‫روح‌القدس رو حس می‌کنید؟
‫آسا در ۳۹ـمین سال فرمانروایی‌اش، ‫از ناحیۀ‌ پاهاش بیمار شد...
‫تا اینکه بیماری به سرعت شدت گرفت،
‫با این‌حال از پروردگار کمک نخواست،
‫بلکه از پزشک‌ها کمک گرفت.
‫حالا اینکه بری دکتر معاینه‌ات کنه ‫هیچ ایرادی نداره.
‫ولی یه دکتر می‌تونه از طریق قدرتی ‫که عیسی به حواریونش داده شفا بده؟
‫مردانِ دنیای علوم، می‌تونن با چشم‌بند ‫در مسیر زندگی قدم بردارند،
‫بدون اینکه هیچوقت بدونن ‫اگه خدا ما رو از زمین بلند نکنه...
‫هیچ‌وقت نمی‌تونیم حتی یکی قدم هم برداریم.
‫اگنس، ممنون که می‌ذاری ‫وسیله‌ای برای انتقال محبت الهی به تو باشم.
‫در سایۀ ایمان...
‫همه چیز ممکنه.
‫دوستان، ازتون می‌خوام بذارید اگنس...
‫امروز و اینجا ‫موج ایمان رو در این کلیسا حس کنه...
‫چون دستش رو به دستان خداوند سپرده.
‫خدا رو شکر!
‫تو می‌تونی. یالا، خواهر.
‫درود بر عیسی!
‫سپاس از خداوند!
‫ممنونم، پروردگار! سپاس از خداوند.
‫ممنونم، پروردگار.
‫- حالش خوبه؟ ‫- نه!
‫پسرم!
‫بابایی، فکر کنم باید برم دکتر.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫یادت نبود دستگاه دی‌وی‌دیِ منو بیاری؟
‫خب، اگه می‌خواستیش...
‫وقتی داشتی اسباب‌کشی می‌کردی ‫با خودت می‌بردیش.
‫می‌فهمم. ‫فیلم دیدن توی وی‌اچ‌اس بهت حال نمیده.
‫به محض اینکه کارم باهاش تموم شد ‫بهت زنگ می‌زنم.
‫البته اگه تلفنت رو راه بندازی!
‫ولش کن. خودم میام برش می‌دارم. ‫مثلاً پنج‌شنبه بعد از کار.
‫پنج‌شنبه خونه نیستم.
‫عیبی نداره. بازم کلید دارم، ‫می‌تونم بیام تو و برم بیرون.
‫به گمونم احتمالاً بتونم فردا بیارمش.
‫آخه، مگه آدم چند بار می‌تونه ‫دکمۀ مکث رو...
‫توی اون تیکه‌ای که «لیندزی لوهان» ‫توی مسابقۀ «اسپلینگ‌بی» برنده میشه رو بزنه؟
‫چرا دخترایی که هجی بلندن انقدر جذابن؟
‫- مسابقۀ ریاضیات ـه. ‫- چرا دخترایی که ریاضی بلدن انقدر جذابن؟
‫امشب شبِ کارت‌بازیه، مگه نه؟
‫چندین هفته پیش گفتی می‌ذاری بازی کنم.
‫- انقدر بهانه‌تراشی نکن. ‫- باید برم!
‫ساختمون پر از آدمای مریضه. ‫اگه عجله کنم، شاید بتونم ازشون پرهیز کنم.
‫ایکس‌ری‌هایی که از شکم گرفته شده ‫هیچ انسدادی رو نشون نمیده.
‫غذا چی خوردی؟
‫ساندویچ مرغ.
‫ما همیشه در حال سفریم، ‫فست‌فود زیاد می‌خوریم.
‫ممنون، تقریباً حسش نکردم.
‫خواهش می‌کنم.
‫خدا بهم گفت آدم مهربونی هستی.
‫با خدا حرف می‌زنی؟
‫خدا خیلی وقتا با «بوید» ارتباط برقرار می‌کنه ‫ تا بتونه به دیگران کمک کنه.
‫- از کِی تا حالا؟ ‫- از وقتی ۱۰ ساله بوده.
‫خدا بهم گفت با یه زنِ درمانگر آشنا میشم...
‫که افکار کینه‌توزانه در مورد مَردی ‫که باهاش کار می‌کنه داره.
‫این کار خداست.
‫اینو به‌خاطر می‌سپارم.
‫- ادرارش رقیق ـه. ‫- یعنی چی؟
‫ممکنه به این معنی باشه که بنا به دلایلی ‫کلیه‌ها اون‌طور که باید، پاکسازی نمی‌کنن...
‫و در این‌صورت سموم توی بدنش انباشته میشه.
‫آزمایش خون انجام می‌دیم ‫تا ببینیم جوابش چی میشه.
‫ممنونم. لطف کردید.
‫خدا باهاش حرف می‌زنه؟
‫روان‌پریشی نیست. صرفاً مذهبیه.
‫تنها مشکل پزشکی‌ای ‫که توی آزمایش خونش پیدا شد، کمبود سدیم بود.
‫نه. اگه با خدا حرف بزنی، میشی مذهبی. ‫ولی اگه خدا باهات حرف بزنه، روان‌پریش هستی.
‫خیلی از آدما هستن که دین‌شون رو ‫با چیزی تجربه می‌کنن...
‫که فقط نمادین نیست.
‫دلیل نمیشه...
‫وقتی توی مدرسۀ علوم دینی بودی ‫خدا باهات حرف می‌زد؟
‫- نه. ‫- اگه حرف می‌زد، تو هم دیوونه بودی.
‫اون یا روانیه یا شیاد.
‫اتفاقاً خیلی هم تحسین‌برانگیز بود.
‫خب، آره، از اونا که بوته آتیش می‌زنن! ‫نمایش خیلی قشنگیه.
‫اون باهوش و مؤدب و باوقار بود. ‫از این بچه‌های ۱۵ سالۀ معمولی نیست.
‫و به کمرون گفت خدا می‌خواد...
‫انقدر واسه مقاله ازم عصبانی نباشه.
‫خدا می‌دونه مقالۀ کمرون رو دزدیدی؟
‫می‌دونه افکار کینه‌توزانه داره.
‫دیگه باهاش کنار اومدم.
‫آره، از زبان بدنی که بین شما دوتا می‌بینم ‫قشنگ معلومه که باهاش کنار اومدی.
‫وای که شوکه شدم که فهمیده!
‫برای کمبود سدیم، ‫چک کردین بیماری آدیسون داره یا نه؟
‫رنگدانه نداره و سطح پتاسیمش عادیه.
‫سیروز؟
‫کبدش به نظر مشکلی نداره، ‫ترانس آمیناز عادیه.
‫باید استعمال نمکش رو زیر نظر بگیریم ‫تا سدیمش اصلاح بشه.
‫بیشتر از یک اکی‌والان در لیتر در هر ساعت ‫بهش ندید.
‫بیاید سوابق بیمار رو بررسی کنیم
‫و ببینیم سابقۀ استعمال مواد ‫یا توهم‌زای دیگه‌ای داره یا نه.
‫بسپاریدش به خودم.
‫می‌خوای با یه بیمار صحبت کنی؟
‫خدا باهاش صحبت می‌کنه.
‫اگه تصور کنم از خدا بهترم، خیلی مغرورم.
‫خب، تو یه شفادهندۀ ایمان هستی؟
‫توهین که نبود؟
‫«مدیریت سلامت الهی» رو ترجیح میدی؟
‫گفتم شاید خدا وسط حرفاش ‫گفته باشه که دارم میام.
‫با شفادهندۀ ایمان مشکلی ندارم، دکتر هاوس.
‫قشنگ بود. ‫حتی نیومدی بگی:
‫«یه حرف "هـ" روی یونیفرم پزشکی می‌بینم». ‫(هاوس)
‫- پرستارها خیلی درباره‌تون صحبت می‌‌کنن. ‫- حرفاشون رو باور نکن.
‫الکی ازم تعریف می‌کنن.
‫ایمان! به عبارت دیگه میشه همون جهل، مگه نه؟
‫هیچ‌وقت درک نکردم چطور مردم می‌تونن ‫انقدر به چیزی افتخار کنن...
‫که بدون هیچ مدرکی باورش دارن. ‫انگار هنره!
‫خدا ازمون می‌خواد بهش اعتماد کنیم.
‫نمیشه یکی رو دوست داشته ‫باشی ولی بهش اعتماد نکنی.
‫اعتماد باید جلب بشه!
‫نمیشه به کسی که ‫توی کمد قایم شده اعتماد کرد.
‫تو به هیچ‌کس اعتماد نداری.
‫به نظر سالم میای.
‫نه منگ می‌زنی، نه بی‌حالی داری.
‫چه داروهایی مصرف می‌کردی؟
‫هیچی، یه مقدار آسپرین.
‫وقتی روی چیزی تمرکز می‌کنم، ‫یادم میره غذا بخورم،
‫تا به خودم میام می‌بینم ‫سردردِ گرسنگی گرفتم.
‫پس آسپرین و بیمارستان اشکالی نداره.
‫نگرش جالبی از طرف کسیه که ‫نذاشته کلی آدم...
‫کمک‌های پزشکی دریافت کنن.
‫صرفاً چون به دعا کردن اعتقاد دارم...
‫دلیل نمیشه به میکروب‌ها و سم‌ها ‫اعتقاد نداشته باشم.
‫اون بطری قبلاً باز شده بوده.
‫از آب‌سردکن پُرش کردی.
‫- آره. ‫- همیشه این کار رو می‌کنی؟
‫ساعتی چند بار. ‫دوست نداره آب بدنش کم بشه.
‫فکر می‌کنی شاید میکروب‌ها ‫اینجوری رفته باشن تو؟
‫فکر می‌کنم آب شاید رفته باشه تو.
‫- مسکّن‌هات رو تعدیل می‌کنیم. ‫- دوباره!
‫می‌خوای اکسی‌کدونِ مصرفی‌ات رو بیشتر کنیم؟
‫جفتمون می‌دونیم که تنها دلیل اینکه ‫الان سرحال هستم...
‫اینه که امروز صبح، ‫دوزِ کامل داروم رو مصرف نکردم.
‫نهایت تلاشت رو کردی،
‫منم سرباز خوبی بودم.
‫وقتشه بپذیریم که دیگه تمومه.
‫سفری که می‌گفتی می‌خوای بری چی؟
‫از وقتی نوجوون بودی دلت می‌خواسته ‫فلورنس رو ببینی، مگه نه؟
‫آره، الان که حسابی دارو خوردم برم؟
‫اون سفر نمیشه که آرزوش رو داشتم.
‫باشه، ولی تو قوی‌ای،
‫داری با این بیماری سر و کله می‌زنی،
‫و یه ترکیب مناسب مسکّن هست ‫که بالاخره پیداش می‌کنیم.
‫ازمون قطع امید نکن.
‫و از صدایی که ‫تا چند لحظۀ دیگه می‌شنوی نترس.
‫ببخشید.
‫یه دوست دارم که حریم شخصی حالیش نمیشه.
‫- میشه بذاری برای پنج دقیقۀ دیگه؟ ‫- داره می‌میره؟
‫آره.
‫قبل از اتمام این مشاوره؟
‫می‌تونن از خودمحور بودنت مجسمه بسازن!
‫بیمار ۱۵ ساله،‌ شفادهندۀ ایمان، ‫رابطۀ مستقیم با خدا!
‫- علائمش چیه؟ ‫- اون یه قدیس نیست.
‫با نگاه کردن و گوش دادن و استنباط کردن...
‫می‌فهمه توی زندگی آدما چه خبره.
‫اون‌وقت نگران این هستی ‫که خیلی شبیه خودته؟
‫بعدش از خدا بهشون پیام منتقل می‌کنه ‫تا بهشون انگیزه بده.
‫بهشون حس قدرتمندی میده.
‫اه، اینجاش رو با تو خیلی فرق داره. ‫چرا آوردنش اینجا؟
‫برای نسل انسان‌ها می‌ترسم.
‫یه نوجوون ادعا می‌کنه سخنگوی خداست،
‫اون‌وقت مردم با تحصیلات عالی ‫به حرفش گوش می‌کنن.
‫اکثر آمریکایی‌ها برای خودشون یه خدایی دارن.
‫- علائمش چیه؟ ‫- انقباض‌های شدید، کمبود سدیم.
‫ظاهراً بی‌وقفه آب می‌خورده.
‫خدا بهش گفته بدنش رو تزکیه کنه.
‫مصرف زیاد آب، باعث کمبود سدیم میشه.
‫انقباض عضلاتش هم برای همینه. ‫آره، می‌دونم.
‫چیه؟ همین؟ حلش کردی؟
‫فقط منو آوردی این بیرون که وراجی کنی ‫و بگی ایمان اعصابت رو خُرد می‌کنه؟
‫اوهوم. حالش بهتره.
‫می‌دونی، درک می‌کنم که مردم ‫دنبال یه راهی برای پُر کردنِ خلأها هستن.
‫ولی این خلأها رو دوست دارن، ‫می‌خوان توشون زندگی کنن،
‫و وقتی کسی می‌خواد خلأهاشون رو پُر کنه ‫قات می‌زنن.
‫از خلأهاتون بیاید بیرون، ملت!
‫♪ برو روی کوه بگو ♪
‫♪ بر فراز تپه‌ها و مکان‌های مختلف بگو ♪
‫♪ برو روی کوه بگو ♪
‫♪ که عیسی مسیح به دنیا اومده ♪
‫♪ برو روی کوه بگو ♪
‫♪ بر فراز تپه‌ها و مکان‌های مختلف بگو ♪
‫♪ برو روی کوه بگو ♪
‫♪ که عیسی مسیح به دنیا اومده ♪
‫- بوید، حالت خوبه؟ ‫- ♪ برو روی کوه بگو ♪
‫بوید.
‫♪ بر فراز تپه‌ها و... ♪
‫بیا. بیا بریم.
‫می‌تونی اسمت رو بهم بگی؟
‫می‌دونی الان کجایی؟ ‫بوید؟
‫خدا نمی‌خواد بترسی.
‫منو فرستاده اینجا تا شفات بدم.
‫فکر می‌کنی دعاهات رو نشنیده، ‫ولی همه‌شون رو شنیده،
‫حتی اونایی که به زبون نیاوردی.
‫ببخشید. بوید، یالا! ‫بذار برت گردونم توی اتاقت.
‫- با ایمان، همه چیز ممکنه. ‫- بیا بریم.
‫پروردگارا، از تو می‌خواهم که ‫دخترت را از رنج‌هایش آزاد گردانی...
‫- گریس؟ ‫- و دوباره او را کامل کنی.
‫آهای، آهای! چیکار می‌کنی؟ ‫قضیه چیه؟
‫یه تشنجِ جزئیِ پیچیده داشت. ‫الان ذهنش پریشانه.
‫- نمی‌دونه داره چیکار می‌کنه. ‫- خب، برش گردون توی اتاقش! فوراً.
‫خوبی؟
‫اصلاً مطمئنیم تشنج کرده؟
‫اینکه آواز بخونه و شفا بده رو که ‫همیشه انجام میده، مگه نه؟
‫جالبه، مگه نه؟
‫آخه این رفتارِ مذهبی‌اش ‫اون‌قدر به دیوونه‌بازی نزدیکه...
‫که نمی‌تونیم از هم تشخیص‌شون بدیم.
‫تکرارهاش، بی‌تفاوت بودن و عدم هوشیاریش ‫نشون میده که تشنج بوده.
‫- عفونت؟ ‫- تب نداشت.
‫ممکنه بیماری ویلسون بوده باشه، ‫یا مثلاً بیماری ذخیرۀ گلیکوژنی.
‫- یا تومور مغزی. ‫- یا توبروز اسکلروزیس. (تصلب تکمه‌ای).
‫هوم.
‫چطور این مسئله رو حل کنیم؟
‫می‌تونیم از بیمارمون بخوایم که از خدا بخواد ‫ یا می‌تونیم مغزش رو ام‌.آر.آی کنیم.
‫کدوم راه رو انتخاب می‌کنید؟ ‫من پایۀ جفتش هستم.
‫- هاوس! ‫- بله.
‫چرا گذاشتی یه بیمار ناخوش‌احوال ‫توی راهروها برای خودش بچرخه؟
‫افسارش پاره شد!
‫تنها چیزی که یه بیمار لاعلاج...
‫بهش نیاز نداره، ‫اینه که بشنوه یکی با یه علاج دستش بندازه.
‫کُپ کرده بود، عصبانی بود.
‫ولی الان کُپ نکرده و عصبانی نیست ‫ولی تو هستی.
‫میگه حالش بهتره.
‫درسته که مشغول آواز خوندن و رقص نیست ‫ولی بعد از چندین ماه...
‫بالاخره یه کم شاد شده.
‫کاهش ناگهانی درد، می‌تونه نشاط ایجاد کنه.
‫بذار برای خودش خوش باشه.
‫به‌به، چه عالی! ‫وقتی این خوشی‌هاش تموم بشه چی؟
‫وقتی فرود بیاد وسط این همه انکار چی؟
‫داشت با بیماری‌اش دست و پنجه نرم می‌کرد.
‫الان انتظاراتش دارن میرن بالا.
‫و وقتی اون همه امید واهی یهویی ‫ازش گرفته میشه...
‫این منم که باید پیشش باشم.
‫شماها کار و زندگی ندارید؟
‫چند وقته که مردم رو شفا میدی؟
‫باور داری که دارم این کار رو می‌کنم؟
‫دوست دارم باور داشته باشم.
‫ولی نداری.
‫چرا همیشه کارهایی رو می‌کنی ‫که دلت نمی‌خواد بکنی؟
‫چیزی نیست، انتظار ندارم یه جواب واقعی بدی.
‫خدا احتمالاً ازت می‌خواد انقدر لجبازی نکنی
‫و این قضیه رو فراموش کنی.
‫اگه یه قدرتِ متعالی داره جهان رو می‌گردونه،
‫احتمالاً خیلی با تمام چیزهایی ‫که گونۀ ما می‌تونه درک کنه فرق داره،
‫پس حتی فکر کردن بهش هم بی‌فایده‌ست.
‫ولی بعید می‌دونم لجبازی کردنِ من ‫براش مهم باشه.
‫پس اعتقادت اینه که خدا شاید وجود داشته باشه ‫ولی بهش فکر نمی‌کنی؟
‫این مهم‌ترین مسئله...
‫من فکر می‌کنم پنگوئن‌ها هم شاید ‫در مورد فیزیک هسته‌ای فرضیه‌پردازی کنن.
‫- الان هدف‌مون از این بحث چیه؟ ‫- چیه مگه؟ کنجکاو شدم.
‫نمیشه به یه نفر بگی همکارش هستی ‫و دوستش نیستی،
‫و بعد همینجوری یهویی ‫از زندگیِ پس از مرگ صحبت کنی.
‫[خدا ۲ - هاوس ۱]
‫واقعاً امتیازها رو ثبت می‌کنی؟
‫نتایج ام.آر.آی‌ات هنوز نیومدن.
‫برگرد توی اتاقت. آواز خوندن ممنوع!
‫خب، یه امتیاز برای اینکه ‫حدس زدی کمبود سدیم دارم می‌گیری.
‫امتیازهایی که به خدا دادی برای چی هستن؟
‫حقه‌ات در مورد نزاعِ بین دکتر کمرون ‫و دکتر فورمن...
‫ظاهراً یه نفر رو تحت‌تأثیر قرار داده.
‫امتیاز دوم چی؟
‫به نظرت ممکنه برای این باشه ‫که گریس رو شفا دادم؟
‫دوباره هم اومد به دیدنم. ‫ازش خوشم میاد.
‫تو دوست داری سر به سر مردم بذاری.
‫برای همین الان اینجایی.
‫شاید فکر می‌کنی باتری‌هات رو خدا شارژ کرده ‫شایدم همچین فکری نمی‌کنی.
‫در هر صورت، ‫از کاری که می‌کنی لذت می‌بری.
‫آره، از کمک کردن به دیگران خوشم میاد.
‫وقتی می‌فهمن که مشکلاتشون از بین رفته،
‫قیافه‌شون حس خوبی بهم میده.
‫ولی حواست هست که بعد از اینکه...
‫اثر اندورفین از بین میره و ‫التهاب مفصل برمی‌گرده، توی ایالت بعدی باشی.
‫همچین اتفاقی نمی‌افته.
‫عه، یعنی بعدش ‫حال بیمارهات رو پیگیری می‌کنی؟
‫خدا بهم گفت.
‫ببین، این دیگه نامردیه. ‫بحث‌مون داشت حال می‌داد.
‫وقتی از این برگ برنده‌ات استفاده می‌کنی...
‫دیگه نمیشه بحث منطقی کرد.
‫در مورد تو هم باهام صحبت کرد.
‫که دشمنانم رو ببخشم؟
‫هیچ‌وقت توی فال‌گیری‌هام ‫کسی بهم نگفته به هر کسی نمیشه اعتماد کرد.
‫آره، اینو خودم به سختی یاد گرفتم.
‫خدا میگه دنبال بهانه می‌گردی که تنها باشی.
‫ببین، این دقیقاً از اون نوع اطلاعاتیه ‫که به نظر زیرکانه میاد...
‫ولی میشه به هر کسی که دنبالِ تأییدِ همۀ ‫آدمایی که باهاشون آشنا میشه نمی‌گرده...
‫تعمیمش داد، که تو با هوشمندی تمام، ‫از من استنباط کردی...
‫چون احمق نیستی!
‫دفعۀ بعدی به خدا بگو جزئیات دقیق‌تر بگه.
‫خدا می‌خواد دکتر ویلسون رو ‫به کارت‌بازی‌ات دعوت کنی.
‫با بیمارِ من صحبت نکن.
‫چی میگی؟
‫وقتی بیمار من توی راهرو به بیمارت برمی‌خوره ‫از کوره در میری...
‫ولی هیچ مشکلی با صحبت کردن ‫با بیمار من نداری.
‫باحاله، مثل بازی بیست سؤالی می‌مونه. ‫بیشتر بگو.
‫وقتی فهمیدم چی داری میگی ‫حدسم رو بهت میگم.
‫خدا از کارت‌بازیِ من خبر داره.
‫فکر کردی من بهش گفتم؟
‫یا تو گفتی یا اینکه از این به بعد ‫هر یکشنبه میرم کلیسا.
‫اون‌جوری با برنامۀ بولینگم تداخل داره.
‫بجز اینکه سرش داد زدم ‫که برگرده توی اتاقش،
‫هیچ‌وقت با بیمارت صحبت نکردم.
‫ام.آر.آی یه بخش غیرعادی رو نشون میده.
‫توبروز اسکلروزیس.
‫- دقیقاً همونجاست که باید باشه. ‫- با همۀ علائم جور در میاد.
‫- همه‌شون! ‫- توبرِ غشاییِ پیشرو، قابل شناساییه.
‫- می‌تونیم جراحیش کنیم. ‫- به بیمارمون تبریک بگید.
‫به زودی صحبت‌هاش با خدا ‫به گذشته‌ها می‌پیونده.
‫یه امتیاز برای فانی‌ها.
‫می‌دونستی کلیسای کاتولیک، ‫یه دکتر توی «لوردس» داره؟
‫هر روز همون خبرای همیشگی رو می‌شنوه.
‫ولی از بین هزاران موردی که ادعا می‌کنن ‫حالشون بهتر شده،
‫کلیسای کاتولیک، ‫فقط یه مُشت از اونا رو معجزه تشخیص میده.
‫ولی بازم یه مُشت معجزه دارن.
‫خب، اونا یه کلیسا هستن. ‫کارشون همینه.
‫ببین. دو سه سال اخیر...
‫دنیام داشته کوچیک‌تر و کوچیک‌تر می‌شده.
‫هشت ماه، شش ماه...
‫وقتی تریلر (تیزر) فیلم‌ها رو نگاه می‌کنم، ‫با خودم میگم...
‫«وقتی این فیلمه منتشر شد، ‫من هنوزم زنده‌ام؟»
‫ولی شاید هنوز یه کورسوی امیدی باشه.
‫شاید، شاید بتونم برای یکسال دیگه‌ام ‫برنامه بچینم.
‫دو سال!
‫این نگرش رو دوست دارم.
‫این نگرش دروغی بیش نیست، ‫و اگه بهش اعتقاد داشته باشی...
‫بدجوری از هم می‌پاشی.
‫بذار از کبدت عکس جدید بگیرم.
‫نمی‌تونی قبول کنی ‫ که ممکنه حقیقت داشته باشه.
‫خب، اگه حقیقت داره ‫پس نباید از ثابت کردنش بترسی.
‫توبروز اسکلروزیس یه اختلال ژنتیکی ـه.
‫باعث میشه تومورهای کوچیک و خوش‌خیم ‫توی بخش‌های مختلف بدن رشد کنن.
‫- در این مورد، توی مغزه. ‫- گفتی خوش‌خیم.
‫احتمالاً خوش‌خیم باشن ولی چه باشن چه نباشن، ‫توی جای خوبی قرار نگرفتن.
‫- باید برشون داریم. ‫- منظورت جراحی مغزه؟
‫علائمش دارن بدتر میشن ‫که یعنی تومورها دارن رشد می‌کنن.
‫جراحی همه چی رو درست می‌کنه، ‫عدم توازنِ مواد شیمیایی، تشنج‌ها،
‫توهم‌های شنیداری.
‫توهم‌ها؟
‫بدون جراحی، وضعش بدتر از بد میشه.
‫شاید حتی مرگبار هم باشه.
‫با جراحی، پسرتون ‫یه بچۀ ۱۵ سالۀ بی‌نقصِ‌ عادی میشه.
‫من عادی نیستم.
‫ازت می‌خوام با بیمارم صحبت کنی. ‫اینو بسپار به من.
‫چرا حس می‌کنم ‫برنامه داری روی دنیا تسلط پیدا کنی؟
‫آقای مذهبی جراحی رو قبول نمی‌کنه. ‫تو یه استعدادی داری:
‫مردم ازت تشکر می‌کنن ‫که بهشون میگی دارن می‌میرن.
‫اگه بتونم متقاعدش کنم که جراحی کنه، ‫باید بذاری بیام کارت‌بازی.
‫حاضری بذاری این بچه‌هه بمیره ‫تا بتونی توی یه بازی احمقانه شرکت کنی؟
‫حاضری بذاری بمیره تا منو بازی ندی؟
‫سلام.
‫من دکتر ویلسون هستم.
‫می‌دونستم یکی دیگه رو می‌فرستن.
‫- اون خدات چقدر حرف می‌زنه. ‫- هاوس!
‫میشه بگی چرا نمی‌خوای تومورهات رو بردارن؟
‫خدا حتماً یه دلیلی داشته ‫که گذاشته‌شون اونجا.
‫فکر کردی خدا یه تلفن توی سرت لازم داره ‫تا باهات حرف بزنه؟
‫مگه همه جا حضور نداره؟ ‫یه تماس از راه دور نیست که.
‫خدا اینجوری کارهاش رو انجام میده، ‫با قانون طبیعت!
‫اگه بره توی دنیا و همه‌ش ‫معجزه‌های بزرگ و پر زرق و برق انجام بده...
‫- دیگه کسی ایمان نیاز نداره. ‫- چطوریه که همه ایمان لازم دارن،
‫ولی فقط توی گوشِ تو داد می‌زنه ‫که من وجود دارم؟
‫نوبت توئه.
‫فکر می‌کنی خدا می‌خواد بمیری؟
‫خدا معمولاً با افراد برگزیده‌اش ‫این رویکرد رو داره.
‫اونایی که بیشتر از همه دوستشون رو داره رو ‫بیشتر آزمایش می‌کنه.
‫چقدر قشنگ!
‫داری از زیر مسئولیت‌هات شونه خالی می‌کنی،
‫از مشکلات سختِ پدرانه پرهیز می‌کنی،
‫که مثلاً بذاری ۱۶ سالگی رانندگی کنه یا نه. ‫همینجوری می‌ذاری ۱۵ سالگی بمیره.
‫پس، اعتقادتون اینه که پسرتون...
‫هوم... یه قدیس ـه؟
‫تا جایی که من می‌دونم ‫یکی از مشخصه‌های قدیس‌ها، تواضعه.
‫کسی که واقعاً تواضع داشته باشه، ‫اینو مد نظر می‌گیره که شاید...
‫خدا برای همچین افتخاری انتخابش نکرده باشه.
‫همچین شخصی مد نظر می‌گیره...
‫که شاید فقط یه بیماری داشته.
‫توی فریب دادنِ آدما استعداد داری.
‫من با مردم قشنگ صحبت می‌کنم، ‫به حرفاشون گوش میدم،
‫که به طرز غافلگیرکننده‌ای ‫احتمالِ مشارکت‌کردنشون رو می‌بره بالا.
‫منم همینو میگم.
‫اون بچه رو قشنگ شناختی ‫و مثل چی فریبش دادی.
‫پرتزل (نوعی دونات) هم بیار.
‫اون صدای در زدن رو می‌شناسم.
‫کلید داری دیگه. من بلند نمیشم.
‫بازی فردا شبه...
‫و اونا پرتزل نیستن.
‫عکس سرطان گریس پالمیری رو آوردم.
‫خب؟
‫تومورش کوچیک شده.
‫به بیمارم خبر نده.
‫همۀ سوابق زنِ معجزه‌ای رو می‌خوام.
‫همۀ آزمایش‌ها، ‫همۀ معالجاتی که تا حالا انجام داده،
‫همۀ سؤال‌هایی که ‫توی این بیمارستان جواب داده.
‫و هر چی که از دکترهای قبلی فرستاده شده.
‫اگه مجبور شدین اطلاعاتِ ‫نوزادیش رو هم در بیارین.
‫اینکه گفتم «اونا رو از هم جدا نگه دار» ‫برات قابل فهم نبود؟
‫اونا دوستن.
‫دختره فکر می‌کنه پسره جونش رو نجات داده.
‫الان مدرک پزشکیِ قابل استنادی داریم...
‫که توهماتش حقیقت دارن.
‫رضایت جراحی رو پس گرفتن.
‫وکیل‌ها رو گذاشتم بررسی کنن. ‫تومورش کوچیک شده؟
‫دارم پیگیری می‌کنم.
‫به عیسی جون بگو ۲۴ ساعت دیگه وقت لازم داریم ‫تا سطح سدیمش رو به روال عادی برگردونیم.
‫همین الانش هم عادی شده.
‫راستی نه، به باباش بگو. ‫چون عیسی می‌فهمه داری دروغ میگی.
‫از تو و فورمن و کمرون می‌خوام...
‫تمام خطوط پروندۀ اون زنه رو بررسی کنید.
‫مگه اونی که باید نجاتش بدیم، پسره نیست؟
‫تنها راهی که میشه نجاتش بدیم ‫اینه که ثابت کنیم دختره هنوز داره می‌میره.
‫دستگاه ام‌.آر.ای درسته.
‫شاید رادیولوژیست اشتباه نوشته ‫که از چه دستگاهی استفاده کردن.
‫جفتش رو چک کردم.
‫این دیوونگیه! داریم برای ‫یه بیمار سالم تشخیص بیماری می‌دیم.
‫شش ماه پیش چی؟
‫شاید توی عکس‌هایی که قبلاً گرفته ‫مشکلی وجود داشته.
‫مثلاً سایه‌ای که تومور رو ‫بزرگتر از اونی که بوده جلوه داده.
‫برم ببینم چی میشه پیدا کرد.
‫شاید یه تأثیر تأخیری ‫به‌خاطر پرتودرمانی بوده.
‫بعضی وقتا یه مدت طول می‌کشه.
‫شش ماهی میشه که پرتودرمانی نداشته.
‫- اینجا نداشته. ‫- هیچ‌جا! سوابقش...
‫توی همۀ‌ خونه‌ها حدود ۱۰ ۱۲ تا دستگاه هست ‫که پرتوزا هستن.
‫دوزهاش به یه همستری که مثلاً‌ یکسال ‫به دستگاه وصل بوده هم آسیب نمی‌زنه.
‫این در صورتیه که دستگاه درست کار کنه.
‫بعضی وقتا مریض خودش خوب میشه.
‫فکر کردی اگه خونه‌اش رو چک نکنیم...
‫هاوس بیخیال میشه و قبول می‌کنه؟
‫رد کنید بیاد.
‫ممنون.
‫ویلسون. اینا خشک‌شو، حسابدار مالیاتی ‫و مَرد ایستگاه اتوبوسی هستن.
‫اینم ویلسون ـه.
‫چطوریه که اون حق داره اسم داشته باشه؟
‫- قدمتِ دوستی! ‫- سلام.
‫[فلورنس]
‫چیزی پیدا نکردی؟
‫اصلاً می‌دونی چند تا وسیلۀ الکتریکی ‫پرتوزایی می‌کنن؟
‫- همه‌شون! ‫- تا صبح باید اینجا بمونم.
‫همه خوب بلدن غُر بزنن.
‫«انجام دهنده» باش، ‫«تقلید کننده» نباش.
‫بیشتر می‌ذارم وسط.
‫من نیستم.
‫حداقل چهار نوع مسکّن مختلف اینجاست
‫و یه دستگاه LED.
‫من بیشتر می‌ذارم روی بیشتر گذاشتنت.
‫بازم بگرد.
‫فولد می‌کنم. ‫(می‌کشم کنار)
‫داشتی بلوف می‌زدی، ‫اونم می‌دونست داری بلوف می‌زنی.
‫امشب بخت باهات یار نیست.
‫چیزی پیدا نکردن؟
‫یا می‌خوای قبول کنی که هر از گاهی...
‫بیمارها خود به خود بهبود پیدا می‌کنن؟
‫اگه با این تماست الکی وقتم رو ‫گرفته باشی خودت می‌دونی!
‫وقتی بیمار ما نیست اینجوری میشه. ‫به اندازۀ کافی اطلاعات نداریم.
‫- برای همین الان اونجایی. ‫- یه نامزد داره.
‫- نکنه فکر کردی اون پرتوزاست؟ ‫- هر لحظه ممکنه بیاد.
‫افتخارِ کار کردن با تو ‫ارزش اتهام کیفری رو نداره.
‫یه دقیقه بهم وقت بده.
‫به نظرم احتمال اینکه کارت‌های ‫متوالی داشته باشید خیلی کمه!
‫هاوس؟
‫فولد می‌کنم.
‫- فولد. ‫- فولد.
‫به فنا رفتم، آره؟
‫۹ دلار برای کارت‌های متوالی. ‫(استرایت فلاش)
‫اون نمیاد خونه. نگران نباش.
‫هیچی توی این جهان نیست که در نهایت ‫نشه براش توضیحی ارائه داد.
‫مثلاً این بازی.
‫فقط دو نفر می‌دونستن ‫دلت می‌خواست توش شرکت کنی.
‫خودم که بهش نگفتم.
‫- بهت گفتم که، من بهش نگفتم. ‫- چرا باید بگی؟
‫نه، تنها کسی که باهاش صمیمی شده ‫و خیلی باهاش حرف می‌زنه...
‫اون دخترۀ سرطانیه.
‫اون دختره از کجا خبر داره؟
‫موضوع کارت‌بازیِ من...
‫بعیده که توی گفت‌وگوی کاری با بیمار ‫مطرح بشه.
‫اینجور اطلاعات رو به کسی میدن...
‫که قبلاً جزئیات روز رو بهش می‌گفتن.
‫بس کن.
‫مثلاً خاخامت. ‫مشاور آموزشی‌ات، مادرت.
‫مامانت نیست که؟ هست؟
‫دارم جداً میگم، بس کن!
‫- تو با این خانم معجزه‌ای‌مون... ‫- واقعاً اینجا جاش نیست.
‫نامزد کردی!
‫عذر می‌خوام. میشه باهاتون صحبت کنم؟
‫البته.
‫بوید داره لباس‌هاش رو می‌پوشه، ‫برای ترخیص آماده‌ست.
‫بدون اجازۀ شما نمی‌تونه ‫کارهای ترخیصش رو بکنه.
‫- سطح سدیمش هنوز عادی نیست. ‫- بهش گفتم.
‫میگه خدا گفته اشکالی نداره و حالش خوبه.
‫میشه باهاش صحبت کنید؟
‫بهشون بگو فامیلی من ویلسون نیست.
‫اکثر آدمایی که مشکلی مثل تو ‫براشون پیش اومده...
‫فقط نگران آیندۀ شغلی‌شون هستن.
‫تو هم این نگرانی رو داری، ‫هم خشم الهی رو!
‫بهشون بگو.
‫بگو چی شد که اینجوری شد ‫تا هر چی خواستی بهشون بگم.
‫روز سختی رو گذرونده بود، ‫یعنی از نظر درد و اینا.
‫کسی که قرار بود ‫بیاد دنبالش که ببرتش خونه نیومد.
‫- تعارف کردی سوار شه؟ ‫- آره.
‫مواد غذایی خونه‌اش تموم شده بود، ‫مریض‌تر از اونی بود که بره تهیه کنه،
‫با خودم گفتم می‌تونم ‫ یه نیم ساعت وقت بذارم...
‫و چند قلم چیز براش بگیرم...
‫- و اونجا بمونی و ببینی حالش خوبه یا نه. ‫- آره.
‫ولی دیگه موندگار شدی.
‫بهم گفتی یه آپارتمان گرفتی.
‫ولی رفتی پیش اون زنگ زدی ‫بهم دروغ گفتی.
‫بهشون بگو.
‫فامیلی‌اش ویلسون نیست ‫و وضعش خیلی خراب‌تر از منه.
‫باشه. آره، بهت دروغ گفتم.
‫شرمنده.
‫نصف دکترهایی که متخصص اُنکولوژی میشن ‫آخرش زِوار در رفته میشن.
‫ولی تو از نیاز دیگران سوء استفاده می‌کنی.
‫خوش به حال تو!
‫بابت بازی ممنون، بچه‌ها.
‫فکر نکنم دیگه برگردم.
‫تو یه خون‌آشامِ اساسی هستی.
‫درسته که قهرمان هستی و برای جامعه مفیدی...
‫ولی فقط برای اینکه ‫نیازهات رو برآورده می‌کنه.
‫چیز ارزشمندی برای دزدیدن ندارم ‫پس الکی نگردید.
‫تو فقط کُشته‌مُردۀ آدمای محتاج نیستی، ‫باهاشون ازدواج هم می‌کنی.
‫- شروع شد! ‫- کاملاً جدی جدی.
‫بعدش به مرور زمان، یهویی می‌بینی ‫دیگه خیلی هم محتاج نیستن.
‫تقصیر خودته. ‫زیادی هواشون رو داشتی.
‫وقتی می‌بینی دارن سالم و مستقل میشن ‫چشم دیدنِ این لحظات رو نداری.
‫ای خدا! حتماً الان از دست خدا عصبانی هستی ‫که اون دختره رو شاد کرده.
‫- چرا اینجوری می‌کنی؟ ‫- چون داری حماقت می‌کنی.
‫می‌دونی وقتی با یه بیمار نامزد کردی ‫چیو به خطر انداختی.
‫عه، چرند نگو!
‫چون شغلم رو به خطر انداختم عصبانی نیستی.
‫حتی از اینکه بهت دروغ گفتم هم عصبانی نیستی.
‫عصبانیتت واسه اینه که بهت دروغ گفتم ‫ولی تشخیص ندادی.
‫- آره. مُچم رو گرفتی. ‫- آره.
‫واسه همین نمی‌خواستی توی کارت‌بازیت باشم.
‫چون وقتی پای صاحب اختیار بودن می‌رسه،
‫گرگوری هاوس بچۀ شفادهندۀ ایمان رو ‫به خاک و خون می‌کِشه.
‫و برای همینه که اعتقادات مذهبی ‫اعصابت رو به هم می‌ریزه.
‫چون اگه کائنات با قوانین انتزاعی ‫در حال حرکت باشه،
‫می‌تونی یاد بگیریشون ‫و از خودت محافظت کنی.
‫ولی اگه یه قدرتِ لایتناهی وجود داشته باشه، ‫هر موقع بخواد می‌تونه لِهِت کنه.
‫خدا می‌دونه الان کجا هستم.
‫فکر کنم گوشی تو باشه.
‫بله؟
‫الان میام.
‫عیسی تب گرفته. ‫توهم زده.
‫تب جزو علائم توبروز اسکلروزیس نیست.
‫می‌دونم.
‫می‌رسونمت.
‫اگه هر مَردی رو به صورت تصادفی ‫از خیابون بردارید و بیارید اینجا...
‫و کامل معاینه‌اش کنید، ‫می‌بینید که حداقل سه نوع مشکل داره.
‫این بچه‌هه توبروز اسکلروزیس داره، ‫ولی خیلی خفیفه.
‫ولی تومورهاش دارن بزرگ میشن.
‫ما گمون کردیم تومورهاش دارن بزرگ‌تر میشن، ‫چون حالش داشت بدتر می‌شد.
‫ولی اگه نیومده بود اینجا، ‫ممکن بود پیر بشه و بمیره...
‫و هیچ‌وقت از تومورهاش باخبر نمی‌شد.
‫دنبال یه چیزی می‌گشتیم، ‫کم و بیش همونجای مغزش بود.
‫مثل این می‌موند که کسی رو پیدا کردیم ‫که با یه تفنگ بالای سر یه جنازه وایستاده،
‫دستگیرش کردیم ولی بیشتر تحقیق نکردیم.
‫خب، بعضی وقتا آدما واقعاً ‫خیلی اتفاقی پاشون به صحنۀ جرم باز میشه.
‫تبش ۴۰ درجه‌ست و داره میره بالاتر.
‫اگه کاری نکنیم، به زودی از نزدیک...
‫با خدا صحبت می‌کنه.
‫تب‌ها از بیماری‌های زمینه‌ایِ طولانی‌مدت ‫نشئت نمی‌گیرن.
‫اون یه خل‌وچلِ مذهبیِ معمولیه ‫که از قضا یه عفونت هم داره.
‫وقت کشیدنِ آب نخاع رسیده!
‫نه، نه، خدا بهم گفت ‫دیگه با داروهای بشریت کار نداشته باشم.
‫اگه بهش ایمان داشته باشیم، ‫حالم رو خوب می‌کنه.
‫یه آزمایش کوچیکه. ‫فقط می‌خوایم ببینیم مشکل از چیه.
‫خدا می‌دونه مشکل از چیه. ‫خدا درستش می‌کنه.
‫داره هذیون میگه و به سن قانونی هم نرسیده.
‫شما باید براش تصمیم بگیرید، نه خودش.
‫«قلمروی آسمانی همچون گنجینه‌ای پنهان ‫در یک مزرعه می‌مانَد...
‫که وقتی کسی آن را پیدا کند، ‫پنهانش کرده و برای لذتش...
‫تمام دارایی‌هاش را فروخته ‫و آن مزرعه را می‌خرد.»
‫هر چی زمین می‌خوای بخر، ‫ولی مغزت رو نترکون!
‫وایستادی می‌بینی که بچه‌ات خودشو می‌کُشه؟ ‫با تب دیگه عقلش کار نمی‌کنه...
‫بابا! اگه ایمانت ضعیف باشه، ‫من به جایی نمی‌رسم.
‫بهت نیاز دارم.
‫شرمنده، شما حتی نمی‌دونید مشکلش چیه.
‫خدا راه‌حلش رو بلده.
‫و ترجیح میدم به‌جای شما ‫به اون بسپارمش.
‫[طبقۀ چهارم]
‫ویلسون!
‫باید اون حرکت مخصوصت رو بزنی.
‫می‌دونی که واقعاً قدرت‌های جادویی ندارم؟
‫بهت ایمان دارم.
‫اگه یه آنتی‌بیوتیک بریزی توی غذاش ‫کارِت بهتر راه می‌افته.
‫کدوم آنتی‌بیوتیک؟ ‫نمی‌دونیم عفونتش چیه.
‫- یه آنتی‌بیوتیکِ کلی بهش بدید. ‫- بیخیال.
‫الان امیدمون به چرب‌زبونیِ توئه.
‫اگه عفونت نباشه چی؟
‫وقتی داشتم اون استعارۀ صحنۀ جرم رو ‫ارائه می‌دادم توجه نمی‌کردی؟
‫اگه توبروز اسکلروزیس ‫واقعاً گناهکار باشه چی؟
‫تفنگ که توی دستش بوده، ‫وایستاده...
‫تب جزو علائمش نیست.
‫ولی بقیۀ چیزا علائمش هستن. ‫اگه تب یه رهگذرِ بیگناه باشه چی؟
‫ممکنه اون تب رو از هر جایی گرفته باشه.
‫ممکنه همینجا از یه حشره گرفته باشه.
‫یا از یه حشره‌ای که اینجا منتشر کرده.
‫اونو به بیمار تو هم داده.
‫واسه همین تومورش کوچیک شده. ‫ویروس اول رفته سراغ سرطان.
‫یعنی میگی یه ویروس به تومورش حمله کرده؟
‫۲۰۰ ساله که یه سری موارد گزارش میشن که ‫ویروس‌های تیپ وحشی به تومورها حمله می‌کنن.
‫یه ژورنالیستِ پزشکیِ ایتالیایی، اوایلِ ‫قرن بیستم، نوشته زنی با سرطان دهانۀ رَحِم
‫بهش ویروس ضعیف‌شدۀ هاری تزریق شده.
‫نمی‌دونم چرا این کار رو کردن ‫ولی تومورش کوچیک شده.
‫فکر می‌کنی پسره بهش هاری داده؟
‫یکی از تیپ‌های ویروسی‌ای که بیشتر گرایش به ‫حمله به سلول‌های سرطانی دارن، انسفالیت ـه.
‫انسفالیتِ ویروسی.
‫همخونی داره.
‫تشنج، کمبود سدیم، حتی تاریِ دید.
‫پس یعنی اگه حق با تو باشه، ‫سرطان گریس برمی‌گرده.
‫نمی‌تونی قانع‌شون کنی.
‫دیگه نمی‌خوان آزمایش بدن، نمی‌خوان...
‫نمی‌تونن با «نشان قابیل» مخالفت کنن. ‫(منظورش علائم ظاهریِ روی بدنه)
‫نظرم رو عوض نمی‌کنم.
‫دیگه آزمایش نمیدم. ‫خدا راه رو بلده.
‫خیلی خب، با پیراهنت شروع می‌کنیم.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫چیکار می‌کنی؟
‫منو خدا به این مأموریت فرستاده.
‫اگه نمی‌ذاری پیراهنت رو در بیارم، ‫پس خودت در بیار.
‫چیکار می‌کنه؟ قضیه چیه؟
‫اون زنی که کمکش کردی، بهش ویروس منتقل کردی.
‫نه، شفا پیدا کرده. ‫من یه موهبت دارم!
‫موهبت و هدیه به جواهرات و جوراب میگن.
‫چیزی که تو داری، انسفالیتِ ویروسی ـه.
‫تنها راه انتقالش اینه که...
‫زخمت رو بخارونی و ‫با یه فرد دیگه تماس فیزیکی برقرار کنی.
‫انسفالیت رو از راه خاصی می‌گیرن، آره؟
‫یا از اون یا از تاول.
‫نه، نه. تاول ندارم. ‫نه، بدنِ من صافه.
‫وقتی اومدم اینجا معاینه‌ام کردن.
‫- تاول ندارم. ‫- انسفالیت قایم میشه.
‫بهت سرایت می‌کنه، از بین میره، دوباره ‫برمی‌گرده، دوباره از بین میره. در بیار!
‫شاید وقتی اومدی اینجا تاول نداشتی ‫ولی الان داری.
‫بابا، من هیچ‌وقت همچین کاری نکردم.
‫برات سؤال نشده که چرا یه بندۀ بی‌نقص خدا ‫انقدر باید درمونده باشه...
‫که بدنش رو پاکسازی کنه ‫که مجبور میشه روزی...
‫چندین لیتر آب بخوره؟
‫بوید، راست میگه؟
‫بابا! نه، اون دیوونه‌ست. کمکم کنید.
‫دکتر ویلسون، کمک!
‫خدا بهت گفته دارو و عمل جراحی ممنوع.
‫در آوردنِ پیراهنت، ‫هیچ‌کدوم از این دو مورد حساب نمیشه.
‫این مورد رو شما باید تصمیم بگیری.
‫پسرم...
‫- بابا، باید بهم ایمان داشته باشی. ‫- من به خدا ایمان دارم.
‫ولی به تو، اعتماد دارم،
‫منتها در حدی که میشه ‫ به یه پسر نوجوون اعتماد کرد.
‫پیراهنت رو در بیار.
‫آروم باش.
‫یه چند بار طلب مغفرت کن، ‫ یه مقدار «اسی کلوویر» مصرف کن،
‫بعدش خیلی زود، حالت خوبِ خوب میشه.
‫بیا تو.
‫بابام بهم گفت باید ازت عذرخواهی کنم.
‫هنوز صداها رو می‌شنوی؟
‫خیلی خوش‌شانسی.
‫دیدگاهت به زندگی جوریه ‫که از مسیری که داری میری کاملاً مطمئنی.
‫می‌دونم این حس چقدر آرامش‌بخشه.
‫موفق باشی.
‫[خدا ۳ - هاوس ۲]
‫نمی‌خوای امتیاز آخرم رو بذاری؟
‫می‌دونستی کار من بوده؟
‫پس کار کی می‌تونست باشه؟
‫فکر نمی‌کنی خدا باید یه امتیازش بیفته؟
‫- توموره کوچیک شد. ‫- به‌خاطر یه ویروس!
‫می‌دونی احتمالش چقدره؟
‫دختره باید یه سرطانِ مشخصی می‌داشته،
‫پسره هم باید یه ویروس مشخص می‌داشته.
‫- در معرضش قراره می‌گرفته... ‫- شانس آورده!
‫تو میگی «شانس آورده» ‫اون میگه «معجزه شده».
‫آره، این بچه‌ فرستاده شده برای کارای خاص
‫تا تاولش رو بخارونه ‫و انگشتش رو به صورتِ این زنه بماله...
‫و چند ماه دیگه بهش فرصت زندگی بده.
‫بیخیال، اون پسره ‫یه دروغگو و شیاد مثل امثال خودش بود.
‫هیچ‌کس مثل تو بی‌نقص نیست.
‫احتمالش هست که چیزی رو باور داشته باشی ‫ولی بازم نتونی بهش برسی.
‫خب، نامزدت چطوره؟
‫سر این قضیه یه مقدار بیشتر عمر نصیبش شد. ‫نه خیلی!
‫از هم نپاشید.
‫نه، میگه وقتی به چیزی اعتقاد داره ‫که فراتر از خودشه...
‫شادتر میشه.
‫پس هنوز اعتقادش رو داره.
‫ایمان! ‫داره میره فلورنس.
‫می‌خوای از خونه‌اش بیای بیرون؟
‫آره.
‫برمی‌گردی پیش من؟
‫به نظرم فکر خوبی نباشه.
‫دلخوری‌ای که بینمون نیست؟
‫هاوس، الحق که...
‫خدا تو رو خلق کرده!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»