‫هی.
‫خودت رو اذیت نکن.
‫اون مُرده.
‫تو هم مُردی.
‫ولی آتیش خاموش نشده.
‫« ارائه شده توسط از سایت مووی شو »
‫بهتر نیست بلند شی و بری ‫سمتِ علامت‌های خروج؟
‫تا جایی که می‌دونم،
‫قبلاً بلند شدم.
‫سؤالِ جالب‌تر اینه:
‫چرا باید توهم بزنم کارمندِ سابقی رو ببینم...
‫که آخرین بار با زخم گلوله‌ای که ‫به خودش شلیک کرده بود دیدمش،
‫به جای اینکه یه آدم خوش‌تیپ ببینم؟
‫میشه توضیح بدی چرا اینجایی؟
‫این یارویی که مُرده.
‫کیه؟
‫چطور باهاش آشنا شدی؟
‫ماه قبل با ماشین تصادف کردم.
‫منم توی دبیرستان یه مقام قهرمانی ‫شنا برنده شدم. نوبت توئـه.
‫داروی مُسکنم تموم شد.
‫استخون اطراف چشمم ترک برداشته. ‫خوب شدنش پیرم کرده.
‫پیراهنت رو در بیار.
‫چشمام این بالاست.
‫شکستگی استخوان اطراف چشم یعنی ‫با صورت رفتی توی شیشه‌ی جلوی ماشین.
‫که یعنی سینه‌ات رفته توی فرمون.
‫مُسکن‌ها می‌تونن ضربان قلب رو پایین بیارن،
‫پس مگر اینکه بخوای بُکشمت،
‫پیراهنت رو در بیار، ‫بذار یه قلبت رو معاینه کنم.
‫ضمناً می‌خواستم حلقه‌ی سوختگی ‫اطراف ترقوه‌ات رو ببینم.
‫- از کجا فهمیدی؟ ‫- آلرژی به کدئین.
‫به پرستار گفته بودی، یعنی غیرمستقیم ‫گفتی «داروی قوی‌تر می‌‌خوام»،
‫که با دورانِ سلامتیت مطابقت داره...
‫چون الان شرایطتت وخیمـه.
‫اون دوتا آثار سوختگی قدیمی روی انگشتت...
‫یعنی عادت داشتی با سیگار چُرت بزنی...
‫دلیلی نداره که همین کار رو ‫موقعی که توی دهنتـه انجام ندی.
‫همه‌ی دکترهات احمق تشریف داشتن.
‫یه لحظه صبر کن.
‫اون کبودی اطراف نافت.
‫گمونم بالاخره یه داروی باحال گیرت بیاد.
‫«نشان کالن»،
‫ولی سونگرافی هوا و خون نشون داد. حالا،
‫می‌دونم داری به چی فکر می‌کنی. ‫پانکراتیت حاد.
‫ولی اینم می‌دونم که ‫خودم به چی فکر می‌کنم.
‫«پنوموپریتونئوم»ـش رو توجیه نمی‌کنه.
‫پرونده‌ی جدید برداشتی؟
‫خودت آزمایش‌هاش رو گرفتی؟
‫دیدم فرصت هست به یه درمونده ‫کمک کنم و به طور غریزی...
‫نه وایستا، این غریزه‌ی یکی دیگه بود.
‫ویلسون داره می‌میره، ‫احتمالاً افسر عفو مشروطت...
‫داره میاد اینجا.
‫چطور ممکنه اینقدر سرخوش باشی؟
‫فیلم «انجمن شاعران مرده» رو ندیدی؟ ‫«دم را غنیمت شمار»!
‫هوای داخل شکمش ممکنه ‫هزار تا معنی داشته باشه.
‫ولی، هرچیزی... هـــر چیزی...
‫هرچیزی، هرچیزی.
‫هیچکس به طبابت اهمیت نمیده.
‫زخم گوارشی ِسوراخ شده.
‫واسه پیدا کردن سوراخ و ‫بستنش لاپاراتومی نیازه.
‫به سؤالِ تیم جواب ندادی.
‫که عجیبـه، چون معمولاً ‫وقتی با زیردست‌های خودم حرف می‌زنم،
‫تحتِ سوگندم و به یه دروغ‌سنج وصلم.
‫قرار بود شش ماه بیفتی زندان...
‫به جای اینکه پنج ماهِ آخر ‫رو پیش ویلسون باشی.
‫چرا خوشحالی؟
‫تابلوئـه یه نقشه‌ای داشتم.
‫مشخصه که تابلوئـه یه نقشه‌ای داشتی.
‫سؤال جالب‌تر اینه:
‫چرا به تیم نگفتی.
‫گمونم دلیلش اینه که ته دلت ‫از اولش می‌دونستی...
‫که شاید نقشه جواب نده.
‫یه جلسه می‌خوام.
‫سرم شلوغـه. ‫به دفترم زنگ بزن.
‫آره.
‫چون میزهای لق و نامتعادل، ‫خود به خود درست نمیشن.
‫یه جلسه لازم دارم.
‫ممنون که منو جا میدی.
‫گروهم هشت تا پرونده‌ی فوری ِ ‫مرگ و زندگی روی دستشون دارن...
‫که واسه قبول یا رد کردنش منتظر من هستن.
‫کِی اینطور نبوده؟
‫خب، مثلاً همین الان.
‫ولی به هیئت عفو مشروطم بگو ‫که کلِ هشت پرونده رو قبول می‌کنم.
‫که هیچکس دیگه نمی‌تونه حلشون کنه،
‫که تا پنج ماه آینده اینجا بهم نیاز داری...
‫وگرنه هشت نفر می‌میرن.
‫ازم می‌خوای گواهی دروغ بدم.
‫فقط یه دروغ کوچولوی سفید. ‫جسارت نباشه.
‫مخصوصاً که از تو کارهای کوچیک بر نمیاد.
‫به‌جز هیکلت، گمونم.
‫واقعاً خیال کردی می‌خواستم ‫اون سقف رو سوراخ کنم؟
‫فقط یه شوخی بود که اشتباه از آب در اومد.
‫حقوقم رو قطع کن، ازم شکایت کن...
‫جرم خرابکاری باید به...
‫محکومیتت یکی دو سالی اضافه می‌کرد.
‫معجزه‌ست که هیئت عفو مشروط ‫با شش ماه موافقت کرده.
‫من بالاخره آخرش میرم زندان.
‫تاوانش رو میدم. فقط ترجیح میدم ‫ویلسون تاوانش رو نده.
‫بیخیال. رفیق باش.
‫خیلی‌خب.
‫ولی هر پرونده‌ای که دارید، ‫باید همه رو قبول کنید.
‫«رفیق باش»؟
‫چند تا انگشت پشتم قایم کردم؟
‫البته که می‌دونی سه تاست،
‫چون هرچی می‌دونم رو می‌دونی.
‫هر چیزی که ذهنِ آلوده به ‫داروم می‌تونه به یاد بیاره.
‫مِن جمله اینکه جدی جدی گفتم «رفیق باش».
‫نکته‌ی حرفم این جمله‌ات نبود.
‫نکته‌ام این بود: چرا؟
‫گمونم به این دلیلـه که ته دلت می‌دونستی...
‫قراره به یه دوست نیاز پیدا کنی.
‫ته دلت می‌دونستی که نقشه، حتی وقتی ‫داشت جواب می‌داد، موثر واقع نمی‌شد.
‫و الان، کنجکاوم که چرا نشستی روی زمین...
‫به‌جای اینکه بری سمتِ در.
‫گمونم فهمیدیم چرا داری منو می‌بینی،
‫اون دوستت که تمایل به خودکشی داره.
‫هر روز دو بار بهت زنگ می‌زنه. بعدش ‫همسرش روزی دو بار بهت زنگ می‌زنه...
‫تا مطمئن بشه چیزی که بهش گفته که تو بهش شوهرش گفتی رو متوجه میشه.
‫که متوجه نمیشه، ‫چون اون چیزی نگفته.
‫شاید بخوای این یکی رو به کانرز بدی.
‫هاوس کجاست؟
‫نمی‌دونم، برام هم مهم نیست، ‫سرِ کارم.
‫ببخشید.
‫هیچکس از دو شب پیش ‫نه دیدتش نه ازش خبری داره.
‫مطمئنم داره یه جا خوش می‌گذرونه.
‫دفعه‌ی قبلی که رفت زندون،
‫سقف مبلغ رو از کارت اعتباریش استفاده کرد.
‫دفعه‌ی قبلی که رفت زندان، ‫خیال می‌کرد تو منتظرشی.
‫به‌نظرت ممکنه کار احمقانه‌ای کرده باشه؟
‫گمونم احمقانه بهترین حالت‌مون محسوب میشه.
‫چرا می‌خوای خودت رو بکشی؟
‫دلیلش اینه: بخوام نعشه هم بکنم ‫حتماً باید یه عوضی ِرو مخی بیاد...
‫نظر بده که من به یه ‫تحلیل روان‌شناختی عمیق نیاز دارم.
‫حساب کتابش به‌طرز باورنکردنی‌ای آسون نیست؟
‫میرم زندان، شغلم رو از دست میدم، ‫بهترین دوستام رو از دست میدم.
‫دیگه از این بیشتر؟
‫خیال می‌کنی مجموع شخصیتت همیناست؟
‫یه دکتر، دوستِ ویلسون؟
‫گذشته از اینا، صدای باریتونم هم حرف نداره.
‫حالا برو رد کارت.
‫حتی از ناخودآگاهت هم طفره میری.
‫مرگ جالب نیست.
‫تو کُشته مُرده‌ی چیزای جالبی.
‫معماها، نظرات، تحلیل‌ها.
‫مرگ متضادِ یه معمای باحالـه.
‫پوچی و نیستیِ ابدی‌ـه.
‫ولی تو دیگه زندگی به‌نظرت جالب نیست.
‫اینقدر احمق نباش.
‫میشه همون کاتنر برگرده؟
‫چقدر دیگه باید تماشای درموندگیت ‫رو تحمل کنم؟
‫اوضاع جهنم چطوره؟
‫رطوبتِ هوا مشکل‌ساز نیست؟
‫موردِ پزشکی این یارو چی شد؟
‫- چطور؟ ‫- دقیقاً.
‫چرا من، یعنی چرا خودت،
‫چرا هنوز درمورد این پرونده وسواس داری؟
‫تابلوئـه که به‌نظرمون یه ربطی...
‫به این دلیل داره که چرا هنوز توی ‫یه ساختمون در حال سوختن موندیم.
‫یه تماس اضطراری گرفتن.
‫حتماً یه لخته توی ریه‌هاش هست. ‫باید ببریمش اتاق عمل.
‫وقت نیست، وضعیت ‫اکسیژنش داره اُفت می‌کنه.
‫باید همینجا درش بیاریم،
‫- رگ‌بست‌برداری بالینی. ‫- اگه یه کاتتر وارد جریان خونش بشه...
‫وضعیت تنفسش خیلی بدتر میشه.
‫قبل اینکه عمل رو تموم کنیم می‌میره.
‫هاوس، باید یه تصمیمی بگیریم.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫چی بهش دادی؟
‫پنج،
‫چهار،
‫سه، دو...
‫نالوکسان.
‫باید وقتی پسردایی‌ـش با اسم ِ...
‫«تار اچ. هورس» اومده ‫دیدنش شک می‌کردید.
‫هروئین باعث تداخل تنفسی شده،
‫نالوکسان گیرنده‌های هروئین رو خاموش کرد ‫و باعث ناراحتی تو شد.
‫من دست از مواد کشیدن برنمی‌دارم!
‫مشکل از واقعیتـه!
‫داری میگی دروغ میگم؟ ‫به ناخودآگاهم؟
‫مردم همیشه‌ی خدا این کار رو می‌کنن. ‫و چه خوشت بیاد یا نه، تو هم یه آدمی.
‫اون گفت تک تکشون...
‫ولی نه اون موقع. ‫و نه اون شکلی.
‫این یارو به‌خاطر نالوکسان دیوونه شده بود.
‫اگه می‌خواستی منطقی باشه هم نمی‌تونست.
‫که می‌خواستی منطقی باشه. چرا؟
‫من داستان رو کمی فشرده کردم که...
‫پیش‌زمینه مهمـه.
‫تو هیچ‌وقت به دلایل غیرتشخیصی ‫با بیمار حرف نمی‌زنی.
‫ولی این یارو...
‫بهتر شدی؟
‫من دست از مواد مخدر برنمی‌دارم.
‫تو کارگزار بورس بودی، ‫پدرت کارگزار بورس بود،
‫متأهل بودی، بچه داشتی،
‫و بدبخت و درمونده بودم.
‫میگی بدبخت بودی...
‫چون باید گند زدنت رو توجیه کنی.
‫ولی گند نزدم.
‫یعنی، گند زدم،
‫ولی بدبخت نیستم.
‫دیگه نیستم.
‫موقع اسکی دچار مصدومیت شدم...
‫و مُسکن کافی نبود...
‫یکی از دوستام بهم یه‌کم هروئین داد.
‫به‌محض اینکه واردِ رگ‌هام شد، انگار...
یکی کنترل بدنم ر. دست گرفته بود
‫انگار هیچ ناراحتی یا دردی...
‫توی زندگیِ من یا دیگران نبود.
‫ولی بعدش همه چی رو از دست دادی.
‫همه چی کافی نبود.
‫چون مشکل از واقعیتـه.
‫داری میگی اون الگوی خوبیـه؟
‫اون خوشحالـه.
‫اون مُرده.
‫چیزی که می‌خواستی بشنوی رو شنیدی.
‫سؤال جالب‌تر اینه:
‫همیشه، دلیلِ اینه که ‫همیشه می‌خواستی بشنویش.
‫داری اکسیژن این یارو رو می‌دزدی؟
‫اکسیژن همه جا هست.
‫همه‌ی پرونده‌هات رو بیخیال شدی،
‫دادی‌شون به بقیه‌ی دکترها.
‫جالب نبودن.
‫محکومیتت رو به خاطر اونا عقب انداختم.
‫آره، گمونم مجبوری به...
‫هئیت عفو مشروط یه چیز دیگه بگی.
‫مثلاً من موقعی که سقف فرو ریخت، ‫کل روز توی اتاق عمل بودم،
‫پس نمی‌تونستم باعث گرفتگی لوله بشم.
‫- برام پاپوش دوختی. ‫- نه واقعاً.
‫اصولاً قرار بود گواهی دروغ بدی...
‫تا بتونم محکومیتم رو به‌ تأخیر بندازم.
‫منطقی‌تر نیست که سوگند دروغ بخوری...
‫تا کلاً محکوم نشم؟
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫چرا داری ریسکِ نابود کردن ‫خودت رو به جون می‌خری؟
‫ریسکی در کار نیست. ‫تو رو می‌شناسم.
‫کارِ صادقانه و درست رو انجام میدی.
‫دروغ میگی.
‫نه.
‫اون خوشحالـه.
‫اون مُرده.
‫تو نگران نبودی.
‫البته که نگران بودم. ‫نقشه‌ام به کل نابود شد.
‫نقشه‌ات اهمیت نداشت. نقشه‌ی ‫جایگزینت هم اهمیتی نداشت.
‫ویلسون اهمیتی نداشت، ‫زندان مهم نبود،
‫تنها چیزی که مهم بود،
‫تنها چیزی که همیشه اهمیت داشت، معما بود.
‫متوجه یه انقباض خفیف توی ‫برجستگی بزرگ کف دستش شدم.
‫که یعنی...
‫داری می‌میری.
‫چون شستم یه‌کم می‌لرزه؟
‫به‌علاوه نازک‌ شدن عضله‌هات.
‫به‌علاوه اون سخنرانی که ‫توی استادیوم یانکی کردی...
‫و گفتی خوش‌شانس‌ترین آدم روی زمینی.
‫همه رو جمع کنی، میشه ‫«اسکلروز جانبی آمیوتروفیک».
‫بیماری لو گهریگ؟
‫توی بدنت گیر میفتی. ‫نمی‌تونی حرکت کنی یا حرف بزنی...
‫و همینطوری می‌میری؟
‫اگه حالت رو بهتر می‌کنه،
‫با این سرعت، سریع تموم میشه.
‫بدنت متقارن نیست.
‫وایستا.
‫حالا دم در وایستادی.
‫در این حین چه اتفاقی افتاد؟
‫و بنگر، این معجزه‌ی بزرگ را. ‫خب پا شدم اومدم اینجا!
‫نه، یه عالمه گفتگو رو جا انداختی.
‫قسم خورد که توی زمان باقی‌مانده ‫از عمرش زندگی بهتر...
‫و فداکارانه‌تری داشته باشه ‫و از این دری‌وری‌ها.
‫بعد دو تا دری‌وری، دیگه ‫حس کردم کافیـه و رفتم سمتِ در.
‫نه. داری از گفتنش اجتناب می‌کنی.
‫بوی دود حس نمی‌کنی؟
‫حرف حساب جواب نداره.
‫بدنت متقارن نیست.
‫رگ‌های سمت راستت باد کردن.
‫معنیش چیه؟
‫یه برآمدگی توی شکاف بالای ترقوه‌ات هست.
‫یه چیزی اون داخلـه.
‫چی؟
‫دیگه اینقدر هم دکتر خوبی نیستم.
‫خبر خوب.
‫موردِ تو محشره.
‫و خبر خوب برای تو،
‫زنده می‌مونی.
‫یه شاخه‌ی کوچیک موقع تنفس وارد بدنت شده،
‫احتمالاً موقعی که روی نیمکت پارک ‫از هوش رفته بودی...
‫و داشتی می‌فهمیدی همه‌ی ‫اینا ارزشش رو داره.
‫هر کس دیگه‌ای بود با سرفه می‌دادش ‫بیرون، ولی تو چون معتادی،
‫واکنشِ سرفه‌ات سرکوب شده.
‫و رُشد کرده؟
‫مگه اینکه یه تیکه از خورشید و...
‫یه سیستم آبیاری قطره‌ای رو ‫هم قورت داده باشی، خنگِ خدا.
‫این باعث به جریان افتادنِ یه واکنش ‫خود ایمنی شد و نمی‌تونم اینو نگم،
‫ریشه‌ی همه‌ی مشکلاتت همین بوده.
‫داری لبخند می‌زنی.
‫می‌زدم، حالا دیگه نمی‌زنم.
‫چون یه لحظه خوشی ِچند روز پیش...
‫به مُردنِ یه دوست نمی‌چربـه.
‫چرا، می‌چربـه، خنگ خدا.
‫چون بعد از مرگش، ‫تا مدتی گریه می‌کنی...
‫بعدش برمی‌گردی سراغ کاری که عاشقشی.
‫هر بیماری که تابحال داشتم،
‫تا هفتاد سال دیگه، اونا هم ‫مثل ویلسون همگی مُردن.
‫همه می‌میرن. ‫بیهوده و پوچـه.
‫وقتی یه معما رو حل می‌کنی،
‫دنیا با عقل جور در میاد ‫و همه چی حس درستی داره.
‫ضمناً همیشه یه معمای دیگه داری،
‫چون ملت همیشه مریض میشن.
‫این سطحی و کم‌اهمیتـه،
‫ولی اگه زندگیِ آدمای احمق برات مهم نیست،
‫چرا اصلاً باید سطحی‌نگری برات بی اهمیت باشه؟
‫باعث میشه خوشحال بشی.
‫و چرا باید چیزی ‫بیش از این لازم داشته باشی؟
‫برو خونه.
‫فورمن.
‫هاوس عمراً غذا رو چند روز ‫بذاره بیرون که فاسد بشه.
‫چمدون‌هاش توی کُمدش هستن.
‫اگه یه‌طور دیگه با ‫این قضیه برخورد می‌کردیم...
‫ما کار درست رو کردیم.
‫الو؟
‫به حسابدارش خبر میدم!
‫دو شب پیش هم یکی رو قال گذاشته.
‫تماس‌های خروجی.
‫عوضی
‫من. که جواب ندادم.
‫رستوران چینی...
‫وایسا وایسا وایسا. ‫اون کیه؟
‫چهار بارم زنگ زده.
‫نمی‌دونم.
‫یه فاجعه‌ی تمام عیاره. ‫می‌دونی اتصال کابل...
‫با این ساعات کاری که من دارم، چقدر سختـه؟
‫هاوس دو روزه که گم شده، ‫می‌دونیم با تو حرف زده.
‫هر چیزی که بتونی درمورد ‫وضعیت روانیش بهمون بگی،
‫یا جایی که داشته می‌رفته، ‫اصلاً هر چیزی...
‫میشه نقض محرمانگی دکتر ‫و بیمار و تخطی از قانون.
‫نه اگه خطری برای خودش یا یکی دیگه باشه.
‫اینا رو از پنجاه دقیقه‌ی ما کسر می‌کنید؟
‫این عوضی‌ها باهمدیگه هستن؟
‫ببخشید.
‫چی باعث شده فکر کنی ‫اون خطری واسه خودشـه؟
‫اون خونه نبوده، ولی ‫هیچی با خودش نبرده،
‫حتی موبایلش.
‫هیچی نمیگی،
‫که یعنی به‌طور مشخص ‫به خودکشی اشاره‌ای نکرده.
‫ولی اومدی بیرون که باهامون حرف بزنی،
‫پس حتماً یه چیزی گفته که نگرانت کرده.
‫راه‌های دیگه‌ای برای رسیدن به فراموشی هست.
‫- ویکودین؟ ‫- اون همیشه ویکودینش رو داره،
‫دلیلی نداره به روان‌شناس زنگ بزنه...
‫بیمار قبلیش به هروئین معتاد بوده.
‫پس گمونم دیگه اینجا کاری نداریم.
‫آدرسِ یارو باید توی پرونده‌اش باشه.
‫خدا چی؟
‫داشتی می‌رفتی، ‫بعدش ایستادی.
‫چرا؟
‫فرضیه‌ات اینه نمیرم ‫چون به خدا اعتقاد دارم؟
‫چیه نکنه منو به خونه فراخونده؟
‫شاید افتادن از اون طبقه یه نشونه بوده.
‫شاید اینکه کائنات از تو بدش میاد. ‫خلاصه یه چیزی.
‫واقعاً باور نداری؟
‫واقعاً؟ حتی یه گوشه عمق و تاریک...
‫دور از ذهنت نیست؟
‫نه.
‫جز اینکه یه گوشه عمیق و تاریک...
‫توی ذهنم داره بهم میگه...
‫کافیـه.
‫توی یه ساختمونِ درحال سوختن، روبرو شدن ‫با مرگ حتمی، دیگه کافیـه.
‫فلسفه‌ی «شرط‌ بندی پاسکال» آسونـه.
‫گفتنش آسونـه.
‫چرا غلطـه؟
‫منطقی نباش. ‫درمونده باش.
‫باید یه چیزی داشته باشی که بهش بچسبی.
‫ولی نمیشه که بر اساس چیزی که ‫بهش باور نداری زندگی کنی.
‫ولی می‌تونی زندگیت رو بر اساس ‫چیزی که بهش باور نداری تموم کنی؟
‫عشق چطور؟
‫من چهار سال باهات زندگی کردم. ‫می‌‌دونم به عشق باور داری.
‫فورمن کمکم نمی‌کنه.
‫که یعنی از تو می‌خوام ‫تقصیرش رو گردن بگیری.
‫یادت هست که من دارم می‌میرم، نه؟
‫واسه همین حتی یه روزم ‫توی زندان نمی‌مونی.
‫خوش‌تیپی، ‫سرطان هم داری.
‫هر دو باهم سخته، ‫ولی از پسش برمیای.
‫اثر انگشت‌های تو روی تمام ‫اون بلیط‌های هاکی هست.
‫من هیچ‌وقت اعتراف نکردم که ‫چیزی رو توی فاضلاب ریختم.
‫اثر انگشتم با عقل جور در میاد ‫اگه اون بلیط‌ها رو به تو داده باشم،
‫به‌عنوان یه انگیزه که زنده بمونی.
‫و منم اونقدر عصبانی بودم که تو به ‫خواسته‌های قبل از مرگم احترام نذاشتی...
‫که هزاران دلار بلیط هاکی رو ازت گرفتم...
‫و ریختم‌شون توی توالت؟
‫فقط و فقط باید تردیدِ منطقی ایجاد کنی.
‫عالیه. اگه فرا تر از این برم چی؟
‫اگه سر از زندان در بیارم چی؟
‫یا چند ماه آخر عمرم رو توی ‫جلسات متمادی دادگاه بگذرونم؟
‫این ریسکیـه که حاضری به جون بخری.
‫من شهرت و اعتبار دارم، ‫میراثی دارم که می‌تونه...
‫ویلسون.
‫نمی‌خوام این زمانِ ‫کنارت بودن رو از دست بدم.
‫خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫می‌دونستم می‌تونم روت حساب کنم.
‫وایستا! وایستا!
‫سیب‌زمینی‌ها رو پس می‌خوای؟
‫من تقصیرش رو گردن نمی‌گیرم.
‫این کار رو باهام نکن، ویلسون.
‫- این تنها راهمونـه. ‫- دقیقاً.
‫چون روی نقشه‌ات با فورمن زیاده‌روی کردی.
‫چون می‌دونستی منو به‌عنوان پشتوانه داری.
‫حتی الان که دارم می‌میرم، ‫فرض کردی که...
‫حاضر میشم از خطر نجاتت بدم.
‫الان که اینجا هستی ‫از خطر هم نجاتم میدی،
‫ظاهراً فرض درستی بوده.
‫آهای!
‫به زودی دیگه من اینجا نیستم.
‫اگه این کار رو بکنم، ‫بهت یاد میدم...
‫که رفتارِ بدت همیشه مجازاتی داره.
‫باید یاد بگیری.
‫که چطور بعد از مرگت رفتار کنم؟
‫اگه درس اینه، فرصتِ ‫خیلی خوبی در پیش داریم.
‫سعی می‌کنی یکی دیگه ‫رو پیدا کنی و جواب نمیده،
‫و نباید هم جواب بده.
‫پس این اون عقل و فرزانگی ‫بزرگیـه که تو ازش بهره می‌بری؟
‫که من همیشه تنها خواهم بود؟
‫فقط یه شخص هست ‫که می‌تونی روش حساب کنی.
‫فکر می‌کردم دو تاست.
‫باید این کار رو انجام بدم.
‫برای تو.
‫حق با ویلسونـه.
‫همیشه حق با اونـه. ‫اون همیشه وجه‌ی خوبت بوده.
‫همیشه برام سؤال بود چرا اینقدر ‫توی عکس‌ها بد می‌افتم.
‫و چون همیشه ویلسون ‫اون نقش رو بازی کرده،
‫هیچ‌وقت لازم نبوده خودت ‫وجدانت رو پرورش بدی.
‫آدما عوض نمیشن. وجدان ‫خود به خود پرورش پیدا نمی‌کنه.
‫اشتباه می‌کنی، گرِگ.
‫واسه همینه که بدونِ اون آدم بهتری میشی.
‫تو این مدت به اون نگاه می‌کردی تا ‫چیزی رو پیدا کنی که درونِ خودتـه.
‫چیزی که نمی‌تونی پیدا کنی.
‫بچه‌ات رو بغل کن.
‫این دلیلی واسه مُردنـه.
‫این می‌تونست زندگی من باشه، ‫نه که الان بتونه باشه.
‫اگه می‌تونست این باشه،
‫حالا تواناییش رو داری.
‫تو ازدواج کردی، کادی رفته.
‫فقط ما دو نفر نیستیم که ‫می‌تونیم دوستت داشته باشیم.
‫چرا اینقدر راحت کوتاه بیای؟
‫اینا فقط توهماتِ احمقانه‌ست.
‫گرِگ، نکن.
‫بیخیالِ هر منطق و استخونی که توی بدنم هست.
‫بلند شو.
‫مجبور نیستی اینجا بمیری!
‫این جهنمـه؟
‫ابدیتی که آدما سعی می‌کنن ‫راضیم کنن که زندگی کنم؟
‫کی گفته اومدم راضیت کنم که زندگی کنی؟
‫اصلاً فکرشم نمی‌کردم که تو از من بدت بیاد.
‫من ازت بدم نمیاد.
‫من دوستت دارم.
‫ولی با این‌حال به‌نظرت ‫لایقِ مُردن هستم.
‫ولی نه به‌عنوان مجازات...
‫بلکه به‌عنوان پاداش.
‫به‌نظرم...
‫تو به‌قدر کافی زجر کشیدی.
‫به‌قدر کافی فداکاری کردی.
‫به‌نظرم لایق فرصتی برای...
‫تسلیم شدن و دست کشیدن هستی.
‫مثل ویلسون؟
‫مثل ویلسون.
‫تو تصمیمش رو قبول کردی که ‫تموم کردنِ درد از خودِ درد بهتره.
‫چرا نمی‌تونی این هدیه رو به خودت بدی؟
‫این آدرسیـه که بیمارِ هاوس داده؟
‫همه دروغ میگن.
‫بوی دود حس نمی‌کنی؟
‫خودت رو رها کن.
‫به خواب برو.
‫فرصتش رو داشتم که مانع از این قضیه بشم.
‫تو فرصت‌های زیادی داشتی ‫و همه رو فنا دادی.
‫نه، این یکی فرق داشت.
‫همه‌شون فرق دارن. ‫ولی دلایل‌شون یکی هستن.
‫تو مغرور و خود ویرانگری.
‫فقط به خودت اهمیت میدی.
‫اون لحظه با اون بیمار...
‫اون گفتگوهایی که از روشون پریدم.
‫بهش گفتم داره می‌میره.
‫اگه خوشحالت می‌کنه،
‫با این سرعت، سریع تموم میشه.
‫بذار من تقصیر رو گردن بگیرم.
‫برای تو. ‫برای اون عوضی.
‫تو هیچ دِینی به من نداری.
‫تو سعی کردی نجاتم بدی.
‫موفق نشدم. انگیزه مهم نیست. ‫عمل مهمـه.
‫سعی کردن هم عملـه.
‫چرا سعی داری منصرفم کنی؟
‫فقط سوابق رو دستکاری کن، ‫بگو هفته‌ی پیش اومده بودم درمانگاه.
‫به پلیس‌ها میگم باهام بد رفتاری کردی.
‫من هم بلیط‌هات رو دزدیدم ‫و ریختم‌شون توی توالت.
‫ممنون.
‫این کار رو می‌کنی ‫چون داری می‌میری؟
‫این کار رو می‌کنم چون ‫هیچی واسه از دست دادن ندارم.
‫پس وقتی داشتی زندگی می‌کردی، واسه آدمایی ‫که بهشون اهمیت نمی‌دادی هیچ‌کاری نکردی.
‫حالا که داری می‌میری، حاضری ‫به یه غریبه‌ کمک کنی.
‫که یعنی تو در حالِ مرگ آدم بهتری ‫هستی تا حالت عادی.
‫و دنیا جای بهتریـه ‫چون من نجاتت ندادم.
‫که باعث میشه چیزی که الان می‌خوام ‫بهت بگم برام جای تعجب داشته باشه:
‫بدنت متقارن نیست.
‫منظورت چیه؟
‫که تو بیشتر از خودت، به اون اهمیت دادی؟
‫تو بیشتر از خودت، به معما اهمیت دادی.
‫اگه پیش خودم نگهش می‌داشتم، ‫اون‌وقت فقط یه معما بود.
‫ولی زبون وا کردم چون ‫خیال کردم بیشتر از این حرفاست.
‫خودت می‌دونی فرقی نداره ‫وگرنه الان که آتیش رسیده نزدیکِ پات،
‫با من بحث نمی‌کردی.
‫تو از این تصمیم می‌ترسی،
‫و سعی داری بحث کنی تا موقعی که ‫تقدیر تصمیمی برات نذاره.
‫راه بزدلانه رو انتخاب کردی.
‫و از این بدتر:
‫اونقدر ترسویی که حتی اعتراف نمی‌کنی ‫راهِ بزدلانه رو انتخاب کردی.
‫حق با توئـه.
‫ولی می‌تونم تغییر کنم.
‫می‌تونست بیرون بیاد.
‫گاهی افراد پیدا میشن.
‫حتی توی ساختمون‌های فرو ریخته...
‫گمونم دارن یه جسد بیرون می‌کشن.
‫پزشکی قانونی تأیید کرد که خودشـه.
‫هاوس منو به کار گرفت، موقعی که ‫هیچکس حاضر به این کار نبود.
‫باعث شد من اخراج بشم.
‫بهم جرأت داد که اخراج بشم.
‫این شجاعت رو بهم داد که استعفا بدم.
‫گرگوری...
‫پسر خوبی بود.
‫اون آدمِ رو مخی بود، ولی من...
‫همیشه دوستش داشتم.
‫اون واقعاً شوهرم بود.
‫نمی‌تونستم دوستش نداشته باشم.
‫اون رئیسم بود...
‫و زیردستم.
‫و در هر دو حالت،
‫ازش یاد گرفتم.
‫اون باعث شد پدرِ بهتری باشم،
‫حالا چه قصدش رو داشت یا نداشت.
‫اون حاضر بود منو بکُشه.
‫و من همیشه قدردانش هستم.
‫همیشه سر و کله زدن باهاش آسون نبود...
‫ولی یه جایی توی دلش،
‫بلد بود چطور عشق بورزه.
‫اون دوستم بود.
‫چیزی که باید یادتون باشه،
‫چیزی که نمی‌تونی فراموش کنی،
‫اینه که گرگوری هاوس ‫جونِ خیلیا رو نجات داد.
‫اون یه شفا دهنده بود، ‫و در آخرش...
‫یه عوضی به تمام معنا بود!
‫همه رو مسخره می‌کرد.
‫بیماران، همکاران، ‫دوستای قدیمیش،
‫هر کسی که با ایده‌آل‌های ‫جنون‌آمیزش جور نبود.
‫ادعا می‌کرد در جستجویی ‫قهرمانانه برای حقیقتـه.
‫ولی حقیقت اینه: ‫اون یه عوضی بد اخلاق بود...
‫که دوست داشت ملت رو آزار بده.
‫و این رو با مرگِ خودخواهانه‌اش اثبات کرد،
‫با مواد مخدر اوردوز کرد، ‫بدون اینکه به فکر کسی باشه.
‫به هر کسی که براش اهمیت قائل بود خیانت کرد.
‫تلفن‌تون!
‫هزاران بار بهم نیاز داشت...
‫و همین یه باری که من بهش نیاز داشتم...
‫بیخیال! مثلاً مراسم ختمـه.
‫جواب بده دیگه.
‫این دیگه بده.
‫قسم می‌خورم خاموشش کردم.
‫این گوشیِ من نیست.
‫سلام.
‫چطوری...
‫از پشت ساختمون خارج شدم.
‫اون جسد...
‫سوابق دندان‌پزشکی رو عوض کردم.
‫داری کلِ زندگیت رو نابود می‌کنی.
‫این دیگه راه برگشتی نداره.
‫سال‌ها میری زندان.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی دوباره دکتر بشی.
‫من مُردم، ویلسون.
‫می‌خوای پنج ماه آخرت رو چطور بگذرونی؟
‫وقتی سرطان شروع به وخامت کرد...
‫سرطان کسل‌کننده‌ست.
‫« ارائه شده توسط از سایت مووی شو »