‫بیا تو.
‫دیگه بیشتر از این شیمی‌درمانی نمی‌کنم.
‫نقشۀ خوبیه.
‫تا پنج ماه دیگه می‌میری.
‫رفتیم سراغ یه روش درمانی، ‫جواب نداد.
‫خیلی به این قضیه فکر کردم.
‫پنج ماه دیگه توی این کرۀ خاکی، منطقیه.
‫یک سال زندگی توی بیمارستان با درد شدید...
‫منطقی نیست.
‫دو هفته شیمی‌درمانی کنی، دو هفته نکنی،
‫خیلی بیشتر از یکسال زنده می‌مونی.
‫شاید دو یا سه سال.
‫هاوس...
‫شرمنده.
‫نمی‌ذارم به همین راحتی بمیری.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫سلام. می‌دونی، یه تحقیق مدیریتی...
‫نشون میده که بهترین ایده‌ها ‫از تعامل‌های گهگاهی نشئت می‌گیرن.
‫پس...
‫بلیت‌های کل فصل رو گرفتم.
‫منم صندلی بغلت هستم.
‫اولین بازی هشتم اکتبر‌ـه.
‫میشه حدود یک ماه...
‫بعد از تاریخ انقضای ویلسون.
‫این یه همکاریِ غیررسمی نیست.
‫داری سعی می‌کنی جای ویلسون رو بگیری.
‫دارم سعی می‌کنم بهت نشون بدم
‫آدمای دیگه‌ای هم هستن که بهت اهمیت میدن.
‫خونسرد باش.
‫احتمالاً از هم نپاشم.
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫یک، دو، سه، چهار،
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫همین‌جوری. همین‌جوری.
‫اُنکولوژیستِ ۴۲ ساله، ‫قبول نمی‌کنه درمان بشه.
‫فورمن یه پرونده بهمون داده.
‫می‌خواد اوضاع رو تا حد ممکن...
‫تا هر وقت که میشه، عادی نگه داره.
‫ویلسون داره می‌میره. چیس رفته.
‫به نظرتون چقدر می‌تونیم عادی بشیم؟
‫تشویق‌کنندۀ ورزشیِ ۱۹ ساله ‫که با خون‌دماغِ شدید و سرگیجه...
‫بستری شده.
‫عه، چه باحال.
‫آخه کاملاً یادم رفت دوست صمیمی‌ام داره می‌میره.
‫عه! با این حرفم دوباره یادم افتاد.
‫سی‌تی اسکن سرش چیزی نشون نمیده.
‫چطور می‌تونیم ویلسون رو از یه احمقِ رو به موت
‫تبدیل به یه مو دماغِ زنده تبدیل کنیم؟
‫سکتۀ خفیف می‌تونه توجیه خوبی
‫برای علائم عصبی و عدم تعادل بیمارمون باشه.
‫ولی دماغ خونی‌اش رو توجیه نمی‌کنه.
‫دوست صمیمی‌ام قصد داره خودشو بکُشه.
‫فقط می‌خواد با حفظ وقار بمیره.
‫همچین چیزی وجود نداره.
‫تصمیمش با تو نیست، هاوس.
‫تنها انتخابی که می‌تونی بکنی،
‫اینه که یا با قضیه کنار بیای، ‫یا خودتو عذاب بدی.
‫یه گرانولوم وسط بدنی‌ـه. ‫از بیمارتون پت‌اسکن بگیرید.
‫پارگی در مسیر رشتۀ بینایی وجود نداره.
‫اینو قبلاً چک کردی.
‫شاید بهتر باشه این پرونده رو بدیم به یکی دیگه.
‫چرا؟ چون یه نفر یه جایی داره می‌میره؟
‫گندش بزنن. میکروفون رو خاموش کن!
‫خاموشه.
‫مغزش جور دیگه‌ای نشون میده.
‫لوب گیجگاهی‌اش کاملاً فعال شد.
‫ناحیۀ شنوایی.
‫داره یه چیزی می‌شنوه.
‫فورمن می‌خواد با هم بریم بیرون.
‫به گمونم دلیلش اینه که تو بهش زنگ زدی.
‫نه، من...
‫تو...
‫یه چیزی توی قهوه‌ام ریختی؟
‫می‌دونی چطور می‌تونی پنج ماه دیگه...
‫هوام رو داشته باشی؟
‫این‌طور که پنج ماه دیگه نمُرده باشی.
‫سلام ویلسـ...
‫ناموساً؟
‫از این آدماست که توی شرایط ناراحتی می‌خوابن.
‫به گمونم این مزاحمتِ ناخواسته...
‫یعنی دنبال من می‌گردین ‫تا در مورد آخرین یافته‌های...
‫پرونده‌ای که نمی‌خوام در موردش صحبت کنم ‫صحبت کنید.
‫بیمارمون یه سری صداها می‌شنوه.
‫خودش انکار می‌کنه، ‫ولی پت‌اسکن چیز دیگه‌ای میگه.
‫توی سنّ مناسبی...
‫برای مرحلۀ اولیۀ اسکیزوفرنی‌ـه.
‫آره، بدجوری بهم نیاز دارید.
‫از شکمش برای اسیکزوفرنی، سونوگرافی بگیرید.
‫گفتیم یه ارزیابی روانی ازش بگیرن،
‫ولی امکانش هم هست که مواد...
‫گزارش سم‌شناسی‌اش پاک بود.
‫خوابگاهش رو بررسی کنید.
‫عه، خب...
‫نمیشه که بدونِ حکم، سرتون رو بندازید پایین...
‫و بیاید اینجا.
‫ما پلیس نیستیم. دکترهای هم‌اتاقی‌ات هستیم.
‫نظری نداری چه نوع مواد مخدری...
‫هم‌اتاقی‌ات رو مریض می‌کنه؟
‫اعتراض دارم!
‫دام‌افکنی! ‫(اصطلاحی حقوقی)
‫من دانشجوی حقوقم.
‫اینو ببین.
‫چرا باید عکس یه پسر کوچولو رو داشته باشه؟
‫شاید برادرزاده‌ای چیزیش باشه.
‫که توی کِشوی جوراب‌هاش قایم کرده؟
‫عه! چه مرموز.
‫باید با دریک در مورد ‫یه سری مسائل پزشکی صحبت کنیم.
‫خب، اون نامزد منه. ‫هر صحبتی باشه می‌تونه اینجا بمونه.
‫اینو توی اتاق خوابگاهت...
‫پیدا کردیم.
‫اون کیه؟
‫هیچ‌کس.
‫پس چرا توی کِشو قایم شده بود؟
‫دریک، اون داره چی میگه؟
‫برادرمه. کریستوفر.
‫تا حالا نگفته بودی برادر داری.
‫خب، تقریباً ۱۰ سالی میشه که مُرده.
‫صدایی که توی گوش‌ات می‌شنوی مال اونه؟
‫هوم...
‫آه!
‫بنگر که او برخاست!
‫حالا هفتۀ بعد، موهام می‌ریزه؟
‫نه، تنها کاری که کردم ‫این بود که موقتاً کُشتمت.
‫چطور بود؟
‫چی... من... ‫نمُرده بودم.
‫بیهوش بودم.
‫نه خوابی دیدی، نه قوۀ تفکر داشتی.
‫هیچی رو تجربه نکردی.
‫حالا اینو تصور کن، ‫به استثنای بیدار شدن روی کاناپه.
‫هیچی ضربدر بی‌نهایت.
‫الان ثابت نکردی که مرگ یعنی هیچ.
‫ثابت کردی پروپوفول یعنی هیچ.
‫یعنی میگی پایانِ کارمون، پایان نیست؟
‫انتظار داشتم بگی: ‫ «هیچی، بهتر از یه چیزِ به‌درد نخوره»
‫نه این‌که «فرشتگان منتظرم هستن».
‫این بحث رو باهات نمی‌کنم.
‫چرا؟ چون با عقل جور در میاد؟
‫چون نمی‌تونم نظرت رو عوض کنم.
‫تازه برام مهم نیست.
‫از اون مهم‌تر، تو نمی‌تونی نظر منو عوض کنی.
‫هیچ بهشت یا جهنمی وجود نداره.
‫روحت از بدنت پرواز نمی‌کنه به بیرون...
‫و به یه منبع انرژی یکپارچه‌ساز ملحق نمیشه.
‫این‌که داری می‌میری ‫این قضیه رو عوض نمی‌کنه.
‫لطفاً فقط برو.
‫هاوس.
‫من توی این بیست سال اخیر...
‫دست آدمایی که داشتن می‌مُردن رو ‫در لحظۀ مرگ می‌گرفتم.
‫وقتی این دگرگونی رو می‌بینم...
‫ببخشید، ولی من...
‫اعتقاد ندارم که صرفاً ‫یه کیسۀ گوشتیِ مواد شیمیایی هستیم.
‫حالا در مورد بیمار صحبت می‌کنیم
‫یا منتظر هاوس می‌مونیم؟
‫انسفالیتِ ویروسی.
‫ده ساله که این بیماری رو داره.
‫میرم اونجا و ازش دعوت می‌کنم که مشارکت کنه.
‫به نظرم از این حواس‌پرتی استقبال کنه.
‫باهام میای؟
‫چرا؟
‫آخرین باری که هاوس...
‫به حرفایی که در مورد مسائل خصوصی زدیم ‫گوش کرد، کِی بود؟
‫شاید حال خودتون بهتر بشه،
‫ولی گاهی وقتا، حقیقت ماجرا اینه که...
‫کاری از دست کسی برنمیاد.
‫صرح لوب گیجگاهی.
‫عامل اون صداها و سرگیجه میشه. ‫آسیب ناشی از تشنج...
‫خون‌دماغ رو توجیه می‌کنه.
‫تو تمام خواهر و برادرهام،
‫و فک و فامیل و عمو و دایی‌هام رو می‌شناسی...
‫داری شلوغش می‌کنی.
‫چون بهم اعتماد نداری که بگی...
‫می‌بخشید.
‫وقتشه برای آزمایشت بریم پایین.
‫اگه می‌خوای اینجا منتظر بمونی،
‫فقط حدود یه ساعت طول می‌کشه.
‫نه، می‌خواد بره.
‫دریک، دست بردار.
‫حداقل باید در موردش صحبت کنیم.
‫نه، ترجیح میدم بری.
‫و لازم نیست برگردی.
‫یه وقت استراحت.
‫بو یا مزۀ عجیبی حس نمی‌کنی؟
‫نوچ. مشکلی ندارم.
‫از نظر منم اوضاع روبه‌راه میاد.
‫خب...
‫به دکترهات نمیگی...
‫که صدای برادرت رو می‌شنوی،
‫که خیلی خطرناکه.
‫الانم که سرِ این قضیه نامزدت رو از دست دادی،
‫که احمقانه‌ست.
‫به گمونم یه چیزایی هست که نگفتی.
‫این‌جوری بار اومدم.
‫مختصر و مفید.
‫آره.
‫رئیسم داره دوست صمیمی‌اش رو ‫به‌خاطر سرطان از دست میده.
‫و به‌جای این‌که در مورد غمش صحبت کنه،
‫وانمود می‌کنه غمی وجود نداره...
‫چون همه چی قابل درست شدنه.
‫پدر منم سعی کرد با غمش کنار بیاد.
‫نکتۀ خنده‌دارش اینجاست که ‫با روی آوردن به نوشیدنی‌های زهرماری
‫می‌خواست فراموش کنه که ‫یه رانندۀ معتاد به نوشیدنی، برادرم رو کُشته.
‫دستمال می‌خوای؟
‫بعد از این‌که بابا رفت،
‫مامانم ما رو برد یه جای دیگه.
‫از شر تمام عکس‌های کریستوفر خلاص شد
‫و دیگه هیچ‌وقت اسمش رو نیاورد.
‫انگار کلاً وجود نداشته.
‫و این کار برامون جواب داد.
‫با این‌حال تو یکی از عکس‌هاش رو نگه داشتی.
‫با چشم سمتِ راستم...
‫یه سری نقاط می‌دیدم ‫ولی الان اصلاً هیچی نمی‌بینم.
‫به‌خاطر آزمایشه؟
‫نه. یه چیز دیگه‌ست.
‫آخ! درد داره.
‫ببخشید.
‫چند تا انگشت می‌بینی؟
‫دوتا. تار هستن ولی دوتا می‌بینم.
‫شریان پشت چشمت یه انعقاد داره.
‫الان بازش کردم.
‫چیزِ بَدی‌ـه؟
‫نمی‌دونم، چون نمی‌دونم چرا منعقد شده.
‫سلام. ‫یه میز برامون نگه داشتم.
‫میزی نَمونده.
‫اخیراً فایل‌های قدیمی‌ات رو هک کردم.
‫یه پسربچۀ شش ساله ‫با رتینوبلاستوما دو جانبه پیدا کردم.
‫دکترها می‌خواستن چشمش رو در بیارن
‫تا سرطان به مغزش نرسه،
‫ولی تو جلوشون رو گرفتی.
‫پیشنهاد دادی که ‫پرتودرمانیِ جدیدِ فوتونی انجام بدن.
‫بیناییِ اون بچه رو نجات دادی. ‫احتمالاً جونش رو هم نجات دادی.
‫اولین پرونده‌ام توی پرینستون پلینزبورو بود.
‫مایکی کیمبل.
‫الان دیگه مایکل صدام می‌کنن.
‫آره. میزمون همینه.
‫عجب!
‫من...
‫حالت چطوره؟
‫خیلی خوبم.
‫ماه دیگه فارغ‌التحصیل میشم.
‫به این زودی؟
‫مایکی کوچولو؟
‫و توی دانشگاه پرینستون قبول شدم.
‫و قصد دارم برم دانشکدۀ پزشکی.
‫اوه!
‫به‌جای این‌که بمیره
‫قراره دکتر بشه.
‫دکتر هاوس...
‫تمام جزئیات وضعیتت رو بهم گفت.
‫واسه همین اومدم
‫حتی توی این مدت زمان کوتاه، ‫خیلی کارهای خوب هست...
‫که می‌تونی انجام بدی.
‫یه سؤالی برام پیش اومده...
‫آهای!
‫اینجا کسِ دیگه‌ای هست
‫که امروز به‌خاطر دکتر جیمز ویلسون زنده‌ست؟
‫آدنوکارسینومِ معده‌ای.
‫۱۵ ساله که در حال بهبودم.
‫شش تا نوه دارم که اگه تو نبودی، ‫هیچ‌وقت نمی‌دیدم‌شون.
‫ممنونم، دکتر ویلسون.
‫سرطان غیر سلول کوچک ریه.
‫۱۲ ساله که در حال بهبودم.
‫چند ماه پیش تونستم دخترم رو ‫توی مراسم عروسی همراهی کنم.
‫ممنونم، دکتر ویلسون.
‫یه حساب و کتاب سرانگشتی کردم.
‫امروز ۷۴ تا بچه به‌خاطر تو...
‫زنده هستن.
‫۱۴ تا نوه.
‫مایکی کیمبل مهدکودک رو...
‫یک سال زودتر شروع کرده بود.
‫باید پارسال فارغ‌التحصیل می‌شد.
‫یه سال مردود شدم.
‫توی این سالن، کسی هست...
‫که واقعاً بیمارِ من بوده باشه؟
‫بالأخره یه جایی هستن.
‫یه جایی دارن ایستاده تشویقت می‌کنن.
‫وجود خارجی دارن. ‫جون‌شون رو نجات دادی.
‫تازه این‌جوری تحسین برانگیزتره، ‫چون سرشون اون‌قدر شلوغه که نمی‌تونن بیان اینجا.
‫این چیه؟
‫یه توصیه‌نامۀ درخشان...
‫که الان توی لپ‌تاپم برام نوشتی. ‫(خودش نوشته)
‫متوجه شدم که این پایین، امضات رو کم داره.
‫به نظرت یه کم زود نیست برای این‌که...
‫از الان فاتحۀ هاوس رو بخونی؟
‫فاتحه‌اش رو نخوندم. ‫ولی از درون داره منفجر میشه.
‫داره دورۀ سختی رو پشت سر می‌ذاره،
‫ولی تا الان داشته خوب مدیریتش می‌کرده.
‫هاوس.
‫کفش‌هات خیسن.
‫خوشحالم می‌بینم آشفتگیِ عاطفی‌ات
‫توانِ مشاهده‌ات رو مختل نکرده.
‫می‌دونم زیر سر تو بوده.
‫نه نمی‌دونی. ‫چون کارِ من نبوده.
‫حالا قضیه هر چی که هست.
‫ولی اگه اون بلیت‌های فصل رو...
‫ریخته بودم توی توالت،
‫به این دلیل می‌بود که خودت خواستی.
‫می‌خواستی جای ویلسون رو بگیری.
‫منم که خیلی وقتا با ویلسون شوخی خرکی می‌کنم.
‫لذت ببر.
‫سه تا نوشیدنی برات گرفتم ‫ولی همه‌شون رو خوردم.
‫مجبور نبودی بهم زنگ بزنی،
‫ولی ممنونم که به یادم افتادی.
‫یه مقدار تصمیمم خودخواهانه بود.
‫حس کردم درست نیست
‫که برم با یکی از بیمارهای علاج‌ناپذیرم صحبت کنم،
‫ولی...
‫چه حسی داره؟
‫هوم...
‫بالأخره یه موقع می‌رسه ‫که عجیب‌بودنش تموم بشه؟
‫آره می‌رسه. در مورد تو...
‫حدود پنج الی شش ماه، کم و بیش. ‫(یعنی وقتی می‌میری)
‫می‌دونی امروز چه اتفاقی برام افتاد؟
‫یکی از بیمارهام یهویی زد زیرِ گریه.
‫بعیده دفعۀ اولت باشه.
‫اولین بیماری بود که داشت برای من گریه می‌کرد.
‫یه واکنش انسانی‌ـه.
‫یا کاملاً تصنعی‌ـه...
‫چون همدردی کردن باعث میشه حال خودشون بهتر بشه،
‫یا این‌که بهت توجهی نمی‌کنن
‫چون قایم‌شدن از دستِ مرگ، ‫حال‌شون رو بهتر می‌کنه.
‫چرا نمی‌تونن یه چیزی بگن
‫که حال منو بهتر کنه؟
‫مثلاً دقیقاً چی بگن؟
‫نمی‌دونم.
‫نه.
‫می‌خوای چی‌کار کنی؟ ‫دو هفته شیمی درمانی کنی، دو هفته نکنی؟
‫یا مثلاً دور اول رو بری ‫تا ببینی چطور پیش میره.
‫شاید اون‌قدر که می‌ترسی وحشتناک نباشه.
‫بعدش دورِ دومت رو میری، ‫از دو هفته استراحتت لذت می‌بری،
‫و بیشتر به تصمیم نهایی‌ات فکر می‌کنی.
‫شروع مجدد، تکرار!
‫آخه نمی‌تونم تصور کنم ‫که مابقی عمری که دارم رو...
‫توی اتاق شیمی درمانی ‫توی بیمارستان پرینستون بگذرونم.
‫دلم می‌خواد...
‫پیش دوستان و خانواده‌ام، خوش بگذرونم.
‫دوستان یا دوست؟
‫سلام، گِرگ هاوس هستم. مجدداً!
‫این سومین پیغام منه، ‫امیدوارم نشون بده...
‫که چقدر دلم می‌خواد وقتی اینو شنیدی ‫بهم زنگ بزنی.
‫در حالت عادی می‌گفتم پسرت داره می‌میره ‫تا قضیه رو اورژانسی‌تر کنم،
‫ولی احتمالاً خودت اینو بدونی.
‫آدمای قلابی‌ای که اهمیت میدن...
‫که ویلسون زنده بمونه، فایده‌ای نداشت.
‫پس آدمای واقعی‌ای که بهش اهمیت میدن رو لازم دارم
‫تا بهش بگن چقدر داره حماقت می‌کنه.
‫داریم کجا می‌ریم؟
‫منو پیج کردن برم دستشویی.
‫نمی‌دونم بقیه‌تون دارید کجا می‌رید.
‫بعضی از علائم بیمارمون شاید فیزیولوژیکی باشه
‫و بعضی‌هاشون شاید روانشناختی باشه.
‫فکر می‌کنی اجبار برای فراموش‌کردنِ ‫خاطرات دردناکش،
‫داره علائمش رو بدتر می‌کنه؟
‫گریز از سوگواری گاهی وقتا منجر به ‫همه جور اختلال اضطرابی‌ای میشه
‫که ممکنه خودشو در قالب بیماری جسمانی بروز بده.
‫فرض کنیم همۀ علائمش، علائم واقعی هستن.
‫یعنی می‌خوای گریز از سوگواری رو نادیده بگیریم؟
‫پژوهش‌های بعد از حادثۀ یازده سپتامبر...
‫نشون داد که سرکوب خاطرات، ‫بهتر از عزاداری...
‫برای کنار اومدن با عزا جواب میده.
‫«پلی سیتمی ورا» چطوره؟
‫گلبول‌های قرمز یه مقدار زیاد هستن ‫ولی نه اون‌قدر.
‫لنفوم هوچکین؟
‫اگه بود، توی پت‌اسکن نشون داده می‌شد.
‫اگه توی تمرین آسیب دیده باشه چه؟
‫و مثل همۀ چیزای دیگه، به کسی نگفته باشه.
‫ممکنه باعث «انعقاد درون‌رگی منتشر» شده باشه. ‫همه چی توجیه میشه.
‫مگه نگفتی می‌خوای بری دستشویی؟
‫نگفتم باید برم داخل.
‫چند تا تِی دیگه اینجا لازم داریم.
‫دقیقاً داری دنبال چی می‌گردی؟
‫خون. اگه مایع نخاعی‌ات به‌جای سفید، زرد باشه
‫نشون میده یه خونریزی ساب آراکنوئید داشتی.
‫برادرت بهت چی میگه؟
‫میگه حالت خوب میشه؟!
‫این مدلی نیست.
‫فکر می‌کنم حتماً یه دلیلی داره که ‫صدای برادرت رو می‌شنوی.
‫مگه شماها نگفتید چون بیمارم...
‫- یه صداهایی می‌شنوم؟ ‫- چرا.
‫ولی بازم معلوم نمیشه ‫که چرا صدای کسِ دیگه‌ای رو نمی‌شنوی.
‫فکر می‌کنم مامانت نذاشته درست و حسابی...
‫با غمِ از دست دادنِ برادرت کنار بیای.
‫اینجا یه سری افراد هستن
‫که می‌تونن توی این مسئله کمکت کنن.
‫خیلی‌خب.
‫فشار اولیه زیادی بالاست.
‫عصبانیه چون می‌خوام بیشتر زنده بمونه.
‫هر کسی بود عصبانی می‌شد!
‫رفقا به تصمیم همدیگه احترام می‌ذارن،
‫حتی اگه باهاشون موافق نباشن.
‫بهش میگن وفاداری.
‫وفاداری ابزاریه...
‫که آدما رو مجبور کنه ‫کارهایی که می‌خوان بکنن رو نکنن.
‫ولی تو هم دلت می‌خواد.
‫شاید تصمیمت برای اخراجِ منو ‫هزار مدل مختلف توجیه کرده باشی
‫ولی واقعیت اینه که این کار رو کردی تا مجبور بشم
‫باقیِ عمرم رو...
‫کاری که دقیقاً دلم می‌خواد رو انجام بدم.
‫احتمالاً فداکارانه‌ترین کاری بود...
‫که یه نفر تا حالا برام انجام داده.
‫تازه اون‌قدرها هم ازم خوشت نمیاد.
‫تسلیمم.
‫این مدت، یه آدم عوضیِ...
‫بی‌وفای نامحترم بودم.
‫باید به خواسته‌ات گوش می‌کردم.
‫هنوز نمی‌ذارم مامان و بابام بهت زنگ بزنن.
‫توی رستوران کارماینز، ‫جا برای دو نفر رزرو کردم.
‫امشب، ساعت ۸:۰۰.
‫دیگه خبری از حقه‌بازی و فریب‌کاری نیست.
‫اینو یه روباه مکار داره میگه!
‫فقط...
‫در قالبِ دوتا دوست می‌ریم ‫که از فرصت باقی‌مونده‌شون لذت می‌برن.
‫لطفاً دوباره...
‫نقشه‌ای ندارم. قول میدم.
‫فقط شام؟
‫بستگی داره چقدر نوشیدنی بخوری.
‫به نظر خوب میاد.
‫مامان.
‫به محض این‌که پیامت بهم رسید اومدم.
‫- حالش خوب میشه؟ ‫- امیدواریم بشه. فقط...
‫مایع مازاد توی مغزش داره ‫که به‌خاطر میگرن شدیدشه،
‫که اصلاً خوب نیست ‫ولی قابل درمانه.
‫براش نوبت ام‌آر‌آی گرفته شده
‫ولی قبلش باید داروهاش اثر کنن.
‫اون عکس رو توی اتاق خوابگاهش پیدا کردیم.
‫نمی‌دونم دریک دقیقاً چی بهتون گفته ولی...
‫۱۰ سال اخیر، صدای کریستوفر رو می‌شنیده.
‫و احتمالش هست که بعضی از علائم دریک
‫در واقع به دلیل سرکوبِ...
‫تمام غم‌هایی باشه که حس می‌کرده.
‫حتی نمی‌دونم اون صدای توی گوشم...
‫چیزیه که من از خودم ساختم
‫یا واقعاً صدای کریستوفر این شکلی بوده.
‫بدونِ هیچ عکس و هیچ ویدئویی...
‫خاطراتم...
‫واقعاً دیگه هیچ خاطره‌ای ندارم.
‫میشه مثلاً یه کم...
‫دربارۀ اون برام بگی؟
‫ببخشید، راه زیادی رو با ماشین اومدم.
‫میرم یه قهوه بگیرم.
‫باشه.
‫عالیه.
‫بهت گفتم کیف آذوقه‌مون رو ‫به اندازۀ کافی، توی یه جای مرتفع آویزون نکردی.
‫اون خرسه باهوش بود.
‫تقریباً مطمئنم گِره‌هام رو باز کرده.
‫اون‌قدرها هم باهوش نبود. ‫بیسکویت‌های شکلاتی رو جا گذاشت.
‫۵۱ کیلومتر پیاده‌روی کردی
‫با این‌که چیزی جز کیک خامه‌ای نخورده بودی.
‫این بیسکویت سیاه‌ها، الکی اسم در کردن.
‫به افتخار بالا رفتن از تپه.
‫خیلی‌خب.
‫اگه تصمیم بگیرم...
‫که یه مقدار بیشتر زنده بمونم...
‫اذیتم نکن، ویلسون.
‫نه، اذیت نمی‌کنم، فقط...
‫حس خیلی خوبی دارم و
‫شاید بهتر باشه یه مدت کوتاهی
‫امتحانش کنم.
‫خب...
‫به نظرم منطقی‌ـه.
‫داری گولم می‌زنی؟
‫گولم زدی!
‫چی؟!
‫صرفاً چون قبول کردی...
‫دلیل نمیشه که یه نقشۀ شرورانه‌ای در کار باشه.
‫خب، معمولاً روالِ کارِت همینه.
‫منو غرق در نوستالژی کردی
‫تا به دوستی‌مون فکر کنم
‫و یه جور حس وفاداری پیدا کنم ‫و با شیمی‌درمانیِ بیشتر موافقت کنم.
‫نوستالژی واقعی بود.
‫احساساتت واقعی بود، ‫تصمیمت هم واقعی بود.
‫تصمیمی که الان برای تو گرفتم!
‫بهت نیاز دارم، باشه؟
‫دلم می‌خواد تا حد ممکن کنارم بمونی.
‫چون نمی‌دونم بدونِ تو باید چی‌کار کنم.
‫نه، نه.
‫بس کن.
‫من هیچ دِینی بهت ندارم.
‫کل رابطه‌مون بر مبنای تو بوده.
‫مرگِ من بر مبنای منه.
‫یه نگاه به خودت بنداز. ‫دلت نمی‌خواد بمیری.
‫معلومه که دلم نمی‌خواد بمیرم.
‫خب پس، بجنگ.
‫جنگیدم! سعیم رو کردم.
‫یه بار!
‫هاوس، از ماشینم برو بیرون.
‫مجبور نیستی حتماً قبولش کنی.
‫چرا مجبورم قبولش کنم.
‫پنج ماه از عمرم مونده،
‫و داری مجبورم می‌کنی ‫این لحظات سخت رو تنهایی بگذرونم.
‫حرصم گرفته چون دارم می‌میرم و انصاف نیست.
‫و یه...
‫یه رفیق لازم دارم.
‫باید بدونم که تو کنارم می‌مونی.
‫باید...
‫باید بهم بگی که زندگی‌ام...
‫ارزشش رو داشته و...
‫ازت می‌خوام بهم بگی که دوستم داری.
‫نه.
‫اگه قبول نکنی بجنگی، اینا رو بهت نمیگم.
‫رگ‌های خونی چیزی نشون نمیده.
‫میگرن نیست.
‫خیلی حالم خوب نیست.
‫چقدر دیگه طول می‌کشه؟
‫داره تموم میشه.
‫ممنون دکتر آدامز.
‫انگار سقف داره می‌ریزه.
‫چرا برگشتی اینجا؟
‫یه پرونده داریم.
‫به گمونم وضعیت از این قراره که ‫حال بیمار داره بدتر میشه
‫و شماها گیج شدین.
‫فکر کردی این‌که پاشدی اومدی سرِ کار...
‫جبرانِ خسارتی که به ام‌آرآی زدی...
‫و به خطر انداختنِ جون بیمار...
‫و مجروح کردنِ ما رو می‌کنه؟
‫یه عذر موجهِ اساسی دارم ‫که دارم روش کار می‌کنم.
‫به‌خاطر این حادثه نیومدی.
‫برگشتی چون یه اتفاقی با ویلسون پیش اومده.
‫دیگه کاری به ویلسون ندارم.
‫منظورت چیه که کاری به ویلسون نداری؟
‫اگه نمُرده، پس بازم به ویلسون کار داری.
‫یهویی فکر کردی این حرفات تأثیری می‌ذاره؟
‫نمیشه همین‌جوری ولش کنی.
‫الان همه چی به خودش بستگی داره.
‫قبل از این‌که ام‌آر‌آی بره زیرِ آب ‫تونستید عکس خوبی بگیرید؟
‫به اندازه‌ای که فهمیدیم میگرن نداره.
‫ضمناً بیمار منو با آدامز اشتباه گرفت.
‫دنبالم بیاید.
‫سلام.
‫به نظرتون اگه یه سوزن...
‫توی پردۀ گوشش فرو کنم چی میشه؟
‫داری ازمون بیست سؤالی می‌پرسی؟
‫بیست سؤالیِ خوبیه.
‫- از درد جیغ می‌کشه! ‫- به حرفش گوش نکن.
‫سوزن خیلی کوچولویی‌ـه. ‫دستای منم لرزش ندارن.
‫حالا وقتی پیستون رو می‌کشم عقب...
‫به نظرتون چی میاد بیرون؟
‫هوا.
‫اوه، این هواش چقدر قرمزه!
‫شریان گوش‌ میانی مزمن.
‫ممکنه توی مرحلۀ اولیه ناپدید بشه
‫ولی مثل برادر مُرده‌ش...
‫نمی‌تونه بی‌خیالش بشه.
‫یه شریان داشته خودشو...
‫به لوب گیجگاهیِ مغزش ‫که کنار مجرای گوش‌ـشه فشار می‌داده.
‫علت صداها، سرگیجه و همه چی همین بوده.
‫حالا شماها می‌تونید توضیح بدید ‫که چطور می‌تونیم حالش رو بهتر کنیم.
‫دیگه صدای برادرم رو نمی‌شنوم؟
‫داری عوضی‌بازی در میاری.
‫من الان یه بیمار رو درمان کردم. ‫تو چی؟
‫نباید به این راحتی، از ویلسون قطع امید کنی.
‫می‌دونی که بهت نیاز داره.
‫می‌دونی که داره سخت‌ترین تصمیم ممکن رو می‌گیره.
‫فقط نمی‌خواد با درد زندگی کنه.
‫زندگی یعنی درد!
‫من هر روز صبح که بیدار میشم درد دارم.
‫وقتی کار می‌کنم درد دارم.
‫می‌دونی چند بار دلم می‌خواست ‫بی‌خیالِ همه چی بشم؟
‫می‌دونی چند بار به خودکُشی فکر کردم؟
‫اومدی سرم داد بزنی یا بهم بلیت هاکی بدی؟
‫مجبور شدیم جراحی رو عقب بندازیم
‫چون بیمارمون از گاریِ سرایدار ‫آمونیاک خورد. (توی مایع شست‌وشو هست)
‫به گمونم...
‫نمی‌خواسته بدونِ صدای برادرش زندگی کنه.
‫کجا میری؟
‫بی‌صبرانه منتظری بمیری؟
‫بیا، بذار کمکت کنم.
‫هِی! هاوس!
‫هاوس!
‫- دیدی؟ دلت می‌خواد زنده بمونی! ‫- اون یه کار احمقانه کرده.
‫دیگه تکرارش نمی‌کنه.
‫داری در برابرم مقاومت می‌کنی ‫چون مسئولیتِ انسانیِ ماست
‫که زنده بمونیم!
‫منظورت رو رسوندی، هاوس!
‫بس کن!
‫کل عمرت دنبال حقیقت می‌گشتی.
‫ولی بعضی وقتا حقیقت، تلخه.
‫من...
‫می‌خوام خیلی زودتر از...
‫اون چیزی که توافق کرده بودیم برم.
‫یعنی یکی دو روز آینده.
‫چی شده؟
‫اتفاقی بین تو و هاوس افتاده؟
‫اون بچۀ من نیست که.
‫من نمی‌تونم مسئولِ...
‫شادیِ گرگوری هاوس باشم.
‫خب... اینا رو میدم به فرانکل.
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫ضمناً تو مسئول هستی.
‫توی بیست سال گذشته، سه تا زن داشتی.
‫صدتا همکار داشتی، ‫هزارتا بیمار داشتی.
‫ولی اون دوست صمیمی‌ات رو حفظ کردی.
‫اون ازم می‌خواد عذابی رو بکِشم...
‫که نمی‌خوام متحملش بشم.
‫شیمی‌درمانی زندگی‌ات رو بهتر نمی‌کنه.
‫ولی اهمیت دادن، بهترش می‌کنه.
‫مگه تعریفِ زندگی این نیست ‫که برای کسی که بهش اهمیت میدی...
‫درد رو تحمل کنی؟
‫[بیسکویت شکلاتی (اوریو)]
‫مامان؟
‫بله؟
‫اون عکس کریستوفر ‫که روی میزِ پاتختی‌ام گذاشته بودم
‫تو برش داشتی؟
‫آره.
‫انداختیش دور؟
‫اگه قبول کنم عمل جراحی کنم،
‫می‌تونی اون عکسه رو برگردونی؟
‫- خونه نیستم! ‫- هاوس.
‫آماده‌ام تا دورِ بعدی شیمی‌درمانی رو شروع کنم.
‫چرا؟
‫چون تو بهم نیاز داری...
‫و...
‫دیگه فکر نمی‌کنم این چیزِ بدی باشه.
‫نه.
‫تو تنها کسی هستی که به حرفش گوش میدم.
‫این دو روز اخیر به حرفت گوش ندادم،
‫و نزدیک بود بیمارم رو بکُشم.
‫پس فکر کنم وقتش باشه که قبول کنم...
‫تو از من باهوش‌تری.
‫واقعاً مشکلی با این قضیه نداری
‫که فقط پنج ماه مونده؟
‫نه.
‫ولی بهتر از هیچیه.
‫هوم...
‫از کجا شروع کنیم؟
‫اول از همه میگم: «دوستت دارم».
‫خدا رو شکر. ‫بیسکویتِ اوریو نداری؟
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫جراحی موفقیت‌آمیز بوده.
‫از کجا فهمیدی؟
‫چون کریستوفر رفته.
‫اینم قلّه‌ـشه. ‫تقریباً ۲۵۰۰ متره.
‫در جریانی که وضعیت پام...
‫از آخرین باری که رفتیم طبیعت‌گردی
‫یه کم بدتر شده؟
‫یه روز دیگه هم تحمل کن.
‫ایشون مت جانسون، وکیل بیمارستان هستن.
‫بله. تصمیم گرفتم دیگه...
‫قتل‌های سریالی رو بذارم کنار.
‫اینا مال توئه؟
‫لوله‌کش اینا رو از...
‫لولۀ بیرون‌ریزِ بیمارستان در آورده.
‫باعث شده فاضلاب برگرده و ام‌آر‌آی تخریب شده.
‫و اسم تو روشون نوشته شده.
‫ظاهراً اثر انگشتت هم روشون هست.
‫هاوس، سعی کردم این قضیه به بیرون درز نکنه.
‫آتش‌نشانی این بلیت‌ها رو به پلیس داده
‫و اونا هم به افسر آزادی مشروطت زنگ زدن.
‫جُرمِ آسیب‌رسوندن به اموال عمومی حساب میشه.
‫آزادی مشروطت رو باطل می‌کنه.
‫کاری از دست ما برنمیاد.
‫دوشنبه باید بری زندان «مرسر کانتی»
‫تا مابقی محکومیتت رو بگذرونی.
‫اون‌وقت این... این میشه چند وقت؟
‫متأسفم.
‫چند وقت؟
‫شش ماه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»