‫ریچی؟
‫می دونستم پیدام میکنی.
‫کمک! نه!
‫ریچی!
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫- عزیزم. ‫- عزیزم.
‫- چیزی نیست. چیزی نیست. ‫- چی شده؟
‫دوباره اون خوابه رو دیدی؟
‫ببین، چیزی نیست. چیزی نیست.
‫بیا بغلم. ما پیشتیم.
‫باشه، پیشاهنگ؟ ما پیشتیم.
‫میخوای در موردش حرف بزنی؟
‫نه.
‫من نگرانشم.
‫از وقتی که اون ون رو از دریاچه کشیدن بیرون...
‫آره، می دونم. می دونم.
‫تقریباً یه سال گذشته. ‫فکر میکردم تا الان بهتر بشه.
‫قبلاً توی نیویورک وقتی یه اتفاق ترسناک میفتاد ‫حتی پلک هم نمیزد.
‫یه زمان فکر میکردم شاید ‫آدم اجتماع ستیزی چیزی باشه.
‫دارم جدی حرف میزنم.
‫ببین، اونموقع بچه تر بود. ‫فکر کنم کمتر می فهمید.
‫آره، یا اینکه شاید این پرونده ‫زیادی برای اون شخصی شده.
‫شاید گذاشتیم چیزایی رو ببینه که ‫بچه ای به سن و سال اون نباید ببینه.
‫آره، ولی از حق نگذریم خودش یه سره سرکِشی میکنه.
‫شاید فقط یه کم توازن بیشتر توی زندگیش لازم داره.
‫- یه چیزی که اعتیادش به کار رو از بین ببره. ‫- آره.
‫خب، خبر خوب اینه که احتمالش خیلی زیاده،
‫احتمالش خیلی زیاده که اجتماع ستیز نباشه.
‫صبحونه!
‫اینجا کسی دیشب صدای یه انفجار بلند شنید...
‫یا یه نور درخشان دید؟
‫- حدود ساعت 2:30 شب بود. ‫- آخ جون، ساعت مخصوص هیلدی!
‫خیلی خب، بچه ها. ‫کی هیجان زده ـست که مدرسه ها امروز باز میشن؟
‫- من! ‫- تو؟
‫بس کنید دیگه! ‫تقریباً دلم برای همیشه جنگیدنتون تنگ میشه.
‫خداییش بابا؟ در مورد پختِ صدف نوشتی؟
‫آره، باید پول اون غلات صبحانه ای که ‫قبول نمیکنی بخوری رو از یه جایی در بیارم دیگه.
‫پس لطفاً غلات صبحانۀ گرون قیمت رو بخور!
‫- پختِ صدف؟ ‫- آره.
‫کار کاره دیگه، پیشاهنگ! ‫نه، باور کن.
‫حالا که بابابزرگ میخواد برای همیشه باهامون ‫زندگی کنه باید هر کاری گیر میاریم بکنیم.
‫پس دیگه روالش همینه.
‫خیلی خب. ببین بابا. داشتم فکر میکردم...
‫وقتی بابابزرگ مستقر شد...
‫شاید بتونیم برگردیم پورتلند...
‫و سعی کنیم بفهمیم کی به آدم ربا پول داده.
‫شاید یه چیزی رو از قلم انداخته باشیم.
‫ببین هیلدی، ما هشت ماه رو صرف این کردیم ‫که به زوایای مختلف نگاه کنیم...
‫و هر سرنخی که داشتیم، تو خالی از آب در اومد.
‫عزیزم، تو کار فوق العاده ای کردی.
‫مدرکی پیدا کردی که به سم کمک کرد ‫از زندان بیاد بیرون.
‫- باید خیلی به این موضوع افتخار کنی. ‫- آره!
‫خیلی به خودت افتخار کن. ‫من و مامانت هم...
‫- به یه نتیجۀ اجرایی رسیدیم. ‫- آره.
‫پروندۀ ریچی فایف، دیگه رسماً بسته میشه.
‫- خدا رو شکر! ‫- چی؟
‫خیلی خب، ببین. ‫می دونم این پرونده برای تو چقدر ارزشمنده.
‫معلومه که می دونم. ‫برای منم خیلی ارزشمنده.
‫ولی ببین، داستان تو در سطح ملی صدا کرد، درسته؟
‫هر کی تلویزیون یا اینترنت داره،
‫تا الان خونده ـتش، حتی خودِ ریچی!
‫- ولی بابا، شاید هنوز اون بیرون باشه. ‫- آره، خب به این فکر کن...
‫که اگه ریچی هنوز زنده بود، ‫خبرِ اتفاقی که افتاد رو می خوند.
‫و اگه تا الان برنگشته خونه ‫حتماً دلیل خوبی براش داره.
‫- منظورت چیه؟ ‫- میگم شاید نمیخواد کسی پیداش کنه.
‫شاید خوشبخت شده.
‫یا شایدم این فرضیه به کل غلط باشه ‫و اون مـ - ر- د- ه (مُرده)
‫- ایز! ‫- پس یعنی ماهی ها جـ - سـ - د - ش رو خوردن؟
‫خیلی خب، ببین.
‫در هر صورت تو باید شروع کنی ‫خبرهای جدیدی رو پوشش بدی.
‫جداً دیگه باید این قضیه رو ول کنی.
‫شروع کن یه کم کارهای معمولی بچگونه بکن.
‫می فهمی؟
‫خیلی خب، گوش کنید.
‫این تغییر در وضعیت زندگی ـمون، ‫روی همۀ افراد اینجا تأثیر میذاره،
‫پس کسی سؤالی دربارۀ ‫نقل مکان بابابزرگ به اینجا نداره؟
‫- ایزی، زود باش. حرف بزن. ‫- سؤالی ندارم.
‫چه حسی نسبت به این قضیه داری؟
‫جینی، سؤالی نداری عزیزم؟
‫حال بابابزرگ خوب میشه؟
‫[مقالۀ داستان های ساعت جادویی]
‫جداً باید یه استراحتی به خودت بدی. ‫[هوای عجیب، انفجار بلند، بعدش چی؟]
‫باید دوباره خوابیدنت رو شروع کنی. ‫[هوای عجیب، انفجار بلند، بعدش چی؟]
‫می فهمی؟
‫ویسلر خیلی حوصله سر بُر بود. ‫(شهری در کانادا)
‫همه ـش به بابام میگم زمستون باید یه جای گرم بریم. ‫معلومه دیگه!
‫خیلی خوشحالم که امسال بجاش رفتیم مکزیک.
‫آهای ایزی!
‫تعطیلات کجا رفتی؟
‫یه سفر فتوشاپی دیگه به پاریس؟
‫نه، ما همینجا موندیم.
‫آخه پدربزرگم مریضه. ‫به خاطر همین اندفعه نمی تونستیم جایی بریم.
‫ولی جاهای باحالی میریم.
‫[مقالۀ داستان های ساعت جادویی] ‫[«پارتیزان های حقیقت»]
‫دیگه امروز واقعاً باید 200 تا مشترک پیدا کنیم.
‫سلام، شما مشترکِ «داستان های ساعت جادویی» شدین؟
‫پشت کارت یه تخفیف دانش آموزی هست.
‫سلام، شما مشترکِ «داستان های ساعت جادویی» شدین؟
‫پشت کارت یه تخفیف دانش آموزی هست.
‫«پارتیزان های حقیقت»؟
‫فکر میکنه چون یکی از مقاله هاش رو ‫روزنامۀ نیویورک تایمز چاپ کرده،
‫دیگه خیلی آدم مهمیه.
‫در واقع، چندین روزنامۀ ملی اونو به چاپ رسوندن.
‫خیلی خب. ‫به هر حال دیگه کسی روزنامه نمی خونه.
‫خب، فکر کنم خوشحال بشی بدونی ‫که جنگ مطبوعاتی...
‫منجر به ظهور محبوبیتِ روزنامه نگاریِ تحقیقاتی شد.
‫مگه نه، بچه ها؟
‫داری میری سر کلاس؟
‫بله، خانم.
‫شما مشترکِ مقالۀ ساعت جادویی...
‫برو!
‫قول میدی تا مامانی کارهاش رو انجام میده ‫ساکت و آروم باشی؟
‫این آخرین روزیه که قبل از شروع مدرسه ‫میای توی دفتر،
‫پس باید زحمت زیادی روی اثر هنریت بکشی، باشه؟
‫ببخشید! سلام.
‫- سلام. ‫- ببخشید.
‫میشه طومارِ عزل کردنِ ‫مدیر کیم کالینز رو امضا کنید؟
‫«برای پناه دادن به یک خلافکار ‫و به خطر انداختنِ جان بچه هایمان».
‫امیدوارم این کارها صرفاً شوخی باشه.
‫من که به هیچ عنوان امضا نمیکنم. ‫ممنون!
‫از دستِ لیسکوها!
‫ببین، من به حقوقی که قانون اساسی بهت میده ‫تا امضا جمع کنی، احترام میذارم.
‫ولی خبر داری این حق و حقوق به محل کار من هم ‫تعمیم داده میشه یا نه؟
‫آره، فکر نمیکنم اینطور باشه.
‫روز خوبی داشته باشی. ‫بیا بریم، عزیزم.
‫فکر میکنه چون یکی از مقاله هاش رو ‫روزنامۀ نیویورک تایمز چاپ کرده،
‫دیگه خیلی آدم مهمیه.
‫به مرکز فرماندهی خوش اومدی.
‫ما اینجا روی داستان هامون کار میکنیم.
‫خیلی باحاله، مگه نه؟
‫وقتی یه مدت داستان های مختلف پوشش بدی ‫دیگه به جادو اعتقادی نداری.
‫- منظورت چیه؟ ‫- هیچی عزیزم.
‫پناهگاه خیلی خوبیه.
‫آهای هیلدی. چی شده؟
‫پدر و مادرم فکر میکنن ‫میخوام بیخیالِ پروندۀ ریچی فایف بشم.
‫ولی فکر میکنم یه اتفاقی توی این شهر افتاده...
‫و به خاطر همین اونو دزدیدن.
‫پس تک تک داستان ها و سرنخ ها رو...
‫پیگیری میکنیم تا اینکه یه روز...
‫- یه روز بالاخره تسلیم بشیم؟ ‫- نه.
‫قراره ما رو به ریچی برسونه.
‫وای نه!
‫اصلاً خوب نیست.
‫این مدت خیلی بارون میومد.
‫حتماً سیل اومده.
‫- هیلدی! ‫- شروع کنید.
‫بیاید این وسایل رو از اینجا ببریم بیرون.
‫[آدم ربایی در «اری هاربور»]
‫خیلی خب، اول از همه...
‫میخوام ببینم گزارش دیگه ای از...
‫صداهای بلند یا نورهای درخشان دیشب ‫حول و حوش شهر هست یا نه.
‫منظورت رعد و برقه؟ ‫پرونده حل شد!
‫نه، با رعد و برق فرق میکرد.
‫بزرگتر بود.
‫خب، از نظر آماری ‫پُر بارش ترین فصلِ «اری هاربور» بوده.
‫ شدت بارندگی به این زودی ها کمتر نمیشه.
‫با تغییر آب و هوا،
‫طوفان های خیلی شدیدتری در پیشن، ‫در صورتیکه نباید می بودن.
‫نه، بچه ها. این فرق میکرد.
‫منو بیدار کرد. ‫صداش خیلی بلند بود.
‫عینِ...عینِ یه جور انفجار بلند یا ‫یه چیزی تو این مایه ها بود.
‫- باید به شرکت آب و برق زنگ بزنیم. ‫- فکر خوبیه.
‫من میرم با تریپ حرف بزنم.
‫[ادارۀ پلیس هولمز کانتی]
‫غیرعادیه که موج های باد ‫انقدر بالاتر از اقیانوس اطلس بیان.
‫- سلام، آقای مورتن. ‫- سلام هیلدی.
‫اینجا به اندازۀ کافی داریم. شما باید...
‫شما حق قهوه خوردن ندارید، خانم!
‫- سلام تریپ. ‫- سلام.
‫یعنی کلانتر جانسون، جناب! ‫یعنی سرکار خانم!
‫به کمکت نیاز دارم.
‫چرا همه اینجوری بهم خیره شدن؟
‫بهشون حق نمیدی؟
‫آخه ببین با کلانتر بریگز چیکار کردی.
‫بیرحمانه بود!
‫بجز اون، یه نفر جدید اومده توی اداره ‫و به خاطرش همه مضطربن.
‫کی اومده؟
‫ببین، باید بعداً برگردی، چون...
‫- کلانتر جانسون. ‫- بله؟
‫- میشه یه صحبتی باهاتون داشته باشم؟ ‫- حتماً.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫من هیلدی لیسکو هستم و خبرنگارم.
‫ببینید، فقط میخوام بدونم گزارش دیگه ای...
‫حدود ساعت 2 شب، در مورد یه صدای بلند ‫و یه نور درخشان شده یا نه؟
‫کلانتر جانسون، لطفاً نگو که ‫داری اطلاعاتمون رو درز میدی به این...
‫- ...شخص کوچولو! ‫- جناب، من عضو مطبوعاتم...
‫- و ما حق داریم که... ‫- معلومه که نه!
‫داشتیم زنگ میزدیم به پدر و مادرش تا بیان دنبالش.
‫عالیه.
‫خوشحال شدم دیدمتون، آقای...؟
‫رادرفورد هستم.
‫- اسم کوچیک؟ ‫- نه!
‫نه اسم کوچیک ندارید؟ یا نه نمیخواید به من بگیدش؟
‫هیلدی!
‫بیا بریم.
‫اون یارو کیه؟
‫نمی تونی یه سره پاشی بیای اینجا، هیلدی.
‫من الان کلانترم و...
‫کلی کار جدید دارم که باید بهشون رسیدگی کنم.
‫مثل چی؟
‫خب، یکیش اینکه آدمای مغرور زیادی اینجا هستند.
‫اون یارو رئیسته؟
‫دادستان کل ایالتی بعد از اتفاقی که ‫در پروندۀ سم افتاد، فرستادش اینجا.
‫اومده تا برای دادستان کل گزارش بنویسه.
‫- بعدش چی؟ ‫- خانم!
‫بعدش می تونه تصمیم بگیره که کی از کار برکنار بشه.
‫پس، آره. ‫از یه نظر میشه گفت رئیسمه.
‫یه بار هم که یه ذره اختیاراتم بیشتر شد،
‫یه یارو رو استخدام کردن که ‫شبیه اون یکی یاروئه که بالادستیم بود.
‫تو به رئیس نیازی نداری.
‫خودت رئیسی!
‫خیلی خب، باشه.
‫پس میشه فقط بهم بگی چیزی از ‫وقایع عجیب دیشب می دونی یا نه؟
‫لازم نیست حتماً بیام ادارۀ پلیس.
‫می تونیم در خفا همدیگه رو ببینیم،
‫- مثل فیلم «همۀ مردان رئیس جمهور». ‫- ببین.
‫خودت می دونی چه حسی نسبت بهت دارم.
‫خیلی به همۀ کارهایی که داری میکنی افتخار میکنم.
‫ولی دیگه نمی تونم منبعت باشم.
‫هیلدی! ببین...متأسفم.
‫خداییش؟ ‫حتماً باید مجبورم کنی این بیرون بیفتم دنبالت؟
‫هیلدی! هیلدی!
‫بیخیال. خودت می دونی روال کار چه جوریه.
‫توی این شهر، شاید من و تو اولین کسایی باشیم ‫که در این مسیر قدم برداشتیم...
‫ولی باید مراقب باشیم که آخرین نفرات نباشیم.
‫از ما انتظارات بیشتری دارن.
‫دقیقاً! به خاطر همین نمی تونیم عقب بکشیم.
‫الان دورۀ سختی ـه.
‫رادرفورد تک تک حرکاتم رو زیر نظر داره.
‫اگه هر بار که یه نفر منو می ترسوند ‫خبرنگاری رو میذاشتم کنار...
‫هیچوقت داستانی نصیبم نمی شد.
‫دیگه به اون هدفی که میخواستم رسیدم. ‫اینکه مردم منو جدی بگیرن.
‫ولی الان وضعیت سخت تر هم شده،
‫چون هیچکس باهام حرف نمیزنه.
‫- منظورم رو می فهمی؟ ‫- آره، می فهمم.
‫ببخشید.
‫انفجار برای یه ترانسفورمر توی مزرعۀ بابام بود. خب؟
‫- اتفاقی اینجوری شده؟ ‫- خودش اینطور فکر نمیکنه. ولی هیلدی...
‫بجز من و تو و رابطۀ بینمون، ‫چیزای مهم تری هم هستن.
‫اگه موقع اطلاعات دادن به تو مُچم رو بگیرن،
‫اخراج میشم...
‫و اونموقع همۀ کارهامون بی ارزش میشه.
‫همه چیز برمیگرده به روال سابقش.
‫ولی می تونم کمکت کنم و بابات...
‫ببین، نه! ‫هیلدی، من نمی تونم منبعت باشم.
‫باید روی درست انجام دادنِ این کار ‫و البته، از دست ندادنش تمرکز کنم.
‫شرمنده.
‫سلام آقای جانسون. ‫من هیلدی لیسکو هستم.
‫می دونم کی هستی.
‫دخترم خیلی در موردت حرف میزنه.
‫تازه، پدربزرگت رو میشناسم.
‫اشکالی نداره یه چند تا عکس ‫برای «داستان های ساعت جادویی» بگیرم؟
‫بفرما.
‫پس شما فکر میکنید رعد و برق بهتون زده؟
‫خب، اونا میخوان اینطور فکر کنیم.
‫- کیا؟ ‫- مسئولینِ «وات منیجمنت».
‫چند ماه اخیر سعی داشتن زمینم رو بخرن، ولی...
‫بهشون گفتم نمی فروشم.
‫مگه از نعش من رد بشن!
‫هفتۀ قبل دوباره روشون رو زمین زدم.
‫بعدش یهویی دیگه زنگ نزدن.
‫بعدش تا به خودم اومدم...
‫دیدم با هلی کوپتر در ارتفاع پایین پرواز میکنن،
‫تا حیوون هام رو بترسون و منو نگران کنن.
‫حتی توی یکی از زمین هام، یه گاو مُرده پیدا کردم.
‫الانم که اینجوری شد.
‫حق ندارن همچین کاری کنن.
‫که مجبورتون کنن زمین خودتون رو بفروشین.
‫آره، آدم اینطور فکر میکنه.
‫ولی الان یه سری اراجیف قانونی در آوردن ‫که میخوان روم امتحانشون کنن.
‫فکر نمیکنم تو وکیل خوب سراغ داشته باشی.
‫باشه. ‫پس اگه سؤالی داشتی، بهم زنگ بزن.
‫تا آخر هفته مدارک رو آماده میکنم ‫که امضاشون کنی.
‫باشه؟ روز خوبی داشته باشی.
‫- سلام. چطوری؟ ‫- سلام. سلام.
‫خوبم. خوشحالم می بینمت.
‫- سلام جونیور. ‫- سلام.
‫هیلدی یه کم توضیحات در مورد پرونده ـت داد،
‫که گمون کنم مسخره به نظر بیاد ‫چون اون یه بچه ـست.
‫نه بابا.
‫دختر کوچولوهایی که به این دنیا میان ‫و خیلی بیشتر از سنشون می فهمن رو خوب میشناسم.
‫خب، بگیرید بشینید.
‫- بیاید اینجا. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫خیلی خب.
‫می دونی، خانوادۀ من چندین ساله که ‫صاحب گاوداریِ بیرون شهرن.
‫چند سال میشه؟ 50 سال، آره بابایی؟
‫- دقیقش میشه 53 سال. ‫- عجب!
‫من دیگه خیلی اونجا مزرعه داری نمیکنم، ولی...
‫از طویله به عنوان پناهگاه مجلل حیوانات ‫ استفاده میکنم.
‫چند ماه پیش...
‫این شرکتِ «وات منیجمنت» میخواست اونجا رو بخره.
‫لابد میخواسته یه شعبۀ جدیدی چیزی اونجا راه بندازه.
‫پیشنهادات همیشه جذاب هستن ولی...
‫وای...خدای من! این پول خیلی زیادیه.
‫علی الخصوص برای این منطقه. ‫باید خیلی بالاتر از قیمت بازار باشه.
‫- پس مشکل چیه؟ ‫- من.
‫نمیخوام هیچوقت بفروشمش.
‫با کمال احترام، با این پولی که دارن میدن...
‫می تونی خیلی راحت یه مزرعۀ دیگه بخری ‫و کلی پول اضافه بیاری.
‫خب...
‫مسئله پولش نیست.
‫ببین، اونموقع که بابام اینجا رو خرید،
‫خیلی حرف بود که یه سیاه پوست ‫همچین زمینی داشته باشه. می فهمی؟
‫- آره. ‫- من هم که اونجا به دنیا اومدم و بزرگ شدم.
‫ببخشید. نمی دونستم تو هم اینجا بزرگ شدی.
‫نه، عملاً نشدم.
‫وقتی دبیرستانی بودم، پدربزرگم فوت کرد،
‫بعدش بابا آوردمون اینجا و ‫مسئولیت مزرعه رو به دست گرفت.
‫اونجا خاطرات زیادی داریم.
‫انگار اون زمین بخشی از خانواده ـمونه.
‫اونا از تصمیمتون خوشحال نمیشن،
‫ولی می تونم یه نامه برای رد پیشنهادشون بنویسم.
‫این کار رو کردیم.
‫حالا الان دارن تهدید به «حق خرید اجباری» میکنن.
‫حق خرید اجباری؟
‫اونا پیمان کارهای دولتی ان؟
‫لابد هستن.
‫چیز دیگه ای از وات منیجمنت می دونید؟
‫تا حالا اسمشون رو نشنیده بودم.
‫توی اینترنت هم تقریباً چیزی ازشون پیدا نمیشد.
‫ولی ببینم، حق خرید اجباری واقعاً یعنی اینکه ‫می تونن یه مبلغ ناچیز بهمون بدن...
‫و از زمین خودمون پرتمون کنن بیرون؟
‫متأسفانه امکانش هست.
‫ولی ماها...
‫نمیذاریم این اتفاق بیفته.
‫- دخترا، اونا اومدن! بریم! ‫- وای خدا.
‫بابابزرگ!
‫خیلی خب. باشه. آروم آروم.
‫ممنون.
‫- به خونه خوش اومدید، بابابزرگ. ‫- اینی که اینجاست دیگه کیه؟
‫مامانی؟
‫هر کی که هستی بیا بغلم.
‫بیاید به بابابزرگ اتاق جدیدشو نشون بدیم.
‫سه، دو، یک.
‫نظرت چیه، بابا؟
‫اون نباید اونجا باشه.
‫- چی؟ ‫- نه، نه.
‫عاشقش میشی. اتفاقاً امتحانش کردم.
‫- خیلی گرم و نرمه. ‫- نه!
‫جاش اونجا نیست.
‫نه، نه. باید این تختخواب رو جابجا کنم.
‫- بابا، بیخیال. چیکار میکنی؟ ‫- اون نباید اینجا باشه.
‫بذار من بکنم. بس کن! ‫بیخیال، بس کن.
‫شاید میخوان اتاق قدیمیشون رو داشته باشن.
‫یا اینکه میتونن اتاق جینی رو بردارن و ‫پیش من بخوابن.
‫خیلی لطف داری عزیزم ولی میدونی چیه؟
‫بابابزرگ نمی تونه از پله ها بیاد بالا. ‫براش خطرناکه.
‫- ببین، برو اون صفحه گرامافون رو پخش کن. ‫- واقعاً؟
‫میخوای بشینی؟
‫خیلی خب.
‫همینه.
‫خوبه؟
‫- چیزی میخوای برات بیارم؟ ‫- نه.
‫- خیلی خب. ‫- میخوای برقصی، بابابزرگ؟
‫بفرمایید. بفرمایید.
‫خیلی خب.
‫[یادداشت ها: چرا وات داره پدر تریپ رو ‫تهدید میکنه؟ کس دیگه ای هم اونجا بود؟]
‫- همه چی روبراهه، پیشاهنگ؟ ‫- آره.
‫فقط اینکه این مدت داشتم به چیزی که گفتی فکر میکردم
‫که شاید ریچی خودش نمیخواد برگرده.
‫وای هیلدی، لطفاً دست بردار.
‫- خواهش میکنم! ‫- ولی اگه اینطور نباشه چی؟
‫اگه...
‫اگه همین الانش هم اینجا باشه چی؟
‫از چی حرف میزنی؟
‫تا حالا حس کردی یه نفر داره نگاهت میکنه؟
‫منظورم یه جور حسه!
‫نه.
‫خیلی خب.
‫حالا داری روی چی کار میکنی؟
‫[ریچی فایف: چه چیزهایی می دانیم؟]
‫«چطور باید بچه بود».
‫تو چی؟
‫[بازنگری پروندۀ ریچی فایف]
‫یه داستان دیگه در مورد خرچنگ هاست.
‫مگه نگفتی صدف؟
‫آره، صدف! ‫همینو گفتم دیگه.
‫آره جون خودت.
‫ببخشید.
‫سلام، شماها دیگه کی هستید؟
‫من هیلدی لیسکو هستم. ‫این دانی و این اسپون ـه.
‫یه جورایی کتابدار قبلی ـمون رو برای کمک به ‫یه آدم ربا به اخراج شدن کشوندیم.
‫ولی امیدواریم با شما شروع بهتری داشته باشیم.
‫مگر اینکه مجرم سابقه دار باشید،
‫که در این صورت...
‫شاید بهتر باشی استعفا دادن رو مد نظر بگیرید.
‫خب، من واقعاً از نشریه ـتون خوشم میاد.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫توی دانشگاه، علوم کتابداری خوندم که...
‫خیلی عجیب غریبه.
‫چه باحال.
‫حالا چیکارم دارید؟
‫دنبال یه شرکت به اسم وات منیجمنت میگردم.
‫توی اینترنت نتونستم چیزی پیدا کنم.
‫عجیبه!
‫بیاید پخش بشیم.
‫جونیور فکر میکنه این آدمای شرکت وات ‫میخوان از زمینش فراریش بدن.
‫میگه ترانسفورمرش رو ترکوندن.
‫فکر میکنه یه سری از حیوون هاش هم کُشتن.
‫ولی آخه وات منیجمنتی ها کیا هستن؟
‫و چرا زمین اون رو میخوان؟
‫دارن سعی میکنن با استفاده از حق خرید اجباری ‫از زمینش پرتش کنن بیرون.
‫چرا باید اونجا رو بخوان؟
‫خب، اون اطراف فقط یه چیز هست.
‫در همسایگیشون، یه عمارت باکلاسه.
‫بهش میگن عمارت «کاترین وودراف».
‫موندم که میخوان اونجا رو هم بخرن یا نه.
‫هیلدی، داری چیکار میکنی؟
‫مگه الان نباید سر کلاس باشی؟
‫تو خیلی باهوش و خیلی سختکوشی.
‫- ولی نمراتت واقعاً... ‫- به گند کشیده شدن؟
‫اصولاً من نباید از این عبارات استفاده کنم،
‫ولی با پدر و مادرت صحبت کردم.
‫ترم قبلی، چندین روز نیومدی مدرسه،
‫و نمراتت خیلی پایین اومدن.
‫می دونم. قول میدم تلاشم رو بکنم ‫که دوباره این اتفاق نیفته.
‫انتخاب واژگانت خیلی جالب بود.
‫بجای اینکه بگی «قول میدم بکنم» ‫گفتی «قول میدم تلاشم رو بکنم».
‫و از اونجایی که نویسنده هستی، ‫گمون کنم از قصد این کار رو کردی.
‫خب، حواسم بهت هست!
‫باشه، مدیر کالینز.
‫حالتون خوبه؟
‫می دونید، بعد از تعطیلات و اینجور چیزا.
‫پدرم میگه آدمایی که عزیزانشون توی زندانن ‫به حمایت بیشتری نیاز دارن.
‫برگرد سر کلاست.
‫چیکار میکنی؟
‫مطالعه میکنم.
‫نه، نمیکنی!
‫همین الان کتابام رو گذاشتم کنار.
‫چرا وقتی ناهارت تموم نشده ‫کتاب هات رو گذاشتی کنار؟
‫ای خدا! باشه، شرلوک هولمز! ‫می دونم، دارم دروغ میگم.
‫- از کسی قایم شدی؟ ‫- نه.
‫فقط...
‫چی بگم والا. احساس عجیبی داره که ‫بدونِ ایثن اینجا هستم. می فهمی؟
‫نه واقعیتش.
‫یعنی...
‫تا قبل از این نمی دونستم چقدر دوست های کمی دارم.
‫جسیکا فایف داره منو دست میندازه.
‫یعنی یه سره توی شخصیم برام پیام می فرسته ‫ولی من همه ـش نادیده میگیرمش.
‫این کجاش دست انداختنه؟
‫چون تا حالا دو بار از نزدیک باهاش حرف زدم.
‫و آخرین بار، اینجور تموم شد که ‫من به صورتش مشت زدم.
‫شاید الان دیگه میخواد باهات دوست بشه.
‫خدا...هیلدی، ببین.
‫میدونم مثل این روزنامه نگارهای ‫برندۀ جایزۀ پولیتزر هستی...
‫ولی واقعاً توی روابط اجتماعی خیلی داغونی!
‫نه، فکر نمیکنم بخواد باهام دوست بشه.
‫خب...
‫شاید آدما رو نشناسم...
‫ولی تو رو میشناسم.
‫و به نظر من...
‫تو بهترین، باحال ترین،
‫باهوش ترین خواهر در سرتاسر دنیایی.
‫و کسی که با تو دوست باشه، باید از خداش هم باشه.
‫می دونی وقتی دلشوره میگیرم یا می ترسم ‫چیکار می کنم؟
‫سرم رو میندازم پایین و کار میکنم.
‫همیشه از دونستنِ این حس خوبی بهم دست میده که ‫تحت هر شرایطی، من یه روزنامه نگارم.
‫این ویژگی رو کسی بهم نداده...
‫پس کسی هم نمی تونه ازم بگیرتش.
‫تو هم اینجوری نیست که دوستی نداشته باشی.
‫منو داری!
‫ممنون.
‫ساعت 9 - بی پاسخ ‫ساعت 10 - بی پاسخ
‫- یا خدا! مثل این فیلم ترسناکا بود. ‫- چرا همه ـش منو بلاک میکنی؟
‫خب، چرا میخوای فالوم کنی؟ ‫(اصطلاحات شبکه های اجتماعی)
‫قصد داشتم به جشن تولد 16 سالگیم دعوتت کنم،
‫ولی الان باید حضوری این کار رو بکنم،
‫اونم با دعوتنامۀ کاغذی! ‫انگار مثلاً دهۀ 90 میلادی ـه.
‫[جشن تولد 16 سالگیِ جسیکا فایف]
‫آره، می دونم. خیلی لوسه!
‫مامانم مجبورم کرد از این کارت ها بگیرم ‫تا بتونه بذارتشون توی آلبومی چیزی.
‫میخوای بیام جشن تولدت؟ چرا؟
‫به گمونم خانواده ـت خیلی کارها ‫ برای خانواده ام کرده.
‫ولی، ازت ممنونم.
‫ممنون!
‫می دونی، فکر نکنم تا حالا همچین گفتگوی طولانی ای ‫باهات داشته بودم.
‫خیلی خب، بذار راستش رو بگم. ‫اولش که اومدی اینجا،
‫خیال می کردم میخوای بیای کل مدرسه رو ‫در اختیار خودت بگیری.
‫- صبر کن ببینم، شوخیت گرفته؟ من؟ ‫- نمی دونم.
‫راستش فکر میکردم که فکر میکنی ‫بهتر از ما هستی یا یه چیزی تو این مایه ها...
‫چون صرفاً از بروکلین اومدی! ‫(شهری در نیویورک)
‫منم که همیشه دلم میخواست برم نیویورک.
‫خب آره، بهترین جای ممکنه!
‫خب ببین، اگه بیام جشن تولدت...
‫تو که یه موقع...
‫یه سطل خونِ خوک نمیریزی روم؟ میریزی؟
‫نمی دونم داری در مورد چی حرف میزنی.
‫یه سکانس یه فیلمه. فیلم «کری»؟
‫حالا بگذریم. ‫در ضمن، من سبزیخوارم.
‫پس می بینمت؟
‫آره.
‫[بیاید داخل] ‫[باز هستیم]
‫اصلاً چرا دلت میخواد بری اونجا؟
‫می دونستی جشن تولدهای 16 سالگی ‫برای این اختراع شدن...
‫که دخترا توش لباس خوشگل بپوشن و ‫شوهرهای پولدار پیدا کنن؟
‫این قضیه خیلی جاهاش مشکل داره.
‫اصلاً نمیدونم از کجاش شروع کنم.
‫- عالیه! پس نکن. ‫- چیکار نکنم؟
‫شروع!
‫نظرت با این یکی چیه؟
‫نه. یه چیزی میخوام که ‫یه آدم مشهور اینستاگرامیِ آزاردهنده پُست میکنه...
‫و با فیلترِ تاج گل و اینا میذارتش.
‫تم مراسم، جشن کواچلاست. ‫(تم مراسم برای هماهنگی نوع لباس هاست)
‫می دونی دیگه؟
‫در اصل میشه یه جور بهانۀ مخفیانه برای بچه های ‫زیر سن قانونی، تا مواد و زهرماری مصرف کنن.
‫اونم تو جایی که خیلی طول میکشه تا ‫مراقبت های پزشکیِ مناسب بهت برسه.
‫دیدی؟ ‫بهت که گفته بودم جسیکا میخواسته باهات دوست بشه.
‫خب، چی بگم والا. هنوزم حس عجیبی داره.
‫حالا این مراسم کجاست؟
‫به گمونم یه خونۀ باکلاس!
‫عمارت کاترین وودراف.
‫کاترین وودراف؟
‫منظورت عمارتیه که بغلِ مزرعۀ بابای تریپ ـه؟
‫خیلی خب، ببین. ‫واقعاً الان به خودم افتخار میکنم...
‫که روحم هم خبر نداره داری در مورد چی حرف میزنی.
‫میشه به «دانی» پیامک بدی؟ ‫بنویس: «من یه نقشه دارم...»
‫نه.
‫بیا.
‫ممنون.
‫خب، قراره چیکار کنیم؟
‫میخوایم بدون دعوت به یه مهمونی بریم ‫تا ببینیم عمارت وودراف ربطی به...
‫اتفاقاتی که توی مزرعۀ جونیور افتاد داره یا نه.
‫مهمونی؟ بریم تو کارش!
‫چیزی از وات منیجمنت پیدا نکردید؟
‫سلام. چطوری؟
‫احیاناً مشقِ مدرسه نداری؟
‫- مدرسه؟ فکر کنم مدرسه ای هم در کار بود. ‫- یا تکلیف...
‫یا کارهایی که بچه ها...بچه های معمولی میکنن؟
‫اتفاقاً قراره با دانی و اسپون بریم مهمـ...
‫قراره کجا بری؟
‫هیچ جا!
‫خونۀ دانی. خونۀ اسپون!
‫بزرگترهاشون هم هستن.
‫بزرگترها!
‫خدای من! چقدر ضایع دروغ میگی.
‫چه نقشه ای داری؟
‫خیلی خب، ایز. ‫نشون بده چی گرفتی.
‫وای عزیزم.
‫- به به! ‫- پوشیدیش؟
‫خب...
‫خب، می دونم یه جورایی عجیب غریبه ‫و مطمئناً سایزم نیست،
‫و پارچه ـش خیلی حال به هم زنه،
‫ولی نمی دونم والا، یه چیزیش چشمم رو گرفت.
‫- مت! ‫- بابا، بس کن!
‫- ازش خوشم میاد. ‫- بس کن.
‫- خدای من! یعنی اشتباه بزرگی کردم؟ ‫- نه، نکردی.
‫می دونی چیه؟ بیا زیبا در صورتیش کنیم! ‫(اشاره به فیلمِ زیبا در صورتی داره)
‫زیبا در صورتی دیگه چیه؟
‫زیبا در صورتی چیه؟
‫انتخاب کن. صورتی یا سبز؟
‫- صورتی! باید صورتیش کنیم، مگه نه؟ ‫- صورتی!
‫خیلی خب، خیلی خب. ‫پس توی این مهمونی بچه های تقریباً بزرگتر هم هستن.
‫ازت میخوام نوشیدنی هایی که ‫دیگران برات ریختن رو نخوری.
‫می دونی چیه؟ اینم فراموش کن.
‫ازت میخوام اصلاً هیچ نوشیدنی ای نخوری، باشه؟
‫تا آخر مهمونی لب و دهنت خشک باشه.
‫جدی میگم، هیچ مایعی نخور.
‫- قبول؟ ‫- باشه، قبول.
‫- خیلی خب. ‫- یا خدا! بابا حالت خوبه؟
‫انگار تو بیشتر از من دلشوره داری.
‫ببین، فقط بهم زنگ بزن لطفاً. باشه؟ ‫بهم زنگ بزن.
‫هر اتفاقی افتاد بهم زنگ بزن. ‫اگه میخواستی تا خونه برسونمت، بهم زنگ بزن.
‫فقط بهم زنگ بزن، باشه؟
‫- هیچ سؤالی ازت نمی پرسم. فقط زنگ بزن. ‫- باشه. باشه.
‫بابا، ما قبلاً بروکلین زندگی میکردیم.
‫وقتی 13 ساله بودم میذاشتی تنهایی سوار اتوبوس بشم.
‫آره، آره. ‫ولی از اونموقع تا الان از اون کارم پشیمونم.
‫- پس حرف حسابت چیه؟ ‫- چیزیم نمیشه، بابا.
‫میشه لطفاً بجاش منو ببری اونجا پیاده کنی؟
‫- خوش بگذره، عزیزم. ‫- ای خدا!
‫خدای من!
‫بابا، یعنی واقعاً از اونموقع تا حالا ‫مامان روی بلندگو بوده؟
‫تصمیمات خوبی بگیر!
‫یا خدا! بابا! آخه چرا؟
‫- خداحافظ. ‫- دوستت دارم، ایز!
‫ما دوستت داریم! خیلی خوشگل شدی!
‫آره، تازه هر کی بهت نگاه کنه رو می کُشم.
‫- بس کن! ‫- نه، ببخشید.
‫یعنی بهت یاد میدم چه جوری بکُشیشون.
‫چون تو زن قوی و قدرتمندی هستی.
‫آره!
‫آره! وای خدا. ‫الان داره چه اتفاقی میفته؟
‫هیچ جا دفترِ کار یا قفسۀ بایگانی نیست.
‫باید بفهمیم کی صاحب این خونه ـست.
‫یا اینکه چرا زمینش انقدر ارزشمنده.
‫وایستید، اونجا رو ببینید. ‫اون یارو کیه؟
‫نمی دونم.
‫کِشو!
‫بچه ها، ببینید!
‫فکر میکنید اونجا چی باشه؟
‫نه! نه، خیلی ممنون. ‫من که نمیرم اون پایین.
‫ولی باید بفهمیم اونجا چیه.
‫یا می تونیم بذاریم بریم.
‫ممکنه یه گاوصندوق پر از پوشه های مخفی ‫اون پایین باشه.
‫یا نباشه!
‫باشه، من میرم.
‫صبر کن، هیلدی.
‫- اینو بگیر. ‫- ممنون.
‫[مرد بومی در سقوط هواپیما جان باخت]
‫آهای؟ کسی اونجاست؟
‫یه نفر نمیخواد این پایین باشیم.
‫بچه ها، اون صدا رو شنیدید؟ بچه ها؟
‫بچه ها، به کمکتون نیاز دارم.
‫- هیلدی! ‫- بچه ها!
‫- چی شده؟ قضیه چیه؟ ‫- برو. بیاید بریم.
‫هیلدی، موضوع چیه؟
‫اون پایین چی دیدی؟
‫فکر نمیکنم ریچی فایف، ‫تنها رازِ «ایری هاربور» باشه.
‫[فقط برای خروج اضطراری] ‫[آژیر به صدا در خواهد آمد]
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫مترجم: «TheFlashPoint»