه، طبق یک سری از کاغذایی ‫که دوستم رو میزت پیدا کرده بود،
‫تصمیم گرفتید ‫پرچم سیاه گینس رو...
‫تو خاک آمریکا بکارید.
‫می‌خواید سواحل رو تحت استعمار دربیارید،
‫کویرها رو غرق کنید، ‫کوهستان‌های راکی رو زیر نوشیدنی پرتر ببرید.
‫در نوشته‌هام که اینطور ننوشته بودم.
‫آره ولی در اون نوشته‌ها، ‫شوق هست.
‫شوقی برای گسترش.
‫شایعاتی شنیدم، پسردایی ادوارد،
‫که، از وقتی شما و برادرتون ‫این غول بزرگ رو به عهده گرفتید،
‫تصمیم گرفتید متفاوت مدیریتش کنید.
‫و… چون منم هم‌فکر شما هستم...
‫و مثل شما، یه عضو بی‌پروا...
‫از همون نسل و همون خانواده هستم،
‫پاسپورت سفرم رو گرفتم...
‫و یه جای خواب ‫روی کشتی‌ای به اسم ماژلان،
‫که یک هفته دیگه از لیورپول عازم نیویورک می‌شه.
‫در نیویورک، پسرعموم تو منطقه بووری ‫بهم اسکان می‌ده.
‫مثل پدرم، اونم یه فنیانه ‫و عضو اخوان فنیان.
‫که باهاشون… روابط ما ‫خیلی، خیلی بده.
‫اما قصد داری تغییرش بدی.
‫اینا رو هم خدمتکارت بهت گفته؟
‫نه.
‫هوش خودم بهم گفته.
‫خودت هم به خوبی من می‌دونی...
‫که برای پذیرفته شدن نوشیدنی ‫تو نیویورک و بوستون،
‫حتی رد شدن نوشیدنی از خود اسکله،
‫شماها به کمک و تأیید ‫اخوان فنیان نیاز خواهید داشت.
‫حالا… من با اینکه نامشروعم،
‫پلی هستم که می‌تونید باهاش بی هیچ ‫هزینه و تعهدی از کشتی برسید به اسکله.
‫دیر یا زود، مجبورید ‫با فنیان‌ها دوست بشید، پسردایی.
‫ما نمی‌تونیم به شورشیان فنیان پول بدیم.
‫اگر بخوام رک بگم...
‫شنیدم برادر بزرگترت ‫پشیزی براش مهم نیست.
‫پس یکی رو لازم داری که براش مهم باشه.
‫بذار جناح‌های مشروع و نامشروع خانواده...
‫آمریکا رو با هم فتح کنن، پسردایی ادوارد.
‫همرزمان، به ساعت بزرگ نگاه کنید.
‫ساعت یک، ‫بیرون زندان نیوگیت در لندن،
‫همرزم ما مایکل بارت رو دار می‌زنن،
‫به جرم بمب‌گذاری در لندن،
‫در حالی که پنج شاهد قسم خوردن...
‫که اون زمان در اسکاتلند بوده.
‫یه مرد بی‌گناه رو ‫جلوی جمعیت خشمگین به‌دار می‌کشن...
‫به‌خاطر جرمی که مرتکب نشده.
‫بریتانیایی‌ها سعی کردن ‫ما رو با قحطی به کشتن بدن.
‫و حالا می‌خوان ما رو دار بزنن.
‫اون رو به جرم اینکه ‫یک ایرلندی عاشق آزادیه دار می‌زنن.
‫خدا حافظش باشه.
‫و خدا لعنت کنه کسانی رو ‫که آزادی ما رو ازمون دریغ کردن!
‫دستگیرش کنید!
‫راه رو باز کنید.
‫وایسا!
‫این یه اعتراض مسالمت‌آمیز و قانونیه. ‫شما حق ندارید.
‫الن کاکرین، همراه ما بیا.
‫چیزی بود که دفنش کنید؟
‫نه. دو ماهش هم نشده بود، ‫اصلا چیزی نبود که.
‫دو ماه…
‫زمان خودش حلش می‌کنه.
‫نمی‌دونستم.
‫اما اون می‌دونست.
‫من رو آورد اینجا…
‫تا مجازاتم کنه…
‫به‌خاطر گناه.
‫نگهبان‌ها هنوز بیرونن؟
‫نیازی به نگهبان نیست. ‫فرستادمشون برن.
‫من باقی‌مونده کلونبو رو اداره می‌کنم.
‫از تو کالسکه،
‫کلی آدم فقیر دیدم.
‫کلی قبر.
‫از قحطی بزرگ بود، درسته؟
‫فنجونت رو تموم کن.
‫- اون همه آدم از گرسنگی مردن. ‫- ما درباره این چیزا حرف نمی‌زنیم.
‫یه چیزی بهت می‌دم بپوشی، ‫و می‌تونی سفرت رو تموم کنی.
‫براش لباس بیارید.
‫اسم واقعیت چیه؟
‫من رو به اسم سلطان می‌شناسن.
‫پدرم یه خونه بزرگ در کانوت رو ‫برای بچه‌هاش به‌ارث گذاشته.
‫منم یکی از اونام.
‫من شماها رو می‌شناسم.
‫و وقتی حالم بهتر شد،
‫خیلی دوست دارم ‫برگردم کلونبو...
‫و ازت بخوام همه جا رو نشونم بدی.
‫چون به‌نظرم خدا این اتفاق رو ‫برای دلیل خاصی رقم زده.
‫شاید داره بهم می‌گه ‫باید با زندگیم چیکار کنم.
‫فنجونت رو تموم کن، ‫وگرنه دیگه زندگی‌ای برات نمی‌مونه.
‫- بیاید اینجا! ‫- غذا! ما اینجا غذا می‌خوایم!
‫بیا اینجا، عزیزم. ‫[زندان کیلمینهام دوبلین]
‫- بیارش اینجا. ‫- برو عقب!
‫برو تو، فنیان عوضی.
‫حالت خوبه؟
‫بهشون گفتم آسیبی بهت نرسونن.
‫تو بهشون گفتی؟
‫تو به پلیس گفتی و اونا اطاعت کردن؟
‫بله.
‫واقعیت محض و ناعادلانه همینه.
‫اون سر دریا، ‫یه مرد بی‌گناه رو دار زدن.
‫دوازده نفر در انفجار ‫بمبی که اون گذاشت کشته شدن.
‫با اینکه کاتولیکی این ‫مزخرفات ساکسونی رو باور می‌کنی؟
‫عذاب می‌کشم.
‫چی می‌خوای؟
‫چرا من رو آوردی اینجا؟
‫ تو رو آوردم اینجا ‫تا ذهنت رو متمرکز کنم.
‫روی چی؟
‫روی این.
‫«آقای ادوارد گینس شما را به صرف چای...
‫در هتل امپریال، خیابان ساکویل دعوت می‌کند. ‫جمعه همین هفته ساعت 4 عصر.»
‫- امپریال؟ ‫- به‌صرف چای و کیک.
‫و گفتگو.
‫می‌تونی به آقای ادوارد گینس بگی ‫که من هیچ تمایلی به گفتگو ندارم.
‫و نسبت به ملاقات تو هتل چه سیاسی ‫چه اخلاقی و چه غذایی معترضم.
‫لازم نیست چیزی بخوری.
‫اونا به آدمایی مثل من اجازه ورود نمی‌دن.
‫اگه لباس مناسبی ‫برای این مکان نداری،
‫اختیار دارم که… کمکت کنم.
‫پول کثیف‌تون رو بذارید کنار. ‫من خودفروخته نیستم.
‫اما ببین...
‫من هستم.
‫اون بالایی‌ها، ‫به من پول می‌دن تا ازشون محافظت کنم،
‫تا ازشون حمایت کنم.
‫حتی وقتی بخوان براشون جون می‌دم.
‫به آقای ادوارد گینس بگو ‫که شرایط همکاری من رو می‌دونه.
‫و ما فنیان‌ها درباره راز برادرش ساکت می‌مونیم...
‫به‌شرط اینکه برادرش ذهنش رو ‫به آرمان فنیان‌ها باز کنه.
‫برای فهمیدن همچین چیز ساده‌ای ‫چای و کیک زهرماری نیاز نیست.
‫به‌نظرم آقای گینس می‌خوان خود تو رو درک کنن.
‫اون یه شروع جدید می‌خواد.
‫می‌خواد قبل از انتخابات ‫صدای من رو خفه کنه.
‫فکر کنم امروز بهت ثابت شده اگه ‫می‌خواستیم صدات رو خفه کنیم،
‫صدات خفه می‌شد،
‫تو همچین جایی ‫اونم برای یه مدت طولانی.
‫و اگه پیرمرده زنده بود…
‫چه باشکوه.
‫این کاری بود که من می‌کردم...
‫و حتی تو اعتراف هم بهش اشاره نمی‌کردم.
‫اما آقای ادوارد گینس ‫می‌خواد یه دیدگاه رو متفاوت بشنوه.
‫پولم رو نگه دارم؟
‫فکر کن اینجا خونه خودته.
‫اون پنج پوند کوفتی رو بده.
‫بیا.
‫خب؟
‫نظرت درباره‌ش چی بود؟
‫اونم همین سؤال رو ازم پرسید.
‫ازم پرسید نظرم درباره‌ش چیه.
‫اینکه ظاهرش چطور شده.
‫بعد تو چی گفتی؟
‫از اونجا که به عنوان خدمتکار، ‫حق اظهارنظر ندارم،
‫پس هیچی نگفتم.
‫اما اگه قرار بود درباره...
‫زنی که قطع به یقین همسر ‫آینده‌م می‌شه نظر بدی چی؟
‫تصمیم گرفته شده؟
‫خب، عمه اگنس اصرار داره ‫که درباره اصل و نسبش تحقیق بشه،
‫و اینکه هر دومون یه هفته ‫برای فکر کردن وقت داریم، اما…
‫خودم شخصا، فکرامو کردم.
‫اما قبل از اون،
‫نظرت درباره اونه که برام مهمه.
‫- اگه مجبور می‌شدم... ‫- مجبور هستی.
‫باید بگم که ‫بعد از برخوردی خیلی کوتاه،
‫بیش از حد زبان‌شون تنده.
‫همین کافیه.
‫و مهر تأیید عدم رضایت پاتر ‫همه شک و تردیدها رو از بین می‌بره.
‫می‌رم کلیسای جامع سنت پاتریک...
‫و با رئیس کلیسا حرف می‌زنم ‫تا ترتیبش رو بدیم.
‫تو هم خدمتکارها، ‫پیشخدمت‌ها، و کارگرها رو آماده کن...
‫که عروسی گینس داریم.
‫جورجی.
‫این قضیه سن چیه؟ این چه کوفتیه؟
‫نامه چی می‌گه؟
‫عمرا باور کنید ‫رافرتی چی زده به دیوار.
‫نامه‌ای که آقای رافرتی به من داد،
‫نوشته...
‫که وقتی جمعه همین هفته ‫از کارم بازنشست بشم،
‫حتی با اینکه اون روز تولد 65 سالگیمه،
‫و دیگه برای کار کردن پیر شدم…
‫اونا بازم بهم حقوق می‌دن.
‫حقوقم رو ادامه می‌دن،
‫حتی با اینکه… خونه کنار آتیش نشستم...
‫و دیگه اینجا کار نمی‌کنم.
‫نامه نوشته اسمش...
‫«حقوق کهن‌سالیه.»
‫آقای رافرتی، اعلام کردید؟
‫اطلاعیه‌تون رو زدم به دیوار. ‫اما نتونستم خودم اعلامش کنم.
‫- این… جنون محضه. ‫- این آینده‌ست، آقای رافرتی.
‫برادرم به زودی برای انتخابات نامزد می‌شه،
‫و قوانین انتخاباتی جدید ‫یعنی کارگرای عادی بیشتری...
‫حق رأی دادن پیدا می‌کنن.
‫پس شما همینطوری بهشون پول می‌دید؟
‫و هفته دیگه، مرحله دوم رو اعلام می‌کنیم...
‫طرح سلامت و مزایای جدید کارگران گینس.
‫مرحله دوم چه کوفتیه دیگه؟
‫برای امروز به‌قدر کافی شوکه شدی آقای رافرتی.
‫بله، پدر.
‫من کاملا جدی‌ام.
‫سه بار هورا برای آقای ادوارد گینس ‫و این حقوق بازنشستگی دیوانه‌وارش.
‫- هیپ، هیپ… ‫- هوررا!
‫کریستین؟
‫تو چطوری اومدی اینجا؟
‫اومدم اینجا بگم که تصمیمم رو گرفتم.
‫- چی؟ ‫- من و تو.
‫وصیت‌نامه پدرت تو رو بی‌پول کرده.
‫مجبوری ‫به صدقه برادرت وابسته باشی.
‫«بی‌پول» و «وابسته» ‫مثل دو ببر دوقلو هستن...
‫که هر زن با کمالاتی ‫که دنبال شوهره رو فراری می‌دن.
‫اما اگر با من ازدواج کنی،
‫نه به پول پدرت نیاز داری ‫نه به صدقه برادرت.
‫جهیزیه من کمه، اما اگر ‫عاشق هم باشیم، می‌تونیم خوشبخت باشیم.
‫و اگه بخوای می‌تونیم تو لندن زندگی کنیم.
‫یه دکتر هست، اون می‌تونه کمکت کنه ‫مواد و اعتیادت رو ترک کنی.
‫- من ترک کردم. ‫- براش نامه نوشته.
‫و اون گفت ‫چیزی به اسم قطع امید وجود نداره.
‫جز وقتی که بحث عشق باشه.
‫وقتی پای عشق من وسط باشه، کریستین،
‫باید قطع امید کنی.
‫میشه بشینی، لطفا؟
‫امروز بعدازظهر، من،
‫هوشیار و مصمم،
‫رفتم پادگان پورتوبلو،
‫و اسمم رو پای این سند ‫درخواست اعزام امضا کردم.
‫نسب و اسمم باید برام...
‫یک حکم و درجه سروانی رو تضمین کنه.
‫هنوز دارن درخواست رو بررسی می‌کنن،
‫اما... احتمالا درخواست کسی که اسمش...
‫روی میلیون‌ها شیشه‌ست رو ‫با دست و دلبازی بررسی می‌کنن.
‫یه زمان با اعتبار اسمم زندگی می‌کردم.
‫حالا باید ثابت کنم ‫که تنهایی از پس خودم برمیام.
‫باید ثابت کنم پدرم اشتباه می‌کرده.
‫وصیت‌نامه‌ش...
‫به من هدف داده.
‫برای اون، شاید یه روز ازش تشکر کنم.
‫[قلعه اشفورد - کانوت]
‫چکمه برای جاده داری؟
‫برای شما خیلی بزرگن.
‫لطفا بهم قرضشون بده.
‫خب…
‫نشونم بده.
‫می‌پرسیدیم خدا کجا بود؟
‫جواب دادن که اینجا نیست.
‫وقتی شوهرم پیاده با لباس‌های ‫پاره رفت تا سوینفورد بذر بگیره،
‫چنان بارونی زد که غرق می‌شدی.
‫پیام رسید ‫که تا نزدیکی قلعه برگشته بود.
‫و وقتی پیداش کردم از گرسنگی مرده بود،
‫زاغ‌ها و کلاغ‌ها دروه‌ش کرده بودن.
‫سه تا بچه بعدش رفتن.
‫دونال،
‫برین و نیو.
‫بچه‌هات اینجا دفن شدن؟
‫جون نداشتیم قبر بکنیم.
‫اونا یه چاله کندن.
‫باز گذاشتنش، و اونا رو پرت کردن توش.
‫وقتی اونقدر گرسنه باشی، نمی‌تونی گریه کنی.
‫سال 48 تو کلیسا بهمون بذر دادن،
‫اما اونقدر گرسنه بودیم که بذرها رو پختیم.
‫هیچی برای کاشتن نمونده بود.
‫تیفوس، اسهال خونی.
‫دیگه، هیچی برای اجاره نداشتیم.
‫پس اون بارون براون ‫صاحب اون خونه‌ای که پدرت خرید،
‫اخراج‌ها رو شروع کرد.
‫اون «دیلم‌به‌دست‌های سخت‌جونش» رو فرستاد.
‫ما رو انداختن بیرون.
‫دو تا بچه دیگه، از دست رفتن.
‫کایت و فیون.
‫بعدش مردم همه نیمه‌جون به‌صف شدن،
‫با لباس‌های پاره پوره، پیاده تا اسکله کیلالا می‌رفتن،
‫و سربازها اونا رو ‫سوار کشتی‌ای کردن که به سمت کبک می‌رفت.
‫و رفتن.
‫و ما موندیم.
‫دیگه چی می‌خوای بهت نشون بدم؟
‫چرا اینجا موندی؟
‫اونا.
‫وقتی راه میری… پات لنگ می‌زنه.
‫- چی؟ ‫- نحوه راه رفتنت.
‫این چکمه‌ها برای من زیادی بزرگن.
‫خب، سمت چپت یه ضعفی هست.
‫چه ضعفی؟
‫وقتی راه میری، ‫گاهی اوقات مجبور میشی پات رو پرت کنی.
‫بعد، وقتی زانوت رو خم می‌کنی، ‫زیر پات خالی می‌کنه.
‫جدیدا یه ضعفی احساس کردم.
‫اما یه دکتر تو دوبلین ‫آزمایش خون ازم گرفت،
‫و گفت که ‫هیچی مشکل ندارم.
‫خب، پس حتما من اشتباه می‌کنم.
‫باید برگردید به کالسکه‌تون. ‫قراره بارون بیاد.
‫مهم اینه که،
‫من اومدم اینجا تا کمکتون کنم.
‫می‌خوام ببینم برای کمک ‫به شماها چه کارهایی می‌شه کرد.
‫آرتور و ادوارد عزیز،
‫رسیدم قلعه اشفورد،
‫تا به املاکی که پدرمون ‫برامون گذاشته بود سرکشی کنم.
‫تو راه، حالم بد شد.
‫به دلایلی که لازم نیست توضیح بدم،
‫در یک روستا که بخشی از مایملک ‫اشفورده، گرفتار شدم.
‫خرابی‌هایی که قحطی 20 سال پیش ‫به بار آورده بود رو دیدم.
‫همچنین شرایطی رو دیدم ‫که مردم اینجا هنوز هم دارن تحملش می‌کنن.
‫دیگر گرسنگی مطلق نیست، ‫ولی خیلی بهش نزدیکه،
‫در چند کیلومتری منزل خودمون.
‫وقتی برگردم دوبلین…
‫«…پیشنهاد می‌کنم جلسه بذاریم. ‫به نام خدا، پیشنهاد می‌کنم...
‫که از این به بعد، ‫حداقل 10 درصد از تمام سود...
‫انی.
‫10 درصد از تمام سود حاصله ‫از کارخانه نوشیدنی، صرف...
‫غذا، سرپناه و نجات دادن روح...
‫فقرای مستحق ‫تمام املاک‌مون بشه.
‫همچنین در دوبلین، ‫و رفته‌رفته در لندن و جاهای دیگر.»
‫پس قراره کل دنیای خراب شده رو نجات بدیم.
‫«شعار خانوادگی ما این است که…»
‫- «اسپس میا ان دیو.» ‫- «اسپس میا ان دیو.»
‫«امیدم به خداست.»
‫«با کمک خدا، بیایید امید رو برای...
‫تمام کسانی که الان ‫بدون امید زندگی می‌کنن به ارمغان بیاریم.»
‫«با تمام عشقم، خواهر ارادتمندت، ان.»
‫خب، 10 درصد مقدار مسخره‌ایه، ‫حتی برای انی کوچولو.
‫از این زنه که قراره زن‌برادر جدیدم بشه بگو.
‫با اینکه 10 درصد مسخره‌ست موافق نیستی؟
‫به نظرم اصل قضیه درسته، ‫ولی باید سر یه مقداری به توافق برسیم.
‫نه، نه. نه، ما در قبال کسایی ‫که برامون کار می‌کنن موظفیم،
‫نه در قبال کسایی که اتفاقی ‫لب جاده وایسادن...
‫و وقتی کالسکه خواهرمون خراب شده ‫گرسنه به‌نظر می‌رسیدن.
‫کالسکه‌ش نبود.
‫پس ذهن خودش بود ‫که از کار افتاده.
‫ما باید یک سری ارزش داشته باشیم.
‫الان داری برای صحبت ایده پیشنهاد می‌ده،
‫یا اینکه دیگه تصمیمت رو گرفتی؟
‫آرتور، اگه می‌خوای انتخاب بشی… ‫با یه همسر کارت راه نمی‌افته.
‫- انتخاب شدن من چه ربطی به این داره؟ ‫- خب…
‫فکر می‌کنی تصمیم ما چه تاثیری...
‫برای معرفی مستمری بازنشستگی ‫روی رأی تو می‌ذاره؟
‫افزایشش میده. شاید دو برابرش کنه.
‫این تصمیم کوفتی من نبود. ‫تو به من پیشنهادش دادی.
‫آره، به عنوان بخشی از یه نقشه بزرگتر، آرتور.
‫- بگو که تو و ان علیه من هستید. ‫- این که قایم‌باشک بازی نیست.
‫نه، نه، نه، نه، نه. نه، و من چی‌ام؟
‫هوم؟
‫اونی که لجبازه. اونی که حوصله‌ نداره. ‫اونی که همیشه نصفه نیمه گوش میده.
‫- بیشتر اوقات، آره. ‫- خب، حالا توجه من رو جلب کردی.
‫اون ده درصد کوفتی توجه‌م رو جلب کرده.
‫توجه‌ت رو جلب کردم؟
‫خوبه.
‫این رو بخون.
‫«بایرون هدجز.»
‫بایرون هدجز کیه دیگه؟
‫این یه نسخه...
‫از یه اختیارنامه‌ست ‫که بهش دادم تا ببره نیویورک.
‫تو دادی دستش؟
‫خب، رفته بودی کلیسا ‫مشغول بحث درباره... چیدمان گل‌ها بودی.
‫شبیه برادر کوچولویی شدی ‫که کار اشتباهی کرده.
‫چه کار اشتباهی کردی ادی؟
‫بایرون هدجز یه فنیانه.
‫آشناهاش تو نیویورک ‫با اخوان فنیان هستن.
‫یک، دو، سه.
‫حالا منفجر میشی.
‫واقعا تقصیر منه…
‫که اینقدر حواسم پرت بود.
‫اون فقط یه کپیه، آرتور.
‫اصل نامه سوار یه کشتیه ‫که دیگه لیورپول رو ترک کرده.
‫وقتی از پرتغال برگردم، ‫بعد از عروسی،
‫یه جور کنترل منطقی رو همه اعمال می‌کنم.
‫آره. آره، آره، آره، آینده، آرتور.
‫در آینده، ما هر دو طرف ‫مباحثه خودمختاری رو خواهیم دید.
‫فعلا، بینابینش هستیم. ‫نگرانی ما مردمن.
‫آخه من واسه چی باید به مردم اهمیت بدم؟
‫- من محافظه‌کارم. ‫- نیکوکاری مساویه با رأی.
‫رأی مساویه با قدرت.
‫قدرت مساویه با گسترش، ‫و گسترش مساویه با سود بیشتر.
‫بعد از عروسی، می‌شینیم ‫و منطقی صحبت می‌کنیم، برادر.
‫نه 10 درصد.
‫5 درصد.
‫و بخشی از اون رو ‫تو نیویورک و بوستون خرج می‌کنیم.
‫اسلحه و مهمات ‫برای دوستای فنیان جدیدمون.
‫نه، آرتور، البته که نه. ‫کارهای خیریه.
‫و از اونجایی که توجه‌ت رو جلب کردم، ‫پیشنهاد می‌کنم...
‫که از حالا به بعد،
‫در آمریکا و جاهای دیگه دنیا،
‫نماد جدید گینس...
‫این باشه.
‫این علامت تجاری ما میشه، ‫و نشون‌دهنده اینه که ما کی هستیم.
‫چنگ قهرمان ایرلندی، برایان بورو،
‫نماد تمام ایرلند.
‫ایرلند سلتیک.
‫ایرلند کاتولیک.
‫می‌خوای بندازیش تو آتیش؟
‫وای خدا!
‫این همه خوبی...
‫این همه مهربونی، ‫مستمری و چنگ‌ها، همه‌ش…
‫داری به اخاذی تن میدی لعنتی!
‫گمشو! گمشو!
‫فنیان‌ها رأی من رو می‌خوان، و کم کم، ‫تو من رو به سمت اون‌ها سوق می‌دی...
‫که فقط یه کارخونه وامونده رو نجات بدی!
‫کارخونه نوشیدنی
‫آره، و برای نجات دادن اسم تو، آرتور.
‫شجاعی؟
‫اینقدر شجاعی؟
‫اینقدر شجاعی ‫که همه چیز فاش بشه؟
‫پس می‌خوای لبه صخره ‫به تلاش‌هام ادامه بدم یا نه؟
‫همه موافقین...
‫با انتخاب چنگ ایرلندی...
‫به عنوان علامت تجاری گینس،
‫بگید آری.
‫آری.
‫آقای گینس، ‫مایلید تا مهمان‌تون برسن...
‫چیزی سفارش بدید؟
‫بله.
‫- دو شیشه گینس. ‫- البته قربان.
‫خانم، ورودی پرسنل از ‫پشت تو ساکویل پلیس هستش.
‫نه کالین، این خانم مهمان هستن.
‫دنبال من بیایید.
‫آقای گینس، دوشیزه الن کاکرین.
‫دوشیزه کاکرین.
‫لطفا بفرمایید بشینید.
‫اون اینجا باهاش چیکار می‌کنه؟
‫همونطور که می‌بینید، من شهره شهرم.
‫فکر کنم می‌دونستید اومدن من چه اثراتی داره.
‫به خوبی می‌دونستم ‫ورود شما چه تأثیری خواهد داشت.
‫اون بازوبند مشکی ‫برای مایکل بارته، درسته؟
‫برای یه مرد بی‌گناه ‫که در یه مکان عمومی به ناحق اعدام شد، بله.
‫حقیقتش من برای وزیر کشور نامه زدم...
‫و پیشنهاد بخشش اون رو دادم.
‫اما در لندن،
‫برخلاف دوبلین،
‫گینس‌ها همیشه به خواسته‌شون نمی‌رسن.
‫فعلا، بله.
‫- قربان، مایلید من بریزم؟ ‫- نه، خودم می‌ریزم.
‫من تو روز نوشیدنی نمی‌خورم.
‫این‌ها برای نوشیدن نیستن.
‫این‌ها صرفا ‫برای تصویرسازی هستن.
‫چه تصویرسازی‌ای؟
‫ببینید، یه تکنیک خاصی وجود داره...
‫وقتی پای ریختن گینس در میون باشه.
‫وقتی شروع به ریختن می‌کنی،
‫نوشیدنی، کاملا حق داره، ‫که از آزاد شدنش بسیار هیجان‌زده باشه.
‫و در لیوان جوش‌وخروش می‌کنه.
‫پس در حالی که لیوان اول آروم میگیره ‫و به شرایط عادت می‌کنه،
‫می‌ری سراغ ریختن دومی.
‫و بعد صبر می‌کنی...
‫تا نوشیدنی آروم بشه.
‫اسمش رو گذاشتم دقیقه گینس.
‫بهم گفتن که می‌خواستید من رو ببینید. ‫میشه برید سر اصل مطلب؟
‫اصل مطلب من همینه.
‫این دو لیوان گینس نیمه‌پر...
‫وضعیت ایرلند رو نشون میدن.
‫در این لحظه، ‫از رویای استقلال‌تون هیجان‌زده‌اید،
‫اما نیاز به کمی زمان دارید… که تأمل کنید.
‫بعد شما مبارزات ما رو ‫به نوشیدنی تقلیل می‌دید؟
‫این چیزیه که بلدم، دوشیزه کاکرین.
‫این رو هم می‌دونم… ‫که وقتی ریختن رو کامل کنی،
‫برای پر کردن لیوان، مهمه...
‫که این کار رو آهسته انجام بدی،
‫با دقت…
‫یکدست.
‫همونطور که در مبارزه سیاسی‌تون،
‫فقط زمانی موفق خواهید شد،
‫که… خونسردی‌تون رو… حفظ کنید.
‫ولی من بازم چیزی که برام ریختید رو ‫نمی‌خورم آقای گینس.
‫دوشیزه کاکرین، پیشنهاد من...
‫اینه که مثل دو شخص ‫شرافتمند سفری رو شروع کنیم.
‫و با هم این سفر رو ادامه بدیم.
‫یه پیاده‌روی طولانی و آروم، دست در دست ‫با سرمایه‌دارها و اتحادیه‌چی‌ها؟
‫اوضاع ساده‌ست.
‫وقتی برادرتون انتخاب بشه،
‫اون از تمام اون قدرت و نفوذ مشهور گینس...
‫استفاده می‌کنه تا پارلمان انگلیس ‫به درایت استقلال ایرلند پی ببره.
‫ما می‌تونیم با نشون دادن اینکه ‫فنیان‌ها دزدان وحشی نیستن، بهش کمک کنیم.
‫می‌خواستم شما رو اینجا ببینم، ‫تو یه مکان عمومی،
‫تا بیانیه‌ای بدم ‫که تمام جامعه دوبلین بتونن درک کنن.
‫همچنین… برادرم داره ازدواج می‌کنه.
‫و داریم ‫دوبلینی‌های منتخبی رو دعوت می‌کنیم...
‫که نماینده بخش‌های مختلف جامعه هستن.
‫من به عروسی گینس‌ها دعوت شدم؟
‫می‌دونم که ازدواج نکردید،
‫اما می‌تونید برادرتون رو بیارید. ‫مشتاقم اون رو هم ببینم.
‫من یه سری قوانین دارم...
‫که بیشتر اوقات بهشون پایبندم.
‫گاهی اوقات، قوانینم رو زیر پا می‌ذارم.
‫فکر کنم لباس کرباس سبز ‫و یه شال پشمی مناسب باشه؟
‫عجب روز فوق‌العاده‌ای می‌شه.