‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[برگرفته از رمان عشق پنهان، اثر ژو یی]
‫به اون سگ بگو بیاد پایین.
‫داره میاد پایین.
‫شاید بهتر باشه همین‌جا ولت کنم برن.
‫من میرم.
‫فکر می‌کردم قراره باربیکیو بزنیم.
‫انگار خیلی خوشحالی.
‫باشه. برو.
‫موبایل و کیفمو بده.
‫هی.
‫نمیشه تودارتر باشی؟
‫دیگه چی شده؟
‫به خاطر نامزدم اومدم.
‫چرا باید تودار باشم؟
‫خیلی عجیبی.
‫یعنی چی؟
‫همین‌جوری می‌پرسم.
‫داستان رو نپیچون.
‫مواظب حرف زدنت باش.
‫گفتم فقط سوال پرسیدم.
‫از این حرفت منظور داشتی.
‫سر چی بحث می‌کنید؟
‫سوار شو.
‫بهش توجه نکن. بریم.
‫بیا اینجا.
‫ببخشید معطل شدی.
‫هنوز نه.
‫چیه؟
‫یه لطفی کنید.
‫لطفا توی ماشین من
‫کاری که نباید رو انجام نده.
‫ممنون.
‫نباید چیکار کنیم؟
‫رانندگی‌تو کن.
‫چی؟
‫مگه من راننده شخصی شمام؟
‫سانگ سان، روراست باش.
‫به ما حسودیت میشه؟
‫باشه، شیطون کوچولو.
‫جاشو، یه سوال...
‫سال آخر دانشگاه بودیم،
‫رفتیم خوابگاه و آبجیم...
‫ببند.
‫ولم کن.
‫برون.
‫باشه.
‫به سواری شخصی سانگ یان خوش آمدید.
‫لطفا کمربندتون رو محکم ببندید.
‫آیا دمای ماشین خوبه؟
‫اگه بله، لطفا پنج ستاره یادتون نره.
‫- امروز... ‫- ساکت شو. رانندگی کن.
‫داداشت خیلی حرف می‌زنه.
‫گرسنه‌ام شد.
‫- باید ضعف داشته باشی. ‫- دانشگاه...
‫- تازه خوردم. ‫- اومدن.
‫زود باشید!
‫خیلی وقته منتظریم بیاید!
‫چرا انقدر...
‫جریان چیه؟
‫- نمی‌دونی؟ ‫- نه.
‫بهت نمیگم.
‫سلام دوستان.
‫- سلام. ‫- بشینید.
‫سلام، چینگ فی.
‫یادم رفت معرفی کنم.
‫خانم بنده هستن.
‫صبر کن.
‫وقتی دانشگاه رو تموم کردیم،
‫شما دو تا داشتید عکس می‌گرفتید.
‫وانگ چون پرسید اون کیه.
‫گفتی خواهرت.
‫راست میگه.
‫اون زمان،
‫ازش خوشم میومد.
‫خجالت می‌کشیدم به زبون بیارم.
‫- سانگ یان. ‫- تو می‌دونستی؟
‫سانگ یان، تو و جاشو...
‫آره.
‫سفارش بدید دیگه.
‫امشب دعوت من هستید.
‫ضعف دارم.
‫- ببخشید! ‫- لطفا منو رو بیارید.
‫رون هم دارید؟
‫سه ماه می‌دونستی و نگفتی!
‫۰ نه، صبر کن. گوش بده. ‫- چینگ فی!
‫می‌خواستم بهتون بگم.
‫اول من.
‫آروم باش.
‫چیزیم نمیشه.
‫خب زایشگاه پیدا کردی؟
‫نه؟ بیمارستان چی؟
‫خصوصی یا دولتی؟
‫صبر کن.
‫باید کم‌کم پول پس انداز کنی، رفیق.
‫- گرونه؟ ‫- آره.
‫یه زایشگاه درجه بالا هزینه‌اش شش رقمیه.
‫- بعضی‌هاشون بالای یه میلیون می‌گیرن. ‫- همین‌قدر؟
‫- آره. ‫- سانگ یان.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫راست میگه.
‫بالاخره باید یاد می‌گرفتم.
‫از قبل تحقیق کردم.
‫چرا در مورد زایشگاه تحقیق می‌کردی؟
‫مشکوک می‌زنه.
‫منو بی خیال بشید.
‫- یه کاسه‌ای زیر نیم‌ کاسه‌ست. ‫- بی خیال شو.
‫نخور. به قدر کافی خوردی.
‫منظورت چیه؟ من چیزی نخوردم.
‫چی شده؟
‫خانم من حق نداره نوشیدنی بخوره؟
‫حق نداره؟
‫باشه، هر کاری عشقته بکن.
‫نامزد پیرت باید حواسش بهت باشه.
‫همون نامزدِ خالی کافیه.
‫چرا بهم میگی پیر؟
‫درد داره.
‫نه، جدی میگم.
‫باید ساعت ده خونه باشه.
‫باشه.
‫چرا باید به حرفش گوش بدیم؟
‫واسه من سرکش شدی؟
‫باشه.
‫داره بوق می‌خوره.
‫سلام، مامان.
‫سانگ ژی بهم گفت کوتوله!
‫- بس کن. ‫- حتی بهم گفت زشت.
‫حتی منو زد.
‫- بسه، رفیق. ‫- خیلی خجالت آوره.
‫واسه این مدل شوخی پیر شدی.
‫فهمیدم. ‫ساعت ده خونه‌ست.
‫چینگ فی.
‫مبارک باشه.
‫بالاخره؟ نه به این زودی‌ها.
‫باید صبر کنن!
‫نوشیدنی‌تو بخور.
‫این ذهنیت سنتی‌تو کنار بذار. ‫مهربون باش.
‫سانگ یان.
‫آروم بخور.
‫نوشیدنی تو بهتره؟
‫خیلی‌خب، به قدر کافی خوردی.
‫جاشو، چرا امروز رانندگی نکردی؟
‫پیاده خیلی راهه.
‫خیلی نوشیدنی خوردی.
‫نباید با بوی نوشیدنی بری خونه.
‫خداحافظ.
‫کجا بودی؟
‫آشغال‌ها رو بردم.
‫چرا انقدر دیر اومدی خونه؟
‫سانگ یان منو شام برد بیرون.
‫- بعدش... ‫- میرم بخوابم.
‫چی شده؟
‫نوشیدنی خوردی؟
‫یه کوچولو.
‫زیاد نخوردم.
‫سانگ یان هم اونجا بود.
‫چون سانگ یان اونجا بوده کاریت ندارم.
‫اما وقتی تنها میری بیرون،
‫نوشیدنی نخور.
‫تو و دوان جاشو با همدیگه قرار می‌ذارید؟
‫همه‌چی رو دیدم.
‫چند وقته؟
‫خیلی وقت نیست.
‫می‌خواستم بهت بگم.
‫اما...
‫واسه همین تابستون نیومدی خونه؟
‫یه دلیلش بود.
‫ولی واسه اینم بود
‫چون بالاخره کارآموزی گرفتم.
‫می‌خواستم قبل فارغ التحصیلی ‫تجربه کسب کنم.
‫تابستون رو خوابگاه موندی
‫یا خونه‌ی اون؟
‫خوابگاه.
‫راست میگم.
‫سانگ یان اومد ایها.
‫از همه‌چی خبر داره.
‫مامان، نگران نباش.
‫جاشو باهام خوب رفتار می‌کنه.
‫مهربونه.
‫اونو خوب می‌شناسی.
‫می‌‌شناسمش. ‫می‌دونم آدم خوبیه.
‫اما خانواده‌ی اونو می‌شناسی؟
‫الان نمی‌دونم چطوریه.
‫قبلا داداشت بهم گفت
‫که باباش تو کماست.
‫خانواده‌ی قربانی اغلب اذیت‌شون می‌کنن.
‫زیاد نیست.
‫دیدی‌شون؟
‫جاشو واسم تعریف کرد.
‫فقط از دهن اون شنیدی.
‫خودت ندیدی، درسته؟
‫می‌دونم از بچگی باهات مهربون بوده.
‫مربیت بود.
‫واسم سوال شده
‫نکنه تحسین کردن اون رو با عشق
‫اشتباه گرفتی.
‫اونو به چشم برادر می‌بینی، درسته؟
‫ولی اگه شما دو تا قصدتون جدی بشه،
‫من و بابات...
‫نـ...
‫نه.
‫من دیگه بزرگ شدم.
‫یعنی نمی‌تونم تفاوتِ ‫تحسین رو با عشق بدونم؟
‫من واقعا ازش خوشم میاد.
‫ژی‌ژی، تو یه دختر جوونی.
‫هنوز دانشگاه میری.
‫اما اون فرق داره.
‫از تو خیلی بزرگ‌تره.
‫به عنوان یه آدم بالغ خیلی تجربه داره.
‫می‌دونم از حرف من خوشت نمیاد.
‫یه وقت دیگه حرف می‌زنیم.
‫برو دوش بگیر و بخواب.
‫[فصل بیست و سوم - عشق سرگردان بدون تردید]
‫امروز صبح کجا بودی؟
‫یه...
‫یه کار خیلی مهم داشتم.
‫یه کار خیلی مهم؟
‫چه کاری؟
‫بزودی می‌فهمی.
‫هنوز نمی‌تونم بهت بگم. باشه؟
‫داشتم فکر می‌کردم.
‫تابستون رو نیومدی خونه.
‫پیش بابا و مامانت بیشتر بمون.
‫تو چی؟
‫منم می‌مونم.
‫تو فکرم
‫یه روزی رو انتخاب کنم
‫تا به صورت رسمی ملاقاتشون کنم.
‫نظر تو چیه؟
‫به نظر فکر خوبیه.
‫رفتم خونه بهشون میگم.
‫و بعدش می‌تونیم شام بریم بیرون.
‫می‌تونیم ازشون بپرسیم.
‫باشه.
‫پس بریم.
‫سال دیگه میشه بیست سالم.
‫و من تقریبا ۲۶ سالمه.
‫زمان واسه همه زود می‌گذره.
‫نگفتم که پیری.
‫فقط فکر می‌کنم
‫من خیلی جوونم.
‫کاش ۲۰ سالم نبود.
‫اگه ۲۹ سالم بود عالی بود.
‫چرا این‌جوری میگی؟
‫اگه ۲۹ سالم بود
‫سه سال از تو بزرگ‌تر بودم.
‫این‌جوری...
‫این‌جوری،
‫داداشم تو رو نمی‌زد
‫که با من قرار می‌ذاری.
‫حرفشم نزن.
‫من دخترهای جوون‌تر رو دوست دارم.
‫ولی یه روزی پیر میشم.
‫ولی بازم از من جوون‌تری.
‫تو چه‌ت شده؟
‫دوان جاشو.
‫تو خوشحالی؟
‫معلومه خوشحالم.
‫واقعا خوشحالی؟
‫واقعا خوشحالم.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫می‌خوام هر روز خوشحال باشی.
‫حواسم هست
‫هر روز از زندگی‌تو خوشحال باشی.
‫باشه.
‫به تو بستگی داره.
‫ببینم هنوز با من می‌مونی یا نه.
‫بفرمایید.
‫شیائو دوان، چایی بخور.
‫ممنون، آقای سانگ.
‫بشین.
‫مثل غریبه‌ها رفتار نکن.
‫واسم چایی آوردی؟
‫شما چایی دوست دارید.
‫من اطلاعات زیادی ندارم.
‫گفتم شما می‌تونید ارزیابی‌شون کنید.
‫بسیار خب.
‫امروز بهت گفتم بیای اینجا
‫چون ژی‌ژی خونه نیست.
‫می‌دونم یه دفعه‌ای شد.
‫امیدوارم موردی نداشته باشه.
‫نه.
‫قصد داشتم
‫بزودی شما و خانم سانگ رو ملاقات کنم.
‫راستش،
‫یه‌کم غافلگیر شدم وقتی فهمیدم
‫که تو و ژی‌ژی قرار می‌ذارید.
‫می‌خواستم شخصا بهتون بگم.
‫در مورد یه سری مسائل
‫باهاش حرف زدم.
‫اما به نظر نمیاد درک کنه.
‫من و مامانش فکر کردیم.
‫حالا که تو نانوو هستی،
‫گفتیم بهتره بیای،
‫تا بتونیم شخصا صحبت کنیم.
‫آقای سانگ،
‫چیزی شما رو نگران کرده؟
‫راحت باشید و بپرسید.
‫خوبه.
‫تو و ژی‌ژی چند وقته قرار می‌ذارید؟
‫از ماه مه.
‫کم‌تر از یه ساله.
‫هنوز خیلی نشده.
‫سانگ یان بهم گفت
‫که مسائل خانوادگی‌تون رو حل کردی.
‫- درسته؟ ‫- بله.
‫اون خانواده دیگه واست دردسر درست نکردن؟
‫این اواخر نه.
‫این چند وقت حال بابات چطوره؟
‫اون...
‫مثل همیشه‌ست.
‫هنوز رو تخت بیمارستانه.
‫متاسفم.
‫چیزی نیست.
‫شیائو دوان.
‫تو همیشه با ژی‌ژی مهربون بودی.
‫ازش مراقبت کردی.
‫من و مادرش ازت متشکریم.
‫ولی اگه می‌خوای با اون وارد رابطه بشی،
‫با توجه به شرایطی خانوادگی‌تون،
‫من و مادرش
‫قطعا یه‌کم نگران هستیم.
‫ژی‌ژی هنوز سنی نداره.
‫شاید به دقت نسبت به این رابطه
‫فکر نکرده.
‫هر چند،
‫اگه شما دو تا رابطه دارید...
‫بالاخره، ما پدر و مادرش هستیم.
‫نگران اونیـم.
‫درک می‌کنم.
‫متوجه‌ام، آقای سانگ.
‫نگرانی‌های شما...
‫مسائلی که من باید در نظر بگیرم.
‫ولی بهتون قول میدم.
‫من...
‫تمامی این مشکلات رو حل می‌کنم.
‫بهت ایمان دارم.
‫فقط دارم نگرانی‌هامو ابراز می‌کنم.
‫شاید واست دردناک باشه.
‫امیدوارک درک کنی.
‫موردی نداره.
‫هر چی نباشه،
‫تو از بچگی به ژی‌ژی لطف داشتی.
‫ناراحتی و رنج کشیدنش برای ما دردناکه.
‫بله.
‫ژی‌ژی هنوز ۲۰ ساله‌اش نشده.
‫تو یه‌کم سنت بالاتره.
‫عمیقا امیدوارم
‫که بتونی به جِد نسبت به آینده‌ات
‫با اون فکر کنی.
‫متوجه شدی؟
‫بله، آقای سانگ.
‫من اومدم.
‫خوش اومدی.
‫دورهمی مدرسه چطور بود؟
‫بدک نبود.
‫فقط حس می‌کنم
‫همه خیلی...
‫عوض شدن.
‫جدا؟
‫بذار واست بریزم.
‫وایسا بیام کمک کنم ‫میوه‌ها رو پوست بکنی، مامان.
‫نیازی نیست. با بابات حرف بزن.
‫خودم می‌تونم.
‫چیکار کردیم ‫که دختری به این خوبی گیرمون اومده؟
‫داشتم به گذشته فکر می‌کردم.
‫یادم اومد بچه بودی چقدر ضعیف بودی.
‫معمولا یا سرما خورده بودی یا تب داشتی.
‫من و مامانت
‫یه روز در میون می‌بردیمت بیمارستان.
‫همین که وارد بیمارستان می‌شدیم ‫می‌زدی زیر گریه.
‫درد کشیدن به همون اندازه ‫برای ما دردناک بود.
‫اما چاره دیگه‌ای نبود.
‫برادرت کوچیک بود.
‫از اینکه خواهردار شده خوشحال نبود.
‫حس می‌کرد بعد از بدنیا اومدن تو
‫به اون توجه نمی‌کنیم.
‫یادم میاد توی دفتر خاطراتش نوشته بود:
‫«ترجیح میدم سگ داشتم
‫تا خواهر.»
‫ولی وقتی بیمارستان بستری شدی
‫و نمی‌تونست تو رو ببینه،
‫مدام دورم می‌چرخید
‫و می‌پرسید کجایی.
‫یه روز، بهش گفتم
‫که انداختیمت دور.
‫انقدر ترسیده بود که گریه کرد.
‫خاطره جالبیه.
‫انگار همین دیروز بود.
‫و الان، تو و داداشت بزرگ شدین.
‫سال دیگه ۲۰ ساله‌ات میشه.
‫قرار هم می‌ذاری.
‫چند سال دیگه،
‫ازدواج می‌کنی.
‫آره.
‫زمان مثل برق و باد می‌گذره.
‫ژی‌ژی.
‫من آدم خودخواهی نیستم.
‫فکر نمی‌کنم نسبت به بقیه سرتر هستیم
‫صرفا چون زندگی راحت‌تری داریم.
‫نمیگم کسی لیاقت تو رو نداره.
‫البته،
‫اگه هر کی می‌خواد بیاد توی زندگیت،
‫مطمئنم می‌تونم عیب و نقص‌هاشو پیدا کنم.
‫نمیگم
‫خیلی حساسی که تحمل سختی‌های زندگی رو نداری.
‫اما من و مامانت
‫از رنج دیدنت نفرت داریم.
‫نمی‌خوایم زندگی سختی داشته باشی.
‫همیشه این دل‌نگرانی رو داریم.
‫نگران نباش، بابا.
‫من هیچ سختی‌ای رو ندارم.
‫هر روز خیلی خوشحالم.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫من خودمو یه والد معمولی می‌بینم.
‫من یه پدرم...
‫مثل پدرهای دیگه.
‫فقط امیدوارم که دخترم
‫زندگی راحت و رها از هر مشکلی داشته باشه.
‫می‌خوام در امنیت و خوشحال باشی.
‫ژی‌ژی.
‫ممنون، مامان.
‫قرار نبود
‫اینو بهت بگم
‫چون نگران بودم ممکنه ناراحت بشی
‫و کینه به دل بگیری.
‫امروز،
‫وقتی رفته بودی بیرون
‫به جاشو گفتم بیاد خونه.
‫گفتی که...
‫می‌نشینیم
‫و حرف می‌زنیم.
‫درست نمیگم؟
‫وقتی نبودم
‫در مورد چی حرف زدین؟
‫نگرانی‌هایی که...
‫من و مامانت داشتیم رو بهش گفتم.
‫بهش گفتم
‫ممکنه به نوعی دردناک باشه.
‫ولی گفتم که با جدیت
‫نسبت به آینده‌تون فکر می‌کنه.
‫شاید بگی
‫که از الان اصلا ضروری نیست ‫به آینده‌ی دور فکر کرد.
‫ولی اگه می‌خواید ‫مدت طولانی با همدیگه باشید،
‫با شرایطی خانوادگی که داره،
‫ازت می‌خوام به دقت فکر کنی.
‫اگه فکر می‌کنی گزینه‌ی مناسبی نیست،
‫بهتره جدا بشید.
‫آره، ژی‌ژی،
‫اگه تحملشو نداری
‫به دوان جاشو بگی،
‫می‌تونیم از طرف تو بهش بگیم.
‫این...
‫می‌دونم فکر می‌کنید که من نمی‌تونم
‫از پس کوچیک‌ترین چالش زندگی بربیام.
‫ولی اون هیچ سختی و گرفتاری واسم نداشته.
‫و مسئله اینجاست،
‫با توجه به شرایط خانواده‌اش،
‫و بابای در بستر بیماریش،
‫حاضرم با اون با هر چیزی روبه‌رو بشم.
‫حاضرم به دوش بکشم
‫رابطه‌ی ما یهویی شکل نگرفته.
‫خیلی بهش فکر کردیم.
‫ولی میشه لطفا
‫در مورد اون پیش داوری نکنید؟
‫اینکه خانواده‌اش به این روز افتاده ‫تقصیر اون نبوده.
‫از قضاوت‌ها و پیش داوری‌ها خیلی لطمه خورده.
‫هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم
‫که شما...
‫من و بابات فقط نگران بودیم...
‫خسته‌ام.
‫میرم اتاقم.
‫این...
‫شیائو دوان.
‫تو همیشه با ژی‌ژی مهربون بودی.
‫ازش مراقبت کردی.
‫من و مادرش ازت متشکریم.
‫ولی اگه می‌خوای با اون وارد رابطه بشی،
‫با توجه به شرایطی خانوادگی‌تون،
‫من و مادرش
‫قطعا یه‌کم نگران هستیم.
‫چرا باید اون حرف‌ها رو به جاشو می‌زدن؟
‫باید تحت فشار زیادی باشه.
‫باید بهش چی بگم؟
‫الو؟
‫دستت خورد زنگ زدی؟
‫نه.
‫چی شده؟
‫چرا چیزی نمیگی؟
‫ببخشید.
‫هر حرفی زدن،
‫به دل نگیر.
‫پس...
‫ناراحت نباش.
‫ناراحت نیستم.
‫بابا و مامانت حرف بدی نزدن.
‫مهربون بودن.
‫ولی درسته.
‫نگرانی‌هاشون رو ابراز کردن.
‫چه نگرانی‌هایی؟
‫فکر می‌کنن من خیلی سنم بالاست.
‫خجالت آوره
‫وقتی دو تایی میریم بیرون.
‫در مورد این حرف زدین؟
‫مسخره‌بازی درنیار.
‫جدی‌ام.
‫چیز خاصی نبود.
‫بابات خیلی چیزها گفت.
‫نمی‌دونم منظورت کدومشونه.
‫منظورم...
‫اون قسمتیه که گفتن تجدید نظر کنی.
‫خب...
‫ازم سوالی نداری؟
‫یا شاید...
‫چیزی نیست بخوای بگی؟
‫سانگ ژی.
‫همین‌جوری می‌پرسم.
‫به هر صورت مهم نیست.
‫زنگ زدم
‫چون می‌خوام بدونی که
‫تو خیلی خوبی.
‫همون‌طور که می‌دونی،
‫همیشه از نظر اون‌ها بچه‌ام و سنم پایینه.
‫واسه همین نگران هستن.
‫ولی خدا رو شکر، تو هستی.
‫اگه کسی دیگه‌ای بود،
‫یه عالمه حرف داشتن.
‫می‌دونم.
‫راستی،
‫همون‌طور که به خودت گفتم،
‫اتفاقی که برای خانواده‌ات افتاد
‫تو کاره‌ای نبودی.
‫خودتو سرزنش نکن.
‫بعلاوه،
‫هر اتفاقی واسه بابات بیفته،
‫می‌تونیم با همدیگه به دوش بکشیم.
‫می‌تونیم دو تایی ازش مراقبت کنیم.
‫می‌دونم.
‫شتاب‌زده بهشون چیزی نگو.
‫بالاخره وقت شده استراحت کنی.
‫پیش بابا و مامانت باش.
‫نذار این موضوع ‫روی حالت تاثیر بذاره.
‫باشه.
‫بهش فکر نکن.
‫بگیر بخواب. باشه؟
‫- باشه. ‫- یه چیز دیگه.
‫فردا صبح...
‫باید برگردم ایها.
‫برگردی...
‫ایها؟
‫باهام تماس گرفتن.
‫فردا با یه مشتری جلسه دارم،
‫واسه همین باید برگردم.
‫پس...
‫منم باهات میام.
‫نه. پروازم فردا صبحه.
‫خیلی زوده.
‫خونه بمون و خوب بخواب.
‫بذار تا فرودگاه باهات بیام.
‫نیازی نیست.
‫من یه مرد بالغم.
‫می‌تونم تنها برم فرودگاه.
‫باشه.
‫بهش فکر نکن. جدی میگم.
‫بگیر بخواب. باشه؟
‫باشه.
‫شب بخیر.
‫چرا داره یهویی میره؟
‫از من دوری می‌کنه؟
‫واقعا تو فکره...
‫ازم جدا بشه؟
‫چی توی ذهنشه؟
‫ژی‌ژی، میری بیرون؟
‫- چرا کیفت... ‫- برمی‌گردم ایها.
‫چرا داری یهویی میری؟
‫میرم با جاشو حرف بزنم.
‫باید یه چیزی بهش بگم.
‫بلیت گرفتم.
‫نگران من نباشید.
‫ژی‌ژی.
‫حرف دیشبمون
‫ناراحتت کرد؟
‫آره؟
‫نه.
‫نگرانی‌تون رو درک می‌کنم.
‫می‌دونم نیتتون خیره.
‫ولی فکر می‌کنم
‫من الان بزرگ شدم.
‫دیگه بچه نیستم.
‫از خواسته‌ام اطمینان کامل دارم.
‫پس واسش می‌جنگم.
‫ژی‌ژی.
‫جفتمون شیائو دوان رو دوست داریم.
‫ولی نگرانی‌های خودمون رو داریم.
‫من و بابات دو تا پیرهن بیشتر پاره کردیم.
‫می‌‌تونیم واضح
‫خیلی چیزها و مردم این دنیا رو ببینیم.
‫می‌دونم به دوان جاشو اعتماد ندارید.
‫ولی میشه برای یه بار هم شده ‫به من اعتماد کنید؟
‫تا فرودگاه می‌رسونیمت.
‫سلام، جاشو.
‫ژی‌ژی.
‫داداشت بهم گفت
‫که امروز برمی‌گردی.
‫آره، فرودگاهم.
‫باشه.
‫صبر کن بیام.
‫باشه.
‫سانگ ژی.
‫اون کار درست رو انجام داد.
‫الان تو خیلی جوونی.
‫درست نیست. فهمیدی؟
‫ولی بزرگ میشم.
‫پس صبر کن تا بزرگ بشی.
‫ولی وقتی بزرگ بشم،
‫عاشق یکی دیگه میشه.
‫این دفعه،
‫اصلا گریه نمی‌کنم.
‫ژی‌ژی.
‫چرا بهم نگفتی داری برمی‌گردی؟
‫چی شده؟
‫یادت میاد
‫کلاس یازدهم بودم اومدم ایها
‫تا عشق اینترنتی‌مو ببینم؟
‫راستش،
‫عشق اینترنتی در کار نبود.
‫اومدم ایها تا تو رو ببینم.
‫از داداشم شنیدم
‫با یکی آشنا شدی.
‫واسه همین اومدم ایها.
‫می‌خواستم تو رو ببینم.
‫بعد اینکه واسه دانشگاه اومدم ایها
‫مهرت به دلم ننشت.
‫بهت دروغ گفتم.
‫نمی‌خواستم فکر کنی...
‫فکر کنی که...
‫فکر کنم چی؟
‫که عجیب بودم.
‫این...
‫این..
‫رازیه که بچه بودم نوشتم.
‫توی کاغذه.
‫من یه رازی دارم.
‫نمی‌خوام اعتراف کنم،
‫ولی...
‫انگار...
‫عاشقش شدم.
‫دوان جاشو.
‫حتی قبل اینکه یاد بگیرم ‫چطوری اسمتو بنویسم،
‫ازت خوشم میومد.
‫[دوان جاشو]
‫خیلی وقته ازت خوشم میاد.
‫[من یه رازی دارم.
‫نمی‌خوام اعتراف کنم، ‫ولی انگار عاشقش شدم.]
‫[دوان جاشو]
‫خدایا کمکش کن یه عالمه پول دربیاره
‫و بدهی‌هاشو تسویه کنه.
‫[خدایا کمکش کن یه عالمه پول دربیاره
‫و بدهی‌هاشو تسویه کنه.]
‫میشه باور کنی که
‫آدم خیلی خوبی هستی؟
‫ببینی چقدر
‫ازت خوشم میاد،
‫میشه حرف بقیه رو نسبت به خودت نادیده بگیری؟
‫میشه تا ابد با من باشی؟
‫لطفا؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫واحد ۱۱۸ متر مربع رو میگید؟
‫میشه فردا صبح اونجا رو دید، آره؟
‫باشه.
‫پس باهاتون تماس می‌گیرم.
‫ممنون.
‫الو؟
‫الو؟ کجایی؟
‫تو راهم. یه‌کم دیگه می‌رسم.
‫چقدر طول می‌کشه، جناب؟
‫پنج دقیقه.
‫فکر کردی باور کردم!
‫سانگ یان هنوز نیومده دنبالت!
‫من رسیدم.
‫بیا دیگه!
‫مچمو گرفتی.
‫خداحافظ.