‫یارو با ویلچر رفته تو استخر. ‫هاوس عاشقش میشه.
‫حوصله‌اش سر میره. از نظر بصری جذابه، ‫ولی از نظر تشخیصی جذاب نیست.
‫این یارو که بعد از کاشت مو ‫زبان‌پریشی گرفته چی؟
‫لخته‌های عفونی. هاوس ‫ردش می‌کنه و بهت میگه احمق.
‫ما هم که اینو نمی‌خوایم.
‫این دختر یوگاییه چی؟
‫جذابیت داره.
‫با همین پیش بریم؟
‫بعد مدت‌ها برگشته، ‫شاید بخواد عضلات کنایه‌ انداختنش رو گرم کنه.
‫شاید با یه مورد ضعیف‌تر شروع ‫کنیم بهتر باشه.
‫تا اینجا دوییدی؟
‫فقط 13 کیلومتره.
‫چرا...
‫چرا حرفی هست که گفتنش ‫برای محیط کاری مناسب نیست
‫- رو لیس میزنه؟ ‫- چون می‌تونه.
‫چی واسم داری رئیس؟
‫گفته بودی هشت هفته ‫توانبخشی نیاز داری.
‫- باید خیلی وقت پیش... ‫- اگه زودتر برمی‌گشتم...
‫فقط می‌تونستم ده کیلومتر بدوم. ‫نمی‌تونستم به بیمارستان برسم.
‫- چی داری برام؟ ‫- هیچ دردی نداری؟
‫اثر کتامین ممکنه بپره.
‫دو ماه گذشته. ‫اثرش نمی‌پره.
‫- چی برام دارین؟ ‫- می‌تونی هر قدر که می‌خوای...
‫چرا داریم این بحث رو می‌کنیم؟ ‫می‌خوای بازم ازت تشکر کنم؟
‫ممنونم دکتر کادی، ‫نه فقط برای برداشتن گلوله،
‫بلکه برای اینکه من رو به کمای القایی کتامین بردی
‫و زندگیم رو عوض کردی. ‫راضی شدی؟ من که راضی‌ام.
‫یه مرد میانسال حدود دو ماه پیش ‫کاشت مو انجام داده...
‫لخته‌های عفونی. ‫خیلی احمقی.
‫با این تفاوت که احمق نیستی،
‫و کادی هم پرونده یه زن ‫‌26 ساله دستشه.
‫واقعا چی برام داری؟
‫دختره داشته یه حرکت یوگای وارونه انجام می‌داده، ‫گردنش شکسته،
‫از گردن به پایین فلج شده،
‫ولی تو عکس‌های اشعه ایکس ‫هیچ اثری از آسیب نخاعی نیست.
‫دختره هم خوشگله.
‫درود بر تو.
‫این استیون هاوکینگ که خواسته ‫شنای پروانه پونصد متر بره چی؟
‫ولش کن. سرطان مغر داره، جراحی مغز داشته. ‫چیزی برای تشخیص نمونده.
‫من جات بودم اون یکی رو برمی‌داشتم.
‫جفتشون رو برمی‌دارم.
‫- بیاین با یه فلج خوشگل شروع کنیم. ‫- خوش برگشتی.
‫- خیلی... ‫- سالم بنظر میای.
‫یه بیمار بدون شکستگی گردن. ‫برام عجیب بود.
‫حالا بذار دو دقیقه از برگشتنش بگذره.
‫به من بود که می‌ذاشتم یه ماه کامل بگذره
‫ولی هشت هفته نهایت زمان توانبخشی
‫برای زخم گلوله توی شکم و گردنه، ‫پس بگو.
‫شنیدیم هیچوقت طرف رو پیدا نکردن. ‫هیچ سرنخی نیست.
‫چی؟ بنظرت ممکنه به این ‫بیمار هم شلیک کرده باشه؟
‫- علائمش رو که توجیه می‌کنه. ‫- ممکنه ام‌اس باشه.
‫دیدی؟ خیلی هم سخت نیست. ‫ام‌اس نیست.
‫قبل از اینکه رو کله‌ش وایسه ‫هیچ علائمی نداشته.
‫ام‌اس نیست، مگه اینکه ‫تو ده سال اخیر سروته بوده باشه.
‫می‌تونه میلیت عرضی باشه، ‫دیسک‌های کمرش ورم داره
‫- و عملکرد اعصاب رو مختل می‌کنه. ‫- ام‌‌آرآی اینو نشون نمیده.
‫پات انگار خوبه. ‫هیچ دردی نداری؟
‫از کِی تا حالا موقع بحث سر بیمار ‫از همدیگه درباره تعطیلات تابستانی‌مون می‌پرسیم؟
‫یکم عجیبه که درباره بیمار حرف بزنیم
‫در حالی که تو زل زدی ‫به لکه خونت روی زمین.
‫به کادی گفتم فرش رو عوض کنه.
‫از فرشه خوشم میاد. ‫تو توی تابستون چیکار کردی؟
‫تست‌ها رو دوباره بگیرین.
‫ببینیم منشأ مشکل اندام‌هان ‫یا نخاع. نوار عصب و عضله بگیر.
‫هی، هی، هی.
‫یه بیمار دیگه هم داریم. ‫یارو هنوز مایعات تو ریه‌هاش هست.
‫بنظرت مال همون استخر نیست؟
‫ماسک اکسیژن بهش بدین. ‫عضله‌های پاش آتروفی کردن.
‫تاندون‌هاش از بی تحرکی کوتاه شدن، ‫و باعث دردش شدن.
‫جراحی تاندون باعث میشه راحت‌تر باشه.
‫راحت؟
‫کیشته.
‫ممنون که اومدین.
‫خواهش می‌کنم.
‫بابای من خودش رو نمی‌کشه.
‫بیشتر از شیش ساله که ‫باهاش حرف نزدی.
‫- من بابام رو می‌شناسم. ‫- مارک، دکتر فقط می‌خواد...
‫- اون خودشو نمی‌کشه. ‫- باشه. من اشتباه میگم.
‫مشخصاً درک بهتری از این مرد داری
‫که ‌24 ساعته جلوی تلوزیون ‫آب دهنش آویزونه.
‫دکتر هاوس؟
‫ببین، حتما گیج شده، خب؟ ‫حتما تصادفی بوده.
‫من امیدوارم اقدام به خودکشی بوده باشه.
‫اگه خواسته خودش رو بکشه، ‫یعنی می‌دونه زندگیش چقدر زجرآوره.
‫یعنی هنوز یه چیزی برای کشتن هست.
‫یعنی بابات هنوز اون توئه.
‫ببخشید. لازمت دارم.
‫ممنونم.
‫داشتیم نوار عصب و عضله می‌گرفتیم ‫ولی نتونستیم از فرو کردن...
‫سوزن رسانش جلوتر بریم. ‫الان بهت گفت «ممنونم»؟
‫بهش پول قرض دادم. ‫خب چه مشکلی پیش اومد؟
‫هیچ مشکلی.
‫اگه هیچ مشکلی پیش نیومده، ‫پس یه چیزی درست پیش رفته.
‫نمی‌خوای بهم بگی چرا ازت تشکر کرد؟
‫تو نمی‌خوای بهم بگی ‫چی درست پیش رفت؟
‫یه کاری کردی که بابتش ‫قدردانته، بعد خجالت می‌کشی؟
‫برای تو. دید که تو داری میای، ‫فکر کرد تو یه پسر 14 ساله‌ای.
‫منم اشتباهش رو اصلاح کردم.
‫تا بهم نگی چرا ازت تشکر کرده
‫بهت نمیگم چه مشکلی پیش اومد یا نیومد.
‫اوه، من تسلیمم. خوب می‌دونی ‫که نیاز دارم بدونم. الان مقر میام.
‫فقط یادت رفته که الان ‫می‌تونم یه کاری بکنم.
‫یا اینه یا یه واکنش غیرارادی.
‫چی شد؟
‫بله.
‫ایشون دکتر هاوس هستن. ‫هاوس، ایشون کارن...
‫خوشوقتم. چی شد؟
‫وقتی سوزن رسانش رو وارد کردیم، ‫بدنش لرزید.
‫بدنش لرزید. شنیدی؟
‫یعنی دارم بهتر میشم؟
‫لرزیدن چجوری میشه؟ از تکون ‫ناگهانی شدیدتره؟ از اسپاسم ضعیف‌تره؟
‫- سیگار می‌کشی؟ ‫- تفریحی، نه زیاد.
‫یوگا کار می‌کنی، سیگارم می‌کشی؟
‫می‌دونم دوروبازیه، ولی...
‫نه، دنیا پاهات رو می‌بینه. ‫کسی ریه‌هات رو نگاه نمی‌کنه که.
‫سیگار کشیدن چطور می‌خواد باعث...
‫نمیشه. فقط یه فندک می‌خواستم.
‫- هاوس! ‫- خدایا!
‫- پرونده‌ات خیلی امیدوارکننده بنظر میومد. ‫- من ادا درنمیارم.
‫تکون خوردی، پس می‌تونی تکون بخوری.
‫این روانی رو ببرین بیرون ‫تا باز حوصله‌مون رو سر نبرده.
‫ادا درنمیارم!
‫شنیدم با خانواده یه بیمار ‫رفتی جراحیش رو نگاه کردی،
‫با خانواده بیمار حرف زدی.
‫بخاطر توهم بعد از تیر خوردنته، مگه نه؟
‫زندگی رو انتخاب کردی. ‫به این نتیجه رسیدی که معنا می‌خوای
‫برای همین یه مورد بدون معما رو قبول کردی، ‫موردی که هر دکتری از پسش برمیاد،
‫موردی که هیچ جذابیتی نداره ‫به جز رضایتی که...
‫با کمک به یه انسان دیگه حاصل میشه.
‫ازم تشکر کرد.
‫و تو هم هیچی حس نکردی.
‫نمی‌دونستم باید حسی داشته باشم.
‫اینم مثل پاته. تحلیل رفته. ‫بازم روش کار کن. حسش میاد.
‫شرمنده. باز لازمت داریم.
‫بهت گفتم بندازش بیرون.
‫خوب شد ننداختیمش بیرون. ‫تو سینه‌ش حس تنگی می‌کنه.
‫نمی‌تونه نفس بکشه. ‫ممکنه ریه‌ش آب آورده باشه.
‫درسته. شایدم نفسش رو مثل ‫بچه‌های چهارساله نگه داشته.
‫آروم باش. نمی‌خوام ‫دوباره بهت آسیبی بزنم.
‫می‌خوام با این بزنمت!
‫ببین، یا داری ادا درمیاری، ‫یا ریه‌ات آب آورده.
‫که میشه همون جمع شدن ‫مایعات کنار ریه‌هات، که خیلی هم جدیه
‫و چاره‌ای برام نمی‌مونه جز اینکه ‫این سوزن رو بزنم پشتت
‫و تمام مایعات رو ازت بکشم بیرون.
‫- پس... ‫- باید یه بی‌حسی موضعی بهش بزنیم.
‫اینجوری که من دیگه نمی‌تونم ‫بدجنسی کنم.
‫حاضری؟
‫- بخوابونش. ‫- دیگه نفس نمی‌کشه اگه بخوابه.
‫- بخوابونش! ‫- نفسش بند میاد...
‫بخوابونش میگم! یالا!
‫این آب آوردن ریه نیست.
‫مشکل تو قلبشه.
‫این دیگه نمی‌تونه ادا باشه.
‫توی دو ساعت گذشته سه بار مجبور شدم ‫فشارش رو بیارم پایین،
‫پس یا می‌فهمیم که چی باعث میشه ‫خون جمع بشه دور قلبش،
‫یا تا آخر عمرش من با سوزن میفتم دنبالش.
‫اکو هم عادی بود. ‫هیچ ناهنجاری ساختاری‌ای نداره.
‫می‌تونه یه پروسه عفونی باشه. سِل.
‫واسکولیت هم آب ریه‌ش رو توضیح میده.
‫ولی فلجی رو نه. ‫فرض کنیم ادا درنمی‌آورده.
‫تکون خورد، پس می‌تونسته تکون بخوره. ‫فلج نبوده.
‫دلیل نمیشه همش ادا باشه. ‫ممکنه توهم بوده باشه.
‫یا داشته ادا درمی‌آورده
‫و دقیقا همون موقع یه مشکل قلبی واقعی
‫پیدا کرده، یا توهمه
‫و فلج تقلبیش یه نشونه عصبی واقعیه.
‫یعنی میگی تومور عروقی ‫تو ستون فقراتش هست؟
‫پلاکت‌هاش که نرمالن.
‫سرتاپا اسکن شده. ‫کاملا عادیه.
‫پس بازش کن و پیداش کن.
‫می‌خوای چیکار کنیم؟ ‫از گردنش شروع کنیم
‫و تا پایین ستون فقراتش ببُریم ‫تا به یه چیزی برسیم؟
‫باید جواب بده.
‫- ضربان قلبش یکم بالاست. ‫- باید نگران باشم؟
‫احتمالا یعنی هنوز بخاطر جراحی ‫درد داره.
‫مورفینش رو یکم زیاد می‌کنم.
‫خیلی باهامون مهربون بودی این مدت.
‫کارم همینه.
‫نه، همه دکترهای دیگه فقط ‫گیر دادن به سرطان،
‫درمانش، آسیب‌هاش، ‫فقط خواستن تعمیرش کنن.
‫تو اولین دکتری هستی که ذره‌ای ‫اهمیت به کیفیت زندگیش داده.
‫ضربان قلبش پایین اومده. ‫مورفین جواب داد. حق با من بود.
‫چه لحظه احساسی‌ای. ‫ما برای همین دکتر میشیم،
‫برای این لحظات کمیاب ‫که بهمون دلگرمی میدن...
‫می‌خوای یه نوشیدنی بزنیم؟
‫جدی میگی یا فقط می‌خوای ‫بحث رو عوض کنی؟
‫نه، جدی میگم.
‫من نوشیدنی می‌خورم، تو هم می‌خوری. ‫می‌تونیم همزمان و سر یه میز بخوریم.
‫اگرم غذا می‌خوری، ‫می‌تونیم غذا بخوریم.
‫اگرم جوابت منفیه، ‫اشکالی نداره، ولی...
‫نه، فقط اینکه تو تازه جراحی کردی ‫و هنوز به حالت عادیت برنگشتی،
‫و من برات کار می‌کنم، ‫و با اینکه پارسال...
‫داری لبخند میزنی. ‫من دارم میگم نه، بعد تو لبخند میزنی.
‫خب، خیلی ناراحت نشو. ‫واسه اینه که چرت و پرت میگی.
‫تو هیچ علاقه‌ای به بیرون رفتن با من نداری. ‫شاید وقتی نمی‌تونستم راه برم داشتی،
‫وقتی یه توله‌سگ مریض بودم که ‫می‌تونستی ازش مراقبت کنی تا دوباره سالم بشه.
‫الان که سالمم، ‫هیچ سودی برات نداره.
‫تو سالم نیستی.
‫کادی کارت داره.
‫الان ‌24 ساعته برگشتی سرکار،
‫و از الان داری تو ستون فقرات ‫یه زن قایم موشک بازی می‌کنی.
‫کی شرط رو برد؟
‫هیچ توموری در کار نیست.
‫پلاکت‌هاش نرمالن. ‫اسکن‌ها...
‫بدترین اتفاقی که ممکنه بیفته چیه؟ ‫شاید فقط فلجش کنیم. متوجه هم نمیشه.
‫وکیل‌هاش شاید متوجه شن. ‫نمی‌تونی جراحی رو انجام بدی.
‫مورفین اون یکی بیمارت رو هم بیار پایین.
‫باشه، میارمش پایین ‫اگه بذاری جراحی رو انجام بدم.
‫چی؟ می‌خوای معامله کنی باهام؟
‫حالا چون کمک می‌کنی یه طویله بسازیم، ‫دو تا بُز بهت نمیدیم که.
‫تو یه چیزی می‌خوای. ‫منم یه چیزی می‌خوام. کنار میایم.
‫روش افراد بالغ برای ‫حل کردن اختلاف‌ها همینه.
‫همین الانم یه راه حل براش هست،
‫بهش میگن رابطه کارفرما و کارمند،
‫من به خواسته‌ام می‌رسم، ‫و تو نمی‌رسی.
‫خواستی معاوضه کنی؟
‫چند تا تست دیگه انجام دادن. ‫منفی شدن. نوبت جراحیه.
‫واقعا برات اهمیت نداره، مگه نه؟
‫این باعث میشه خبیث باشم؟
‫آره.
‫جون دختره وسطه. ‫ما فقط داریم حرف می‌زنیم درباره...
‫فقط داریم حرف می‌زنیم درباره ‫دلیلت برای قبول کردن بیمار، اینکه به یکی کمک کنی.
‫- بد به حالشون. ‫- بد به حال تو.
‫ما برای این دنبال معنا هستیم ‫که خوشحالمون می‌کنه.
‫اولین سطح خوشحالی...
‫از من خلاص نمیشی.
‫سطح پنجم خوشحالی ‫شامل خلق و عوض کردن زندگی مردمه.
‫سطح ششم هم هروئینه. ‫سطح هفتم هم خلاص شدن از دست توئه.
‫داری جون آدم‌ها رو نجات می‌دی، ‫که معادل خلق کردن زندگیه،
‫ولی تنها چیزی که این وسط ‫بهش اهمیت میدی، این بازیه.
‫لازم نیست تشکر کردنشون رو بشنوی.
‫لازم نیست بیمارهایی که قبول می‌کنی ‫یا حتی نحوه برخوردت باهاشون رو عوض کنی.
‫فقط باید خودت بدونی ‫که یه تفاوتی ایجاد کردی.
‫- هاوس! اجازه نداری... ‫- من احمق نیستم.
‫برو کنار.
‫هاوس، ولش کن.
‫ببندینش. ‫می‌خوای بدونی چرا؟
‫اتاق دیگه استریل نیست.
‫درسته، ولی دلیل جالبش این نیست.
‫این انگشت شست خیلی جذابی نیست.
‫تو که جذب این انگشت نمیشی.
‫این چه ربطی داره به...
‫بهت گفتم جالبه، ‫ولی از این بهترم میشه.
‫اسکوربوت؟
‫آره. بخور.
‫همون بیماری‌ای که ملوان‌ها می‌گیرن ‫وقتی درست غذا نمی‌خورن؟
‫بله. بافت‌های دست و پاهات ‫دارن با خون خفه میشن.
‫حرکت کردن رو سخت می‌کنه. ‫به مو و انگشت‌های پاها هم صدمه می‌زنه.
‫ولی یه رژیم غذایی خیلی خوب دارم، ‫کلی پروتئین، کلی...
‫جز ویتامین سی. حالا بخور.
‫خب، مرسی.
‫از دکتر هاوس هم تشکر کن.
‫می‌تونی یه یادداشت براش بفرستی.
‫فقط درد بعد از عمله. ‫می‌تونه بره خونه.
‫پس دردش ساکت میشه.
‫در نهایت.
‫ممنونم.
‫همه‌ی چیزهای دیگه مثل قبل می‌مونه.
‫خب، دردش رو ساکت کردی، ‫همین خیلی مهمه.
‫چطوره بذاریش تو یه مرکز مراقبتی،
‫جایی که استخر نداشته باشه؟
‫آره، می‌تونم پرتش کنم اونجا
‫فقط حیف که شوهرمه.
‫پدر پسرمه.
‫صحیح. بچه‌ها بابا می‌خوان،
‫یکی که باهاش بازی کنن، ‫درباره دخترا حرف بزنن.
‫می‌دونی، مارک داره یاد می‌گیره ‫که لازم نیست کسی رو ول کنی
‫- فقط چون... ‫- خب یه سگ بگیر.
‫من دارم به همون دلیلی که ‫تو کمکمون کردی ازش مراقبت می‌کنم.
‫به تو هم یکی تیر زد ‫و توهم زدی؟
‫من یه مسئولیت دارم.
‫پس فقط یه لنگره ‫که وزن تو و خانواده‌ات رو زیاد می‌کنه،
‫انرژیت رو هدر میده، زندگیت رو تلف می‌کنه. ‫این کار چه معنایی برات داره؟
‫خودم می‌خوام ازش مراقبت کنم.
‫ازش لذت می‌بری؟
‫نمی‌تونم ولش کنم.
‫پس دلت نمی‌خواد ازش مراقبت کنی؟
‫مراقبت ازش دلت رو راضی نمی‌کنه، ‫خوشحالت نمی‌کنه،
‫ولی مراقبت نکردن ازش ‫زندگیت رو خراب می‌کنه؟
‫هوم.
‫خیلی‌خب، بیا بریم.
‫خیلی‌خب، آروم.
‫کمکت رو لازم ندارم. ‫خودم هزار بار این کارو کردم.
‫بیا، درازش کن.
‫دوباره این کارو بکن. ‫اون صدا رو دربیار.
‫چی بود؟
‫این حرف زدن بود.
‫شما چه دکترهای داغونی هستین.
‫انقدر عجله داشتین که حال بیمار ‫رو بهتر کنین،
‫که یادتون رفت چک کنین ‫کجای کار مشکل داره.
‫دختر یوگاکاره دو ساعت پیش مرخص شد. ‫خوبش کردی دیگه.
‫- اون نه. اون یکی یارو. ‫- سرطان مغز داشته.
‫هشت سال پیش برش داشتن. ‫وضعیتش هم از اون موقع فرقی نکرده.
‫تا دیشب که حرف زد.
‫چی گفت؟
‫خرخر کرد؟
‫می‌خوای هشت سال سوابق پزشکی ‫رو بررسی کنیم
‫که ببینیم خرخر علامت چیه؟
‫خوبه دیگه. ‫تموم شد بهم زنگ بزنین.
‫داری یه معما از خودت می‌سازی ‫چون حوصله‌ات سررفته.
‫حوصله‌ام سرنرفته.
‫لعنتی!
‫به زنه نگفتی که فقط یه خرخر بوده؟
‫معلومه که نه.
‫چون اونوقت دیگه به انجام یه سری ‫آزمایش خطرناک راضی نمیشد.
‫قبلا انقدر غر نمی‌زدی.
‫ویکودین نمی‌ذاشته ببینی. ‫هوشیار که باشی می‌فهمی من ضدحالم.
‫داری به خانواده‌ای امید واهی میدی ‫که خیلی وقته داغونن.
‫شکنجه‌شون نده. بیخیال شو. ‫به زنه بگو فقط یه خرخر ساده بوده.
‫بگو بره خونه.
‫نمی‌تونم اینجوری ناامیدش کنم.
‫زیادی امید واهی دادم بهش.
‫ای جان، چه کردم! ‫می‌بینی چه خفنم؟
‫سال 2002 بیمار خشکی چشم داشته.
‫خشکی چشم به علاوه خرخر.
‫- کاملا منطقیه. ‫- می‌تونه یه مشکل عصبی باشه.
‫من تب یونجه می‌گیرم قطره می‌ریزم تو چشمام. ‫نمیرم پیش متخصص اعصاب.
‫خشکی چشم می‌تونه نشونه ‫اختلال سیستم عصبی خودمختار باشه.
‫میره روی تخته.
‫سرفه یا مخاط دماغ چی؟
‫اونم اضافه کنیم؟
‫من خوشحالم داریم این کارو می‌کنیم.
‫ترجیح میدم این کارو بکنم ‫تا اینکه تاندون یه بابایی رو دراز کنم.
‫سردردهای بیمار زیاد شده. ‫دکتر سرش رو اسکن کرده، تومور پیدا کرده.
‫- از وقت تلف کردن خوشت میاد؟ ‫- دارم یاد می‌گیرم.
‫که چیکار کنی؟ ‫موردهای حل‌شده رو دوباره بررسی کنی
‫چون نمی‌خوای با دنیای واقعی ‫سروکله بزنی؟
‫داره بیخودی اصرار می‌کنه.
‫کمرون، تو دکتر خیلی خوبی هستی.
‫در آینده کلی بیمار با چشم‌های خیس ‫ازت تشکر می‌کنن.
‫آره، خیلی آدم بدی‌ام که اینو می‌خوام.
‫نه، چیز بدی نیست، ‫ولی من برای این اینجا نیومدم.
‫اومدم اینجا که از هاوس یاد بگیرم.
‫داره یادت میده مازوخیست باشی.
‫خشکی چشم میره رو تخته.
‫در طول هشت سال، ‫بیمار ‌214 نشونه رو تجربه کرده،
‫خیلی‌هاشون تکرار شدن.
‫الگویی بینشون نیست؟
‫تب بعلاوه ادرار مکرر ‫می‌تونه نشونه پروستاتیت باشه.
‫یا عفونت دستگاه ادراری.
‫شمار گلبول سفید نرمال بود. ‫عفونتی در کار نیست.
‫اگه درد رو بهشون اضافه کنی، تب...
‫و تکرر ادرار می‌تونه ‫نشونه مشکل کلیوی باشه.
‫خوشم اومد.
‫نه، کراتینین و نیتروژن اوره خون ‫جفتشون نرمال بودن.
‫کلیه رو نگفتم. ‫قسمت دردش رو گفتم.
‫شکم درد در کنار همه این چیزا ‫می‌تونه برسه به کیست لوزالمعده.
‫عالیه. تونستی برسی به تنها نشونه‌ای ‫که هیچوقت نداشته...
‫شکم‌درد.
‫اولین نشونه‌ی روی تخته‌ست، ‫«خرخر».
‫خرخر کردن نشونه شکم‌درد نیست.
‫نه، علامت تشخیصی سنتی‌اش، ‫فشردگی دیافراگم
‫و لرزش حنجره‌ست ‫که منجر میشه به تولید صدای...
‫«تو شکمم درد دارم».
‫علائم ریچارد از هشت سال ‫سابقه پزشکی جمع شدن.
‫الگویی ندارن. اینا اتفاقات ‫رندوم و بی‌ربطی‌ان که طی زمان رخ دادن.
‫بیماری‌ها دوره نهفتگی دارن. ‫یه سونوگرافی آندوسکوپی بالاتنه بگیرین.
‫گلوش کلاپس می‌کنه.
‫تحلیل عضله‌های گردنش ‫تحمل اسکوپ رو نداره.
‫- یه تراکستومی خودکاره. ‫- یه جور حرف میزنی
‫که انگار طرف معلوله.
‫بی‌عاطفگی کردیم.
‫آب دهنش راه میفته؟ می‌تونه گردنش ‫رو صاف نگه داره؟ غذا تو گلوش گیر می‌کنه؟
‫گردنش خوبه. ‫گلوش کلاپس نمی‌کنه.
‫کمرون، از زنه اجازه بگیر.
‫باز کن.
‫قورت بده.
‫شرمنده.
‫برو بریم.
‫داریم از پایین مِری رد میشیم
‫و وارد حفره معده میشیم.
‫این تهِ لوزالمعده‌ست.
‫بنظر مشکلی نداره.
‫از وسط حرکت می‌کنیم. تنه ‫و سر لوزالمعده بنظر مشکلی ندارن.
‫بکشش بیرون. بکشش بیرون.
‫گیر کرده. نمی‌تونم تکونش بدم. ‫گلوش کلاپس کرده.
‫علائم حیاتیش بهم ریختن. ‫داریم از دستش میدیم.
‫دارم می‌بُرم.
‫تراکستومی کردیم، پروب رو بیرون آوردیم، ‫الان دوباره داره نفس می‌کشه،
‫پس در کل ایده معرکه‌ای بود.
‫قبل از اینکه دنیا به آخر برسه ‫لوزالمعده رو دیدین؟
‫سالم بود.
‫در نتیجه اگه مسئله‌ای نباشه،
‫که اون مسئله تو باشی، ‫فردا می‌تونه بره خونه.
‫این مرد نزدیک بود بمیره. ‫چطور می‌تونین مرخصش کنین؟
‫گلوش بخاطر چیزی که ما ‫پیش‌بینی کرده بودیم کلاپس کرد.
‫یه چیزی رو می‌کنی تو گلوی یه نفر،
‫حس خفگی و اسپاسم پیدا می‌کنن، که اونم کرد. ‫نیم‌ساعت طول کشید تا اون پروب رو دربیاریم.
‫با این تفاوت که گلوی بیمار ما ‫آرامبخش خورده بود،
‫در نتیجه مغز باید یه سیگنال می‌فرستاد ‫که کاری نکنه.
‫ممکنه سرطان باشه ‫یا یه جور زوال عصبی عجیب غریب،
‫- حتی یه جور... ‫- بس کن. داری از این کار لذت می‌بری.
‫برام جالبه.
‫فقط اگه حق با تو باشه جالبه.
‫اگه اشتباه کنی، داریم این بابا رو شکنجه می‌کنیم ‫که تو رو سرگرم کنیم.
‫نیم‌ساعت پروب رو برداشتین؟
‫هاوس.
‫اسپاسم نیست.
‫گلوش کلاپس نکرده. ‫قفل شده.
‫مغز باید به تمام عضله‌های بدن بگه ‫که همزمان...
‫شل و سفت بشن. ‫این عضله فقط منقبض شده،
‫در نتیجه سیگنال مغز بهش نرسیده.
‫هیچ ضایعه‌ای تو مغزش نیست، ‫چیزی نیست که جلوی دستور رو بگیره.
‫فقط کافیه یه مسیر از کار افتاده باشه.
‫تو هیچ مدرکی نداری ‫که مسیری از کار افتاده.
‫چند تا میکروتومور توی مننژ باشه ‫یهو می‌بینی داری از خفگی می‌میری.
‫می‌خوای دیواره مغزش رو بررسی کنی؟
‫می‌دونی چقدر ماده حاجب باید ‫بهش بدیم که فقط ببینیم...
‫- خونریزی می‌کنه تو مغزش! ‫- نمی‌کنه.
‫چون اونجوری جالب نیست. ‫این دفعه خودت برو اجازه بگیر.
‫مغزش توی یه پوسته قرار داره ‫به اسم مننژ.
‫الان یعنی سرطان برگشته؟
‫- نه. نه، نه، نه. ‫- هاوس.
‫اگه سرطانی پیدا کنیم، ‫اون سرطان قبلی نخواهد بود. جدیده.
‫پس یعنی بازم جراحی و پرتودرمانی لازمه.
‫شاید خیلی هم بد نباشه.
‫اگه این مشکل جدید باشه، ‫اونوقت ممکنه بتونیم درمانش کنیم.
‫شاید حتی مقداری کارکرد مغزش برگرده.
‫ممکنه بهتر بشه؟
‫نه.
‫شاید بتونین راه ارتباطی پیدا کنین.
‫خداروشکر که باهات صحبت کردم.
‫خانم مک‌نیل، این آزمایش ‫خیلی خطرناکه. ممکنه بمیره.
‫همین الانم مُرده.
‫چیس، آروم برو.
‫به مجرای نخاعیش تزریق کردم تموم شد.
‫ایستگاه بعد، مغزش.
‫ماده حاجب داره وارد بطن چهارمش میشه.
‫خونریزی پارانشیمی نداره.
‫فشار خونش بالاست، ‫ولی ثابت مونده.
‫مننژ سالمه. ‫خونریزی در کار نیست.
‫ای خدا. فورمن، بیا اینجا.
‫جراح نشت مایع مغزی نخاعی رو درست کرد.
‫شانس آوردی نمرد.
‫من خوش‌شانسم؟ ‫اون نمرده.
‫بهت گفتیم خونریزی می‌کنه.
‫بهم گفتین تو مغزش خونریزی می‌کنه، ‫نه از گوشش.
‫باید بیخیال شی.
‫یه چیزی رو از قلم انداختیم.
‫یه آزمایش خطرناک انجام دادیم، ‫و یه اتفاق بد افتاد. فقط و فقط همین.
‫مغزش رو برام مرور کن فورمن. ‫اسکن‌ها رو برام توضیح بده.
‫سال 1998، چی شد؟
‫یه تومور آستروسیتومای پنج سانتی‌متری ‫گرید چهار بین...
‫هیچی. بعدی؟ این لکه ‫روی ناحیه فوقانی گیجگاهی.
‫یه رشد مجدده، خوش‌خیمه.
‫این چیز ستاره‌ایه که ‫کنار راتکز کلفت‌ـه چی؟
‫بافت زخمه که از بیوپسی مونده.
‫هاوس، همه لکه‌ها مشکوک نیستن.
‫جراح‌ها سالها تو سرش ‫کنده‌کاری کردن. ولش کن بره.
‫تمام آزمایش‌های خونی که تا حالا کرده ‫رو تکرار کنین. سرش رو دوباره اسکن کنین.
‫نه.
‫هشت ساله که داره عذاب می‌کشه. ‫من کمکت نمی‌کنم بدترش کنی.
‫کمکت نمی‌کنم موضوع رو جالب کنی.
‫اشکالی نداره. اصلا فورمن ‫تو این چیزا از تو بهتره.
‫تو ناحیه‌های هیپوتالاموس و پس‌سریش ‫برش‌های پنج میلی‌متری لازم داریم.
‫نه.
‫چند میلی‌متر گفتی؟
‫می‌تونم کمکش کنم.
‫همین؟ ‫دلیلت همینه؟
‫بنظر دلیل خوبی میاد.
‫اگه یه لحظه باورم میشد که می‌خوای ‫کمکش کنی، اختیار تام بهت می‌دادم.
‫ولی داری این کارو می‌کنی چون حال میده.
‫تو این بیمارستان کسی نیست
‫که کاری بهتر از حرف زدن ‫درباره انگیزه‌های من داشته باشه؟
‫انگیزه من ربطی به بیمار نداره.
‫انگیزه‌هات خیلی به قضاوتت ربط دارن.
‫بعد از سالها بالاخره ‫هیچ مخدری تو بدنم نیست.
‫بعد الان قضاوتم رو زیر سوال می‌بری؟
‫سالی بیست و چهار بار ‫اینجوری بدو بدو میای تو دفترم
‫و داد میزنی که می‌تونی به یکی کمک کنی، ‫ولی هیچوقت این کلمات رو نمی‌گی.
‫یه چیزی میگی مثل اینکه...
‫«لوزالمعده‌اش منفجر میشه چون ‫مغزش آتیش گرفته».
‫با دارو میای اینجا، ‫نه با کلیشه.
‫نمی‌خوام با جزئیاتش حوصله‌ات رو سر ببرم.
‫جزئیاتی در کار نیست. ‫فقط یه حس شیشمه.
‫هاوس، تو هیچوقت با حس حرف نمی‌زنی. ‫همیشه دلیل داری.
‫این بیمارستان برای این نیست که ‫هر کاری هوس می‌کنی انجام بدی. شرمنده.
‫از ساعت 7 صبح فردا، ‫بیمارت رو می‌فرستم خونه.
‫جوابم منفیه.
‫کادی سی ثانیه بعد از رفتنت ‫زنگ زد گفت ممکنه بخوای دورش بزنی.
‫پام درد گرفت.
‫چقدر؟
‫انقدر که دارم بهت میگم.
‫بعد ساکت شد؟
‫یه مدت درد داشت.
‫اولین باره که بعد از عمل ‫دردی رو اونجا حس می‌کنم.
‫ولی ساکت شد؟
‫عضلانی بود. ‫یکم گرفتگی هم داشت.
‫به چی می‌خندی؟
‫تو چهل و خرده‌ای سال داری.
‫داری هر روز خدا می‌دونه چند مایل می‌دویی،
‫صد بار از اون اسکیت‌برد ‫افتادی زمین،
‫بعد تعجب کردی که یکم درد گرفته؟
‫فقط یه نسخه بده من برم.
‫برای ویکودین؟
‫هاوس، ملت وقتی مفصلشون درد می‌گیره ‫یا عضله‌شون می‌گیره
‫یخ می‌ذارن روش. ‫ایبوپروفن می‌خورن.
‫من می‌دونم درد میانسالی چه حسی داره.
‫نه، نمی‌دونی. چون از وقتی میانسال شدی
‫هر پنج دقیقه یه ویکودین انداختی بالا.
‫جراحی جواب نداده.
‫من رو بازی نده.
‫فکر کردی دارم ادا درمیارم؟
‫بنظرم می‌خوای دلم برات بسوزه
‫و یا کادی رو دور بزنم ‫یا دارو رو بهت بدم.
‫در هر صورت، تو به اون ‫حالت غیرعادی‌ای که می‌خوای می‌رسی.
‫هاوس، جراحیت جواب داده. ‫چیزیت نیست.
‫فقط زمان می‌بره که ‫حس خوبی پیدا کنی.
‫داره میره.
‫فکر کردم الان با اسکوتر ‫داری راهروها رو زیرپا میذاری
‫که یه کورتیزول فرو کنی ‫به گردن بیمار.
‫حق داشت نه بگه.
‫من هیچ دلیل عینی‌ای نداشتم ‫که ثابت کنه حق با منه.
‫فقط به معماش نیاز داشتم.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫همه‌چی روبراهه؟
‫آره، فقط یه چیزی رو یادم رفته بود.
‫اون چیه؟
‫این کورتیزوله، ‫برای مقابله با عفونت.
‫حالش خوبه؟
‫بله.
‫الان میشه بریم؟
‫می‌تونید برید.
‫ببخشید.
‫ریچارد. ریچارد.
‫بابا، خوبی؟
‫ریچارد؟ ریچارد! ریچارد!
‫ممنونم.
‫بلند شد.
‫باید برم به هاوس بگم.
‫نه. کادی، نباید بهش بگی.
‫باید بهش بگم. ‫حق با اون بود.
‫چرا این کارو کردی؟ ‫چرا فکر کردی ممکنه حق با اون باشه؟
‫چون اون هاوس‌ـه.
‫از نظر پزشکی، چی باعث ‫شد بهش حق بدی؟
‫هیچی.
‫شانس آورد. فقط همین.
‫نه گفتن بهش کار خوبی بود
‫چون دفعه دیگه شانس نمیاره، ‫یکی رو می‌کشه.
‫فقط چون راست گفته ‫دلیل نمیشه اشتباه نکرده باشه.
‫من هر روز می‌بینمش. ‫نمی‌تونم اینجوری...
‫همه دروغ میگن.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»