‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[برگرفته از رمان عشق پنهان، اثر ژو یی]
‫سانگ‌سانگ، کمکم کن.
‫این نمای دور و زاویه باز
‫تابلو نیست؟
‫این تیکه رو عجیب می‌کنه.
‫خوب درنیومده.
‫این نمای ثابت خوب نیست.
‫اگه زیرنویس رو بالاش بذارم چی؟
‫- آره، جابه‌جاشون کن. ‫- جابه‌جاشون کنم؟ باشه.
‫نوشیدنی می‌خورید؟
‫- نه. ‫- نمی‌خورید؟
‫میوه.
‫این دو تا رو جابه‌جا کن.
‫باشه.
‫- سیب؟ ‫- ممنون.
‫- فضا رو نگاه کنید. ‫- باشه.
‫قبلا سالن جلسه‌ی یه شرکت بوده.
‫مناسب فضای کاریه.
‫و اون بالکن هم شاملش میشه؟
‫بله، شامل میشه.
‫این فضا در مجموع ۲۰۰ متر مربعه.
‫جاشو، این دفتر...
‫از قبلی کوچیک‌تره.
‫۱۵۰ متر مربعه.
‫- ۱۵۰ متر مربع؟ ‫- به سطح انتظارت نزدیک‌تره.
‫کارمندهات که بیان
‫آماده‌ست.
‫- اتاق کنفرانسه؟ ‫- آره.
‫قیمت جای چونه داره؟
‫آره، چون صاحب ملک می‌خواد ‫از کارآفرین‌های جوون حمایت کنه.
‫عالیه.
‫این چطوره؟
‫خوبه.
‫- جواب میده. ‫- نگاه کنید.
‫خیلی بامزه‌ست!
‫پس از این زاویه استفاده می‌کنم.
‫منو نقد نکنید.
‫نقد نکردم!
‫- ببخشید! ‫- بس کنید!
‫- ببخشید. ‫- خیلی‌خب، کافیه.
‫- زود باش. ادامه بده. ‫- باشه، به خاطر تو کاریش ندارم.
‫خسته نباشید.
‫- آب بخورید. ‫- ممنون، قربان.
‫اینو کجا بذارم، قربان؟
‫بذار توی اون اتاق.
‫خیلی‌خب، ممنون.
‫همه‌چی مرتبه، آره؟
‫لیو یو، درسته؟
‫- بله، خودم هستم. ‫- سلام.
‫- سلام.
‫- بشین. ‫- باشه.
‫ممنون که منتظر موندی.
‫خواهش می‌کنم.
‫رزومه‌ی من.
‫لطفا نگاه کنید.
‫- خیلی رسمیه. ‫- بله.
‫رویای جیانگهو رو بازی کردی؟
‫بله.
‫از نسخه‌ی بهبود یافته ‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫لطف داری.
‫قدم اول استارتاپ منه.
‫بیا از همدیگه یاد بگیریم.
‫[تبریک می‌گوییم، ارائه‌ی شما موفقیت آمیز بود.]
‫تموم شد. حالا می‌تونی استراحت کنی.
‫خیالم راحت.
‫باید با فاصله بشینیم،
‫تا خانمم بد برداشت نکنه.
‫برو بمیر.
‫اومدی.
‫آره، بالاخره! نا ندارم.
‫چمدونتم هم آوردی.
‫خیلی خسته‌ام.
‫آروم بخور. ‫انقدر گرسنه‌ات شده؟
‫از هواپیما پیاده شدم ‫بدو بدو اومدم اینجا.
‫دارم از گرسنگی غش می‌کنم.
‫ممنون، جوون.
‫ممنون که اومدی ‫برنامه‌نویس ارشد من بشی.
‫هر چی دوست داری سفارش بده.
‫مهمونی خوش آمدگویی توئه.
‫به هر حال رئیس اینجاست.
‫- پس سفارش میدم. ‫- سفارش بده.
‫کد رو اسکن کن.
‫من اومدم توی استارتاپت کمک بدم،
‫اما حتی نیومدی دنبالم.
‫ببخشید؟
‫این دو نفر هم هم‌اتاقی زمان دانشگاهت بودن.
‫اون‌ها نیومدن دنبالت.
‫گردن من ننداز.
‫راست میگه. ‫شما دو نفر نیومدید دنبالم.
‫چرا؟
‫من...
‫ببخشید.
‫سانگ یان.
‫دوست دارم...
‫چند روز دیگه ‫با پدر و مادرت ملاقات داشته باشم.
‫هیچی نشده انقدر مشتاقی
‫پدر و مادرم رو ببینی؟
‫مسئله این نیست.
‫این مدت که درگیر استودیو بودم
‫بالاخره وقت آزاد دارم.
‫به نظرم باید بهشون سر بزنم.
‫می‌خوام در مورد یه چیزی باهاشون صحبت کنم.
‫اون مثل تو نیست.
‫اون با هدف ازدواج قرار می‌ذاره.
‫مثل تو دخترها رو سر کار نمی‌ذاره.
‫حتی بهشون میگی:
‫«همه دخترها دنبال من هستن.»
‫دروغگوی ۱۲۵ کیلویی.
‫دهنتو ببند.
‫به کی گفتی ۱۲۵ کیلوئه؟
‫با کی بودی؟ با من بودی؟
‫دوان جاشو، عوض شدی.
‫دیگه اون دوان جاشویی نیستی ‫که منو دوست داشت.
‫گوش کنید، شرایط من عوض شده.
‫برادر خانمم
‫اون سمت میز نشسته.
‫باید ازش طرفداری کنم.
‫درست میگم، برادر عزیزم؟
‫- برادر عزیزم! ‫- برادر عزیزم!
‫وایسا ببینم. ‫بعد اینکه با خواهرم قرار می‌ذاری،
‫مثل اون خل و چل شدی.
‫برادرم خیلی بدجنسه.
‫چقدر بدجنسه!
‫- آره! ‫- خیلی بی رحمه!
‫[سانگ ژی]
‫اجازه هست؟
‫- آره. ‫- آره.
‫الو؟
‫سلام. هنوز بیرونی؟
‫آره.
‫چن جوون امروز رسید.
‫من، سانگ یان و چینگ فی
‫واسش جشن خوش آمدگویی گرفتیم.
‫برگشتی خوابگاه؟
‫آره، برگشتم.
‫وقتی رفتی خونه بهم زنگ بزن.
‫باشه، رسیدم خونه بهت زنگ می‌زنم.
‫راستی،
‫نگران نباش.
‫بین من و اون سه نفر هیچی نیست.
‫کنارشون نشستی؟
‫آره.
‫پس بهشون بگو حسودیم میشه.
‫خداحافظ.
‫حالا فهمیدم چرا شما دو نفر قراره
‫فامیل بشید.
‫کُپِ همدیگه هستید.
‫پای منو وسط نکش.
‫یادم میاد که
‫یه نفر به خواهرش گفته بود
‫که تک‌تک دخترهای دانشگاه‌مون
‫دیوونه‌ی اون هستن.
‫یعنی کدوم آدمی ممکنه انقدر خودشیفته باشه؟
‫این آدم بی حیا کیه؟
‫آره، در مورد کی حرف می‌زنی؟
‫درسته.
‫تقصیر توئه، برادر عزیزم.
‫- برادر عزیزم! ‫- برادر عزیزم!
‫کافیه. خفه.
‫کِی میای؟
‫هر موقع بابا و مامانت وقت داشتن بگو.
‫چرا؟
‫می‌خوام واسه خنده منم باشم.
‫خیلی وقت‌شناسی.
‫جدی بودی که گفتی میای.
‫معلومه.
‫چون سانگ ژی گفت
‫که بابا و مامان‌مون از تو خوششون نمیاد،
‫واسه همین خونه موندم ‫ببینم حقیقت داره یا نه.
‫بعدش می‌تونم مسخره‌ات کنم.
‫تیپ زدی.
‫یه گوشه بشین و نگاه کن.
‫حرف نزن.
‫من دخالت نمی‌کنم.
‫اگه سانگ‌ژی نخواسته بود کمک کنم
‫اصلا اینجا نمی‌موندم.
‫بیا تو.
‫شیائو دوان، سلام.
‫چند وقتی میشه ندیدمتون، خانم سانگ.
‫واسه شما و آقای سنگ غذا خریدم.
‫چرا؟ نیازی نبود.
‫- واسه خودت. ‫- نه.
‫لطفا قبول کنید. اصرار می‌کنم.
‫بگیرش.
‫خودش دست داره، میاره.
‫- می‌برم. ‫- بدید به من.
‫مامان، من می‌برم.
‫شوهرم داره آشپزی می‌کنه.
‫خیلی زود حاضر میشه. بشینید.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫- بفرمایید. ‫- باشه.
‫خوشمزه‌ست.
‫شیائو دوان.
‫استودیو پیدا کردی؟
‫بله.
‫توی پارک فناوری اداره مرکزی‌مونه.
‫اعضای تیمم رو استخدام کردم.
‫محیط خوبیه.
‫واسه استارتاپ عالیه.
‫بله.
‫خیلی زود شروع به کار می‌کنیم.
‫خوبه.
‫بیشتر بخور.
‫چشم.
‫آقا و خانم سانگ،
‫باید برم سرویس.
‫غذاتون رو نوش جان کنید.
‫طبقه‌ی بالاست.
‫بفرما، میوه بخور.
‫- ممنون. ‫- شیائو دوان، سیر شدی؟
‫بله.
‫زیاد نخوردی.
‫غذا باب میلت نبود؟
‫نه، خیلی خوشمزه بود.
‫خوشحالم دوست داشتی.
‫این چایی محشر رو امتحان کن.
‫- ممنون، آقای سانگ. ‫- واست بریزم؟
‫نه، ممنون.
‫بخور.
‫ولش کن. چاییت رو بخور.
‫آقای سانگ.
‫به نگرانی‌هایی که آخرین بار گفتید
‫خیلی وقت گذاشتم و فکر کردم.
‫درک می‌کنم
‫چرا نسبت به رابطه‌ی من با ژی‌ژی
‫ترس دارید.
‫می‌ترسید آسیب ببینه.
‫ولی اومدم بهتون بگم
‫که قصد من با سانگ ژی جدیه.
‫می‌دونید،
‫بعد از تصادف پدرم،
‫خانواده‌ی قربانی
‫اومدن ما رو اذیت کنن.
‫هر چند، الان به طور کامل ‫اون قضیه حل و فصل شد.
‫دیگه نیازی نیست نگران باشید.
‫دو سال دیگه سانگ ژی فارغ التحصیل میشه.
‫قبلش، من اینجا...
‫واسه آینده‌ی خودم و اون کار می‌کنم.
‫مطمئنی
‫می‌خوای توی نانوو از نو شروع کنی؟
‫بله.
‫آقا و خانم سانگ.
‫اگه سانگ ژی رو ندیده بودم
‫یه آدم کاملا متفاوت بودم.
‫از سانگ یان شنیدم که کار می‌کنی.
‫امروز اومدم سر کار ببینمت.
‫خواستم بگم
‫اگه پول نداری
‫مجبور نیستی مهمونم کنی.
‫جاشو.
‫نترس.
‫وقتی بزرگ شدم
‫و پول درآوردم،
‫کمک می‌کنم بدهی‌تو تسویه کنی.
‫توی همه کارها
‫منو اولویت قرار میده.
‫جیانگ یینگ!
‫درد داره؟
‫جراحی خاصی نیست.
‫- چیزی نیست. ‫- منتظرت می‌مونم.
‫مسلما از من خیلی کوچیک‌تره.
‫من باید ازش محافظت کنم،
‫با این‌حال اون همیشه مراقب منه.
‫تا وقتی که هستم،
‫اجازه نمیدم دیگه هیچ‌کس ‫دوان جاشو رو اذیت کنه.
‫اون من
‫و خیلی‌ها رو داره که دوستش داریم.
‫همه‌مون اونو دوست داریم.
‫بهم کمک کرد به گذشته‌ام غلبه کنم،
‫و من...
‫آینده‌اش رو تامین می‌کنم.
‫آقا و خانم سانگ.
‫من دارایی زیادی ندارم.
‫ولی همه‌چیزمو میدم
‫تا یه عمر با ژی‌ژی خوب باشم.
‫جاشو.
‫صداقتت رو درک می‌کنیم.
‫ژی‌ژی چندین و چند بار از رابطه‌اش
‫با تو بهمون گفته بود.
‫چون فقط داستان رو از دهن اون می‌شنیدیم،
‫از کل ماجرا اطمینان نداشتیم.
‫قبلا،
‫گفتیم که نگران...
‫خانواده‌ات هستیم.
‫واسه این بود که نمی‌خواستیم ‫ژی‌ژی آسیب ببینه.
‫اگه میگی که می‌تونی از اون محافظت کنی،
‫به عنوان پدر و مادر اون
‫فقط می‌خوایم همین رو بشنویم.
‫شیائو دوان.
‫من و شهرم خیلی دلمون می‌خواد...
‫در حقیقت،
‫خلاصه‌اش میشه
‫ما خوشبختی اون رو می‌خوایم.
‫آره.
‫باقیش مشکلی نیست.
‫می‌دونم.
‫حلا درک می‌کنم
‫چرا ژی‌ژی انقدر فوق العاده‌ست.
‫خیلی خوش شانسه
‫که شما دو نفر پدر و مادرش هستید.
‫برادر فوق العاده‌اش رو
‫یادت رفت؟
‫چی؟
‫انقدر خودشیفته نباش.
‫منم عضو این خانواده‌ام‌ها.
‫چایی بخور، شیائو دوان.
‫- من داداششم. ‫- ممنون، خانم سانگ.
‫شیطون کوچولو خبر داره ‫که اومدی دیدن بابا و مامان؟
‫هنوز بهش نگفتم.
‫گوش کن، به عنوان یه مرد،
‫باید جدی باشی.
‫شنیدی امروز چی گفتی؟
‫مگه چی شده؟
‫اگه بخوای این‌جوری لوسش کنی،
‫می‌تونم آینده‌ات رو تصور کنم.
‫بدبختت می‌کنه.
‫و اگه لی‌لی به لالای اون بذاری،
‫دور برمی‌داره
‫و خودشو بالا می‌گیره.
‫بدم نمیاد.
‫یه چیز دیگه.
‫از الان به بعد،
‫همه‌چیو تو خودت نریز.
‫غیر منطقیه.
‫می‌تونی
‫زندگی‌تو راحت‌تر کنی.
‫ممنون، رفیق.
‫جدی میگم.
‫بابت زحماتت...
‫ممنونم.
‫تو دیوونه‌ای.
‫اولین بار که سانگ ژی رو دیدم یادم میاد.
‫تو خیابون راه می‌رفتیم ‫تا آشغال‌ها رو ببریم.
‫خواهرت حتما خیلی حرف‌گوش‌کنه.
‫حرف‌گوش‌کن؟
‫تو فاز سرکشی رفته.
‫به حرفم گوش نمیده.
‫خودت دیدی بابا و مامانم ‫چطوری اونو لوس کردن.
‫راهنماییه،
‫ولی جوری رفتار می‌کنه انگار دبستان میره.
‫جدی؟
‫باید بهت یه چیزی بگم.
‫معلم خواهرت می‌خواد پدر و مادرتو ببینه.
‫همه‌اش ازم می‌پرسه ‫من می‌تونم به جاشون برم پیش معلمش یا نه.
‫جاشو، فردا میای یا نه؟
‫همه‌چی رو بهت گفتم.
‫چرا به سانگ یان نمیگی؟
‫امکان نداره!
‫واسش دردسر درست کردم.
‫خب سانگ ژی...
‫می‌دونی دفعه بعد ‫کی همدیگه رو می‌بینیم، آره؟
‫خداحافظ.
‫پشت سرت در رو هم ببند.
‫فردا برو پیش معلمش.
‫واسه همین اصرار داشت ‫واسه شام دعوتت کنیم.
‫نقشه‌ی مخفیانه داشت.
‫احتمالا چیز خاصی نیست.
‫هر وقت معلمش پدر و مادر احضار می‌کنه ‫یعنی همیشه یه مشکل تکراریه.
‫باید درس عبرت بگیره.
‫این دفعه لوسش نمی‌کنم.
‫ولش کن.
‫نه، بهش قول دادم.
‫فردا باهات میام.
‫یه جلسه‌ی ساده‌ست.
‫تو بهش قول دادی. من ندادم.
‫خودت تنها برو.
‫تا دم در دنبالم اومد
‫تا یواشکی تایید بگیره
‫که میرم پیش معلمش یا نه.
‫یادم رفته بودم.
‫آروم باش، داداش عزیزم.
‫چه وقت‌شناس.
‫خوابگاه نیستی؟
‫رفتم خونه
‫چون فردا صبح کلاس ندارم.
‫گفتم...
‫می‌تونم بیام اینجا خوراکی بخورم.
‫و فردا، بگیرم بخوابم.
‫این کیه؟
‫چی شده؟
‫امروز خیلی خوشحالی.
‫خیلی خوشحالم.
‫واسه چی خوشحالی؟
‫بهم بگو.
‫خب، مسئله اینه...
‫امروز رفتم پیش مامان و بابات.
‫و بعدش...
‫رضایت دادن.
‫چطوری قانع‌شون کردی؟
‫چی گفتن؟
‫گفتن ازمون حمایت می‌کنن؟
‫واقعا؟
‫خوشحالی؟
‫خیلی خوشحالم.
‫منم.
‫گوش کن.
‫از الان به بعد،
‫باید خیلی مطمئن باشی
‫که بهترینی.
‫تو، دوان جاشو،
‫بهترین جهان هستی.
‫و کسی نمی‌تونه جور دیگه‌ای بگه.
‫فهمیدی؟
‫خیلی دلم واست تنگ شده.
‫منم دلم واست تنگ شده.
‫یادم اومد...
‫آخر ماه وقتت آزاده؟
‫آخر ماه؟
‫چرا؟
‫طراحیم برنده‌ی جایزه شد.
‫جشن جوایز آخر ماهه.
‫فوق العاده‌ست!
‫میای؟
‫گفتی کِی؟
‫آخر ماه.
‫ممکنه یه‌کم سخت باشه.
‫می‌دونی،
‫الان یه پروژه‌ی جدید دارم،
‫باید جلسه‌های زیادی بذارم.
‫آخر ماه...
‫ببخشید.
‫عیبی نداره. ‫روی کارت تمرکز کن.
‫خب...
‫دفعه بعد که جایزه بردم،
‫باید بیای.
‫قول انگشتی؟
‫قول انگشتی.
‫هر کی زیر قولش بزنه ‫یه چاقالوی خنگ و کودنه.
‫مراسم شروع شده؟
‫نامزدت نمیاد؟
‫کار داشت.
‫درسته. می‌تونم تصور کنم.
‫منو فراموش کن، همسر مدیرعامل آینده.
‫قبلی رو نشون بده.
‫این یکی؟
‫نه، این یکی.
‫چرا بهم محل نمیدی؟
‫این‌جوری.
‫اون کیه؟
‫خیلی خوشتیپه.
‫اون کیه؟ چقدر جذابه.
‫خیلی بانمکه.
‫خانم.
‫چرا به پیام نامزدت توجه نمی‌کنی؟
‫این صندلی جای کسیه؟
‫نه.
‫بشین.
‫چند وقتی میشه ندیدمتون.
‫درسته.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫[دوان جاشو]
‫چرا این‌جوری واکنش نشون میدی؟
‫انگار اصلا دلت واسم تنگ نشده.
‫کِی رسیدی؟
‫[سانگ ژی]
‫صبح پرواز داشتم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫[سانگ ژی]
‫[دوان جاشو]
‫می‌دونم واسه مراسم اهدای جوایز اومدی.
‫تیم رویای جیانگهو هم دعوت شده بود.
‫جایِ سیون اومدم.
‫پس چرا گفتی
‫که نمی‌تونی بیای؟
‫می‌خواستم...
‫سوپرایزت کنم.
‫توی راهنمات دیدم.
‫سوپرایز مکرر لازمه‌ی
‫حفظ رابطه از راه دوره.
‫فکر کردم فراموش کردی.
‫چطور ممکنه؟
‫عکس صفحه موبایلمه.
‫وقتی گفتی نمیای،
‫من...
‫ناامید شده بودی؟
‫ناراحت شدی؟
‫- نگو که گریه کردی. ‫- نه.
‫خیلی خوشحالم که تونستی بیای.
‫چرا اینجا نشستم؟
‫خیلی بهم میان!
‫سانگ‌سانگ و نامزدش هستن؟
‫می‌خوام ببینم!
‫بریم عقب بشینیم؟
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫بریم.
‫ببخشید مزاحم شدم، خانم.
‫ببخشید، خانم.
‫زود باش.
‫- ببخشید. ‫- زود باش.
‫واسه مراسم کت شلوار پوشیدی؟
‫چطور شدم؟
‫این کراوات به کت شلوارم میاد؟
‫ولی امروز،
‫کراواتم یه‌کمی تنگ شده.
‫داره خفه‌ام می‌کنه.
‫واقعا دلم واست تنگ شده.
‫چی؟
‫یعنی چی؟
‫یعنی...
‫که دل منم واست تنگ شده.
‫آقای دوان، می‌تونم یه لحظه وقتتون رو بگیرم؟
‫میرم امضا کنم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫منتظرم باش.
‫بعد، جایزه نهایی
‫مسابقات رو...
‫اهدا می‌کنیم.
‫لطفا اهدا کننده‌ی جایزه،
‫نماینده رویای جیانگهو،
‫جناب دوان جاشو،
‫رو به صحنه تشویق کنید.
‫لطفا تشویق کنید.
‫سلام به همه. ‫من دوان جاشو هستم.
‫باعث افتخار بنده‌ست که نماینده‌ی...
‫تیم تولید رویای جیانگهو هستم
‫و امروز جایزه رو به برنده تقدیم می‌کنم.
‫خیلی خوشتیپی!
‫رفیق، بازی جدیدتون خیلی عالیه!
‫رئيس، هنوز مجردی؟
‫از همه عذر می‌خوام.
‫نامزدم داره ازم عکس می‌گیره.
‫الان دید بهتری داره.
‫چقدر بامزه‌ست!
‫خدای من!
‫بریم سر اصل مطلب.
‫من آخرین جایزه‌ی
‫این رقابت رو اهدا می‌کنم.
‫جایزه طراحی عکس شخصیت.
‫لطفا به صفحه نگاه کنید.
‫[پنجمین رقابت طراحی دانشگاه ایها]
‫خیلی بامزه‌ست.
‫[راز من اثر سانگ ژی]
‫پس ادامه میدیم
‫و با همدیگه سخت کار می‌کنیم.
‫رویام رو پیدا می‌کنم.
‫تو هم بزودی رویاتو می‌فهمی.
‫امیدوارم...
‫که تمام اتفاقات ناخوشایند ازت دور بشن.
‫امیدوارم که یه نفر بتونه همراهیت کنه.
‫امیدوارم اون یه نفر من باشم.
‫خیلی خلاقانه‌ست.
‫خیلی قشنگه.
‫حالا رویای ما...
‫به حقیقت پیوسته.
‫حالا،
‫دانشجوی برنده جایزه،
‫سانگ‌ژی، رو به صحنه دعوت می‌کنم ‫تا جایزه‌اش رو دریافت کنه.
‫آفرین، سانگ ژی!
‫عالیه!
‫تبریک میگم.
‫ممنون.
‫بعد،
‫برندگان
‫و مدیر دانشگاه ایها رو
‫به صحنه دعوت می‌کنیم
‫تا به همراه آقای دوان جاشو
‫عکس گروهی بگیرن.
‫لطفا بیاید.
‫سلام. ممنون.
‫افراد حاضر بر صحنه،
‫لطفا به دوربین نگاه کنید.
‫واسه یه عکس گروهی بزرگ آماده بشید.
‫آماده بشید.
‫سه، دو،
‫یک.
‫[گواهی جایزه]
‫[دو سال بعد]
‫- فارغ التحصیلی مبارک! ‫- فارغ التحصیلی مبارک!
‫- رقص فارغ التحصیلی! ‫- باشه!
‫- ازتون عکس می‌گیرم. ‫- باشه!
‫چهار سال مثل برق و باد گذشت.
‫فارغ التحصیل شدیم.
‫هیچی نگو.
‫امروز نمی‌خوام گریه کنم.
‫بهم نگو چیکار کنم.
‫در حال عادی، باهات بحث می‌کردم.
‫ولی امروز،
‫خیلی زود مسیرمون از هم جدا میشه.
‫هیچی نمیگم.
‫دیگه تو نیستی باهام کل‌کل کنی
‫من چیکار کنم؟
‫مگه چن شیانگ همیشه کل‌کل نمی‌کنه؟
‫جرئتشو داره؟
‫ممکنه منم عادت نکنم.
‫الان دلم می‌خواد بیشتر گریه کنم!
‫گریه نکن!
‫تحمل ندارم!
‫خیلی‌خب، چیزی نیست.
‫با اینکه فارغ التحصیل شدیم،
‫فقط چهار سال با همدیگه بودیم،
‫و...
‫خیلی سریع بود،
‫دوستی‌مون از بین نمیره.
‫- همیشه با همدیگه هستیم. ‫- همیشه با همدیگه هستیم.
‫وی‌وی.
‫آرایشت خراب شد.
‫اگه می‌خوای بعدا عکس بگیری،
‫باید...
‫- کجا؟ ‫- راست میگه.
‫برو درستش کن.
‫- منم میام! ‫- بعدا بازم عکس می‌گیریم.
‫- باهاش برو. ‫- یه دستشویی پیدا کن.
‫باهات میام.
‫- خیلی‌خب، بریم. ‫- کیف آرایشی‌تو آوردی؟
‫- آره. ‫- زود باش.
‫- خط ابروتو درست کن. ‫- باشه.
‫- آب می‌خوای؟ ‫- بعدا.
‫- ممنون.
‫- میرم آرایشمو درست کنم. ‫- باشه.
‫آب بخورید.
‫- باشه. ‫- اینجا هست.
‫- این طرف. ‫- زود باش.
‫- عجله کن. ‫- باشه.
‫همین جا خوبه.
‫- چن شیانگ. ‫- اینجا.
‫یادت هست می‌خوای چی بگی؟
‫- آره! ‫- گل رز!
‫- آره، برو بیار. ‫- برو بیار.
‫- اینجا یه قلب بکشیم. ‫- بده من.
‫بعد پرش می‌کنیم،
‫بعد که پرش کردیم،
‫یه حلقه رز دورش پخش می‌کنیم.
‫- از کجا شروع کنیم؟ ‫- از اینجا.
‫بِکن، باشه؟
‫زود باش.
‫- کمکت می‌کنم. ‫- باشه.
‫خیلی شد.
‫- عوضش کن. ‫- چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫الان می‌تونیم بکنیم.
‫زود باش.
‫- چطوری بِکنیم؟ ‫- این‌جوری.
‫این‌جوری بردار.
‫- بِکن، باشه؟ ‫- باشه.
‫قلب درست کن
‫و گل رز.
‫خب؟ نظرت چیه؟
‫- خوبه. ‫- خوشش میاد.
‫امیدوارم جواب بده.
‫چشم‌هاتو باز نکن.
‫- چی؟ ‫- چشم‌هاتو باز نکن.
‫تازه آرایشمو درست کردم. ‫خرابش نکن.
‫خراب نمیشه. دست نمی‌زنم.
‫- مراقب باش. ‫- مراقب باش.
‫با ما بیا.
‫مراقب باش.
‫هنوز نرسیدیم؟
‫- چیزی نمونده. بیا. ‫- بیا.
‫- حاضر شو.
‫- پای راستت. ‫- قدم بردار.
‫کدوم پا؟
‫- گیج شدم! ‫- مراقب باش.
‫باشه.
‫وایسا.
‫اینجا.
‫حاضری؟
‫- حاضرم. ‫- حاضری؟
‫- باشه. ‫- سه.
‫دو!
‫- یک! ‫- یک!
‫ببخشید، یهویی شد.
‫به خیلی راه‌های متفاوت فکر کردم.
‫سانگ ژی.
‫قدیم‌ها، همیشه احساس می‌کردم
‫که تا ابد تنها بودن
‫واسم خیلی مهم نیست.
‫تا روزی که تو رو دیدم.
‫باعث شدی بفهمم
‫کسی رو دوست داشته ‫و دوست داشته شدن
‫خیلی لذت‌بخشه.
‫ممنون که انقدر عشق بهم میدی.
‫به خاطر تو،
‫فهمیدم
‫که منم آدم خیلی خوبی‌ام.
‫فهمیدم
‫که منم لایق دوست داشته شدن هستم.
‫یه دفعه باعث شدی بخوام تلاش کنم.
‫تحت هر شرایطی یکی رو دوست داشته باشم.
‫چیزی ندارم بهت بدم.
‫جز شش کلمه.
‫فقط یه آدم تا آخر عمر.
‫امیدوارم بتونی شاهد این شش کلمه باشی.
‫ولی یه‌کم بیشتر طول می‌کشه.
‫می‌خوام یه عمر زندگی کنم
‫تا سر این قولم بمونم.
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫- بگو بله! ‫- بگو بله!
‫- باهاش ازدواج کن!
‫سانگ‌سانگ!
‫بله!
‫- بله! ‫- بله!
‫خیلی بهت حسودیم میشه.
‫مدت‌ها بود یواشکی از من خوشت میومد.
‫حس اینکه یه نفر توی قلبمه
‫خیلی حس قشنگیه.
‫می‌خوام یه رازی رو بهت بگم.
‫قبل اینکه بهت بگم ازت خوشم میاد،
‫از قبل یواشکی ازت خوشم میومد.
‫واقعا؟
‫هنوز...
‫اولین برف سال اول دانشگاهتو یادت میاد؟
‫اون‌موقع شروع شد.
‫داستان ما
‫از ۲۲ سالگی اون شروع شد.
‫یواشکی احساساتم ‫رو نسبت به اون پنهان می‌کردم.
‫جرئت نداشتم بذارم کسی دیگه بفهمه.
‫و به پای اون برسم.
‫وقتی بهش رسیدم،
‫فهمیدم
‫که هیچ‌وقت تنها نمی‌دویدم.
‫اون هم به سمت می‌دویده.
‫پنج سال تمام.
‫زخم‌های جوونی اون رو التیام دادم.
‫عشق اول دوران جوونی من رو برآورده کرد.
‫داستان ما
‫از ۲۲ سالگی اون شروع شد.
‫و توی ۲۲ سالگی من تموم شد.
‫چرا اینو قایم کرده بودی؟
‫خوب قایمش نکرده بودی.
‫می‌خوای بدونی چی نوشتم؟
‫[آرزو دارم برم دانشگاه ایها]
‫خیلی‌خب، آماده فیلم‌برداری.
‫حرکت!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»