‫آنچه که مشاهده می کنید بر اساس زندگی واقعیِ ‫خبرنگار محققی نُه ساله است.
‫من خبرنگارم.
‫می تونم یه جورایی عجیب غریب به نظر میاد ‫ولی از زمانی که یادم میاد یه گزارشگر بودم.
‫فکر می کنم اگه بدنم رو باز کنن ‫داخلش بجای خون، جوهر باشه.
‫بابام هم یه خبرنگار ـه.
‫مامانم میگه ما مثل هولمز و واتسون می مونیم. ‫(فیلم کارآگاهیِ هولمز و واتسون)
‫بابام میگه پیدا کردنِ حقیقت، تنها چیزیه که همه چیز رو ‫راست و ریست میکنه.
‫باید حقیقت رو بدونم.
‫ولی چون یه بچه ام، مردم همیشه بهم دروغ میگن.
‫پس یاد گرفتم چطور به یه سری چیزها نگاه کنم ‫و اونا رو اونطور که باید، ببینم.
‫من روزنامه ی خودم رو می نویسم.
‫و خودم هم منتشرش می کنم.
‫خواهرم فکر میکنه این مسخره بازیه.
‫ولی این روش من برای اینه که بفهمم، چی واقعیت داره.
‫بابام بهم گفت باید نقل مکان کنیم به اون سمت کشور،
‫تا اون بتونه روی کتابش کار کنه. ‫ولی من می دونم علتش اینه که اون کارش رو از دست داده.
‫اون سعی میکنه شاد باشه تا یه جور نشون بده که ‫انگار همه چیز قراره درست بشه.
‫ولی می دونم که ناراحته.
‫پس ما داریم میریم تا خونه ی بابابزرگ بمونیم،
‫چون اون دیگه رفته خونه ی آدمای مسن!
‫مامان و بابام میگن ما باید نزدیکش باشیم،
‫ولی فکر می کنم در واقع بخاطر این باشه که اونجا رایگانه ‫و ما هم جای دیگه ای نداریم که بریم.
‫متاسفم که باید این خبر رو به اطلاعتون برسونم ولی ‫این آخرین سرمقاله ی ...
‫روزنامه ی «بِد استای بیت» خواهد بود.
‫دارم به یه جایی به اسم «اری هاربور» میرم. ‫بابام اونجا بزرگ شده.
‫اونا میگن اونجا قشنگ و بی نقص ـه...
‫ولی می دونم که هیچوقت هیچ چیز بی نقص نیست.
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود»
‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫خیلی خب. بریم وسایلمون رو باز کنیم. باشه؟
‫خیلی خب، بچه ها. ما رسیدیم!
‫خیلی خب. بریم تو کارش.
‫«هیلدی»، خوبی؟ بیا گرفتمت.
‫چرا مردم فکر میکنن نیویورک خیلی ترسناک ـه؟
‫حداقل اونجا توی یه کوچه ‫یه نفر ممکنه صدای جیغت رو بشنوه.
‫آخه چرا یه نفر باید صدای جیغت رو بشنوه؟
‫نمی دونم والا... ‫مثلاً اگه یه موقع یه نفر بخواد جیبت رو خالی کنه.
‫توی «اری هاربور» خبری از جیب خالی کردن یا ‫بوق زدن یا آلودگی نیست.
‫بخاطر همین ما اومدیم اینجا، ‫مثل یه ماجراجویی می مونه...
‫- یه جور تعطیلات! ‫- یه جور تعطیلات. آره اینو گفته بودی.
‫ولی ما توی تعطیلات به مدرسه نمیریم.
‫احتمالاً تو بری!
‫فقط راستش رو بگید. دیگه برنمی گردیم به بروکلین. ‫مگه نه؟
‫چرا. معلومه که برمیگردیم.
‫- آره، چند ماه دیگه. ‫- آره.
‫می دونی شما بچه ها سال تحصیلی رو ادامه میدید و...
‫- و ما دوباره به گروه سابقمون ملحق میشیم. ‫- آره دقیقاً ما دوباره به گروه سابقمون محلق میشیم.
‫آخرین نفری که وسایل رو بیاره داخل، ‫باید توی زیرزمین بخوابه.
‫هی، تو!
‫هی، می دونی فکر میکنم اینجا خیلی خوب باشه.
‫آخه اونجا رو نگاه کن. ‫یه حیاط جلوی خونه داری که توش بازی کنی.
‫می دونی. منم می تونم کلی کار انجام بدم. ‫آره...خیلی خوب میشه.
‫دو بار کلمه ی «خوب» رو تکرار کردی. ‫یه بار دیگه بگی زنگ میزنم به پلیس!
‫توی ماشین داشتی چی مینوشتی؟
‫میشه یه نگاه بندازم؟
‫بذار ببینم.
‫هیلدی! بیخیال... ‫اون فقط داشت توی حیاط خونه ش جنس میفروخت!
‫- ولی اون هیچ مشتری ای نداشت. ‫- خب که چی؟
‫اون یارو که بیل دستش بود چی؟
‫فکر میکنی داشت یه چیزی رو در میاورد؟ ‫یا اینکه داشت خاکش میکرد؟
‫احتمالاً داشته یه چیزی رو میکاشته... ‫می دونی، مردم درخت میکارن.
‫جداً این کار رو میکنن.
‫خیلی خب، گوش کن!
‫زندگی همیشه به معنی دنبال کردنِ یه داستان نیست. ‫خیلی خب؟
‫باید از زندگیت لذت ببری. ‫هیچ اشکالی نداره.
‫متوجه میشی؟
‫داری شبیه مامان حرف میزنی.
‫- آره. خب تو هم شبیه من حرف میزنی! ‫- سردی!
‫می دونم. ولی مثل من نباش. ‫بعید می دونم دلت بخواد مثل من باشی.
‫بهم کمک کن برم بالا.
‫- بابا؟ ‫- ریچی!
‫بابا؟ بابا؟
‫آره. آره. بیا بریم. ‫تا وقتی که این آرامش و سکوت...
‫جفتمون رو دیوونه نکرده، بریم داخل!
‫ دوربینم رو بهم برگردون!
‫ خیلی عجیب غریبه. بس کن!
‫- نگاش کنم؟ من نمیخوام بشکنمش. ‫- متاسفم.
‫ برو توی جنگل برا خودت بگرد! ‫ چقدر حال میده؟
‫ دوستت دارم.
‫بس کن.
‫اوه، خدای من.
‫شاید بهتر باشه با ویراستارت یه صحبتی بکنی.
‫اوه، که دوباره اخراجم کنه؟
‫ترجیح میدم این کار رو نکنم.
‫می دونی، بغیر از اون دیگه نمی خوام گزارش اخبار رو بدم.
‫باشه. خب شاید بهتر باشه من برگردم سر کار.
‫بخاطر مراقبت از بابات و اتفاقی که ‫توی نیویورک واسمون افتاد...
‫فکر می کنم مجبورم برم سر کار.
‫اینکه اینجا رایگان می تونیم زندگی کنیم، کمکمون میکنه.
‫آره خب، ولی اگه می تونستیم هر جای دیگه ای زندگی کنیم،
‫باور کن میرفتیم اونجا.
‫- ایزی! ‫- صبحونه حاضره! ببخشید، عزیزم.
‫کس دیگه ای اون ماشینی که دیشب بیرون بود رو دید؟
‫دوباره شروع شد.
‫چرا؟ کجا بودش؟
‫کنار خیابون بود. تقریباً ساعت 4:32 دقیقه ی بامداد اومد.
‫تقریباً ساعت 4:32 دقیقه ی بامداد. ‫(ساعت رو دقیق گفت ولی میگه تقریباً، بخاطر همین ‫داره مسخره ش میکنه)
‫نه، نه! تو بیدار بودی؟
‫خیلی خب. همگی برای روز اول هیجان زده هستید؟
‫- همگی برای روز اول هیجان زده هستید؟ ‫- آره. - هستیم؟
‫- آره. ‫- آره. هیجان زده ایم؟
‫- چرا داری طفره میری؟ ‫- چی؟ من طفره نرفتم.
‫- طفره رفتن یعنی چی؟ ‫- هیچکس اینجا از چیزی طفره نرفت.
‫فقط داریم صحبت می کنیم. خیلی خب؟
‫- چرا همیشه اینقدر سوال میپرسی؟ ‫- خود همین یه سوال بود.
‫هیچوقت نمی تونی بیخیال چیزی بشی. مگه نه؟
‫معلومه که می تونم.
‫اوه، جدی؟ خب پس بیخیالش شو.
‫بیا فقط یه صبحونه ی خیلی آروم بخوریم.
‫یالا! خیلی خوش میگذره.
‫اوه، نگاش کن. داره میخوره!
‫فقط داره از غذاش لذت میبره.
‫به هیچ چیز دیگه ای هم فکر نمی کنه.
‫به هیچ چیز دیگه... ‫فقط به غذاش فکر میکنه!
‫حالا شد یه چیز!
‫فکر می کنم ماشین یه پلیس مخفی بود.
‫از اون قالپاق های مخصوص و چراغ سمت راننده داشت،
‫- و من با خودم گفتم، اوه... ‫- دیدی؟ بهت گفتم!
‫- هی! ‫- می تونی بهش بگی ...
‫اینقدر فضولِ ع-و-ض-ی نباشه؟ ‫(عوضی رو هجی کرد)
‫حرف بد نزن!
‫من یه روزنامه نگارم. خودم می تونم هجی کنم.
‫خیلی خب. ‫هیلدی اون روزنامه نگار بودن همش الکی ـه!
‫اون توی بروکلین صدتا «متشرک» داشت. ‫(تلفظ اشتباه مشترک)
‫«مشترک» درستشه، ولی ممنونم.
‫هیلدی، من فکر کردم گفتی وقتی میرسیم اینجا ‫دیگه این داستانا رو تموم میکنی.
‫می دونی...که بتونی مثل آدمای عادی باشی!
‫من هیچوقت اینو نگفتم. تو گفتی!
‫خب، حالا اصلاً توی «اری هاربور» ‫میخوای چیو گزارش کنی؟
‫پرچم آمریکایی ای که هویت آمریکاییِ اصیل رو ‫نشون میده؟
‫مامان، نکن.
‫ببین، فقط دارم میگم اون یارو که بیرون وایسوده بود ‫انگار میخواست...
‫ما رو ب-ک-ش-ه ‫(بُکشه رو هجی کرد)
‫- منم می تونم. ‫- چیکار کنی؟
‫- هجی کنم. ‫- خب دیگه...
‫- "وقت استراحت" بچه ها! ‫- نه.
‫میدونی، همه چیز...همه چیز درست میشه. ‫خیلی خب؟ باشه؟
‫- آره. فوق العاده میشه. ‫- آره.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫باشه. ممنونم.
‫- بفرمایید. ‫- یه مقدار میوه بخورید، لطفاً!
‫- باشه. ساعت 3 میام دنبالت. ‫- بریجت نه! ‫(به مادرش میگه بریجت که دوستاش نفهمن مادرشه)
‫- تا جلوی مدرسه نیا! بیخیال! ‫- عزیزم. من که...
‫بریجت!
‫مراقب خواهرت باش. ‫در ضمن اسم من مامان ـه!
‫باشه. باشه، پسش بده!
‫لباسش رو دیدین؟
‫داره برف میاد!
‫از سرما یخ نزنین!
‫آره.
‫خیلی خب. واقعاً جدی باش.
‫دیگه نخند! برف داره میاددد!
‫یخ نزنی!
‫ خیلی خب. همه ی برف ها رو بردار. ‫ همه ی برف ها!
‫اینجا خیلی سرده. ‫آره!
‫ولی سعی کن خیلی جدی باشی! نخند!
‫نخند! جدی باش!
‫بیا فرشته ی برفی درست کنیم. ‫حاضری؟ فرشته ی برفی! ‫(حالتی که شبیه پروانه در برف غلت میزنن)
‫مواظب اون بُداغ ها باش! ‫(نوعی گیاه)
‫اوه، ببخشید.
‫قیمت هاشون رو کجا زدین؟
‫برای چی؟
‫هرچیزی! مثلاً...این یکی چنده؟
‫تو قهوه میخوری؟
‫من عاشق قهوه هستم ولی والدینم فقط بهم اجازه میدن ‫تا قهوه ی بدون کافئین بخورم.
‫برش دار. به این محله خوش اومدی!
‫از کجا میدونی تازه اومدم اینجا؟
‫شهر کوچیکی ـه.
‫خب، چرا الان داری توی حیاط خونه ت جنس میفروشی؟
‫- الان همه سرشون شلوغه. ‫- تو که هستی!
‫ولی همه ی پول ها دست آدم بزرگاست.
‫هر روز داخل حیاط خونه تون چیز میفروشید؟
‫من یه خبرنگار هستم.
‫پس...تو بچه ی «مت لیسکو» هستی. مگه نه؟
‫من و بابات قبلاً با هم دوست بودیم.
‫چند وقتی میشه که ندیدمش.
‫حالش خوبه؟
‫چرا نباید باشه؟
‫خب، وقتی که رفت همیشه میگفت دیگه هیچوقت ‫به اینجا برنمیگرده.
‫واقعاً؟ چرا اینو گفت؟
‫میخوای بهترین راه برای نگه داشتنِ یه راز رو بدونی؟
‫وانمود کن که اصلاً رازی وجود نداره!
‫میشه یه لطفی بهم بکنی؟
‫اوه، منم می تونم بازی کنم؟
‫ببین، خوشحالم که داری اون بیرون برا خودت میگردی،
‫ولی ازت میخوام قبل از اینکه هوا تاریک بشه ‫برگردی خونه! باشه؟
‫بهش میگن ساعت جادویی. خیلی خب؟
‫پس چرا باید دلم بخواد برگردم خونه؟
‫خب، چون اینجا یه شهر جدیده و ‫ضمن اینکه من ازت خواستم!
‫چیزی نیست. اون خانمی که توی حیاط خونه ش داره ‫چیز میفروشه، منو تا خونه همراهی کرد.
‫خانم گیلیس!
‫- صبر کن...چی؟ ‫- آره خانم گیلیس!
‫اون بهم گفت که قبلاً با هم دوست بودین!
‫- پنی گیلیس؟ ‫- آره.
‫آره. آره. ما دبیرستان رو با هم بودیم.
‫آره، و اینکه اون یه چیزی اون بیرون ‫توی چمنزار واست گذاشت.
‫ بیا بپریم!
‫ ریچی!
‫اوه، فکر کردم خوشت بیاد.
‫خوشم میاد.
‫خوشم میاد. من...عاشقشم!
‫خانم گیلیس وقتی اون رو بهت داد چی گفت؟
‫گفتش که تو خوشحال میشی که پسش بگیری.
‫و اینکه یه چیز دیگه هم برات داره.
‫خیلی خب.
‫عجب!
‫ نتایج اخیری که از نظرسنجیِ گالوپ ‫ اومده میدونی چیه؟
‫ نصف کشور اصلاً کلمه ی رسوایی واترگیت ‫ رو نشنیدن! ‫ (رجوع شود به رسوایی واترگیت)
‫ هیچکس براش مهم نیست!
‫ شماها حتماً خیلی بهم نزدیکید، مگه نه؟
‫ خب، بایدم باشید. برید خونه!
‫ یه حمام داغ و خوب بکنید. ‫ پونزده دقیقه استراحت کنید.
‫ بعدش تن لشتون رو برگردونید اینجا.
‫ ما الان خیلی زیر فشار هستیم و ‫ شما هم علت این فشارها هستید!
‫همه چیز به این قضیه بستگی داره. ‫بند اول قانون اساسی...
‫و آزادی مطبوعات و حتی شاید آینده ی کشور!
‫دنبالم بیاید.
‫زمان مرگ، 9:08 شب.
‫هی! هی! نه، نه!
‫باید از اینجا بری بیرون. همین حالا!
‫ولی من خانم گیلیس رو میشناسم. ‫همین امروز باهاش بودم.
‫- بسپارش به من. ‫- باشه.
‫سلام، ببین عزیزم. خب اون... ‫براش یه حادثه پیش اومده!
‫نه، هی! هی!
‫ببین، این یه پرونده ی در حال جریانه. ‫اگه بری داخل ممکنه مدارک رو خراب کنی!
‫مدارک چی؟ تو که گفتی یه حادثه براش پیش اومده.
‫دیر وقته. نباید الان بری بخوابی؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- من هیلدی لیسکو هستم.
‫کلانتر؟
‫توی بیسیم درباره ی این قضیه شنیدم.
‫پنی گیلیس داشته لامپش رو عوض می کرده ‫که از بالای پله ها میوفته پایین.
‫اثری از سوء قصد نبوده؟
‫نه، بیخیال! توی «اری هاربور»؟ بیخیال بابا!
‫فقط حیف شد که تنها زندگی می کرده. ‫اگه تنها نمی بود، احتمالاً حالش خوب می بود.
‫پسر، انگار این خانواده نفرین شده.
‫آره.
‫یه حادثه براش پیش اومده. متوجه شدی؟
‫نمی خواد نگران چیزی باشی.
‫- بله؟ ‫- سلام من خبرنگار اخبار هستم.
‫ همه چیز به این قضیه بستگی داره. ‫ بند اول قانون اساسی...
‫ و آزادی مطبوعات و حتی شاید آینده ی کشور!
‫داستان های ساعت جادویی؛ اری هاربور، واشنگتون. ‫تیتر: «قتل در اری هاربور» ‫نوشته شده توسط هیلدی لیسکو
‫در حال آپلود شدن... ‫این فایل منتشر شد.
‫- مدیر مدرسه، کالینز، صحبت میکنه. ‫- این مقاله رو خوندی؟
‫بچه م فکر میکنه که یه قاتل توی اری هاربور هست.
‫الان دارم میخونمش.
‫پلیس در حال تحقیق درباره ی مرگ یک زن بومی، ‫یعنی پنی گیلیس است. انتشارات داستان های ساعت جادویی ‫بر این باور است که مرگ او ممکن است، قتل باشد.
‫- چیکار کردی؟ ‫- من یه خبرنگار هستم.
‫- نه، تو فقط یه کلاس چهارمی هستی. ‫- اینو برای همه ی مدرسه ی لعنتی فرستادی؟
‫- اووووه! ‫- ایزی، حرف بد نزن.
‫- از نظر فنی، «لعنتی» فحش حساب... ‫- هیلدی، الان وقتش نیست!
‫ببینم، نصف شب از خونه رفتی بیرون؟
‫- بیخیال! چه فکری با خودت می کردی؟ ‫- مامان گفت اینجا می تونیم آزادتر باشیم.
‫آره، خب...دیگه همون آزادی رو هم ازت میگیرم.
‫یه نفر که ما میشناسیم، دیشب به قتل رسید.
‫خیلی خب. بیا بریم جینی، وقت تلویزیون دیدنه!
‫خب اول از همه، تو از این قضیه مطمئن نیستی.
‫اون آلونک بهم ریخته شده بود، ‫یه سری رد پای عجیب و غریب وجود داشت،
‫- علائم ورود به زور وجود داشت، یه چیزی... ‫- آره، ولی ممکنه کار پیراپزشکان بوده باشه.
‫هان؟ به این فکر کرده بودی؟ ‫نه...می دونی چیه؟
‫من...من نمی خوام درباره ی این باهات صحبت کنم.
‫اون دوست تو بود. نمیخوای بدونی چه اتفاقی براش افتاده؟
‫متوجه نمیشم. تو قبلاً همیشه منو با خودت میبردی بیرون...
‫و در جنوب محله ی «برانکس» به بررسی ‫پرونده های جنایی می پرداختی.
‫خب اون بخاطر این بود که ما نمی تونستیم از پس ‫هزینه های یه پرستار بچه بر بیایم. خیلی خب؟
‫حرفت رو باور نمی کنم. ‫الان این قضیه چطور فرق میکنه؟
‫خیلی خب. ببین. اینجا شهر کوچیکی ـه. ‫می دونی...نیویورک بزرگتر بود.
‫هیچکس آمار اینو نداشت که چه جرمی در چه زمانی ‫داره صورت میگیره.
‫اینجا همه، همه چیز رو میدونن.
‫اینجا همه دارن همه چیز رو پنهان میکنن.
‫اگه منظورت اینه که مثل بچه های خوب یه گوشه ‫دست به سینه بشینم، من این کار رو نمی کنم.
‫اوه، بیخیال! موضوع این چیزا نیست.
‫خب شایدم یه مقدار موضوع به همین مربوط باشه ‫ولی منظور من این نیست.
‫از زمانی که اومدی اینجا ‫داشتی عجیب غریب رفتار می کردی.
‫و اینکه توی این خونه...یه سری چیزها هستن که ‫تاحالا هیچوقت متوجهشون نشده بودم.
‫اوه، خدای من. ‫فقط برو مدرسه...
‫بعدش بیا خونه. مشق هات رو انجام بده. ‫بخور، بخواب، بشور و دوباره همینو تکرار کن.
‫اون قدرا هم سخت نیست!
‫اگه خودتم بودی هیچوقت بیخیال همچین داستانی نمیشدی.
‫گندش بزنن! هیلدی!
‫چرا یه بار توی زندگیت نمی تونی ‫یه بچه ی کوچولوی معمولی باشی؟
‫هان؟
‫اشکالی نداره، بابا.
‫میدونم منظور خاصی نداشتی.
‫خدایا!
‫هی!
‫هی، هی، هی، هی، هی. ‫متاسفم.
‫خیلی خب؟ اون کار قشنگی نبود. ‫منظوری نداشتم.
‫- آره. ‫- هیلدی...هیلدی.
‫به خواهرت کمک کن بیاد بیرون. ‫به خواهرت کمک کن!
‫خیلی خب. شنیدم چی گفتی!
‫روز خوبی داشته باشی، عزیزم. ‫دوستت دارم.
‫باشه.
‫منظورم اینه که اون یهویی از ناکجا آباد پیداش میشه ‫و این مزخرفات رو شروع میکنه.
‫اوناهاشش!
‫عجب خُل و چِلی!
‫امروز 20تا تماس از والدین عصبانی دریافت کردم.
‫نمی دونم توی نیویورک اوضاع چطور بود، ‫ولی اینجا شهر آرومیه.
‫و از نظر رشد هم برای سن اون اصلاً مناسب نیست.
‫آره، با کمال احترام باید بگم هیلدی یه مورد متفاوت ـه.
‫با کمال احترام، همه ی پدر و مادرها فکر میکنن که ‫بچه هاشون خاص هستن.
‫ولی توی این مدرسه، هیلدی مثل همه ی بچه های دیگه ست.
‫اگه اون قوانین رو بشکنه، باید با عواقبش روبرو بشه.
‫گوش کن! شاید روی لباسم ماست ریخته باشه،
‫و شاید به نظر بیاد یک هفته ای باشه که دوش نگرفتم. ‫چون...
‫میدونی، واقعاً هم نگرفتم!
‫ولی من قبلاً یه وکیل تسخیری هم بودم ‫پس یکی دوتا چیز درباره ی قانون بلدم،
‫و میدونم که دخترم هیچ قانونی رو نشکسته.
‫مطمئنم که فعالیت های فوق برنامه ش برای شما یه مقدار ‫ناراحتی درست کرده...
‫ولی حدس میزنم که الان دارید این هشدار رو بهم میدید،
‫که وقتی احساس کردید باید اقدام انظباطی لازم رو ‫در این رابطه انجام بدید...
‫مدارک کافی داشته باشید.
‫- درست نمیگم؟ ‫- خانم لیسکو.
‫بریجت هستم.
‫هی، تو دیگه برای چی اینجایی؟
‫- من... ‫- باهات...باهات شوخی کردم.
‫من مقاله ت رو کامل خوندم. من دانی هستم.
‫- من... ‫- ولی شاید بهتر باشه که...
‫یکی دو روز، یا شایدم یه هفته تظاهر کنیم که ‫منو نمیشناسی! میدونی...
‫تا وقتی که تمام این جریانات تموم بشه.
‫منصفانه ست.
‫تو چی؟ تو چیکار کردی؟
‫می بینی چه تکونی میدم؟
‫اینجاش بهترین قسمتشه! ‫اصل مطلب همینجاست.
‫من و شما جفتمون می دونیم که دنیا همیشه با ‫آدم های دردسرساز مهربون نیست.
‫مخصوصاً دخترهای کوچولو.
‫اگه یه پسر کوچولو کاری که هیلدی کرده بود رو میکرد ‫توی دردسر نمیوفتاد.
‫اون رییس شورای مدرسه میشد!
‫دخترت یه داستان درباره ی قتل یه زن ساخته.
‫دخترم در وقت اضافیش روزنامه مینویسه.
‫اون نُه سالشه ولی توی زندگیش یه علاقه ای داره.
‫اون کاری رو میکنه که بیشتر از هرچیز دیگه ای ‫دوستش داره.
‫من...من خودم هیچوقت همچین چیزی نداشتم.
‫و با توجه به اون عکس انگیزه بخشِ نیم رُخی ‫که از اون گربه هه اونجا دارید،
‫حدس میزنم که شما هم همچین چیزی نداشتید. ‫(نوشته ی روی عکس: فراموش نکن تا فوق العاده باشی)
‫منظورت اون پوستریِ که همکارام بهم هدیه دادن...
‫اونم وقتی که هیئت مدیره ی مدرسه ‫بالاخره این شغل رو بهم داد؟
‫اونم بعد از اون که به دو تا مردی که خیلی از من ‫صلاحیتشون پایین تر بود، پیشنهاد دادن؟
‫خب آره...من قشنگ میدونم دختر بودن یعنی چی!
‫متاسفم.
‫درست میگید. ولی شما هیلدی رو نمیشناسید!
‫اون مثل بچه های دیگه نیست. اون بچه ی منه.
‫و منم مادر اونم.
‫پس هرچقدرم که الان خسته باشم...
‫یا هرچقدر که سر و کله زدن با آدمی که...
‫خیلی کوچیک و خیلی هدفمند ـه، می تونه سخت باشه، ‫(دخترش رو میگه)
‫میخوام قشنگ مطمئن بشم ‫که هیچکس رویاهاش رو خراب نکنه.
‫خب، هر دو تا جواب دقیقاً مثل هم بودن.
‫چون اون از من کپی کرد.
‫آره...من میگم تو ازش کپی کردی. خیلی خب؟
‫ممنون، بچه انیشتین! ‫الان دیگه می تونی بری. خداحافظ!
‫ولی این حقیقت نداره.
‫کی اهمیت میده؟ میخوای چیکارش کنی؟ هان؟
‫توی اون روزنامه ی احمقانه ی کوچولوت ‫درباره ش بنویسی؟
‫می دونی چیه؟ بنویس! ‫مهم اینه که معروف میشم.
‫هیلدی.
‫ زندگی همیشه به معنی دنبال کردنِ ‫ یه داستان نیست. خیلی خب؟
‫ هیلدی، من فکر کردم گفتی وقتی میرسیم اینجا ‫ دیگه این داستانا رو تموم میکنی.
‫ می دونی...که بتونی مثل آدمای عادی باشی!
‫ هیلدی، الان وقتش نیست!
‫ چرا یه بار توی زندگیت نمی تونی ‫ یه بچه ی کوچولوی معمولی باشی؟
‫ شماها احتمالاً خیلی خسته باشید، مگه نه؟
‫ خب، باید باشید! برید خونه هاتون.
‫ یه حمام گرم و خوب بگیرید. ‫ پونزده دقیقه استراحت کنید.
‫ بعدش تن لشتون رو برگردونید اینجا.
‫اسم من هیلدی لیسکو ـه.
‫پسر سرهنگ میلر همه ی ‫ساقه طلایی های شکلاتی رو خورد.
‫نه، من میخوام یه کپی از گزارش های پلیس رو ببینم،
‫درباره ی حادثه ای که ‫در خیابان «اوکدیل» پلاک 215 اتفاق افتاده.
‫آهان. تو باید آروم بگیری!
‫چرا نمی تونم گزارش های پلیس رو ببینم؟ ‫اونا جزو اسناد عمومی محسوب میشن. ‫(اسنادی که محرمانه نیستن)
‫چرا تو الان مدرسه نیستی؟
‫چون جرم و جنایت براش مهم نیست که الان زنگ سوم ـه!
‫سلام مجدد، خانم کوچولو.
‫من جایی نمیرم.
‫کسی می تونه به این رسیدگی کنه؟
‫من بهش هشدار دادم. بهش توضیح دادم...
‫با این وجود، من سماجت کردم.
‫خیلی خب، سناتور. ‫همراه من بیا!
‫خیلی خب. پس بشین اینجا.
‫اوه، یه لحظه وایسو. بذار اینو برات بیارم.
‫دقیقاً همینجا بشین. بشین!
‫میدونی ممکنه توی دردسر بزرگی بیوفتی وقتی ‫ادعا کنی یه قتل صورت گرفته، در حالیکه نگرفته؟
‫خب، اینجوری که مردم دارن رفتار میکنن ‫به نظر میرسه حق با من بوده.
‫باید پرونده ی پنی گیلیس رو ببینم.
‫نه، نمی تونم این کار رو بکنم.
‫شما دخترا هنوز پرونده رو حل نکردین؟
‫می دونی چیه؟ نظرم عوض شد.
‫اون پرونده رو برات میارم.
‫نمی تونم همه چیز رو بهت نشون بدم، ‫ولی اینا چیزهایی هستن که آوردم.
‫یه چیز کمه!
‫یه دستگاهی روی میز بود،
‫و دقیقاً همینجا بود.
‫به نظر شبیه به...
‫این بود!
‫- یه دستگاه ضبط؟ ‫- بله.
‫دستگاه ضبط چیه؟
‫- وحشتناکه! ‫- اصلاً خوب نیست.
‫«این مقاله یا روزنامه یا هرچی که ‫اسمش رو میذاری، خیلی مسخره ست»
‫اوه، اصلاً خوب نیست.
‫کامنت ها: - این اخبار حقیقت ندارن. ‫- از کسی که اینا رو نوشته متنفرم. ‫- کی بهت اجازه دادی بیای توی اینترنت؟
‫«این دختره اصلاً پدر و مادری داره؟»
‫بیخیال بابا! میدونی چیه؟ کامنت ها رو غیرفعال کن.
‫- اون نباید...نباید اینا رو ببینه. ‫- این...این...
‫ببین، قبلش میخوام ازش یه پرینت بگیرم. محض اطمینان!
‫محض اطمینان برای چی؟
‫خب، اون زمان رو یادته که ‫اون پیام های تهدید به مرگ به دستم میرسید؟
‫آره، تو بهم یاد دادی که شواهد تاییدکننده رو نگه دارم.
‫تهدید به مرگ؟
‫مت، این درباره ی بچه مونه!
‫میدونی...شاید بهتر باشه بهش بگیم دیگه نباید ‫این کارها رو ادامه بده.
‫بریج، بیخیال! میدونی که فایده ای نداره.
‫ببین، میدونی که اون در هر صورت انجامش میده.
‫فقط بهش میگم که کسی کامنت نذاشته. خیلی خب؟
‫میدونی چیه؟ من دیگه کاری ندارم.
‫لیسکو. اون فامیلی رو میشناسم.
‫بابام خبرنگار روزنامه ی «نیویورک سنتینال» هستش.
‫خب در واقع، بودش! داشت یه پرونده درباره ی ‫یه دختره که مفقود شده بود رو دنبال میکرد.
‫نمی تونست بیخیالش بشه. ‫فکر کنم بخاطر همین بود که اخراج شد.
‫اون همیشه مثل من بوده. ‫یا بهتر بگم قبلاً مثل من بود.
‫نمی تونست بیخیال چیزی بشه، ‫تا وقتی که ازش سر در بیاره.
‫خب، مونده بودم که سال 88 اینجا زندگی می کرد یا نه.
‫منظورت چیه؟
‫خب، قبل از اینکه من بیام توی این شهر اتفاق افتاده بود ‫ولی درباره ش یه چیزایی شنیدم.
‫بچه ی شهردار، گُم شد!
‫اسمش «ریچی فایف» بود.
‫ یه شب وقتی داشت ‫ با دوچرخه ش میومد خونه، دزدیده شده بود.
‫ همه شروع کردن به قفل کردنِ درهاشون.
‫ مردم از اونجا نقل مکان کردن.
‫ خب اون کسی که اون کار رو ‫ کرده بود رو گرفتن ولی...
‫ اونا هیچوقت نفهمیدن چه اتفاقی برای ریچی افتاد.
‫پلیسا فکر می کردن چه اتفاقی افتاده؟
‫نمی دونم.
‫اونا هیچوقت پرونده ای رو منتشر نکردن ‫و وقتی که تبدیل به خاطره ای از گذشته شد...
‫مردمی که این اطراف زندگی می کردن، ‫میخواستن توی همون گذشته باقی بمونه.
‫خب، تو فکر می کنی اونا مجرم اصلی رو گرفتن؟
‫راستش فردی که برای قتل ریچی دستگیر کردن...
‫برادر پنی گیلیس بود.
‫همینجوری بگرد.
‫هی، درباره ی همه چیزایی که اینجا گفتم...
‫میدونی منبع ناشناس چیه دیگه؟ آره؟
‫نگران نباش. ‫من فیلم «همه ی افراد رییس جمهور» رو 36 بار دیدم.
‫اسم تو رو نمیبرم.
‫چرا داری بهم کمک میکنی؟
‫منم مثل تو خوشم نمیاد ‫که روی سرم دست بکشن.
‫بابا؟
‫خیلی خب.
‫(مجموعاً 192 کامنت)
‫«از کسی که اینو نوشته متنفرم»
‫«تو فقط یه دختر کوچولوی احمق هستی.»
‫(صفحه ی 24)
‫هی، هی...چرا تو هنوز بیداری؟
‫بهم گفتی هیچ کامنتی نبود.
‫اوه، عزیزم.
‫ببین، من فقط نمیخواستم ناراحت بشی. خیلی خب؟
‫ولی این خیلی بدجنس بازی ـه.
‫ببین، میدونم. میدونم. میدونم.
‫ببین، وقتی مردم مجبور نباشن یه چیزیو ‫رو در رو بهت بگن...
‫مثل اینترنت...آره، واقعاً می تونن بدجنس بشن!
‫خیلی خب؟
‫منظورم تو بودی!
‫فکر کردم از هم هیچ رازی رو نگه نمیداریم.
‫اوه، خدای من! چقدر شرم آوره!
‫«این مقاله، روزنامه یا هرچیزی که هست ‫خیلی مسخره ست.»
‫«برو خونه. تو یه بازنده ای!»
‫«شاید خیلی بچه تر از اون باشی که بتونی معنی کلماتِ ‫"جریحه دار کردن احساسات" و "آشغال" رو بفهمی»
‫«دخترای کوچولوی بانمک نباید روزنامه نگار بشن.»
‫«...برو همون خاله بازیت رو بکن.»
‫ عجیب الخلقه!
‫احتمالاً دیگه هیچوقت باهام حرف نزنی.
‫«ادامه بده. شاید یه روز یه چیز هوشمندانه بنویسی»
‫«شاید هیلدی کشته باشدش!»
‫«دیدید؟ بخاطر همینه که دخترها نباید تحصیل کنن.»
‫«از کسی که اینو نوشته متنفرم.»
‫«اصلاً کی اجازه داده ‫این دختر کوچولو بیاد تو اینترنت؟»
‫«متاسفم که به روت میارم، ولی تو خیلی بدی!»
‫«تو زشتی!»
‫خب، به نظر این از بحث خارج بود.
‫«تو فقط یه دختر کوچولوی احمق هستی.»
‫«چرا یاد نمی گیری دهنت رو بسته نگه داری؟»
‫ببخشید، خانم ها. میخواید بشینید؟
‫یکی از دوست هام یه روز گفت...
‫بهترین راه برای راز نگه داشتن اینه که ‫وانمود کنی هیچ رازی وجود نداره.
‫خب، فکر می کردم اون این رو گفته ولی بعدش معلوم شد ‫این جمله از «مارگارت اتوود» ـه. ‫(شاعر مشهور کانادایی)
‫من از راز داشتن خوشم نمیاد. ‫وانمود کردن هم دوست ندارم.
‫پرسیدی کی به حقیقت اهمیت میده!
‫من اهمیت میدم.
‫چون اگه حقیقت اهمیتی نداشته باشه...
‫هیچ چیز دیگه ای، هیچوقت اهمیتی نخواهد داشت.
‫نه، نه، نه!
‫سلام. من دانی هستم.
‫من «اسپون» هستم. ‫«وسلی ودراسپون»
‫من ایزی هستم، خواهر هیلدی.
‫تمومش کنید!
‫تو!
‫هیلدی لیسکو، همراه من بیا.
‫بشین.
‫من میرم تو ماشینم یه دست لباس بیارم. ‫از اینجا جُم نخور.
‫باشه، مدیر کالینز.
‫پول!
‫داری چیکار میکنی؟
‫وقتی مضطرب میشم، عرق می کنم.
‫تو به همون بابات رفتی! مگه نه؟
‫مگه همه اینجوری نیستن؟
‫ امروز میخوام نشونتون بدم که چطور ‫ دستگاه ضبطتون رو راه بندازید.
‫ دو تا جای سوکت وجود داره. ‫ یه دونه برای ورودی و یه دونه برای خروجی.
‫ شما باید از اون خروجی...
‫ اون کابل زرد رنگی که روش کد زده شده رو ‫ به اینجا متصل کنید.
‫نمی فهمم چرا دستگاه ضبط یه نفر اینقدر مهمه.
‫ و شما باید سورس مناسب ‫ برای تلویزیونتون رو پیدا کنید.
‫ معمولاً اسمش «ویدیو 1» هستش.
‫هیلدی؟
‫ایز، ایز...شماها اینجایید؟
‫ آخه مال من بهتره ولی...
‫ آره، من حتماً باید لاستیکم رو عوض کنم.
‫ - آره. ‫ - آره احتمالاً باید یه دوچرخه ی جدید بگیرم.
‫ - بیخیال! ‫ - مامان بزرگ، همین امروز!
‫ ...یه عمر دیگه هم عوض نمیکنی. آره.
‫ - تو خیلی آروم میری. عمراً اگه تا تپه برسی. ‫ - خب دوچرخه ی من شکسته.
‫ هی! نه!
‫ نکن! کمک!
‫ فرار کن ریچی!
‫ نه!
‫ ریچی!
‫ کمک!
‫اون بابائه؟
‫هیلدی.
‫ما تازه رسیدیم اینجا، خیلی خب؟ ‫بابا همینجوریشم داره عجیب غریب رفتار میکنه.
‫نمی تونی اون نوار رو بهش نشون بدی. ‫الان نه!
‫شاید بخاطر همینه که این چند وقته ناراحت بوده.
‫ببین، تو حتی مطمئن نیستی که اون باشه. ‫ولی اگه باشه، پس این موضوع خیلی جدیه.
‫میخوام بهش کمک کنم.
‫پس نرو اون بالا.
‫هی!
‫میرم که همه چیز رو درست کنم.
‫چیو درست کنی؟
‫میرم تا از پرونده ی پنی گیلیس سر در بیارم.
‫میدونم که اینجا یه خبرایی هست.
‫ببین، هیلدی...میدونم که اتفاقی که واسه پنی افتاد ‫وحشتناک بود. ولی...
‫ببین، باید بیخیالش شی!
‫فکر نمی کنم اون کامنت ها رو از من مخفی کرده باشی...
‫بخاطر اینکه نمیخواستی ناراحت بشم.
‫فکر می کنم اون کار رو کردی چون ‫میخواستی من به کارم ادامه بدم.
‫ببین.
‫میدونم که فکر میکنی دیگه یه خبرنگار نیستی...
‫ولی من اینو قبول ندارم.
‫پس می تونی هر وقت که حاضر بودی، برگردی.
‫ولی تا اونموقع...
‫میخوام حقیقت رو پیدا کنم! بخاطر هر دوتامون.
‫هیلدی!
‫برگرد اینجا.
‫باهوش باش!
‫ترجیح میدم شجاع باشم.
‫آره، خب جفتش باش.