‫کادمیم.
‫یکی از مواد شیمیایی ای بود که ‫استراتا استفاده می کرد.
‫گفتن بدون آسیب به محیط زیست دور ریختنش،
‫ولی... اگه دروغ گفته باشن چی؟
‫یادتون نره. ‫موعد تحویل گزارش های آزمایشگاه، فرداست.
‫[صنایع استراتا تکنولوژی]
‫هیلدی؟
‫[اسپانسر این مراسم: صنایع استراتا تکنولوژی]
‫[تأمین کننده: صنایع استراتا تکنولوژی]
‫[از صنایع استراتا تکنولوژی تقدیم به شما]
‫[از حمایت شما در این پروژه ممنونیم. ‫«صنایع استراتا تکنولوژی»]
‫[این پروژه به زودی اجرا می شود]
‫[شهرستان اری هاربور و صنایع استراتا تکنولوژی]
‫این کسب و کار خانوادگیِ منه.
‫از بابام و پدربزرگم بهم به ارث رسیده.
‫جوری داشتم به این نماد نگاه می کردم ‫که انگار معنای خاصی داره. همه جا هست!
‫دوستان!
‫دوستان، الان فهمیدم استراتا همه جاست.
‫تو!
‫هیلدی، می خوای بیای اینجا؟
‫هیلدی، ایشون رو یادت میاد؟
‫گرانت ویلیامز هستم.
‫رئیس استراتا.
‫خوشحالم دوباره می بینمت.
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫خب، برام درخواست فرستادی که اظهار نظر کنم.
‫صنایع استراتا تکنولوژی توی کارخونه ـش ‫از کادمیم استفاده کرده،
‫و حالا داره توی آبمون پیداش می شه.
‫شما مسئول مسموم کردنِ منبع آب شهرمون هستید ‫آقای ویلیامز؟
‫نه، به هیچ وجه!
‫یه نشتی کوچیک توی یکی از ‫ساختمون های قدیمیِ استراتا بود که تمیزش کردیم.
‫مگه وات منیجمنت صاحب اون زمین نبود؟
‫پس این یارو برای تو کار می کنه.
‫اون یکی از شرکت های فرعی ـمونه.
‫پس یه شرکت کاغذی ـه.
‫دیدم توی اون جزیره داشتید چیکار می کردید.
‫فکر می کنم دارید لاپوشونی می کنید.
‫درک می کنم که شاید اینطور به نظر بیاد،
‫و متأسفم که بیشتر شفاف سازی نکردیم،
‫ولی واقعاً فقط یه مشکل داخلی ـه.
‫باور کنید من فقط به فکر صلاحِ اری هاربور هستم.
‫پس روراست باش.
‫مسئولیت کاری که کردی رو قبول کن.
‫انگار این قضیه برای تو ‫ یه جور خصومت شخصی ـه، هیلدی.
‫یه جورایی به نظر میاد که ‫نیاز داری آدم بَده باشم.
‫خبرنگارهای خوب از این کارها نمی کنن، مگه نه؟
‫وقتی ملت مقاله ام رو بخونن ‫می بینیم که مردم چه فکری می کنن.
‫چون به نظرم احتمالاً تو آدم بَده باشی.
‫فکر می کنم بزرگترها ‫باید بیرون یه صحبتی با هم داشته باشن.
‫پس استراتا واقعاً مسئول اون نشتی شیمیایی ـه.
‫هیچوقت نگفتم مسئولیم. ‫ما توی تمیزکاریش دست داشتیم.
‫خیلی خب، پس اگه مصاحبه رو منتشر کنه ‫از نظرتون ایرادی نداره.
‫می تونه بکنه.
‫ولی نمی دونم چه فایده ای داره. ‫همونطور که گفتم قبلاً بهش رسیدگی کردیم.
‫باور کنید اصلاً دلم نمی خواد...
‫کسی توی این شهر تحت مسئولیت من، آسیبی ببینه.
‫ولی دیگه کار از کار گذشته.
‫می دونی، بابام توی استراتا کار می کرد.
‫کاشف به عمل اومد که شرکتتون داشته یه مدت ‫از اون مواد شیمیایی استفاده می کرده. دو دهه بوده؟
‫یا اصلاً بیشتر از اینا بوده؟
‫اون زمان نمی دونستن که خطرناکه.
‫روال کارها همینطور بوده.
‫ولی دلیل نمی شه که الان بخوایم ‫مردم رو از اری هاربور فراری بدیم، مگه نه؟
‫قیمت املاک میاد پایین. شغل ها کم می شن.
‫فکر نکنم شهر برای همچین کاری ازتون تشکر کنه.
‫الان این مثلاً یه جور تهدیده؟
‫حتماً نباید تهدید باشه. ‫می تونه یه حق انتخاب باشه.
‫شما پدر و مادر اون هستید.
‫باید دخترتون رو کنترل کنید.
‫صحیح! صحیح!
‫خب، به ویراستارم ایمیل زدم،
‫و کلی درخواست برای ‫«قانون آزادی دسترسی به اطلاعات دولتی» دادم.
‫خب؟
‫می دونی، بایگانی هایی که بابام از اون زمان داره،
‫با داستانی که گرانت داره به خوردمون می ده ‫همخونی ندارن.
‫خب، بیا امیدوار باشیم ‫استراتا کلی مدارک مرتبط به هم داشته باشه.
‫آره، ولی بیا امیدوار باشیم که ‫یه عمر طول نکشه تا مرتبشون کنیم.
‫حالا بیا و به هیلدی فرمالیتۀ اداری رو توضیح بدی.
‫فکر می کنی کار درستی کردیم ‫که گذاشتیم اون خبر رو منتشر کنه؟
‫خودش اومد. چه خبرا؟
‫خبرم رو از دیشب گذاشتم روی سایت...
‫ولی هیچکس نمی خونتش.
‫دانی و اسپون چی؟
‫اون دیگه خیلی به مجله اهمیتی نمی دن.
‫فکر می کنم خیلی از دستم عصبانی باشن.
‫ازشون به خاطر اتفاقی که توی کلانتری افتاد ‫عذرخواهی کردی؟
‫آخه می دونی، حتماً خیلی براشون ترسناک بوده.
‫آره، بابایی ندارن که سه بار تا حالا دستگیر شده.
‫ایول! خوشم اومد!
‫فکر می کردم منتشر کردنِ مقاله، ‫اوضاع رو درست می کنه.
‫اگه حقیقت فاش بشه ‫استراتا دیگه نمی تونه بهشون آسیبی بزنه.
‫به نظر من که دوست هات بیشتر از استراتا ‫براشون مهمه که تو ناراحتشون نکنی.
‫خب حالا چیکار کنم؟
‫بشین ببین چی می گن. ‫نشون بده که شرمنده ای.
‫می دونی چیه؟ ‫فقط یه مدت بیشتر روی دوست هات تمرکز کن.
‫- مگه مدرسۀ شور و حال نیست؟ ‫- هفتۀ شور و حال!
‫هفتۀ شور و حالِ مدرسه. ‫هفتۀ شور و حال یا یه چیزی تو این مایه ها؟
‫حالا که حرف مدرسه اومد وسط: ‫ببینم، چرا یونیفرم مدرسه ـت رو نپوشیدی؟
‫نمی دونم متوجه شدین یا نه،
‫ولی من خیلی از اون افرادی نیستم که ‫شور و حال مدرسه رو داشته باشم.
‫اون مال منه.
‫سلام، جونیور، ببخشید که همه ـش...
‫صبر کن ببینم، چی؟
‫- چی شده؟ ‫- بزن اخبار.
‫خب؟
‫خیلی خب. باشه. دوباره بهت زنگ می زنم.
‫داریم به صورت زنده از مزرعۀ خانوادگی جانسون ها...
‫که به تازگی به خاطر مواد شیمایی ای که توی زمینش...
‫پیدا شده، براتون پخش می کنیم.
‫جونیور مزرعه رو فروخت؟
‫نباید تسلیم بشه.
‫می خوام همه چیز رو شفاف سازی کنم.
‫در یکی از ساختمون های قدیمی ـمون ‫که مواد شیمیایی به طرز نامناسبی...
‫توش ذخیره شده بودند ‫اثراتی از کادمیم پیدا شد.
‫گرچه فوراً به مقامات مسئول خبر دادیم،
‫و پاکسازیِ تمام و کمالی انجام دادیم.
‫آقای ویلیامز. آقای ویلیامز.
‫خطری برای سلامت عموم داره؟
‫به هیچ وجه. هیچوقت نداشته.
‫- این دیگه نوبرشه! ‫- ولی داره دروغ می گه.
‫آره، ولی داره خبر رو دستکاری میکنه، مگه نه؟
‫به نفع خودش تحریف می کنه.
‫ما این زمین رو خریدیم تا ‫یه ساختمان انبار جدید بسازیم،
‫تا بدون هیچ خطری ‫هر پسماند فاضلاب صعنتی ای رو محصور کنیم.
‫همۀ این کارها برای اینه که ‫از اری هاربور محافظت کنیم،
‫شهری که دوستش داریم!
‫شهری که سال های زیادیه بهش می گیم خونه. ‫ممنون!
‫چطور جلوی شیرابه ها رو می گیرید؟
‫آقای ویلیامز. آقای ویلیامز.
‫انتظار دارید کِی ساختنِ این ساختمون رو شروع کنید؟
‫پس همین؟ تحقیقات تموم شد؟
‫حالا هیچکس حقیقت رو در مورد کاری که ‫با جونیور یا بابابزرگ کردن نمی فهمه.
‫ایشون گرانت ویلیامز، ‫رئیس صنایع استراتا تکنولوژی بودند...
‫که خیال مردم رو راحت کردند ‫که دلیلی برای نگرانی نیست.
‫فکر کنم این آخریشون بود.
‫می دونم ناراحتی، مک.
‫ولی چاره ای نداشتم.
‫آدم همیشه چاره داره.
‫خودت اینو بهم یاد دادی.
‫تست رو که دیدی. ‫فاسد بود!
‫باید مزرعه ام رو به استراتا می فروختم ‫وگرنه دولت مصادره ـش می کرد.
‫- کاری از دستم بر نمیومد. ‫- فقط مزرعۀ تو نبود.
‫تاریخچۀ خانواده ـمون بود.
‫میراثمون، نام خانوادگیمون، همه چیزمون!
‫تا جایی که تونستم جلوشون وایستادم.
‫می تونستیم درستش کنیم.
‫چطور؟ از پس هزینه های پاکسازی بر نمیام.
‫همینجوریش هم به زور یه پولی ازشون گرفتم،
‫و اگه حتی یه دونه از این حیوانات ‫به خاطر اون آب مریض بشن، مقصرش منم.
‫اگه راه دیگه ای بود، من...
‫همه ـش قیافۀ بابابزرگ رو می بینم.
‫احساس می کنم دارم خاطراتم رو می فروشم.
‫انگار دارم یه بخشی از خودمو می فروشم.
‫بابایی!
‫چقدر وقت داریم؟
‫تا وقتی که ملکمون رو ازمون بگیرن.
‫حدود یه هفته. شایدم دو هفته.
‫باید برای همۀ این حیوانات، خونۀ جدید پیدا کنم.
‫ازشون وقت بخر، بابایی.
‫تا جایی که می تونی ازشون وقت بخر. ‫باید یه فرصتی بهم بدی تا اینو درست کنم.
‫الان قدرت درست و حسابی ای دارم.
‫حتماً یه کاری هست که از دستم بر میاد.
‫- این چیه پوشیدی؟ ‫- خودت چی پوشیدی؟
‫چرا؟
‫ببخشید، فقط نمی دونستم همچین آدمی هستی.
‫یعنی، اهل شور و حال مدرسه!
‫ولی در یه حدی می دونستی. ‫فکر میکنم می دونستی.
‫آخه ببین، من الان کاپیتان تیم اول فوتبالم. ‫پس قشنگ همچین آدمی هستم.
‫وای نه!
‫شوخی می کنم. ‫این لباس تمرین فوتباله.
‫وای خدا.
‫حالا امشب اِما می خواد برای ‫گردهمایی روحیه بخش بیاد؟
‫ببین، می دونم رفتارم نسبت بهش عجیب بود ‫ولی اون دوستته،
‫و می خوام بیشتر بشناسمش.
‫می دونم که برات شخص مهمیه.
‫نه دیگه مشکلی نداریم.
‫- ببین، الان تو داری اوضاع رو عجیب می کنی. ‫- نه، نمی کنم!
‫- چرا داری می کنی. ‫- نه، ایثن!
‫داری به عکس های خودت و مامان نگاه می کنی، بابا؟
‫به جایی رسیدی؟
‫خب، چند تا از کارمندان دیگۀ کارخونۀ پنجم ‫از اون زمان رو پیدا کردم،
‫ولی اصلاً شکایت مردمی از استراتا پیدا نمی کنم.
‫خب، چون شرکت شهرستانی ـه، ‫مردم خیلی بهش اعتماد دارن.
‫آره، ولی نمی شه ما تنها خانواده ای باشیم...
‫که به یه چیزی شک کردیم، نه؟
‫آره، خب، شاید یکی از اولین هایی باشیم ‫که در موردش سکوت نکردیم.
‫صبر کن، بذار اونو ببینم.
‫- چی؟ ‫- چی شده، متی؟
‫وای! این روز رو یادم میاد.
‫این تولد ریچی توی فرودگاه بود.
‫پس می شه آخرین تولدی که ‫با همدیگه بودین، مگه نه؟
‫آره، آره، همینطور بود.
‫وای، فراموش کرده بودم.
‫هنک گیلیس هم اونجا بود.
‫آره، درسته. ‫داشت یه سری از هواپیماها رو نشونمون می داد.
‫یه جور هدیه برای تولد ریچی بود.
‫آره، این باید دقیقاً قبل از سقوط بوده باشه.
‫جعبۀ سیاه!
‫آره.
‫تو...
‫هنک رو یادت میاد، بابا؟
‫یادت میاد اون روز باهاش حرف زده باشی؟
‫به نظر از چیزی ناراحت میومد؟
‫مادرت فکر می کرد توی این عکس، ‫قشنگ شبیه من شدی.
‫آره خب، راست می گه.
‫آره، راست می گه.
‫سلام بچه ها. می شه کمک کنم؟
‫حتماً.
‫می تونی هر کاری بخوای بکنی. ‫اینجا یه کشور آزاده!
‫اسپون، از این چیزای روی شونه ـت خوشم میاد.
‫بهشون می گن سردوشی. ‫و ممنون!
‫دانی، امروز بابات میاد دنبالت؟
‫همیشه از دیدنش خوشحال می شم.
‫آره، از وقتی که از کارش تنزل درجه گرفته ‫وقت داره منو اینور و اونور ببره.
‫قرار بود توی استراتا ‫یه تیم جدیدِ کامل رو مدیریت کنه....
‫بعدش یهویی به این نتیجه رسیدند که ‫فایده ای نداره.
‫وجهۀ منفی به خاطر ارتباط با دشمن!
‫فکر می کنید به خاطر ما باشه؟
‫به خاطر مجله؟
‫نه، هیلدی. ‫فکر می کنم به خاطر تو بوده.
‫ببین، ما رو با بزرگترین شرکت شهر در انداختی.
‫اونا فقط بهمون خدمات اجتماعی ندادن.
‫دارن سر بابام خالی می کنن.
‫صبر کن!
‫یالا نهنگ ها، می خوایم بشنویم!
‫ما شور و حال نهنگی داریم.
‫ایول نهنگ ها!
‫آره، نهنگ ها!
‫درود بر نهنگی ها!
‫این هفته بازی های مهمی در پیش داریم،
‫اولش با بازی تیم اول پرستارۀ فوتبالمون شروع می شه،
‫و یادتون نره که تیم اول بسکتبالمون...
‫می ره برای یه پیروزی قاطعانۀ دیگه.
‫می شه گزارش عملکردمون رو امضا کنید؟ ‫برای اینکه ثابت بشه وظیفه نشناس نیستیم.
‫- مجرم ها دانشگاه می رن؟ ‫- احتمالاً نه، دانی. احتمالاً نه!
‫شماها مجرم نیستید. فقط اشتباه کردید.
‫آدما اشتباه می کنن.
‫می دونید، یکی از چیزهایی که...
‫بعد از اتفاقِ مامانم، ‫از طرز برخورد مردم باهام یاد گرفتم...
‫اینه که صرفاً چون مردم در موردتون حرف می زنن ‫دلیل نمی شه که حرفاشون درست باشه.
‫رابطه ای که شما سه تا دارید ‫ارزشش از هر چیزی بیشتره.
‫مدیر کالینز، می شه یه لحظه باهاتون صحبت کنم؟
‫- دو دقیقه وقت می خوام. ‫- باشه.
‫ببینید بچه ها، واقعاً شرمنده ام.
‫هیچوقت قصد نداشتم دودش توی چشم کسی بره، ‫مخصوصاً بابای تو، دانی!
‫هیچ خبری ارزش از دست دادنِ دوستیِ شماها رو نداره.
‫می خوام یه راهی برای درست کردن اوضاع پیدا کنم.
‫پیدا می کنی! پیدا می کنیم!
‫با همدیگه!
‫خدا رو شکر. ‫فکر می کردم قالم گذاشتی.
‫هرگز! همیشه هواتو دارم، ایز!
‫مزاحم که نشدم؟
‫نه، با ما بگرد.
‫به نظرم به این آدمای ‫اهل گردهماییِ روحیه بخش نمی خوری، اِما!
‫واقعاً؟
‫اونوقت چرا، ایثن؟
‫به نظرت خیلی پر جنب و جوش نیستم؟
‫خیلی وحشتناکه، مگه نه؟ این همه آبی رو می گم.
‫آره، راست می گی. ‫بیاید از اینجا بریم.
‫صبر کن، واقعاً؟ ‫کجا بریم؟
‫بیاید. من ماشین آوردم.
‫سلام، ایز.
‫سلام.
‫شماها اینجا چیکار می کنید؟ ‫مگه گردهماییِ روحیه بخش فقط مال دبیرستان نیست؟
‫- باید خدمات اجتماعی انجام می دادیم. ‫- واقعاً؟ مگه چیکار کرده بودین؟
‫ورود غیرقانونیِ مجرمانه!
‫ولی به طرز هدفمندی!
‫برای یه هدف خوب!
‫خیلی خب، حله. ما دیگه داریم می ریم.
‫آره، من ماشین بابام رو آوردم.
‫شما آدم کوچولوها می خواید برسونمتون؟
‫شایدم بتونیم با همدیگه یاغی گری کنیم!
‫- فکر کنم شوخی نمی کنه. ‫- واقعی ـه؟
‫- واقعاً می ریم؟ ‫- شماها میاید یا نه؟
‫آره. وقت داریم.
‫اینکه استراتا داره خبرتون رو ‫اینجوری تحریف می کنه، خیلی حال گیره!
‫- حالا حرکت بعدیتون چیه؟ ‫- هنوز حرکتی نداریم.
‫می تونیم یه خبر دیگه بنویسیم ‫ولی اونو هم تحریف می کنن.
‫به نظر میاد این شهر قهرمان های لازم رو داره ‫ولی هیچکس گوشش بدهکار نیست.
‫من نمی خوام قهرمان باشم.
‫می خوام خبرنگار باشم.
‫خب، فرقش چیه؟
‫خب، بابامون همیشه می گه کار یه روزنامه نگار ‫اینه که مشاهده کنه.
‫منتشر کردنِ مقاله، آب رو پاکسازی نمی کنه.
‫ولی مقاله ها می تونن کاری کنن مردم اهمیت بدن.
‫می تونن به مردم انگیزه بدن تا تغییر کنن.
‫خیلی بَده که حرف های استراتا ‫خیلی بیشتر از ما شنیده می شه.
‫این دلیل نمی شه که دست از تلاش برداریم.
‫فکر می کنم همیشه یه نفر توی دنیا هست ‫که داره گوش می ده.
‫یه نفر که لازم داره صدای ما رو بشنوه.
‫آره، تازه حتی اگه الان به بن بست رسیدین...
‫فقط باید یه راه ورود دیگه پیدا کنید.
‫فکر کنم یه ایده ای داشته باشم.
‫مامان من، دستیار گرانت ـه.
‫صبر کن ببینم، چی؟
‫و همۀ اون فایل ها، همینجوری توی کامپیوترش هستن.
‫توی خونۀ من! ‫که کیلدش رو دارم!
‫نمی دونم والا. مطمئنی؟
‫نمی خوام کسی به دردسر بیفته.
‫آره، اون جلیقه های نارنجی راستای کار من نبودن.
‫چیزی نمی شه.
‫فقط یه نگاه مختصر میندازیم ‫تا ببینیم چیزی مشکوک به نظر میاد یا نه.
‫- هر چی نباشه این آب ماست! ‫- منم مامانم رو می شناسم.
‫اگه استراتا واقعاً این مدت داشته ‫شهر رو مسموم می کرده،
‫مامانم خوشحال می شه که به همه هشدار دادیم.
‫بالاخره باید از خودتون بپرسین:
‫من یه مَردم یا یه موش ترسو؟
‫من یه مَردم!
‫ولی، چی بگم، مامانت یه موقع تعجب نمی کنه...
‫که همینجوری به خونه ـتون دعوتشون کنیم؟
‫ببینم، ایز. ‫تا حالا مامان ایثن رو دیدی؟
‫نه، ایثن از من خجالت می کشه.
‫اون تو رو می شناسه.
‫این... این فکر خوبیه. ‫خیلی باهوشی!
‫- داری از چی حرف می زنی؟ ‫- بعدش می تونیم...
‫درب پشتی! دقیقاً!
‫صبر کنید... الان قضیه چیه؟
‫ایز، وقتشه که با پدر و مادرش آشنا بشی.
‫مراقب باش. مراقب باش.
‫این ضربۀ مهمیه. مراقب باش.
‫این کار رو نکن! این کار رو باهام نکن! وای پسر!
‫شاید بهتر باشه این مدیریت مزخرف مدرسه رو تموم کنی ‫و بری توی این حرفه ای بشی.
‫نگران نباش. پولت رو ازت نمی گیرم.
‫- سلام. چی براتون بیارم؟ ‫- ایول!
‫بَه بَه، ببین کی اینجاست.
‫- فقط دست تکون بده. ‫- نه!
‫اصلاً زشت نیست.
‫لازم نیست نگران چیزی باشی.
‫کیم!
‫فرانک!
‫حالتون چطوره؟
‫با وجود همه چیز، خوبیم!
‫می دونی، چون تازگی اخراجم کردی.
‫آره، اون رو می گی!
‫ببین، فرانک، تو منو می شناسی.
‫می دونی نمی خواستم این کار رو بکنم.
‫فقط زیر فشار زیادی هستم.
‫کلی نظارت! ‫کلی آدم که باید راضی نگهشون داشت.
‫همه ـش بخشی از رئیس بودنه!
‫آره من درک می کنم.
‫همیشه می خواستم مسئولیتم بیشتر بشه.
‫فکر کنم نمی دونستم که وقتی عزیزانم درد می کشن ‫چقدر دردناکه!
‫ببین، توی کلانتری داری خیلی خوب پیش میری. ‫من اصلاً نمی خوام سد راهت بشم.
‫خوبه.
‫پس برگرد.
‫- جدی می گی؟ ‫- می دونی که جدی ام.
‫می خوام در مورد استراتا تحقیقات راه بندازم،
‫و به یه نفر نیاز دارم که بتونم بهش اعتماد کنم.
‫گور بابای رادرفورد.
‫حالا ببین.
‫اگه منتظری التماست کنم،
‫تا صبح اینجاییم!
‫باشه، باشه.
‫آره، حالا بهش فکر می کنم، رئیس!
‫حالا می خوای کمکم کنی ‫این کوسه ای که اینجاست رو شکست بدیم؟
‫داره منو می کُشه!
‫اوه اوه!
‫اینو بگیر. اینو بگیر.
‫کُتش رو در میاره!
‫می دونی، همیشه خودمو به خاطر اون زمانی که ‫ازش استفاده نکردیم، سرزنش می کردم.
‫زمانی که با هم حرف نمی زدیم رو می گم.
‫می دونی، استراتا این کار رو باهاش کرده.
‫- مامان؟ خونه ای؟ ‫- من اینجام، عزیزم.
‫عه!
‫سلام.
‫بهم نگفته بودی مهمون داریم.
‫مامان، می دونی که چقدر از ایزی برات گفتم،
‫و اینکه پدر و مادرش چقدر لطف کردن ‫و گذاشتن اون شب خونه ـشون بخوابم.
‫- همون موقع که تو و بابا داشتید... ‫- سر همدیگه داد می زدیم؟
‫می خواستم بگم داشتید حرف می زدید، ‫ولی آره!
‫خلاصه، این خودشه.
‫این نامزدم، ایزی ـه.
‫تو نامزدمی و این مامانمه.
‫خب، واقعاً از دیدنتون خوشحالم، خانم دلوکا!
‫جینا! فقط جینا صدام بزن. ‫چقدر خوب شد که بالاخره اومدی اینجا.
‫وای! اینجا خونۀ شماست؟
‫خیلی تمیز و قشنگه!
‫ممنونم.
‫نه اینکه فکر کنم کثیفی چیزی ـه.
‫فقط خیلی قشنگه!
‫شماها خیلی به هم میاید. ‫جدی می گم.
‫بیاید تو.
‫کاپشنت رو می دی به من؟
‫ممنونم.
‫می خوایم طاس کبابِ مرغ بخوریم.
‫- بَه بَه، من عاشق طاس کبابِ مرغم. ‫- چه خوب.
‫- امیدوارم گرسنه باشی. ‫- آره، دارم می میرم از گرسنگی!
‫در واقع این غذای مورد علاقۀ ایثن ـه.
‫اینجا رو داشته باش! ‫حالا امروز مدرسه چطور بود؟
‫خوب بود! ‫یعنی، به اندازه ای که مدرسه ها می تونن خوب باشن!
‫رمز عبور.
‫زود باش، هیلدی. ‫رمز عبور هر 30 ثانیه یه بار عوض می شه.
‫بچه ها، مطمئنید باید این کار رو بکنیم؟
‫وای خدا!
‫- تا اینجاش رو اومدیم دیگه. ‫- سرنوشت کل شهر...
‫- ...به ما بستگی داره. ‫- فقط تایپش کن، هیلدی!
‫باشه.
‫[هشدار امنیتی] ‫[در حال ارسال آدرس]
‫چی؟
‫اصلاً داریم دنبال چی می گردیم؟
‫- وای! ‫- هیس!
‫ببینید.
‫این همون کسیه که توی نقاشی عمارت بود.
‫فامیلیِ مادربزرگِ گرانت، وودراف بوده.
‫اون عمارت باید مال اون باشه.
‫می دونستم! ‫از درب و دیوار اونجا، نمادهای روشن ضمیران می ریخت
‫- صبر کن! ‫- چی شده؟
‫لیسکو!
‫به حرکت روی مسیر روی نقشه ادامه بدهید.
‫چرا یه مُشت پرونده در مورد خانواده ام اینجاست؟
‫اطلاعات همه ـمون اینجاست.
‫لیست آدمکُشی ـه.
‫لیست آدمکُشی نیست. نترسونش.
‫می خوان از شر همه ـمون خلاص بشن.
‫بیا. فقط بریزش توی فلش. ‫بعداً ازش سر در میاریم.
‫یه مشکلی داریم.
‫خیلی خوبه که برگشتیم اری هاربور. ‫ایثن خیلی دلش برای اینجا تنگ شده بود.
‫معلومه دیگه!
‫می دونم دارم خجالتت می دم، عزیزم.
‫ولی با ارادۀ خودت آوردیش اینجا.
‫خب آره، به گمونم حقمه!
‫چیکار کنیم؟
‫نمی دونم. شاید چیزی نباشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- همه چی روبراهه؟ ‫- ببخشید که سر زده اومدم.
‫الان یه اخطار امنیتیِ عجیب روی گوشیم دریافت کردم. ‫با خودم گفتم یه سر بیام اینجا.
‫چه کمکی از دستم بر میاد؟
‫خب، به گمونم باید به کامپیوترت یه نگاه بندازیم.
‫باید بریم.
‫نه. اگه دانلود رو قطع کنی، فایل هاش خراب می شن.
‫هیلدی، وقت نداریم.
‫سلام، بچه ها.
‫مامان، ببین. مامان!
‫خیلی بابت این قضیه متأسفیم.
‫بله.
‫خیلی خب، باشه... ممنون.
‫خیلی خب. بازم شرمنده. خداحافظ.
‫هیلدی داشته از سرورهای استراتا اطلاعات می دزدیده.
‫مت، بچه ـمون چِش شده؟
‫آره، می فهمم.
‫شکی توش نیست که از حد گذرونده.
‫وقتی توجهش به یه چیز جلب می شه...
‫دیگه درست و غلطش براش مهم نیست.
‫آره.
‫تقصیر اون نبود.
‫منظورت چیه؟
‫ایدۀ ما بود. ما تشویقش کردیم.
‫من، ایثن و اِما.
‫خب، تو باید عاقل تر از این حرفا باشی.
‫ولی استراتا ازمون یه سری فایل داشت.
‫هیلدی گفت کل خانواده ـمون رو اونجا داشتن.
‫عکس هامون... همه چیز!
‫صبر کن. مطمئنی؟
‫مدرکی از این قضیه داری؟
‫سعی کردیم مدرک جمع کنیم ‫ولی فلش رو از دست دادیم.
‫آخه معلومه دیگه. هیلدی داره می گه!
‫اون در مورد همچین چیزی دروغ نمی گه.
‫آره، خب، اینش رو قبول داریم.
‫سلام.
‫خوابت نمی بره؟
‫بیا بشین.
‫شکست خوردم، بابابزرگ.
‫وای خدا، داری از چی حرف می زنی؟
‫این همه زحمت کشیدم، ‫این همه خودمو توی دردسر انداختم،
‫فقط برای اینکه ثابت کنم استراتا ‫این کار رو با شما کرده.
‫می خواستم حالتون رو بهتر کنم، ولی...
‫موفق نشدم.
‫هیچکدومش جواب نداد.
‫هیلدی، عزیزم.
‫جواب داد!
‫من فقط یه پیرمرد ساده از یه شهر کوچیکم...
‫که دوچرخه می فروخته و ‫40 سال توی یه آدرس زندگی می کرده.
‫خیال می کردم زندگیم کوچیک ـه.
‫خیال می کردم، خب...
‫اونقدرا هم برای کسی اهمیت ندارم.
‫البته بجز برای شماها که خانواده ام باشید.
‫ولی تو بهم نشون دادی که ‫چیزی به اسم زندگی کوچیک وجود نداره.
‫چون اگه خبر من بتونه به یه نفر دیگه کمک کنه،
‫خب، اونوقت... اون اهمیت داره!
‫پس ادامه بده، هیلدی.
‫باز هم خبرهات رو بگو.
‫ممنونم، بابابزرگ.
‫دوستتون دارم.
‫دوستت دارم.
‫این چی بود؟
‫وقتی بابات... وقتی بابات هم سن تو بود،
‫هیچوقت دلش نمی خواست جلوی مدرسه پیاده ـش کنم.
‫مجبور بودم یه گوشه ای پارک کنم ‫و اون می دوید می رفت پیش دوست هاش.
‫ولی همیشه بر می گشت به عقب نگاه می کرد.
‫و وقتی بر می گشت، ‫من این کار رو می کردم.
‫و اینجوری می فهمید که دوستش دارم.
‫حتی از فاصلۀ دور!
‫آره، خودشه!
‫فقط... نمی دونم بعدش باید چیکار کنم.
‫بیا با من مطالعه کن.
‫حتی چرچیل زمان بمب گذاریِ بلیتز ‫وقت می ذاشت تا مطالعه کنه.
‫حالا می دونی وینستون چرچیل کی بود؟
‫یه ذره!
‫نخست وزیر انگلستان در زمان جنگ جهانی دوم بود.
‫ولی این کتاب، در مورد اونه. ‫خیلی جاهاش هم در مورد دخترش «مری» ـه.
‫زمان جنگ خیلی کمکش کرد.
‫مثل من و بابا؟
‫فکر می کنم خیلی شبیه به تو و بابات بوده.
‫[ارسال به کلانتر تریپ جانسون] ‫[صنایع استراتا می دونست که...]
‫یا خدا!
‫تاریخ امروز، بیستمِ سپتامبر 1987 ـه.
‫لطفاً اسم هاتون رو بگید تا ثبت کنیم.
‫وای خدا.
‫هنک گیلیس، خلبان آزمایشگر.
‫آرتور کانوِی، برج کنترل عبور و مرور هوایی.
‫و شما معتقدید که...
‫بیا اینجا. یه نگاه به این بنداز.
‫همین الان از یه ایمیل ناشناس ‫برامون یه سرنخ فرستاده شد.
‫چی توشه؟
‫خب، نگاه کن.
‫لطفاً اسم هاتون رو بگید تا ثبت کنیم.
‫هنک گیلیس، خلبان آزمایشگر.
‫- بابای سم! ‫- آره.
‫آرتور کانوِی، برج کنترل عبور و مرور هوایی.
‫کی؟
‫خب، اون...
‫آره، آرتور کانوِی.
‫با هنک کار می کرده.
‫و معتقدید که درزگیری که اینجا استفاده کردیم...
‫تأثیرات مضری روی سلامت می ذاره؟
‫بله. به خاطر همین اومدیم اینجا.
‫به گوشم خورد که مدیر عامل های شرکت داشتن می گفتن ‫مشکل از کادمیم بوده.
‫گفتن تستش کردن و سمی بوده.
‫با عقل هم جور در میاد.
‫خیلی از کارگرانِ کارخونۀ پوشش دهی ‫مریض شده بودن.
‫استراتا دهۀ 70 دیگه مصرف کادمیم رو کنار گذاشت ‫ولی این ویدئو مال سال 1987 ـه.
‫این مدرکی برای اینه که دروغ گفتن.
‫حتی با اینکه می دونستن مردم دارن آسیب می بینن ‫باز هم ازش استفاده می کردن.
‫دقیقاً چطور صحبت های این مدیر عامل ها ‫به گوشتون خورد؟
‫داشتم به بچۀ دوستم، ‫هواپیماهای جدید رو نشون می دادم.
‫به گمونم ما رو ندیدن.
‫بابا، حتماً منظورش ریچی ـه.
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: «TheFlashPoint»