‫« ارائه شده توسط سایت مووی شو »
‫نبضش خوب می‌زنه.
‫سرش رو ثابت نگه دارید ‫و بدنش رو برگردونید به بغل.
‫با شمارش من. حاضرید؟ بریم!
‫قربان، ما امدادگر هستیم.
‫پستچی دیده که تشنج کردید.
‫مجبور شدیم درتون رو بشکونیم.
‫می‌دونی اسمت چیه؟
‫با شمارش من، ‫یک، دو، سه، بلند کنید!
‫می‌بریمت بیمارستان.
‫نمی‌تونم. نه، نمی‌تونم. ‫نه، نمی‌تونم...
‫آهای، رفیق، رفیق. ‫ما می‌خوایم کمکت کنیم.
‫جناب!
‫از خونه من برید بیرون!
‫الان تشنج کردی، ممکنه سکته کنی، ‫لخته‌ی خون به مغزت برسه!
‫تنهام بذارید.
‫یه مرد 35 ساله، سردردهای شدید، ‫و طی این دو روز سه بار تشنج کرده.
‫پس یا خونریزیـه، لخته‌ست، توموره، ‫سوخت‌وساز بدنش مشکل داره یا عفونت کرده.
‫- ازش سی‌تی اسکن بگیرید و... ‫- نمیشه.
‫نکنه سرش زیادی بزرگه و رد نمیشه؟
‫«گذرهراسی» شدید داره. ‫از دنیای بیرون عین سگ می‌ترسه.
‫پس فقط توی خونه می‌تونیم معاینه‌اش کنیم.
‫- جالبه. ‫- از اماکن عمومی می‌ترسه؟
‫فقط از تیر خوردن.
‫هفت سال پیش به اون و نامزدش ‫حمله شده. از اون موقع اینطوری شده.
‫هرکسی ممکنه بعد از ‫تیر خوردن از بشریت بدش بیاد.
‫ولی کار هر کسی نیست که ‫قبل از حادثه از بشریت بدش بیاد.
‫اگه نرفته اورژانس، چطوری ‫این مورد به دست ما رسیده؟
‫سال پیش وقتی آنفولانزا داشت ‫از لای در باهاش حرف زدم.
‫دارم یه برنامه توسعه اجتماعی رو می‌گردونم.
‫دیدید؟ یه توضیح کاملاً منطقی.
‫اصلاً هم نیومده اینجا که ‫واسه برگشتن به تیم زور بزنه...
‫یا شغل‌تون رو بدزده و اینا.
‫- این سوال به‌حق بود. ‫- قبول کرده باهامون ملاقات کنه.
‫ولی حتی اگه بتونم وارد خونه‌اش بشم،
‫مغزش مثل یه جعبه سیاه می‌مونه.
‫یه‌کم دیگه ادامه می‌دیم.
‫- این چیه؟ ‫- منوی رستوران.
‫ولی امیدوارم وقتی بقیه پرسیدن...
‫درمورد چی حرف می‌زدیم، ‫جواب بهتری پیدا کنی.
‫- دیشب... ‫- فراموشش کن.
‫می‌دونم ناجوره، ولی باید حرف بزنیم.
‫حتماً یه دلیلی داره که حس ناجوری و ‫معذب بودن درون انسان‌ها پدید اومده.
‫بهمون میگه درمورد بعضی چیزا حرف نزنیم.
‫من بابت به مشکل خوردنِ ‫فرزندخوندگی احساساتی شده بودم،
‫و تو هم راستش اجازه دادی ‫بخش انسانیت یه لحظه نمایان بشه.
‫واسه همین اونطوری شد.
‫فقط می‌خواستم بگم ازت ممنونم ‫که سوءاستفاده نکردی.
‫قابلی نداشت. هروقت خواستی ‫از این کارها دست بکشی، من در خدمتم!
‫تجهیزات قابل حمل نمی‌تونن خونریزی و ‫تومور و واسکولیت رو تشخیص بدن.
‫کادی چی می‌خواست؟
‫دیشب یه لطفی بهش کردم، ‫دیگه دست از سرم برنمی‌داره.
‫واسه کسی که اعتیاد داره، آدم خوبیـه.
‫تنها تجهیزاتی که داریم ‫سونگرافی و دستگاه ایکس‌ری قابل حمل‌ـه.
‫کدوم قسمت از «الیوین، پیروکسن ‫و آمفیبول» رو متوجه نمی‌شی؟
‫پیروکسن؟ «پیرو» یعنی آتیش.
‫اونا کانی‌های شاخص هستن.
‫وقتی نمیشه الماس رو دید، ‫دنبال کانی‌های شاخص می‌گردی.
‫گمونم اینجا هم الماس همون ‫تومور یا لخته یا هر چی که هست باشه.
‫که باعث تشنج میشه.
‫شاخص اینجا افزایشِ ‫فعالیت الکتریکی فرض میشه...
‫که اطراف وضعیت غیرعادیـه. یه نوار مغزی ‫می‌گیریم، تمرکزش رو پیدا می‌کنیم،
‫می‌فهمیم مشکل کجاست، ‫که بهمون میگه مشکل چیه.
‫فورمن و کمرون به سبک قدیمی عمل می‌کنن.
‫خدا رو شکر که سعی نداره ‫شغلتون رو ازتون بدزده.
‫برید انجامش بدید، و بگردید ببینید ‫توی خونه مواد سمّی هست یا نه.
‫قبول کردم حرف بزنم، ‫نه که بذارم بیاید داخل.
‫ممکنه بدجور مریض باشی.
‫- باید ما رو راه بدی. ‫- آماده نیستم.
‫چرا دو تا درش هم قفلـن؟
‫حتماً این اتاق به‌عنوان هوابند استفاده می‌کنه.
‫چیزی رو تحویل بگیره، آشغال بذاره بیرون، ‫که مجبورم نباشه بره بیرون.
‫فقط بهمون بگو کِی آماده‌ای. ‫ما جایی نمی‌ریم.
‫خدایی؟
‫می‌خوای اعتراف کنه که...
‫فقط باید چند دقیقه‌ای بهمون ‫بی‌توجهی کنه تا بذاریم بریم؟
‫بهش شلیک شده، نامزدش کُشته شده.
‫احتمالاً دچار اختلال اضطراب پس از سانحه شده.
‫به جهان عادلانه اعتقادی نداره، ‫به کسی اعتماد نداره.
‫باهاش کمی صادقانه برخورد کنید.
‫نباید می‌گفتم که تا ابد صبر می‌کنیم.
‫یه بیمارستان پر از مریض رو ول کردیم اومدیم. ‫می‌تونیم چند دقیقه بهت وقت بدیم،
‫ولی در نهایت، اگه نذاری ‫بیایم داخل، مجبوریم بریم.
‫فقط یه نفر میاد داخل.
‫نه، باید کل خونه رو بگردیم ‫ببینیم مواد سمّی هست یا نه.
‫چطوره من توی یه اتاق معاینه‌ات کنم ‫و همکارام خونه رو بگردن؟
‫سعی می‌کنم تشنجت رو تحریک کنم.
‫ازت می‌خوام مستقیم جلو رو نگاه کنی، خب؟
‫آره.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، من فقط...
‫مدتی میشه که با کسی توی یه اتاق نبودم.
‫- خب، میشه چند لحظه بهم وقت بدی؟ ‫- البته.
‫خیلی خب.
‫تو تنها کسی هستی که سال پیش ‫از لای در باهاش حرف زدم، درسته؟
‫- آره. ‫- خوش‌برخورد بودی.
‫همینطور باهوش. یه جورایی ‫باعث شد توقع ِیه آدم مُسن‌تر رو داشته باشم.
‫اونقدرا هم جوون نیستم.
‫- حتماً بابت تیر خوردن ترسیده بودی. ‫- ادامه نده. خب؟
‫تو منو نمی‌شناسی.
‫من اینجا هر چی که می‌خوام دارم.
‫کتابچه راهنمای فنی می‌نویسم ‫و درآمد خوبی دارم.
‫سفارش میدم و تحویل می‌گیرم. ‫ورزش می‌کنم.
‫هر چی بخوام از اینترنت تماشا می‌کنم. ‫اینجا راحت و خوشحالم.
‫- به‌نظر که زیاد خوشحال نمیای. ‫- خب الان نه نیستم.
‫برو رد کارت.
‫- دیشب با کادی حرف زدی؟ ‫- حالش خوبه.
‫چرا باید بیشتر از چند ساعت طول بکشه که ‫همچین اتفاقی سر یه بچه رو فراموش کنی؟
‫باهاش حرف زدی؟
‫دلداریش دادم، ‫دیگه ول کنم نیست.
‫چی؟
‫عجب!
‫بقیه همه فکر کردن شوخی می‌کنم.
‫دلش رو بدست آوردی؟ ‫یعنی خاطرخواهت شده یا چی...
‫واسه همه‌اش یه نمودار دارم. ‫بعداً نشونت میدم.
‫- قراره چیکار کنی؟ ‫- چیکار می‌تونم بکنم؟
‫تا آخر عمرم بهش بی‌محلی می‌کنم.
‫این نیش پشه نذاشت بخوابم...
‫نیش حشره که مهم نیست.
‫اون رئیستـه.
‫پس حالا دو تا دلیل دارم که بهش بی‌محلی کنم.
‫فقط یه دلداری بود.
‫- یه دلیلی داره... ‫- آره، اون لبخندِ ملیحش.
‫داشتی از من مخفیش می‌کردی. ‫یعنی برات مهم بوده.
‫آره، به‌طرز شیطانی‌ای توی عبارتِ ‫«دلداریش دادم» قایمش کردم.
‫اینقدر نخارونش، خون میاد.
‫بالاخره یه چیز مفید گفتی.
‫پوست رو خراش میدم تا سمّ بیاد بیرون.
‫اگه با کادی نامزد می‌کردی، اون‌وقت...
‫شرمنده، وقتی اینجا نباشی ‫آنتن‌دهیم بهتر میشه.
‫چی دستگیرتون شد؟
‫خونه‌اش کاملاً تمیزه.
‫نه حیوونی داره. نه مواد مخدری قایم کرده. ‫نه سربی توی رنگاش هست.
‫از اونجایی که نفس نفس نمی‌زنید،
‫حدس می‌زنم کمرون هم چیزی گیرش نیومده،
‫که یعنی تشنجی در کار نبوده.
‫حرف از نفس نفس زدن شد... ‫کمرون، هنوز با چیس نامزد نکردی؟
‫شرمنده، باید سرراست بهت می‌گفتیم.
‫بابت بیمار زنگ زدیم، ‫نه زندگی زناشویی دکتر کمرون.
‫نامزد نکردیم.
‫اگه زودتر جوابش رو بدی ‫کار خیلی سریع‌تر راه می‌افته.
‫جز اینا، رخ دادن تشنج ممکنه از طریق...
‫- بعد از شش سال؟ ‫- یک سال و نیم.
‫از طریق کمبود خواب یا...
‫اگه کمبود خواب بود خیلی طول می‌کشید.
‫- باهم زندگی می‌کنید؟ ‫- اکثر شب‌ها رو باهم می‌گذرونیم.
‫یه عالمه دارو هست که می‌تونه ‫آستانه‌ی تشنج رو کاهش بده.
‫که عوارض جانبی ایجاد می‌کنن و ‫تشخیص رو دچار اختلال می‌کنن.
‫- خونه‌ی اون یا مال تو؟ ‫- معمولاً خونه‌ی اون.
‫- جالبه. ‫- هر جوابی می‌دادم،
‫بازم می‌گفتی «جالبه».
‫خب هر جوابی می‌دادی، جالب بود.
‫در آستانه‌ی نامزدی، مشکلات تمکین.
‫خونه‌ی اون یعنی مشکلات کنترلی. ‫مطمئن نیستم مشکل کیه، ولی جالبه.
‫آره، این‌جوری زودتر کار پیش میره.
‫وقتی اولین تشنج بهش دست داد کجا بوده؟
‫ورودی هال پذیراییش، ‫رفته بوده نامه‌شو بگیره.
‫و به قسمت خروجی نزدیک بوده.
‫زَهره تَرَکش کرده، فشار خونش رفته بالا. ‫حالا از ترس استفاده کنید.
‫ببریدش بیرون.
‫به یه آتش‌نشان مُشت زد.
‫ما دکتریم، نه نگهبان.
‫خیلی‌خب. بیرون رو ببرید پیشِ اون.
‫کف زمین از چوب خالصـه.
‫اونا چرا اینجان؟
‫توی اتاق انتظار اورژانس داشتم ‫از خونه‌ی رهن بانک نیم‌بها حرف می‌زدم...
‫که به گوش‌شون خورد. ‫بقیه کجان؟
‫کمرون پیش بیماره، ‫بقیه همه رفتن خونه.
‫چون لازم نیست اینجا باشن. ‫همینطور خودت، با این‌حال اینجایی.
‫از این طرف.
‫قالب‌ها اصل هستن؟
‫اصل؟ قبل ساختِ خونه اینجا بودن!
‫دستگیره‌ها هم اصلی هستن.
‫- بیاید داخل، خجالت نکشید. ‫- هاوس، از اینجا ببرشون بیرون.
‫گفتنش واسه تو راحتـه، ‫تو که قرار نیست کلی سود کنی.
‫این کار نامردیـه.
‫اینکه بذاریم بیماریش تشخیص داده ‫نشه نوع‌دوستانه‌ست؟
‫جواب داد. داره تشنج می‌کنه. ‫چی می‌بینی؟
‫تتا عادی، دلتا عادی.
‫این تشنج نیست!
‫بالاخره یه مرگش هست.
‫آقای نوزیک، حالتون خوبه؟
‫شکمم، بدجور درد می‌کنه.
‫دیدی؟ یه مرگش هست.
‫انسداد جزئی روده‌‌ی کوچک.
‫انسداد درد رو توجیه می‌کنه. چه چیزی ‫خود انسداد و تشنج رو توجیه می‌کنه؟
‫فیبریلاسیون دهلیزی ترومبولیتیک.
‫بیماری کرون باعث التهاب شده.
‫هزاران احتمال وجود داره!
‫هیچ جوره نمیشه فهمید مگه اینکه ‫از سرش ام‌آر‌آی بگیریم،
‫یا آندوسکوپی کنیم تا بتونیم ‫از روده‌اش بافت‌برداری کنیم،
‫- که اجازه نمیده. ‫- اجازه نمی‌داد.
‫درد خیلی چیزا رو عوض می‌کنه.
‫هاوس.
‫اون بهت گفت وارد اینجا نشی.
‫هر وقت دردش خوب شد می‌تونه ‫با اُردنگی پرتم کنه بیرون.
‫مشکل بزرگت هر چه که هست، باعث یه ‫عارضه شده که ما بهش می‌گیم «کولون پ.ا.م».
‫«پ.ا» یعنی پر از، و چون خانواده ‫اینجاست، «م» هم یعنی «مدفوع».
‫هیچی خارج نمیشه، پس دردش ‫بدتر و بدتر میشه.
‫باید یه تمیزکننده توی بدنت فرو کنیم.
‫به‌علاوه باید یه نگاهی به روده‌ات بندازیم.
‫من خواسته‌هام رو واضح و دقیق گفتم.
‫آره. و اگه «فرشته‌ی روانی» اینجا بود،
‫برات برآورده‌شون می‌کرد.
‫من دیوونه نیستم. ‫وقتی میرم بیرون درد رو حس می‌کنم،
‫پس دوری کردن از اون درد، منطقی‌ـه.
‫مسأله اینه که الان منبع درد داخل بدنتـه.
‫خب، به اندازه‌ی اون بد نیست. ‫اصلاً نزدیکشم نیست.
‫می‌تونیم واسه انسداد روده بهش دارو بدیم.
‫اگه جواب نده...
‫اون انسداد روده‌هاتو پاره می‌کنه...
‫و کل بدنت میشه فاضلاب.
‫اون بیرون از هر چی که می‌ترسی، ‫ترست از مرگ بیشتر نیست؟
‫مشخصه که تو نمی‌تونی مردم رو تحمل کنی.
‫ولی واسه من، بدتره. خب؟
‫ترجیح میدم اینجا بمیرم ‫تا اینکه اون بیرون زنده بمونم.
‫اگه موهای شلخته و لهجه‌ی ‫آزاردهنده اذیتت نمی‌کنه،
‫یه جراح می‌شناسم که می‌تونه ‫توی خونه‌ات عملت کنه.
‫ممنونم.
‫با ریسک عفونت، چیس محاله...
‫اون قرار نیست توی خونه‌ی ‫یه روان‌پریش جراحی کنه.
‫- الان گفتی... ‫- من گفتم...
‫چیس توی خونه بیهوشش می‌کنه.
‫می‌بریمش بیمارستان، بدنش رو ‫می‌شکافیم، کارمون رو انجام می‌دیم،
‫بعدش خیلی تمیز برمی‌گردونیمش توی اتاقش،
‫بدون اینکه اصلاً بفهمه گولش زدیم.
‫پس، من ضمنی به این اشاره کردم.
‫- غیراخلاقیـه. ‫- قراره توی خواب باشه!
‫اون حق داره خودش تصمیم بگیره، ‫حتی اگه خواب باشه.
‫چرا طرفش رو می‌گیری؟
‫آها آره، تو اون دختری هستی که از آدمای ‫افسرده خوشش میاد چون شوهرش مُرده،
‫و از اونجایی که چیس ‫اونقدر هم افسرده نیست...
‫ما که داریم عملش می‌کنیم، چطوره پاش ‫رو هم عمل کنیم که آنفارکتوس گرفته؟
‫مگه مهمه که خودش مخالف باشه؟
‫من زندگیم رو به خطر انداختم تا چلاق نشم،
‫ولی اون داره زندگیش رو به خطر می‌ندازه ‫تا از نور خورشید و هوای تازه دوری کنه.
‫باید روش انجامش خوب باشه.
‫می‌دونم بدجور موی دماغم.
‫خیلی راحت‌تر بود که ولم می‌کردی می‌رفتی،
‫ولی تو آدم خوبی هستی.
‫از 10 رو به پایین بشمر.
‫ده، نُه،
‫هشت...
‫بزنید بریم.
‫- حالت چطوره؟ ‫- بهترم.
‫عالیه.
‫بقیه‌ی چیزا چطور؟
‫آره خوبم، هاوس هم یه لطفی بهم کرده!
‫وای خدا، از زیر زبونم کشیدی، ‫تو یه نابغه‌ای.
‫مسأله‌ی خاصی نیست.
‫احساس کردم آسیب‌پذیرم، ‫اونم یه دوستـه، پس بهش تکیه کردم.
‫جالبه. منم در گذشته به دوستانم تکیه کردم.
‫ولی نه دیگه تا اون حد.
‫هرگز هاوس رو با اون چشم نگاه نکردم.
‫چرا که نه؟
‫دقیقاً می‌دونی تهش چی میشه.
‫شروعش هیجانی میشه،
‫بعدش درگیر تازگی موضوع و ‫خصومت و کارای ممنوعه می‌شیم،
‫بعدش می‌فهمیم خصومت با عشوه‌گری ‫هم به خصومت ختم میشه،
‫عدم تواناییش توی باز کردن ‫سفره دلش مشکل‌ساز میشه،
‫مایوس کننده میشه، ‫بعد هم قطع رابطه‌ی اجتناب‌ناپذیر...
‫به هم دیگه اتهام زدن و بعدم ‫تا دو ماه باهم حرف نمی‌زنیم.
‫آره. خب، قطعاً ثابت می‌کنه که هیچوقت ‫با اون چشم به هاوس نگاه نکردی.
‫منظورت رو فهمیدم.
‫در آینده بیشتر مواظب تکیه‌گاهم میشم.
‫منظورم این نبود.
‫شاید لازم نباشه تازگی و خصومت و ‫کارهای ممنوعه پایان بدی داشته باشه.
‫باید برم.
‫کِی کارت تموم میشه؟
‫به‌نظرم این رستوران سوشی جدید نزدیکِ ‫خونه‌ی من رو یه امتحانی بکنیم.
‫چرا امشب توی خونه‌ی من نمونیم؟
‫ولی همیشه توی خونه‌ی من می‌مونیم.
‫منظورم همینه. همه‌چی‌مون نصف نصف بود. ‫چی شد پس؟
‫- نمی‌دونم، به محل کارم نزدیک‌ترم. ‫- فوقش پنج دقیقه!
‫و اینطورم نیست که خونه‌ ی من رو ‫یه بازیکن راگبی نعشه تزیین کرده باشه!
‫خب، می‌تونیم درموردش بحث کنیم. ‫من واقعاً...
‫چرا باید سرش بحث بشه؟ ‫نمیشه بیای پیش من بمونی؟
‫می‌دونید که وقتی اون همه وسایل جراحی ‫مصرف میشه به من خبر میدن؟
‫اون رضایت نداشت.
‫واسه انجام جراحی رضایت داشت.
‫به‌نظرت سر محلش شکایت می‌کنه؟
‫اون حتی نمی‌فهمه محلش کجا بوده. ‫توی خونه‌اش بیدار میشه،
‫روحشم خبردار نمیشه چه اتفاقی افتاده.
‫تا اینکه توی آپارتمان کثیفش به یه ‫عفونت پس از جراحی دچار میشه...
‫و می‌فهمه گولش زدیم و آخرش ‫کل بیمارستان رو باید به نامش بزنیم.
‫چرا باهاش بحث نمی‌کنی؟
‫چون حق با اونـه.
‫برام مهم نیست کجا بهبود ‫پیدا می‌کنه، فقط خوب بشه.
‫همینجا نگهش دارید.
‫هاوس؟
‫حالت خوبه؟
‫آره، لازم نیست حرف بزنیم.
‫دستت.
‫عجیبه. معمولاً تا عید پاک ‫دچار زخم استیگماتا نمی‌شدم.
‫لطفاً به دکتر چیس بگید که ‫بیمار آماده‌ست.
‫استوارت، بیدار شو. ‫منم دکتر کمرون.
‫اگه صدام رو می‌شنوی، پلک بزن.
‫ما نگران سلامتیت بودیم، ‫واسه همین آوردیمت بیمارستان.
‫نه، مشکلی نیست.
‫- مشکلی نیست. ‫- چرا...
‫فقط می‌خواستم در جریان باشی.
‫نمی‌خواستم موقع بهبودی ‫از جراحی دچار شوک بشی.
‫- من باید از اینجا برم. ‫- مشکلی نیست، استوارت.
‫آروم باش. آروم باش. آروم باش.
‫- استوارت، بهت آرامبخش می‌زنم. ‫- باید از اینجا برم بیرون.
‫بهت آرامبخش می‌زنم.
‫نه!
‫آروم باش. اینجا کمک می‌خوام. ‫لعنتی، یکی بیاد اینجا!
‫چیکار کردی؟
‫باریکلا. بیمارتون به وکیلش زنگ زد، ‫ما رو تهدید به شکایت کرد،
‫حالا داره میره خونه، بدون اینکه ‫ذره‌ای بیماریش تشخیص داده بشه.
‫طولی نمی‌کشه که برمی‌گرده.
‫اون مریضـه. از پا می‌افته، ‫هوشیاریش رو از دست میده.
‫منم حالت اضطراری اعلام می‌کنم، ‫برمی‌گردیمش اینجا.
‫دیگه نمی‌تونی. وکیلش اختیار ‫مراقبت‌های پزشکیش رو به دست گرفته.
‫دفعه‌ی بعدی که به مورد اضطراری بخوریم،
‫«لری ریسکس اسکویر» تصمیم‌گیرنده‌ست.
‫من تصمیم درست رو گرفتم. اگه ‫بعد از جراحی اصلی می‌فهمید،
‫قضیه بدتر می‌شد.
‫خوبی‌ ِرئیس بودن اینه که لازم نیست بحث کنم.
‫همگی از پرونده کنار می‌رید.
‫بین تو و کادی چه خبره؟
‫یه قصه‌ی شکست خورده.
‫خداییش، چرا باهاش بحث نکردی؟ ‫همینطوری از پرونده کنارمون گذاشت.
‫چون نادیده گرفتنش خیلی راحت‌تره.
‫بیمار رو قانع کن که دوباره بذاره برگردیم.
‫ببین می‌تونی انسداد روده‌اش رو ‫با داروی لاکتولوز برطرف کنی یا نه.
‫اگه قبل اینکه بتونیم بیماریش رو تشخیص ‫بدیم بمیره، دیگه لذتی نداره.
‫باشه.
‫قراره همچنان روی این پرونده کار کنی؟
‫آره. خودم مطرحش کردم.
‫پرونده‌ای در کار نیست. اون رفته، ‫پرتت کردن کنار. کاملاً دیوونگیـه.
‫اون به‌شدت مریضـه. نمی‌دونیم...
‫باشه، بیخیالِ بیمار.
‫خودت چه مرگتـه؟
‫واسه همین چیزا بود که از تیم هاوس جدا شدیم.
‫تا از این سیل جنون محض دوری کنیم.
‫من به همین دلیل ترکش کردم. ‫تو که اخراج شدی.
‫شرمنده‌ام. می‌دونم ناامیدت کردم.
‫ولی می‌دونی دیگه کی رو ناامید کردم؟
‫تقریباً هر کسی که برام مهم بوده.
‫رئیسم، رئیس سابقم،
‫نامزدم.
‫تو رو هم همینطور.
‫دیگه ناامیدت نمی‌کنم.
‫مثل مدال سرخ حماقت بود!
‫اگه «ایالات مؤتلفه» پشه داشت،
‫همگی لهجه‌ی جنوبی داشتیم و منم ‫به فورمن حقوق کمتری می‌دادم.
‫از پرونده پرتت کرد کنار.
‫وقتی متوجه نمیشی همین اتفاق میفته.
‫اون هم رفتارش عجیب میشه؛ ‫اوضاع فرق می‌کنه.
‫متوجهی که «متفاوت» به «تفاوت» اشاره داره؟
‫قبلاً هم هزار بار از پرونده شوتم کرده.
‫نه، همیشه توبیخ‌ـت می‌کنه،
‫و تو هم بدو بدو میای ‫سراغ من گلایه می‌کنی،
‫پس تو هم رفتارت فرق کرده.
‫ترسیدی. می‌ترسی که درگیرش بشی.
‫کجاش ترسناکـه؟ منطقی‌ـه.
‫افرادی که از نظر احساسی بالغ هستن و ‫باهم کار می‌کنن، نباید باهم ازدواج کنن.
‫بی برو برگرد تهش جدایی و دردسره.
‫هر رابطه‌‌ای که با شکست تموم نشه، ‫با مرگ تموم نمیشه.
‫در نهایت همه چی از هم می‌پاشه.
‫این دیدگاه توئـه.
‫نتیجه‌ای که مدام فراموشش می‌کنی،
‫اینه که باید از هر فرصتی ‫واسه خوشحالی استفاده کنی.
‫چرا اینقدر این قضیه برات مهمـه؟
‫من و کادی مشکلی نداریم.
‫این وسط تنها کسی که ناراحتـه تویی.
‫نمی‌خوام مشکلی نداشته باشی، ‫می‌خوام خوشحال باشی.
‫به‌نظرم اگه باهاش ازدواج می‌کردی...
‫با قیدِ «غیرمستقیم» آشنایی داری؟
‫- اگه من می‌خواستم ازش خواستگاری کنم... ‫- ازش خواستگاری کردی.
‫سال قبل. چی شد؟
‫نمی‌دونم، علاقه‌ای نداشتم.
‫اشتباه گفتی.
‫علاقه داشتی، ولی امبر زد تو ذوقت.
‫حالا مجردی، ‫و این باعث شده درمونده بشی،
‫ولی فکر می‌کنی واسه ‫یه رابطه‌ی دیگه خیلی زوده،
‫پس داری روزگار من رو سیاه می‌کنی.
‫بیخیال. زن بگیر یا یه فکری به حال خودت بکن.
‫به خاطر من.
‫بهتر شده یا بدتر؟
‫بدتر. داروها جواب نمیدن.
‫به‌نظرم باید جراحی رو توی خونه‌اش ‫انجام بدیم، همونطور که برنامه داشتیم.
‫خب، پس گمونم یکی‌مون حواسش جمع نبوده،
‫چون فکر می‌کردم اون جراحی فقط یه حقه‌ست.
‫اتاق رو آماده می‌کنیم. ‫پرده آویزون می‌کنیم.
‫حتی احتمالاً ده برابر استریل‌تر از...
‫هر اتاق عمل سیّاری که ‫توی میدون جنگ پیدا کنی.
‫همچنان به آقای بازیگر نیاز داریم.
‫چیس اصلاً نمی‌خواد توی این جراحی دخیل باشه.
‫شاید بتونی باهاش حرف بزنی.
‫هیچی از حرفاش نمی‌فهمم.
‫تاب، بعدِ این برنامه‌ات چیه؟
‫توی این ناحیه خون هست.
‫نه جایی که دارم نگاه می‌کنم.
‫چطوری بدونم داری کجا رو نگاه می‌کنی؟
‫یه راهنمایی می‌کنم. ‫قسمتی که خون اومده.
‫کل ناحیه پر خونـه. ‫این یارو توی شکمش یه حفره‌ست!
‫نه که قبلاً انجامش ندادی. ‫از دستگاه مَکش استفاده کن.
‫باشه. و راستش رو بخوای، ‫تابحال این کار رو انجام ندادم...
‫چون دانشکده پزشکی رفتم نه پرستاری.
‫می‌خوای ببینی موکلت ‫واقعاً از پول درست شده یا نه؟
‫در حال برش آخرین تکه از روده.
‫بخیه رو بده.
‫مخاطش صورتی‌ـه. غشاء هم پهن شده.
‫ضعف روده. ‫بیماری ویپل‌ـه.
‫تشنج و درد شکم رو هم توجیه می‌کنه.
‫اینجا یه‌کم خونریزی داریم. می‌سوزونیمش.
‫آهای صبر کن، گاز!
‫همیشه حین جراحی همچین اتفاقی میفته.
‫این گازیـه که پشت انسداد روده تشکیل میشه، ‫چیزی نیست که بخوای بابتش شکایت کنی.
‫سوختگیش رو درمان کنید، ‫واسه ویپل هم بهش آنتی‌بیوتیک بدید.
‫حالش خوب میشه.
‫خوبه. خب، اگه بخوای می‌تونم ‫امشب خونه‌ی تو بمونم.
‫نمی‌تونم.
‫خب، قرار نیست که بازم اینجا بخوابی؟
‫اگه دقت کرده باشی پرستار نیست.
‫چون تو مسئول این مورد نیستی.
‫نباید این واست بهانه بشه...
‫دکتر کمرون!
‫همینجا منتظر بمون.
‫- شکمت درد می‌کنه؟ ‫- پاهام بی‌حس شدن.
‫اصلاً حسشون نمی‌کنم.
‫علائم جدید داره، نوروپاتی محیطی. ‫با آنتی‌بیوتیک بدتر شده.
‫بیماری ویپل نیست.
‫بیماری پورفیری.
‫کبدش مشکلی نداره.
‫بیماری آمیلوئیدوز.
‫اگه این بود توی روده‌هاش می‌دیدیم.
‫اصلاً توی روده‌هاش چی دیدیم؟
‫مخاط صورتی، غشای پهن. ‫اگه ویپل نباشه، سلیاکـه.
‫آلرژی به گندم به این معنیـه که ‫اون مواد مغذی رو جذب نمی‌کنه.
‫تشنج‌ها و شکم‌درد و حالا هم ‫مشکلات عصبی رو توجیه می‌کنه.
‫باید یه آزمایش خون واسه درمانگاه بگیریم.
‫به قدر کافی سریع و دقیق نیست. ‫به زور گندم به خوردش بدید.
‫به دوازدهه‌اش که رسید آندوسکوپی کنید.
‫ببینید واکنش آلرژیک داره یا نه.
‫روده‌هاش داغون شدن. شاید یه‌کم دردناک ‫باشه که مجبورش کنیم چیزی بخوره.
‫این نظر هاوسـه. ‫هیچ نکته‌ی تشخیصی‌ای پشتش نیست.
‫سعی داره بیمار رو به درد بندازه، ‫تا مجبور بشه برگرده بیمارستان.
‫آزمایش معتبریـه.
‫همینطور آزمایش خون، ‫که بی‌درد هم هست.
‫فورمن، به اون صدایی که ‫توی سرتـه گوش کن...
‫که داری از تلفن می‌شنوی. ‫به زور بهش بخورونید!
‫نکن. هاوس رو که می‌شناسی. ‫می‌دونی حق با منـه.
‫هر دو آزمایش رو انجام می‌دیم.
‫نیومدم اینجا واسطه‌ی ازدواج بشم.
‫خیلی خب.
‫هاوس اصولاً...
‫خب، منو متهم کرد که بهت علاقه دارم.
‫فقط سعی داره بحث رو عوض کنه.
‫می‌دونم. ولی من...
‫من همیشه...
‫یه حسی بهت داشتم.
‫یعنی داری ازم خواستگاری می‌کنی؟
‫نه، من...
‫در قبال هاوس نامردیـه، ‫و بعد از امبر هم خیلی زوده.
‫ولی با خودت گفتی بهتره بگی؟
‫آره، فکر کردم بهتره بدونی.
‫پس بیا فردا شب بریم شام.
‫خیلی خب.
‫یا شایدم بهتر باشه یه‌کاره بریم سر عقد.
‫ببخشید؟
‫جلوی دفتر هاوس.
‫یعنی، نمی‌خوام ریسک کنم.
‫گمونم هدف از این کار اینـه حسودیش بشه،
‫که بفهمه واقعاً دلش می‌خواد من زنش بشم.
‫بله.
‫فکر می‌کنی جواب میده؟
‫تو یه احمقی.
‫باور کن، اگه من و هاوس ازدواج ‫نکنیم همه خوشحال‌ترن.
‫مطمئنی این بهترین آزمایشـه؟
‫نه. ولی تو یه جورایی دستمون رو بستی.
‫و به محض اینکه به روده‌ات رسید، ‫با آندوسکوپ بررسیش می‌کنم.
‫استورات، می‌دونم نمی‌خوای ‫درموردش حرف بزنی،
‫ولی آدمایی که تیر می‌خورن اغلب ‫دچار استرس پس از سانحه میشن.
‫اصلاً خجالت نداره.
‫با دارو و روان‌درمانی کاملاً قابل درمانـه.
‫استرس پس از سانحه نیست.
‫وقتی تیر خوردم نامزدم ‫همراهم بود، و اون مُرد.
‫متأسفم.
‫ولی منظورم همینـه. ‫منم یکی رو از دست دادم.
‫می‌دونم ضربه‌ی سختی بوده.
‫نه. منظور من اینـه که...
‫من قبل از تیراندازی اینطوری بودم، ‫از وقتی بچه بودم.
‫همه چی واسم سخت بود.
‫زیاد بیرون نمی‌رفتم، ‫و وقتی هم می‌رفتم،
‫بهم حمله عصبی دست می‌داد، ‫مثل درد فیزیکی.
‫می‌دونی، بدتر بودم، ‫انگار داشتم می‌مُردم.
‫وقتی با آنجلا آشنا شدم،
‫اون تنها دلیلی بود...
‫که دلم بخواد برم بیرون.
‫ولی بعدش اون مُرد و...
‫آزمایش خون به‌زودی آماده میشه.
‫گمونم این تکنیک جدید باشه.
‫یادت میاد کمرون یه فکری داشت...
‫که بیمار رو شکنجه کنیم ‫تا خودش با پای خودش بیاد؟
‫غلط نکنم فکر خودت بود.
‫می‌خوای سرعت آزمایش رو بیارم پایین؟
‫واو! امروز همه فکرای ‫خفن به سرشون می‌زنه.
‫پس فکرت اینه که: «بیمار از خونه ‫بیرون نمیره چون بیرون رفتن درد داره،
‫پس باید خونه موندنش رو دردناک‌تر کنیم.»
‫که راستش با عقل جور در میاد.
‫دردش رو بیشتر می‌کنی، ولی ‫نه اونقدری که تفاوتی ایجاد کنه.
‫اون تحتِ مورفینـه.
‫الان زیر مورفینـه،
‫یه‌کم بگذره، اثر مورفینش میره.
‫چون وقتی داروش تموم بشه، ‫قراره به کمرون محلول نمک بدی.
‫و فکر می‌کنی چرا قراره همچین کاری کنم؟
‫به همون دلیلی که جراحی رو انجام دادی.
‫انجامش دادم چون اورژانسی بود.
‫نه، چون زندگی زناشوییت داره از هم می‌پاشه.
‫وقتی به بی‌وفایی اعتراف می‌کنی، ‫قاعدتاً اوضاع بی‌ریخت میشه.
‫وقتی یه بخش از زندگیت ‫میشه مثل فیلم تایتانیک،
‫از هر چی که مونده ‫یه قایق نجات می‌سازی،
‫که باعث میشه کارت مهم تر بشه، ‫که واسه همین اون جراحی رو انجام دادی،
‫واسه همین شیفت شب برداشتی ‫و برای همین این کارم انجام میدی.
‫همسرم مجبورم کرده روی مبل بخوابم،
‫فقط واسه چند شب.
‫این کار رو واسه نجات شغلم نمی‌کنم. ‫این کار رو می‌کنم تا جونش رو نجات بدم.
‫درسته. به بقیه همین رو می‌گیم.
‫اوه...
‫این رو در نظر گرفتی که ‫الان واقعاً دلت نمی‌خواد...
‫وارد خونه‌ی من بشی؟
‫«ریک اوکاسک» منو می‌کشه اگه واردِ... ‫اوه، منظورت کادیـه.
‫آره، یه‌کم روانیـه، ‫ولی زیبا و باهوش و بامزه‌ست.
‫و از همه مهم‌تر، ‫می‌تونه تحملت کنه.
‫آره. اومدم اینجا که ‫از کادی واسم سخنرانی کنی.
‫نه به خاطر اینکه یه پشه‌ی قاتل ‫توی آپارتمانم دنبالم افتاده.
‫هاوس؛ پشه‌ای در کار نیست.
‫همه‌اش به کادی مربوطـه.
‫اون موی دماغم شده. چقدر شاعرانه.
‫این حشره رو به چشم دیدی؟
‫این نیش رو دیدی؟
‫نه، چیزی که من دیدم ‫یه زخم چرک‌کرده‌ست...
‫که خاروندیش و بازش کردی ‫و شده مثل قانقاریا.
‫اختلال وهمی.
‫اینا توی تصورم نیست.
‫هاوس، تو به دارو اعتیاد داری، ‫همیشه در حال تصور کردنی.
‫شبی که پیش کادی بودی نیش خوردی.
‫هر وقت بهش فکر می‌کنی ‫خارشت شدیدتر میشه.
‫باید حلش کنی.
‫اون رئیسمـه.
‫نه، تو از قدرتش نمی‌ترسی،
‫می‌ترسی که واقعاً اون ‫واست آدم مناسبی باشه.
‫می‌ترسی بری سراغش...
‫چون این فرصت زیادی واست بزرگـه.
‫اگه با اون به جایی نرسی، پس ‫شاید اصلاً کسی اون بیرون برات نباشه.
‫من منطقی فکر نمی‌کنم. ‫بهتره تنها باشم.
‫به‌علاوه، این اواخر هیکلش رو دیدی؟
‫اینجا نمی‌مونی.
‫بیخیال.
‫نه. می‌تونی بری خونه، یا...
‫میری خونه کادی، ‫زنگش رو می‌زنی،
‫ازش خواستگاری می‌کنی، ‫مثل آدمای عادی.
‫ساعت 3 صبح؟!
‫آدمای عادی کِی می‌خوابن؟
‫خداحافط.
‫هنوز اونقدر درد نکشیده که بیاد بیمارستان؟
‫نه.
‫نتیجه آزمایش پادتن اومد؟
‫نتیجه‌ی قطعی نداشت.
‫- پس چرا اینجایی؟ ‫- دلم واست تنگ شده بود.
‫- آندوسکوپی؟ ‫- نتیجه‌ی قطعی نداشت.
‫خب، دوباره انجامش بده.
‫می‌دونم خیلی بده، ولی ‫باید دوباره روده‌ات رو معاینه کنم.
‫خیلی درد داره.
‫می‌دونم؛ متأسفم.
‫می‌خوام به پشت بخوابونمت تا دهنت رو باز کنی.
‫بیهوش شد.
‫- هیچی؟ ‫- نبض نداره.
‫احیای قلبی ریوی رو شروع کن.
‫دسته‌های شوک رو بردار! ‫دسته‌های شوک رو بردار!
‫به کی داری زنگ می‌زنی؟
‫پیتزا. از ماهی آنچووی خوشت میاد؟
‫دارم به وکیلش زنگ می‌زنم. کاملاً ‫اورژانسیـه، اجازه میده ببریمش بیمارستان.
‫اون داره می‌میره.
‫دقیقاً.
‫سلام، شرمنده بیدارت کردم. ‫به موکلت حمله قلبی دست داده.
‫هاوس، اگه قلبش رو راه نندازیم...
‫با احیا و اکسیژن می‌تونه...
‫15 دقیقه زنده بمونه. ‫می‌تونیم 5 دقیقه‌ای برسونیمش بیمارستان.
‫وکیلش قبول کرد. احیا رو ادامه بده.
‫آدرس خیابون هولدن گرین، پلاک 2123. ‫بیمار دچار حمله قلبی شده.
‫- حاضره. ‫- صبر کن.
‫نبض داره.
‫آمبولانس رو برگردون. ‫حالش اونقدری پایدار هست که اینجا بمونه.
‫قلبش به ریتم سینوسی برگشته، ‫ولی دچار کُندتپشی شده.
‫تاب یه دستگاه تنظیم کننده ضربان ‫قلب موقت واسش می‌ذاره.
‫فعلاً قلبش رو می‌تپونـه.
‫کمرون، می‌خوای ‫شغل قبلیت رو داشته باشی؟
‫می‌پرسم چون این تنها ‫راهیـه که می‌تونم اخراجت کنم.
‫شرمنده، توی اورژانس ما هدفمون ‫احیا کردنِ آدمای در حالِ مرگـه.
‫- نه که بذاریم داغون بشن. ‫- ممکنه لنفوم باشه.
‫نه، اگه این بود توی شکمش می‌دیدیم. ‫باید از سمّ باشه.
‫ارگانوفسفات.
‫خونه رو هزار بار بررسی کردیم. ‫کاملاً تمیزه.
‫گلبرگ‌های گل رُز دم در ورودی.
‫مگه اینکه هر روز یه دسته گل بخوره،
‫- محاله... ‫- چقدر تمیز؟
‫خیلی، احتمالاً یه‌کم وسواس هم داره.
‫چند وقت یه‌بار وان‌ـت رو می‌شوری؟
‫هر چند روز یه بار.
‫- با جوهر نمک و سفید کننده؟ ‫- آره.
‫دیدید بچه‌ها توی حموم با ‫سربازهای اسباب‌بازی بازی می‌کنن؟
‫اون دلش می‌خواد سه بار در هفته «نبرد ‫یپرس» رو با گاز واقعی بازسازی کنه.
‫سفید کننده و جوهرنمک ‫گاز کلرین آزاد می‌کنن.
‫به شدت محلول در چربی‌ـه. ‫بعد از شکم‌دردش وزنش کاهش پیدا کرده،
‫علائمش و بدتر شدنش رو توجیه می‌کنه.
‫بهش استروئید تزریقی و بی‌کربنات سدیم بدید.
‫حتی اگه حق با تو باشه، اون تنظیم کننده‌ی ‫ضربان خارجی در نهایت از کار میفته،
‫و من مهارت کافی واسه ‫ساخت دائمیش رو ندارم.
‫خب، شاید سمّ کاملاً ‫قلبش رو از کار ننداخته باشه.
‫و مجبور نشی تا آخر عمرت ‫عذاب وجدان بگیری.
‫چطور قراره بدون فلوروسکوپی میله‌ها ‫رو توی جای دقیق در بطن راست...
‫قرار بدم؟ با قدرت الهی؟
‫تاب یه موقتش رو گذاشته.
‫این کار رو خاله‌ی منم می‌تونست بکنه.
‫تنظیم کننده ضربان دائمی نیاز به دقت داره.
‫پس می‌تونیم از دستگاه ایکس‌ری ‫قابل حمل استفاده کنیم.
‫- زمانش کافی نیست. ‫- سونوگرافی.
‫و اگه ضربان قلبش تند بشه...
‫چون سونگرافی اونقدر دقیق نیست چی؟
‫اون داره می‌میره...
‫دقیقاً واسه همینه که نمی‌خوام ‫اونی باشم که می‌کُشتش.
‫ممنون.
‫می‌دونستی که جواب من منفیـه، ‫ولی باز اومدی.
‫فقط یه دلیل می‌خواستی ‫که از دستم عصبانی بشی.
‫اگه مشکلی بین‌مون هست، پس بیا...
‫فراموشش کن.
‫می‌دونی چرا اکثر شب‌ها رو ‫توی خونه من می‌گذرونیم؟
‫چون وقتی خونه تو می‌مونیم،
‫می‌تونم بفهمم که نمی‌خوای اونجا باشم.
‫اگه نمی‌خوام اونجا باشی ‫چرا مدام دعوتت می‌کنم؟
‫همیشه سر صبح پرتم می‌کنی بیرون.
‫هیچوقت بهم کشو ندادی، ‫کمدت رو واسم خالی نکردی.
‫من فقط یه مهمون بودم.
‫از کِی همچین حسی داری؟
‫از اولش.
‫می‌دونم واست سخته چون ‫شوهرت رو از دست دادی،
‫ولی من که نمی‌تونم تا ابد دنبالت بیام.
‫الان خونه‌ات رو گرفتم، کجایی؟
‫لش کردم. خبر خوبه یا بد؟
‫بد. علائم حیاتیش دارن ضعیف میشن، ‫درد شکمی داره همینطور بدتر میشه.
‫یعنی درمان‌مون رو خیلی دیر شروع کردیم.
‫به وکیلش بگو وقتش گذشته، کار ما تمومـه.
‫داری تسلیم میشی؟
‫به تاب زنگ بزن.
‫بهش بگو یه‌کم مورفین برداره. ‫دلیلی نداره بیمار درد بکشه.
‫- تحتِ مورفینـه دیگه. ‫- نه، محلول نمکـه.
‫حدس می‌زدم بهش محلول نمک بدی، ‫بهش مورفین زدم.
‫یعنی عاشقتم! هر وقت به بلوغ رسیدی...
‫این درد شکمی، حین مصرف مورفین بوده؟
‫بله.
‫چیزی هست که باعث درد شکم بشه...
‫و تحت تأثیر مورفین قرار نگیره؟
‫حق با من بود. ‫داشته مسموم می‌شده.
‫این تراکم توی پهلوش چیه؟
‫- فقط استخونـه. ‫- بهتر فکر کن.
‫فکر می‌کنی دچار مسمومیت سرب شده؟
‫یبوست و مشکلات عصبی و تشنج ‫رو توجیه می‌کنه. نگهش دار.
‫هیچی حس نمی‌کنی، ‫به جز درد آزاردهنده.
‫اون دزده از گلوله‌ی باز شونده استفاده کرده، ‫که منفجر شده و ترکشش باقی مونده.
‫دکترهات چند تیکه رو پشت ‫استخون پهلوت جا انداختن.
‫چیز خاصی نیست، جز اینکه چند سال بعد، ‫شروع کردن به حل شدن.
‫بعدش به این وضع انداختنت.
‫بهش ترکیب یون فلزی میدم. ‫این ترسش از مکان‌های شلوغ، می‌تونه...
‫نه. سرب تا چند سال بعدش ‫شروع به تجزیه نکرده.
‫ولی ممکنه ترسش رو تشدید کرده باشه.
‫من نیاز ندارم تغییر کنم.
‫می‌دونم همچین فکری داری ولی ‫زندگیت بهتر میشه، دستت باز میشه.
‫- دروغ میگه. ‫- درمورد چی؟
‫درمورد همه چی. ‫درمورد زندگیش.
‫اون فکر نمی‌کنه که اینجا خوشحالـه. ‫اون بدبختـه.
‫- هر چی لازم دارم فراهمـه. ‫- جدی؟
‫خب، پس چرا تاب جلوی ورودی ‫خونه گلبرگ رُز پیدا کرده؟
‫اولش تعجب کردم و گفتم شاید ‫از نظر پزشکی ربط داشته باشه.
‫چون راستش باعث شد بفهمم چقدر بدبختی.
‫روزی که غش کردی، ‫روز تولد نامزدت بود.
‫واسه برداشتن نامه نرفته بودی، ‫می‌خواستی بری سر قبرش گل بذاری.
‫آره، اون استرس پس از سانحه داره. ‫آره، برزن‌هراسی داره.
‫ولی گذشته از اینا، اون یه بزدلـه.
‫اگه می‌خوای زندگیت رو ‫تغییر بدی، یه کاری بکن.
‫توجیه‌های عقلانی خودت رو باور نکن.
‫خودت رو حبس نکن و ‫وانمود نکن خوشحالی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫حق با تو بود.
‫درمورد شوهرم. ‫روم تأثیر گذاشت.
‫هنوزم روم اثر می‌ذاره.
‫اگه داری میگی که هرگز نمی‌تونی...
‫یه کشو برات خالی کردم.
‫یه کشوی بزرگ.
‫« ارائه شده توسط سایت مووی شو »