‫تو چرا دیر اومدی؟
‫- از جوابی که قراره بدم خوشت نمیاد. ‫- خودم جواب‌شـو می‌دونم.
‫از اتوبوس جا موندم.
‫آره صد درصد. ‫نزدیک خونۀ بِرَد ایستگاه اتوبوس گیر نمیاد.
‫دیشب رفته بودی اونجا، ‫صبح گوشیت زنگ نخورده، شایدم خورده.
‫اتفاقی نیفتاده.
‫- دختر، یا یه اتفاقی... ‫- گفتم از اتوبوس جا موندم!
‫یا تو واقعاً یه مرگیت هست،
‫یا اون یه مشکل اساسی داره.
‫اون هیچ مشکلی نداره.
‫تو رو خدا بگو که از این حرفت مطمئنی.
‫ملانی، من دیگه باید برم.
‫داری دروغ میگی، مگه نه؟
‫محاله به تو دروغ بگم. ‫صبح به‌خیر بچه‌ها!
‫صبح به‌خیر، ربکا خانم!
‫همه نشستن سر جای خودشون؟
‫بله.
‫خب.
‫سیدنی، برامون تعریف کن ‫آخر هفته‌ای چی‌کارا کردی؟
‫بگو دیگه، سیدنی. ‫می‌دونیم که دختر خجالتی‌ای نیستی.
‫چطوریـه که همیشه ما باید ‫کارهامون رو برای شما تعریف کنیم،
‫و شما هیچ‌وقت چیزی ‫واسه ما تعریف نمی‌کنید؟
‫خیله‌خب.
‫این آخر هفته خیلی به من خوش گذشت.
‫ولی به خانم ملانی چیزی نگین، باشه؟
‫چی‌کار کردی؟
‫یه دوست جدید پیدا کردم.
‫دوست پیدا کردن خیلی حال میده، نه؟
‫آره. آره.
‫به مادر و پدرتون گفتید که ‫دوست جدید پیدا کردین؟
‫معلومه.
‫آدم نباید هیچ‌چیزو ‫از پدر و مادرش پنهون کنه.
‫منم به والدین خودم گفتم...
‫ک..
‫«ب-ه...
‫پ-ر-س-ت-ا-ر... پرستار.»
‫این کلمه رو بلدیم. «پرستار.»
‫[به پرستار خبر بدید]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫| ترجمه از سـروش و رضا کارگران |
‫زنِ ۲۹ ساله.
‫اولین تشنجش یک ماه پیش بوده.
‫توانایی گفتارش رو از دست داده.
‫مثل بچه‌ها نامفهوم حرف می‌زده.
‫زوالِ پیش‌رونده‌ی ذهنی.
‫می‌بینی؟
‫به‌خاطر این عصا ‫همه فکر می‌کنن منم یه بیمارم.
‫خب مثل بقیه ‫کت سفید تنت کن.
‫نمی‌خوام فکر کنن من دکترم.
‫متوجه‌ای که مدیریت ممکنه
‫چه مشکلی با این رفتارات داشته باشه؟
‫مردم دکترِ مریض نمی‌خوان.
‫حرف حق جواب نداره.
‫من هم بیمارِ سالم دوست ندارم.
‫بیمار زنِ ۲۹ ساله...
‫همونی که نمی‌تونه صحبت کنه؟ ‫این قسمت‌شـو خیلی دوست دارم.
‫دخترعموی منه.
‫و دخترعموت از این تشخیص خوشش نیومده.
‫منم بودم خوشم نمی‌اومد. ‫تومور مغزی.
‫می‌میره. حوصله‌سربره.
‫پس واسه همینه که ‫همچین متخصص تشخیصِ برجسته‌ای هستی.
‫واسه تشخیص بیماری ‫نیازی به هیچ اطلاعاتی نداری.
‫انکولوژیست‌مون تویی.
‫من فقط یه متخصص بیماری‌های عفونیِ دوزاری‌ام.
‫آره باشه. یه پزشک دهکدۀ ساده.
‫تومور مغزی تو این سن ‫خیلی نادره.
‫طرف ۲۹ سالشـه.
‫هر مرضی داشته باشه غیرمحتملـه.
‫جواب تومور مارکرش ‫برای سه‌تا از شایع‌ترین سرطان‌های مغز
‫منفی در اومده.
‫این که جواب آزمایشگاه سازمان خدمات پزشکیـه.
‫یه‌کاره می‌دادی به یه بچۀ دبیرستانی ‫با کیت آزمایشگاهیش برات انجام بده.
‫خانواده‌شون هم سابقۀ سرطان نداشتن.
‫فکر می‌کردم عموت به‌خاطر سرطان مُرد.
‫اون دایی‌ام بود. ‫عوامل محیطی هم دخیل نبوده.
‫تا جایی که تو می‌دونی.
‫پرتو درمانی هم روش جواب نداده.
‫که هیچ‌کدوم دلیل بر ‫ردّ تشخیص من نیست.
‫فقط یه سؤال بزرگ به‌وجود میاره.
‫دخترعموت میره به ‫این سازمان‌های خدمات پزشکی؟
‫بی‌خیال.
‫چرا همه‌ی عشق و حالشـو ‫بذاریم برای پزشکی قانونی؟
‫اگه نمی‌خوای از تیمت استفاده کنی ‫واسه چی تیم جمع کردی؟
‫سه‌تا دکتر نابغه آوردی برات کار کنن،
‫که حوصله‌شونـم سر رفته.
‫ضایعه‌ست.
‫و اون تیکۀ بزرگ سبز
‫وسط تیکۀ بزرگ‌تر آبیِ روی نقشه
‫یه جزیره‌ست.
‫یه چیز خلاقانه‌تر مد نظرم بود.
‫نباید قبل تشخیص بیماری ‫با خود بیمار صحبت کنیم؟
‫- مگه دکتره؟ ‫- نه ولی...
‫همه دروغ می‌گن.
‫دکتر هاوس از سر و کله‌زدن ‫با بیمارها خوشش نمیاد.
‫مگه ما به‌خاطر معالجۀ بیمارها ‫اصلاً پزشک نشدیم؟
‫نه. ما به‌خاطر معالجۀ بیماری‌ها پزشک شدیم.
‫معالجۀ بیمارها چیزیـه که ‫بیشتر دکترها رو دیوونه می‌کنه.
‫یعنی می‌خوای فاکتور انسانیت رو ‫از پزشکی حدف کنی؟
‫اگه باهاشون صحبت نکنیم، ‫نه اونا می‌تونن به ما دروغ بگن، نه ما به اونا.
‫انسانیت اون‌قدرا هم مهم نیست.
‫من بعید می‌دونم تومور باشه.
‫سال اول رشتۀ پزشکی که باشی، ‫اگه صدای سُم بشنوی
‫اسب تو ذهنت تداعی می‌شه، نه گور خر.
‫مگه تو سال اولی‌ای؟
‫نه. اولاً که ‫تو سی‌تی اسکنش هیچی نیست.
‫ثانیاً، این اگه اسب بود،
‫دکتر خانوادگی مهربون‌شون تو «ترنتون» ‫این تشخیصِ واضح رو می‌داد،
‫و این پرونده اصلاً به دست ما نمی‌رسید.
‫«تشخیص افتراقی»، بچه‌ها.
‫اگه تومور نیست، ‫احتمالات دیگه چی‌هان؟
‫چرا توانایی گفتارش رو از دست داد؟
‫آنوریسم، سکته یا یه سندرم ایسکمیکِ دیگه.
‫یه ام‌آر‌آی با تزریق ازش بگیرید.
‫بیماری کروتزفلد جاکوب؟
‫جنون گاوی؟
‫جنون گورخری.
‫بیماری مغزیِ ورنیکه.
‫نه. میزان تیامینِ خونش نرمال بوده.
‫ممکنه آزمایشگاه ترنتون ‫تو آزمایش خون اشتباه کرده باشه.
‫به‌گمونم نتیجه‌ش همین میشه ‫آدم دروغ که می‌گه، گند می‌زنه.
‫دوباره آزمایش خون بگیرید
‫و در اسرع وقت ‫یه ام‌آرآی با تزریق ازش بگیرید.
‫باید بفهمیم چه‌جور گورخری رو ‫می‌خوایم معالجه کنیم.
‫
‫بیست دقیقه پیش ‫تو دفترم منتظرت بودم.
‫جدی؟ خب، چه‌قدر عجیب،
‫چون من قصدی نداشتم که ‫۲۰ دقیقه پیش بیام دفتر تو.
‫به‌نظرت هیچ حرفی واسه گفتن نداریم؟
‫نه. فقط چیزی به ذهنم نمی‌رسه ‫که نظرم رو جلب کنه.
‫حقوق‌تـو از من می‌گیری.
‫من پزشک دائم‌ام.
‫الان می‌خوای عصام رو بگیری ‫و نذاری برم؟
‫حرکت بچگانه‌ایـه.
‫هنوزم اگه کارتـو انجام ندی ‫می‌تونم اخراجت کنم.
‫من از ۹ صبح تا ۵ عصر اینجام.
‫عملاً هیچی نسخه ننوشتی.
‫- سال سختی بوده. ‫- به درخواست‌های مشاوره توجه نمی‌کنی.
‫بهشون زنگ می‌زنم. ‫بعضی‌وقتا شماره رو اشتباه می‌گیرم.
‫اندازۀ ۶ سال ویزیت ‫به درمانگاه بدهکاری.
‫دیدی؟ درست گفتم. ‫این حرف‌ها نظرمـو جلب نمی‌کنه.
‫۶ سال ضربدر ۳ هفته، ‫یعنی بیشتر از ۴ ماه ویزیت بهم بدهکاری.
‫ساعت ۵ شده. دارم میرم خونه.
‫به یه خونۀ خالی؟
‫دم شما گرم.
‫ببین، دکتر هاوس ‫من فقط به این خاطر اخراجت نمی‌کنم
‫که اسم و رسمت هنوز ‫یه ارزشی واسه این بیمارستان داره.
‫خیلی هم عالی. ‫تو این مورد اتفاق‌نظر داریم.
‫تو عمراً منو اخراج نمی‌کنی.
‫اگه کارت رو درست انجام ندی، ‫اسم و رسمت هم از دست میدی.
‫درمانگاه بخشی از کارتـه.
‫منم می‌خوام کارت رو انجام بدی.
‫اما به قول فیلسوف معروف، «جگر»، ‫[اشاره به خواننده، میک جگر]
‫«آدم همیشه به خواسته‌هاش نمی‌رسه.»
‫شما دکتر من نیستین. ‫دکتر هاوس هستین؟
‫نه خوش‌بختانه. من دکتر «چیس» هستم.
‫دکتر هاوس مدیر بخش طب تشخیصی‌ـه.
‫سرشون خیلی شلوغـه، ‫ولی به پروندۀ شما علاقۀ خاصی نشون داده.
‫به یه رگ «گادولینیم» تزریق می‌کنیم.
‫خودش رو در سطح مغز پخش می‌کنه
‫و برای دستگاه ام‌آرآی
‫مثل مادۀ حاجب عمل می‌کنه.
‫عملاً هر چی تو مغزت هست ‫مثل درخت کریسمس روشن می‌شه.
‫ممکنه یه‌کم سرت گیج بره.
‫دکتر کمرون.
‫ببخشید. مجبورم جلوتون رو بگیرم. ‫یه مشکلی هست.
‫اختیاراتم رو ازم گرفتی!
‫آره. چرا داری داد می‌زنی؟
‫ام‌آرآی، تصویربرداری، آزمایشگاه، ‫همه ممنوع شده.
‫تماس راه دور هم نمی‌تونی بگیری.
‫اگه می‌خوای اخراجم کنی، ‫جرئت داشته باش باهام رو در رو شو.
‫یا گرفتن فوتوکُپی. هنوز که داری داد می‌زنی.
‫خب عصبانی‌ام! ‫جون یه بیمار رو به خطر انداختی.
‫حدس می‌زنم اینایی که گفتی ‫دوتا مورد مجزان.
‫به من توهین کردی.
‫آبروم رو بردی. مادامی که من ‫اینجا مشغول به کارم، تو هیچ حقی...
‫این داد و بیدادت باید منو بترسونه؟
‫چون دقیقاً نمی‌دونم ‫باید از چی بترسم.
‫داد و هوارِ بیشتر؟
‫این که ترسناک نیست.
‫یا این که قراره بلایی سرم بیاری؟ ‫این ترسناکـه.
‫ولی همچین مطمئنم که ‫اگه فرار کنم به گرد پام نمی‌رسی.
‫راستی درمورد اون فیلسوفی که گفتی ‫تحقیق کردم. جگر.
‫و درست هم میگی، ‫آدم همیشه به خواسته‌ش نمی‌رسه.
‫ولی کاشف به عمل اومد که: ‫«گاهی اگه تلاش کنی، نیازت برآورده می‌شه.»
‫پس به‌خاطر این‌که می‌خوای ‫بیمار درمان کنم،
‫نمی‌ذاری بیمار درمان کنم؟
‫من ازت می‌خوام کارت رو انجام بدی.
‫ام‌آرآی رو انجام بدین. ‫عقب کشید.
‫باید هفته‌ای ۴ ساعت ‫برم درمانگاه کار کنم
‫تا مدتی که نبودم جبران شه.
‫۲۰۵۴. سال ۲۰۵۴ تموم می‌شه.
‫امیدوارم خیلی این دخترعموت رو ‫دوست داشته باشی.
‫خب ربکا، می‌دونم ممکنه اون تو ‫یه‌کم ترس از فضای بسته بگیری.
‫ولی ازت می‌خوایم که ثابت بمونی.
‫خیله‌خب، الان شروع می‌کنیم.
‫حالم خیلی خوب نیست.
‫چیزی نیست. ‫فقط ریلکس کن.
‫ربکا؟
‫از دستگاه درش بیارید.
‫احتمالاً خوابش برده.
‫خسته‌ست. همین ۳۰ ثانیه پیش ‫ترس از فضای بسته گرفته بود.
‫اون خواب نیست. ‫باید بکشیمش بیرون.
‫یه دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه.
‫اگه این به‌خاطر حساسیتش به گادولینیم باشه،
‫دو دقیقه دیگه مُرده.
‫- گردنش رو بگیر بالا. ‫- باشه.
‫وای، پوستش مثل گچ شده.
‫نفس نمی‌کشه. ‫نیم میلی‌گرم اپی‌نفرین.
‫زودباش.
‫نمی‌تونم تنفس مصنوعی رو انجام بدم.
‫خیلی ورم داره. ‫کیت جراحی مجرای تنفسی کو؟
‫آره. الان می‌رسه.
‫تصمیم درستی گرفتی.
‫چند ساعت دیگه اون لوله رو ‫از داخل گلوت در میاریم.
‫الان فقط یه‌کم استراحت کن، خب؟
‫دیدین گفتم. نمی‌شه به آدم‌ها اعتماد کرد.
‫احتمالاً خبر داشته که ‫به گادولینیم حساسیت داره.
‫و با خودش گفته این‌طوری راحت ‫یکی گلوش رو سوراخ می‌کنه.
‫نمی‌تونیم از مغزش عکس بگیریم.
‫باید بیفتیم به صحبت‌کردن.
‫یعنی می‌خوای برم با بیمار صحبت کنم ‫و سابقه‌شـو در بیارم؟
‫باید ببینیم آیا عامل ژنتیکی یا محیطی‌ای ‫وجود داره که
‫منجر به این واکنش‌های التهابی شده.
‫فکر می‌کردم گفتی همه دروغ میگن.
‫حقیقت از دروغ شروع می‌شه. ‫بهش فکر کن.
‫این حرفش هیچ معنی‌ای نداره، نه؟
‫[درمانگاه؛ ‫پرینستون پلینزبورو، بیمارستان آموزشی]
‫ساعت ۱۲:۵۲ بعد از ظهر، ‫دکتر هاوس وارد می‌شه.
‫لطفاً اینو یادداشت کن.
‫اینجا شبکه‌های کابلی رو هم دارین؟
‫سریال بیمارستان عمومی ‫هشت دقیقه دیگه شروع می‌شه.
‫تلویزیون نداریم، ‫ولی مریض تا دلت بخواد هست.
‫نمی‌شه خودتون آسپرین‌ها ‫رو پخش کنید؟ نسخه‌هاشـو من می‌نویسم.
‫پیگیری کردم که بیمار اولت ‫مورد جالبی باشه.
‫سرفه‌ش ول‌کن نیست؟ ‫رنگ آبریزش بینی‌اش عجیبه؟
‫بیمار از اسپاسم کمرش شاکیـه.
‫عه؟ فکر کنم یه‌جایی ‫درمورد این قضیه خوندم.
‫توی ژورنال پزشکی نیوانگلند.
‫بیمار نارنجی‌ـه.
‫رنگ نارنجی رو میگی؟
‫نه پس، میوۀ نارنج.
‫پس منظورت زرده. ‫یرقان‌ـه.
‫منظورم همون نارنجیـه.
‫- خب چقدر نارنجی؟ احتمال داره... ‫- اتاق معاینۀ شماره یک.
‫دکتر کان به بخش اطفال مراجعه کند.
‫داشتم گلف بازی می‌کردم ‫که استوکِ کفشم گیر کرد به زمین.
‫یه‌کمی درد گرفت، ولی به بازیم ادامه دادم.
‫صبح روز بعدش، ‫به‌زور می‌تونستم رو پام وایستم.
‫خب دارین می‌خندین، ‫پس معلومه چیز جدی‌ای نیست.
‫اون چیه؟ چی‌کار می‌کنی؟
‫مُسکن‌ـه.
‫آها واسه خودتونه. برای پات.
‫نه، واسه این‌که لذیذه.
‫تو هم می‌خوای؟ ‫کمرت رو بهتر می‌کنه.
‫اما متأسفانه یه مشکل اساسی‌تر داری.
‫زنت فعلا سرش گرمـه.
‫- جان؟ ‫- رنگت نارنجی شده، خنگِ خدا.
‫حالا خودت متوجه نشی یه‌چیزه،
‫ولی اگه زنت هنوز نفهمیده که
‫رنگِ شوهرش عوض شده، ‫معلومه که توجهی بهت نداره.
‫در ضمن، ببینم تو یه خروار هویج
‫و ویتامین با دُز بالا مصرف می‌کنی؟
‫هویج پوست رو زرد، ‫و نیاسین قرمز می‌کنه.
‫این رنگ‌ها رو جور کن ‫و خودت دودوتا چهارتا کن.
‫یه وکیل کار درست هم بگیر.
‫نفس عمیق بکش.
‫سرده.
‫اسپری‌شـو می‌زنه؟
‫تو این چند روز اخیر نه. ‫اون فقط ده سالشـه.
‫نگران‌کننده‌ست که یه بچۀ کوچیک ‫از همچین داروی قوی‌ای انقدر زیاد استفاده کنه.
‫پات چی شده؟
‫دکتر شما هم احتمالاً نگرانِ
‫شدت این دارو بوده.
‫و احتمالاً بین خطرِ این و نفس‌نکشیدن ‫یه سبک‌سنگینی کرده.
‫در سنین پیش از بلوغ ‫اکسیژن خیلی مهمه،
‫مگه نه؟
‫خیله‌خب، فرض رو بر این می‌گیرم ‫که تا حالا کسی
‫بهتون نگفته «آسم» چیه.
‫یا اگرم گفتن، ‫ذهن‌تون مشغول مسائل دیگه بوده.
‫یک محرک سلول‌های درون ‫مجرای تنفسی پسرتون رو تحریک می‌کنه
‫تا موادی ترشح بشه که
‫مجاری تنفسی رو ملتهب ‫و منقبض می‌کنه.
‫تولید مخاطِ بدن بیشتر می‌شه، ‫بافت پوششی سلول‌ها از بین میره.
‫ولی استروئید...
‫استروئید التهاب رو از بین می‌بره.
‫این اتفاق هر چی بیشتر بیفته...
‫چیه؟ ‫هر چی بیشتر این اتفاق بیفته، چی می‌شه؟
‫ولش کن. اگه به استروئید اعتماد نداری، ‫به دکترها هم نباید اعتماد کنی.
‫مادرم چهار سال پیش فوت کرد.
‫بر اثر سکتۀ قلبی،
‫و پدرم هم در حین کارهای ساختمانی ‫کمرش شکست...
‫هاوس‌ـه. کار ضروری داره. ‫شرمنده.
‫خب نمی‌تونستی در بزنی؟
‫استروئید. ‫بهش استروئید بدین.
‫پردنیزون با دُز زیاد.
‫دنبال مدرک واسه تشخیصِ واسکولیت مغزی‌ای؟
‫التهاب رنگ‌های خونیِ مغز ‫خیلی کم پیش میاد،
‫مخصوصاً تو این سن.
‫تومور هم همین‌طور. ‫سرعت رسوب گلبول‌های قرمزش بالا رفته.
‫خیلی کم.
‫این می‌تونه خیلی معنی داشته باشه. ‫شایدم هیچ معنی‌ای.
‫آره می‌دونم. دلیلی وجود نداره ‫که بخوام فکر کنم این واسکولیتـه.
‫به‌جز این‌که احتمالش هست.
‫اگر رگ‌های خونیش ملتهب شده باشن،
‫دقیقاً همین‌طوری که تو ام‌آرآیِ ‫ترنتون کانتی دیدیم، نشون داده می‌شه،
‫و این فشار باعث به‌وجود اومدن ‫علائم اختلالات عصبی می‌شه.
‫بدون بیوپسی نمی‌شه همچین تشخیصی داد.
‫چرا می‌شه.
‫درمانش می‌کنیم.
‫اگه بهتر شد، می‌فهمیم حدس‌مون درست بوده.
‫اگه حدس‌مون اشتباه باشه، چی؟
‫اون‌وقت هم یه‌چیز دیگه یاد می‌گیریم.
‫چرا استروئید؟
‫جزوی از روند درمان‌تونـه.
‫خیلی ملاقاتی نداشتین تا الان.
‫- همسر ندارید؟ ‫- تازه آشنا شدیم.
‫اونم اگه کل روز رو میفتاد به استفراغ ‫من پیشش نمی‌موندم.
‫کارتون چی؟ ‫سر کارتون حتماً یه دوستایی دارید.
‫تقریباً مطمئنم هر کی دوستش دارم ‫پنج سالشـه.
‫پرستار گفت پرتو درمانی‌ام ‫رو متوقف کردین.
‫فقط می‌خوایم یه درمان دیگه رو امتحان کنیم.
‫خب خانواده‌ت اهل کجان؟
‫استروئید و پرتو درمانی ‫هیچ ربطی به هم ندارن.
‫جواب آزمایش‌هاتون چندان قطعی نبود.
‫بیماری‌تون رو واسکولیت در نظر گرفتیم.
‫به التهاب رگ‌های خونیِ مغز گفته می‌شه.
‫یعنی تومور نبود؟
‫من تومور ندارم؟
‫هی، باید راست‌شـو بهش می‌گفتی. ‫که تیری تو تاریکیـه.
‫مرسی. ‫اگه حق با هاوس باشه، ضرری نداره.
‫اگرم اشتباه کرده باشه، ‫به یه دخترِ دم مرگ یه امیدی دادم.
‫امید واهی.
‫اگه امید دیگه‌ای وجود داشت، ‫حتماً اونو بهش می‌دادم.
‫چرا داری شلوار بیلی رو بو می‌کنی؟
‫همچین کاری نمی‌کنم.
‫والا این‌طور به‌نظر می‌رسید.
‫داشتم زمین رو بو می‌کردم.
‫آها.
‫شما تو این کلاس‌تون ‫حیوون خونگی هم دارید؟
‫نه. ولی قبلاً یه موش داشتیم ‫اما «کارلی ال» یه کتاب انداخت روش.
‫چه بی‌احتیاط.
‫می‌خواید بوش کنید؟
‫نه. من دنبال بوی کپک‌ام.
‫- نیازی نیست. ‫- می‌تونید طوطی‌مون رو بو کنید.
‫تو که گفتی تو این کلاس ‫حیوون خونگی ندارین.
‫طوطی، پرنده‌ست.
‫
‫طوطی منشأ اصلی تب طوطی‌ـه.
‫ربطی به طوطیـه نداره.
‫و تب طوطی هم ممکنه منجر به
‫مشکلات عصبی ‫و بیماری‌های مغزی بشه.
‫- کلاسـه چند نفره بود؟ ‫- ۲۰ نفره.
‫چندتاشون مریض افتاده بودن خونه؟
‫هیچ‌کدوم، ولی...
‫هیچ‌کدوم. ولی با خودت فکر کردی ‫بچه‌های ۵ ساله
‫بهداشت پرندگان رو ‫از معلم‌شون بیشتر جدی می‌گیرن؟
‫خونه‌ش رو گشتین؟
‫اون ترنتون زندگی می‌کنه.
‫می‌تونم فردا صبح برم بهش سر بزنم ‫و کلید خونه‌شـو بگیرم.
‫مگه پلیس‌ها اجازه می‌گیرن
‫قبل این‌که بیان ‫صحنۀ جرم رو بررسی کنن؟
‫صحنۀ جرم نیست که.
‫اصلاً از کجا معلوم تو زیرزمین خونه‌ش ‫آشپزخونۀ مت‌آمفتامین نداشته باشه.
‫دختره معلم کودکستانـه.
‫منم اگه کودکستانی بودم، ‫بهش اعتماد کامل داشتم.
‫باشه. یه مثال برات می‌زنم.
‫اون خانمـه که ساندویچ ‫تخم‌مرغ و سالادت رو درست کرد،
‫چشم‌هاش شیشه‌ای شده. ‫متوجه شدی؟
‫خب طبق قوانین بیمارستان ‫اگه مریضی باید بشینی خونه.
‫ولی اگه ساعتی ۸ دلار در میاری،
‫یه‌جورایی به اون ‫ساعتی ۸ دلار نیاز داری، مگه نه؟
‫و روی تابلوی داخل دستشویی نوشته
‫که کارکنان بعد از استفاده از سرویس ‫موظفن دست‌هاشونـو بشورن،
‫ولی گمونم آدمی که ‫دماغ‌شـو با آستینش می‌گیره
‫بهداشت خیلی دغدغه‌ش نیست.
‫خب نظرت چیه، بهش اعتماد کنم؟
‫می‌خوام تو خونۀ بیمار دنبالِ ‫آلاینده، زباله و دارو باشی.
‫نمی‌شه که همین‌طوری ‫بی‌اجازه وارد خونۀ کسی شد.
‫مگه همین‌جوری وارد خونۀ فلکر نشدی؟
‫آره خبر دارم.
‫گزارش دادگاه مهر و موم شده.
‫شونزده سالت بود. ‫یه اشتباه بچگانه بود.
‫ولی معلم ورزش‌تون ‫زیاد زر زر می‌کرد.
‫باید یه نامۀ فدایت شوم براش بفرستی.
‫ازش تشکر کنم؟
‫خب...
‫من اینجا به یکی نیاز داشتم ‫که هوشِ خیابونی داشته باشه.
‫خب؟ کسی که بدونه کِی دارن ‫گولش می‌زنن، و خودش این‌کاره باشه.
‫باید ازت شکایت کنم.
‫مطمئنم نمی‌شه به‌خاطر ‫استخدام غیر قانونی از کسی شکایت کرد.
‫ولی منم مطمئنم ‫اگه به این دلیل که نخواستم
‫بی‌اجازه وارد خونۀ کسی بشم ‫اخراجم کنی، می‌تونم ازت شکایت کنم.
‫مشغول تحقیقات‌ام. ‫آدم‌ها خیلی جالبن، نه؟
‫چرا به ادلر استروئید دادی؟
‫چون‌که بیمارمـه.
‫با بیمار همین کارو می‌کنن، ‫بهشون دارو میدن.
‫نباید از روی حدسیات ‫دارو تجویز کنی.
‫حداقل بعد از آزمایش تاسکیگی و «منگله». ‫[افسر پزشک نازی در جنگ‌جهانی دوم]
‫داری منو با یه نازی مقایسه می‌کنی؟ ‫ایول.
‫درمان رو متوقف می‌کنم.
‫اون بیمار منـه.
‫اینجا هم بیمارستان منه.
‫من مریضش نکردم. ‫اون یه نمونۀ آزمایشی نیست.
‫یه نظریۀ محتمل راجع‌به بیماریش دارم.
‫بدون هیچ مدرکی.
‫هیچوقت مدرکی در کار نیست.
‫با یه سری علائم یکسان پنج دکتر مختلف...
‫پنج تا تشخیص مختلف میذارن.
‫تو که هیچ مدرک اثباتی نداری.
‫و هیچکس هیچی حالیش نیست، ها؟
‫پس چطوره که همیشه فکر میکنی حق با توـه؟
‫نمیکنم. فقط به نظرم کار کردن ‫با فرضِ اشتباه بودنِ حرفم، سخته.
‫و تو چرا اینقدر از اشتباه کردن می‌ترسی؟
‫چون من یه دکترم.
‫چون وقتی ما اشتباه میکنیم، ‫مردم می‌میرن.
‫اُه، بیخیال.
‫میدونی، قبلاً مردم بیشتر ‫از این به معلول‌ها احترام میذاشتن.
‫نه، حقیقتش نمیذاشتن.
‫حالت چطوره؟
‫خیلی بهترم، مرسی.
‫شما دکتر هاوس هستی؟
‫فکر کردم باید آقا باشه، ولی...
‫نه.
‫زیاد و سریع غذا نخور.
‫از طرفم ازش تشکر کن.
‫باشه.
‫باید درمان رو متوقف کنم، ‫رئیس؟
‫شانس آوردی.
‫جالبه، ها؟
‫باشه، یه بار دیگه.
‫خوبه.
‫بالاخره دکتر هاوس رو از نزدیک می‌بینم؟
‫خب، ممکنه توی سینما ‫یا اتوبوس بهش بر بخوری.
‫مردِ خوبی‌ـه؟
‫دکتر خوبی‌ـه.
‫میشه فقط یکی از این دو تا باشی؟
‫نباید واسه دکتر بودن به مردم اهمیت بدی؟
‫اهمیت دادن انگیزه‌دهنده‌ی خوبیه.
‫اون انگیزه‌ی دیگه‌ای پیدا کرده.
‫اینو حس میکنی، هر دو سمت؟
‫باشه، فشار بده. محکم‌تر. خیلی‌خب.
‫هاوس دوستته، ها؟
‫آره.
‫تو براش مهمی؟
‫فکر میکنم
‫مطمئن نیستی؟
‫دکتر هاوس همیشه دوست داره بگه؛ ‫«همه دروغ میگن».
‫حرف مردم مهم نیست. ‫کاری که میکنن مهمه.
‫آره. براش مهم هستم.
‫نمیتونم ببینم.
‫یه کوچولو کمک بدین اینجا!
‫تا یه مدت قفسه سینه‌ت درد داره.
‫لازم بود واسه ‫راه انداختنِ قلبت بهت شوک بدیم.
‫باشه، میتونی اینا رو طوری ‫بچینی که داستانش رو نشون بده؟
‫نمی‌تونست با ترتیب درست قرارشون بده.
‫ممکنه به خاطر نبود اکسیژن ‫حین تشنج صدمه دیده باشه؟
‫نه. پنج دقیقه بعد دوباره همون آزمایش ‫رو بهش دادم. هیچ مشکلی نداشت.
‫تغییر وضعیت ذهنیش گذراست،
‫توانایی حرف زدنش هم دقیقاً همینطوره.
‫خب حالا چی میشه؟
‫با توجه به جدیدترین علائم، ‫واضحه که بیشتر از قبل وارد ساقه مغز شده.
‫به زودی، نمیتونه راه بره.
‫به صورت دائمی نابینا میشه،
‫و بعد مرکز تنفس از کار می‌اُفته.
‫چقدر زمان داریم؟
‫اگه تومور باشه، ‫صحبتمون درمورد یکی دو ماه‌ـه.
‫اگه عفونی باشه، چند هفته‌ای داریم.
‫اگه مشکل عروقی باشه، ‫احتمالاً سرعتش از بقیه گزینه‌ها بیشتره.
‫شاید یه هفته.
‫تمام درمان‌ها رو متوقف می‌کنیم.
‫هنوز به نظر من یه تومورـه.
‫به نظرم باید برگردیم به پرتو درمانی.
‫به پرتو درمانی جواب نداد.
‫خب، شاید تازه بعد از شروع ‫استروئیدها نتیجه‌ش رو دیدیم.
‫نه، تومور نیست.
‫اون استروئید‌ها یه کاری کردن.
‫فقط نمیدونم چی کار.
‫پس میخوایم هیچ کاری نکنیم؟ ‫میخوایم مُردنش رو بینیم؟
‫آره، مُردنش رو تماشا می‌کنیم.
‫مشخص‌تر بگم، ‫قراره سرعت مُردنش رو تماشا کنیم.
‫الان خودت گفتی، ‫واسه هر تشخیص یه بازه‌ی زمانی داریم.
‫وقتی ببینیم با چه سرعتی داره اونو می‌کشه، ‫متوجه میشیم چیه.
‫و تا اون موقع، ممکنه کاری از دستمون بر نیاد.
‫باید یه کاری باشه که بتونیم بکنیم. ‫یه چیزی بهتر از تماشای مُردنش.
‫خب، من چیزی به ذهنم نمی‌رسه. ‫تو چطور؟
‫کثافت.
‫کمرون. ‫واسه چند ساعت لازمت دارم.
‫چی شده؟
‫وقتی دزدکی وارد خونه کسی میشی،
‫همیشه بهتره که یه دختر ‫سفید پوست همراهت باشه.
‫خونه‌ی اَدلر؟ ‫چرا از خودش کلید نگیریم؟
‫ما که نمی‌دونیم، ممکنه تو ‫زیرزمینش تولیدی شیشه داشته باشه.
‫خیلی خسته میشم.
‫دلیل دیگه‌ای هست که به خاطرش ‫فکر کنی سندروم خستگی مزمن داری؟
‫یه جورایی تعریف بیماریش همینه، نیست؟
‫یه جورایی تعریف بالا رفتن سن‌ـه.
‫ماه پیش چند دفعه سردرد گرفتم، ‫تبِ خفیف.
‫بعضی وقت‌ها خوابم نمی‌بره، ‫و توی تمرکز کردن مشکل دارم.
‫ظاهراً وقتی توی اینترنت ‫دنبال این چیزها میگردی تمرکزت خوبه.
‫داشتم فکر میکردم ممکنه «فیبرومیلاژیا» هم باشه.
‫عجب تشخیصی گذاشتی.
‫واسه اون درمانی هست؟
‫میدونی، فکر کنم ممکنه باشه.
‫من 36 تا وایکودین و یه دلار پول خورد میخوام.
‫اتاق معاینه شماره دو.
‫هاوس اعتقادی به تظاهر کردن نداره.
‫به نظرش زندگی زیادی کوتاه و زیادی دردناکه.
‫واسه همین راحت نظرش رو میگه.
‫تو زباله چیز جالب توجه‌ای نیست.
‫«من نظرم رو میگم» فقط ‫یه مدل دیگه‌ی گفتنِ «من یه عوضی‌ام»ـه.
‫شونزده سالم بود.
‫کنه رو نمیدونم، ‫ولی سگش مطمئناً کک داره.
‫من تونستم تا 17 سالگی بدون سابقه خلاف پیش برم.
‫آره؟ خب، مشخصه که ‫تو محله‌ی من بزرگ نشدی.
‫درسته. یه تیکه نون دزدیدی تا ‫خانوده‌ی گرسنه‌ت رو سیر کنی، درسته؟
‫همیشه وقتی دزدکی میری ‫خونه‌ی مردم چیزی می‌خوری؟
‫باید بیشتر از دی‌وی‌دی پلیرهاشون ‫به خوردنی‌هاشون احترام بذارم؟
‫- یکم میخوای؟ ‫- نه.
‫میخوای تا وقتی بیمار بمیره گرسنه بمونی؟
‫- نه. ‫- میدونی چیه؟
‫بعد از قرن‌ها برده‌داری، ‫چند دهه راهپیمایی حقوق مدنی،
‫و از بقیه مهم‌تر، ‫زندگی کردن مثل یه راهب،
‫و همیشه نمره کامل تو دانشگاه گرفتن، ‫به نظرت یه جورایی نفرت‌انگیزه...
‫با اینکه قانون شکنی کردم ‫یکی از بهترین شغل‌های کشور رو دارم؟
‫می‌خوریم، ‫بعد فرش رو بلند می‌کنیم.
‫- دانشگاه هاپکینز رفتی، درسته؟ ‫- آره.
‫پس نسبت به من دانشکده‌ی بهتری داشتی.
‫از من نمره‌های بهتری داشتی.
‫تو چطوری این شغل رو به دست آوردی؟
‫موقع دعوا چاقو کشیدی؟ ‫(تو هم سابقه خلاف داری؟)
‫تومور نیست.
‫داره خیلی سریع بدتر میشه.
‫نمیتونه بایسته.
‫سمی در کار نبود؟ دارو چی؟
‫چیزی که این علائم رو توجیه کنه نبود.
‫سابقه‌ی خانوادگی مشکلات عصبی؟
‫تا جایی که میشه با ‫دیدن کشوی لباس‌هاش فهمید نه.
‫گفتی «چیزی که این علائم رو توجیه کنه نبود»
‫چی پیدا کردی که این علائم رو توجیه نمیکنه؟
‫دکتر ویلسون با دروغ ‫راضیت کرد این بیمار رو درمان کنی.
‫اَدلر دختر عموش نیست.
‫مسخره‌ست. میتونی از خودش بپرسی. ‫میشه برگردیم...
‫- اون یهودی نیست. ‫- ریچل ادلر یهودی نیست؟
‫تو آپارتمانش خوکِ دودی خوردم.
‫دکتر فورمن، ‫خیلی از یهودی‌ها بستگان غیر یهودی دارن،
‫و خیلی‌هامون توجه‌ای ‫به حلال بودن گوشت نمی‌کنیم.
‫برام قابل درکه که دبیرستان رو...
‫بدون یاد گرفتن چیزی درمورد یهودی‌ها گذروندی، ‫ولی تو دانشکده پزشکی؟
‫باشه، شاید یهودی باشه، ‫ولی مطمئناً دختر عموت نیست.
‫جدی؟ این آقا...
‫حتی اسمش رو هم نمیدونی.
‫ریچل صداش کردی. ‫اسمش ربکاست.
‫بله. بله، اسمش ربکاست.
‫من ریچل صداش میکنم.
‫ای احمق!
‫گوش کن، اون...
‫تو رو نمیگم. اون.
‫گفتی هیچی پیدا نکردی.
‫هرچیزی پیدا کردم...
‫خوکِ دودی پیدا کردی.
‫خب؟
‫جایی که گوشتِ دودی هست، خوکِ خام هم هست.
‫جایی که گوشت خام باشه، ‫«نوروسیستیکوزیس» هم هست.
‫کرم نواری؟
‫به نظرت تو مغزش کرم داره؟
‫جور در میاد.
‫ممکنه سال‌ها باهاش زندگی کرده باشه. ‫اصلاً به فکرم نرسید که...
‫میلیون‌ها آدم هر روز گوشت خوک می‌خورن.
‫نتیجه‌گیری سریعیه که فکر کنیم کرم نواری داره.
‫باشه، آقای نورولوژیست،
‫وقتی به کسی که کرم نواری داره استروئید میدی چی میشه؟
‫یه خرده بهتر میشن، ‫و بعد بدتر میشن.
‫درست مثل اتفاقی که برای ربکا ادلر افتاد.
‫در حالت عادی، ‫اگه گوشت خوک رو خوب نپزی،
‫لاروِ کرم نواریِ زنده رو هضم میکنی.
‫یه سری قُلاب‌های کوچیک دارن،
‫می‌چسبن به روده‌ت، زندگی میکنن، ‫بزرگ میشن، تولیدمثل میکنن.
‫تولید مثل؟
‫فقط یه ضایعه‌ی غیرعادی داریم، ‫و اصلاً نزدیکِ روده‌ش هم نیست.
‫به خاطر اینکه این، یه حالت عادی نیست.
‫کرم نواری میتونه در روز 20 الی 30 هزار تخم تولید کنه.
‫حدس بزن کجا میرن؟
‫بیرون بدن.
‫همه‌شون نه.
‫بر خلاف لارو،
‫تخم میتونه راحت ‫از بین دیواره‌ی روده عبور کنه...
‫و وارد جریان خون بشه.
‫و جریان خون کجا میره؟
‫همه جا.
‫تا زمانی که کرم سالم بشه، ‫سیستم ایمنی حتی متوجه حضورش هم نمیشه.
‫کرم یه دیوار می‌سازه،
‫موادی ترشح میکنه تا ‫جلوی واکنش سیستم ایمنی بدن رو بگیره...
‫و جریان مایعات رو کنترل کنه.
‫واقعاً خیلی زیباست.
‫تا زمانی که سالمه. ‫پس چی کار کنیم؟
‫زنگ بزنیم دامپزشک، کرم کوچولو رو خوبش کنیم؟
‫واسه این کار دیره. داره می‌میره.
‫و همینطور که می‌میره، ‫این انگل توانایی کنترل...
‫سیستم دفاعی میزبان رو از دست میده.
‫سیستم ایمنی بیدار میشه، ‫به کرم حمله میکنه...
‫و همه‌چی شروع میکنه به متورم شدن.
‫و این واسه مغز خیلی بده.
‫هنوز ممکنه هزار تا گزینه دیگه باشه.
‫تعداد اِئوزینوفیل طبیعی بود. ‫(گلبول سفیدی که در بیماری انگلی زیاد میشه)
‫فقط در 30 درصد مواقع غیرطبیعی میشه.
‫هیچی رو اثبات نمیکنه.
‫نه، نه، نه. این...
‫نمی‌بینید؟ به علائم می‌خوره. تشخیص کامله.
‫همه چی رو توضیح میده.
‫ولی هیچی رو اثبات نمیکنه.
‫میتونم با درمان اثباتش کنم.
‫نه، نمیتونی.
‫الان پیشش بودم. ‫هیچ درمان دیگه‌ای نمیخواد.
‫هیچ آزمایش دیگه‌ای نمیخواد. ‫دلش میخواد بره خونه و بمیره.
‫میشه ما رو ببخشی، لطفاً؟
‫من دکتر هاوس هستم.
‫خوشحالم از نزدیک می‌بینمت.
‫رفتارت احمقانه‌ست.
‫یه کرم نواری توی مغزت داری.
‫خوشایند نیست، ‫ولی اگه کاری نکنیم،
‫تا آخرهفته مُردی.
‫واقعاً کرمی که میگی دیدی؟
‫وقتی حالت بهتر شد، ‫مدرک تحصیلیم رو نشونت میدم.
‫قبلاً هم مطمئن بودی مشکل التهاب عروقی دارم.
‫حالا نمیتونم راه برم و پوشک پام کردم.
‫این درمان میخواد چی کار کنه برام؟
‫حرف من یه درمان جزئیِ موقت نیست. ‫صحبتم یه علاجِ کامله.
‫ولی چون ممکنه اشتباه کرده باشم، ‫میخوای بمیری.
‫چی باعث شد معلول بشی؟
‫انسداد عروقی داشتم.
‫یه حمله قلبی؟
‫وقتی اتفاق می‌افته که جریان خون قطع میشه.
‫اگه توی قلب باشه، ‫میشه حمله‌ی قلبی.
‫اگه توی ریه‌ها باشه، ‫بهش میگن «آمبولی ریوی».
‫اگه توی مغز باشه، سکته‌ست.
‫واسه من تو عضلاتِ رانم اتفاق افتاد.
‫نمیشد کاریش بکنن؟
‫کُلی کار بود که میشد بکنن،
‫تشخیص‌شون اشتباه بود.
‫ولی تنها علامتِ موجود درد بود.
‫آدم‌های زیادی نیستن که مرگِ عضلانی رو تجربه کنن.
‫فکر کردی داری می‌میری؟
‫امیدوار بودم بمیرم.
‫پس تو دفترت قایم میشی، ‫قبول نمیکنی مریض ببینی،
‫چون از مُدلی که مردم ‫نگاهت میکنن خوشت نمیاد.
‫حس میکنی زندگی بهت نارو زده،
‫واسه همین میخوای سر دنیا تلافی کنی.
‫ولی از من میخوای با این وضعم بجنگم.
‫چرا؟
‫چی باعث شده فکر کنی ‫شرایط من خیلی بهتر از توـه؟
‫چیه؟ ‫می‌ترسی شبیه من بشی؟
‫فقط میخوام با یه ذره وقار بمیرم.
‫همچین چیزی نداریم.
‫بدن‌هامون از هم می‌پاشه.
‫بعضی وقت‌ها وقتی 90 سالمونه.
‫بعضی وقت‌ها قبل از اینکه حتی دنیا بیایم.
‫ولی همیشه اتفاق می‌افته، ‫و هیچوقت هیچ وقاری تو نیست.
‫فرق نمیکنه بتونی راه بری، ‫ببینی، خودت رو تمیز کنی.
‫همیشه بی‌ریخت‌ـه. همیشه.
‫میتونیم با وقار زندگی کنیم. ‫نمیتونیم باهاش بمیریم.
‫درمان نمیخواد.
‫شاید بتونیم از دادگاه دستور بگیریم، ‫خواسته‌هاش رو باطل کنیم،
‫ادعا کنیم ظرفیت ذهنی گرفتنِ چنین تصمیمی رو نداره.
‫ولی داره.
‫ولی میتونیم ادعا کنیم که بیماری...
‫باعث شده صلاحیتِ عقلانی نداشته باشه، درسته؟
‫اکثراً نتیجه میده.
‫اینجا همچین اتفاقی نیفتاده.
‫نمیخواد انجامش بده.
‫ربکا دیگه براش فقط یه پرونده‌ی خالی نیست.
‫بهش احترام میذاره.
‫پس واسه اینکه بهش احترام میذاری، ‫میخوای بذاری بمیره؟
‫پرونده رو حل کردم. کار من تموم شده.
‫بیمارها همیشه مدرک اثبات میخوان.
‫ما که اینجا ماشین نمی‌سازیم.
‫ضمانت نمیدیم به کسی.
‫فکر کنم بتونیم ثابت کنیم یه کرم‌ـه.
‫غیرتهاجمی‌ـه. خطری نداره.
‫کاملاً مطمئن نیستم، ولی...
‫آره، آره، آره. ایده‌ی وامونده‌ت چیه؟
‫تا حالا کرم رو زیر اشعه‌ی ایکس دیدی؟
‫یه ایکس‌ری صد ساله‌ی معمولیِ ‫قدیمی بدون ماده‌ی حاجب؟
‫مثل پوکه‌ی شاتگان درخشنده میشن، ‫درست مثل تصویر اِم‌آر‌آی.
‫که عکسش مثل همون سی‌تی‌اسکن‌ـه،
‫تصویری که گرفتیم و چیزی رو اثبات نکرد.
‫تراکم کیستِ کرم با مایعِ مغزی‌نخاعی یکسان‌ـه.
‫چیزی توی سرش پیدا نمی‌کنیم.
‫ولی چیس درست میگه.
‫راست میگه. باید اشعه ایکس ازش بگیریم.
‫ولی از مغزش نمی‌گیریم.
‫از پاش عکس می‌گیریم.
‫کرم‌ها عاشق عضلاتِ ران هستن.
‫اگه یکی تو مغزش باشه، ‫تضمین میکنم یکی توی پاش هم هست.
‫حرکت نکن، ربکا.
‫این که اینجاست...
‫لاروِ کرم‌ـه.
‫پس، اگه توی پام باشه، ‫توی مغزم هم هست؟
‫دنبال ضمانت میگردی؟
‫اونجاست. ‫احتمالاً بین 6 تا 10 ساله.
‫بیشتر از یکی دارم؟
‫احتمالاً.
‫خبر خوبی‌ـه.
‫الان چی کار کنیم؟
‫حالا حالت رو بهتر می‌کنیم.
‫آلبندازول.
‫- دو تا قرص؟ ‫- آره.
‫هر روز، واسه حداقل یک ماه، ‫با هر وعده غذایی.
‫- دو تا قرص؟ ‫- آره.
‫عوارض جانبی احتمالی درد شکمی،
‫تهوع، سردرد، سرگیجه، ‫تب و ریزش موـه.
‫احتمالاً حتی اگه تمام این عوارض هم...
‫پیش بیاد مجبورت کنیم قرص‌ها رو ادامه بدی.
‫چرا منو استخدام کردی؟
‫مهمه مگه؟
‫یه جورایی کار کردن واسه ‫کسی که احترامی برات قائل نیست سخته.
‫- چرا؟ ‫- دنبال جوابی واقعاً؟
‫نه. فقط اینطور به نظر میاد ‫چون جوابی به فکرت نمی‌رسه.
‫اینکه من چی فکر میکنم فرقی ایجاد میکنه؟
‫من یه عوضی‌ام. تنها چیزی که ‫مهمه اینه که خودت چی فکر میکنی.
‫میتونی از پس این کار بر بیای؟
‫یه سیاه‌پوست رو به خاطر ‫سابقه‌ی خلافش استخدام کردی.
‫نه. قضیه نژادی نبود.
‫من یه سیاه‌پوست ندیدم.
‫فقط یه دکتر دیدم که سابقه‌ی مجرمانه داره.
‫چِیس رو استخدام کردم چون باباش زنگ زده بود.
‫تو رو استخدام کردم چون خیلی خوبی
‫منو استخدام کردی که همه کارات انجام شه؟
‫باورم نمیشه از این موضوع شوکه شدی.
‫به علاوه، حرفم این نبود.
‫نه، استخدامت کردم چون خیلی خوبی.
‫مثل این می‌مونه که یه قطعه ی ‫هنری قشنگ توی لابی داشته باشی.
‫من جزءِ بهترینِ کلاسم بودم.
‫ولی نفر اول نبودی.
‫یه دوره‌ی کارآموزی توی کلینیکِ «مِیو» گذروندم.
‫آره. متقاضیِ خیلی خوبی بودی.
‫ولی نه بهترین.
‫به خاطر این ناراحت میشی؟ جدی؟
‫که فکر کنی جای اینکه ‫به خاطر نعمتِ ژنتیکی باهوش بودن...
‫استخدامت کنن، ‫واسه نعمتِ ژنتیکی زیبایی استخدام شدی؟
‫واسه رسیدن به اینجا خیلی سخت کار کردم.
‫ولی مجبور نبودی.
‫مردم مسیرهایی رو ‫انتخاب میکنن که بزرگ‌ترین پاداش‌ها رو...
‫رو با کم‌ترین تلاش ممکن به دست بیارن. ‫قانون طبیعت‌ـه، و تو ازش سرپیچی کردی.
‫واسه این استخدامت کردم.
‫میتونستی با یه مردِ ثروتمند ازدواج کنی. ‫میتونستی یه مُدل بشی.
‫کافی بود خودت رو نشون بدی ‫تا مردم کُلی چیزی به پات بریزن.
‫خیلی چیزها.
‫ولی این کار رو نکردی.
‫عوضش دهن قشنگ خودت رو سرویس کردی.
‫الان باید اینو تعریف حساب کنم؟
‫زن‌های دانشکده‌ ی پزشکی نمیرن،
‫مگه اینکه به اندازه‌ی زیبایی‌شون آسیب دیده باشن.
‫کسی از اعضای خانوادت ازت سوءاستفاده کرده؟
‫- نه ‫- بهت حمله شده؟
‫نه!
‫ولی آسیب دیدی، مگه نه؟
‫باید برم.
‫تعقیبش کردم.
‫اوه
‫نمیتونستم به حرفی که اون دکتره زد فکر نکنم.
‫گفتم که به حرفش گوش نکن. ‫اون یه احمقه.
‫من نارنجی شده بودم!
‫نمیخوام بدونم چی دستگیرت شده.
‫برات مهم نیست؟
‫من دکترت هستم.
‫با من خوب بودی و با این بیمارستان خوب بودی. ‫معلومه که برام مهمه.
‫ولی نمیدونم این گفتگو ‫چطور میتونه پایانِ خوبی برام داشته باشه.
‫یا اینکه زنت می‌خواد ولت کنه،
‫یا این‌که نه،
‫و اومدی اینجا چون فکر میکنی باید اونو اخراج کنم.
‫ولی نمیتونم. ‫حتی اگه پولت رو از دست بدم.
‫اون لجن بهترین دکتریـه که داریم.
‫حالت بهتره؟
‫جای شکایتی نیست.
‫همونطور که میدونی، ‫بیمارستان قوانین خاصی داره.
‫و همونطور که اینم میدونی، ‫علاقه خاصی داریم ندیده بگیریمشون.
‫ولی فکر کنم اگه کمکمون نکنی...
‫این یکی یه خرده تابلو میشه.
‫اگه کسی پرسید، ‫یازده تا دختر و پنج تا پسر داری.
‫سلام! ببین کی اینجاست!
‫خیلی خوشحالم می‌بینمتون. ‫دلم براتون تنگ شده بود.
‫این واسه منه؟
‫قشنگه.
‫[خوشحالیم که نمردی، خانم ربکا]
‫اُه، دوستتون دارم، بچه‌ها.
‫میخواستم از دکتر هاوس تشکر کنم، ‫ولی دیگه نیومد منو ببینه.
‫اون بیماریت رو درمان کرد. ‫تو نتونستی بیماریش رو درمان کنی.
‫باشه، از تک تکتون یه بغل و ماچ میخوام!
‫همین الان بیاین بالا!
‫[درمانگاه؛ ‫پرینستون پلینزبورو، بیمارستان آموزشی]
‫اونجا.
‫نگه دار.
‫بیهوش‌ـه.
‫گفتی دختر عموت‌ـه.
‫چرا دروغ گفتی؟
‫باعث شد پرونده رو قبول کنی.
‫به دوستت دروغ گفتی تا یه غریبه رو نجات بدی.
‫فکر نمیکنی یه ذره ناجور باشه؟
‫تو هیچوقت به من دروغ نگفتی؟
‫من هیچوقت دروغ نمیگم.
‫آها، درسته.
‫چرا این کار رو میکنیم؟
‫چون دکتر هستیم.
‫اگه اشتباه کنیم، مردم می‌میرن.
‫دکتر هاوس؟ یه بیمار دارین.
‫میگه دارو‌هاش تموم شده.
‫یه دلاری خُرد داری؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫| ترجمه از سـروش و رضا کارگران |