‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[برگفته از رمان عشق پنهان، اثر ژو یی]
‫جاشو، موقع درس خوندن من،
‫تو چیکار می‌کنی؟
‫منم...
‫همینجا می‌شینم.
‫همینجا می‌شینی؟
‫می‌خوام بیشتر ببینمت.
‫ناهار چی دوست داری؟
‫یه چیز خوشمزه برات درست می‌کنم.
‫این مدت خیلی درگیر مطالعه بودی.
‫تا وقتی تو ناهارمو درست کنی،
‫هرچی که باشه، می‌خورم.
‫باشه.
‫پس اگه چیزی نیاز داشتی، بهم بگو.
‫جاشو.
‫چرا احساس می‌کنم باهام مثل ‫یه بچه رفتار می‌کنی؟
‫چون همینطوره.
‫می‌ترسم که...
‫یکی بچه‌ی منو بدزده.
‫[فصل هجدم - اسیر عشق شده]
‫[طعم عشق اول]
‫جاشو.
‫بنظرم آشپزیت خیلی خوبه.
‫خوشت اومد؟
‫برای هرکسی غذا نمی‌پزم.
‫تو نفر اولی.
‫- سیر شدی؟ ‫- سیر شدم.
‫تو سیر شدی؟
‫تو هم سیر شدی؟
‫بدش من. ‫من ظرف‌ها رو می‌شورم.
‫تو استراحت کن. ‫خودم می‌تونم بشورم.
‫بذار واسه این کارها کمکت کنم.
‫تو دیگه زحمت غذا رو کشیدی.
‫پس منم ظرف‌ها رو می‌شورم.
‫تو می‌تونی استراحت کنی.
‫باشه.
‫- من ظرف‌ها رو برات میارم. ‫- باشه.
‫بذارشون اونجا.
‫بیا.
‫بلد نیستی کارهای خونه رو انجام بدی؟
‫من بشورم؟
‫چند بار که انجام بدم، یاد می‌‎گیرم.
‫چی می‌خوای یاد بگیری؟
‫من هرگز نگفتم مجبوری یاد بگیری.
‫نمی‌تونم اجازه بدم در آینده ‫تمام کارها رو...
‫به تنهایی انجام بدی.
‫دارم به...
‫آینده دور فکر می‌کنم.
‫می‌دونم.
‫پس بعد ظرف شستن،
‫می‌خوای با من حرف بزنی
‫یا کمی استراحت می‌کنی؟
‫هنوز درسم رو تموم نکردم.
‫تموم نکردی؟
‫خوابت نمیاد؟ ‫یه چرتی بزن.
‫خوابم نمیاد.
‫مشخصه خیلی سر درس‌هات جدی هستی.
‫می‌خوام بورسیه بگیرم.
‫باشه.
‫ژی‌ژی بلندپرواز شده.
‫واسه شستن ظرف‌ها کمک می‌کنم.
‫خوابم میاد.
‫چرا اینقدر خوابم میاد؟
‫سلام.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫پنج دقیقه چرت بزنم.
‫یه چرت پنج دقیقه‌ای می‌زنم.
‫پنج دقیقه برام کافیه.
‫آب می‌خوای، ژی‌ژی؟
‫دارم میام تو.
‫کجاست؟
‫کجا رفت؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم...
‫لغات رو حفظ می‌کنم.
‫چرا روی زمین نشستی؟
‫اینطوری هیجانش بیشتره و باعث میشه خوابم نبره.
‫هیجانش بیشتره؟
‫مگه چیکار کردم؟
‫چرا بهم میگی اشتباه کردم؟
‫بگو ببینم.
‫چطور شد روی زمین نشستی؟
‫داشتم درس می‌خوندم.
‫بعدش خوابم اومد و خواستم چرت بزنم.
‫ولی موقع ناهار خیلی اصرار داشتم درس‌هامو بخونم.
‫من...
‫ترسیدم اگه منو خوابیده ببینی،
‫فکر کنی که دارم تو رو نادیده می‌گیرم و...
‫اونقدرام کوته‌فکر نیستم.
‫چرت بزن.
‫بعدا بیدارت می‌کنم.
‫دراز بکش.
‫خب، تو حوصله‌ت سر نمیره؟
‫یکم.
‫ولی...
‫همین الانشم خوشحالم که واسه مطالعه ‫به اینجا اومدی.
‫فعلا چرت بزن.
‫چی شده؟
‫جاشو.
‫موضوع این نیست
‫که دوست ندارم
‫باهم حرف بزنیم.
‫فقط وقتی بیش از هم نزدیک هم هستیم
‫من یکم اضطراب می‌گیرم.
‫دلیلش رو نمی‌دونم.
‫پس...
‫فقط خواستم بهت بگم
‫قضیه این نیست که ازت خوشم نمیاد.
‫پس یعنی ازم خوشت میاد.
‫خب...
‫فقط دوست ندارم که...
‫متوجه هستم.
‫پس...
‫ببینیم چطور میشه.
‫فعلا چرت بزن.
‫اگه نیازم داشتی، صدام بزن.
‫تو بخور.
‫منم یکی می‌خورم.
‫چه طعمی دوست داری؟
‫هر طعمی که تو دوست داری.
‫پس این یکی خوبه.
‫آبنبات رو بگیرم یا دستتم بگیرم؟
‫دستتم بگیرم؟
‫خب، پس دستتم می‌گیرم.
‫چرا اینقدر با جدیت می‌پرسی؟
‫میشه دستت رو بگیرم؟
‫برای کارآموزی...
‫درخواست دادی؟
‫رزومه‌م رو به چندین شرکت ارسال کردم
‫ولی هنوز جوابی ازشون نیومده.
‫چرا یهو دلت خواست کارآموزی بری؟
‫خب...
‫می‌خوام یه امتحانی بکنم.
‫ممنونم.
‫جاشو.
‫آدما وقتی دستای همو می‌گیرن،
‫که یا می‌خوان از خیابون رد بشن،
‫یا اتفاقی پیش میاد.
‫هیچکس کاری که تو کردی رو انجام نمیده
‫تا دست یکی رو بگیره.
‫عجیب بود.
‫ازت خواستم
‫چون وقتی بدون اجازه
‫بهت نزدیک شدم،
‫تو رو ناراحت کردم.
‫ناراحت نبودم.
‫من...
‫مضطرب بودم.
‫می‌دونم.
‫حالا،
‫من و تو دیگه باهم قرار می‌ذاریم.
‫برات سخته به این چیزا عادت کنی؟
‫اصلا و ابدا.
‫به این چیزا فکر نکن.
‫اینو تا حالا بهت نگفتم؟
‫واقعا ازت خوشم میاد.
‫خیلی ازت خوشم میاد.
‫منم همینطور.
‫خیلی ازت خوشم میاد.
‫[دوان جاشو]
‫فردا باید صبح زود بیدار بشی،
‫پس زود بخواب.
‫شب‌بخیر.
‫الو؟
‫هی، دوان جاشو.
‫هفته‌ی دیگه بازم برای کار به ایها میام.
‫این بار یه غذای خوشمزه مهمونم کن.
‫باز بهم مرغ سوخاری و چای نده.
‫باشه، غمی نیست.
‫این بار غذای دریایی مهمونت می‌کنم.
‫چطوره؟
‫چطور یهو بخشنده شدی؟
‫باید واسه این رفتار غیرعادیت دلیلی داشته باشی.
‫رفیق، ممکنه بخاطر این باشه
‫که بالاخره داری سر و سامون می‌گیری؟
‫آره.
‫ایول بابا!
‫باید بخاطرش ازم تشکر کنی.
‫بدون من نمی‌تونستی از پسش بربیای.
‫آره، برای همین...
‫می‌تونی هرچی عشقته سفارش بدی، باشه؟
‫خوشم اومد.
‫پس این یعنی تو زودتر از سانگ یان ازدواج می‌کنی.
‫باید اونم به جلو هل بدیم.
‫دیگه نمی‌تونم مجرد ببینمش.
‫نه، الان بهش میگم.
‫هی، چیکار می‌کنی؟
‫[چینگ فی]
‫جاشو داره ازدواج می‌کنه.
‫همش به لطف من بود.
‫همین اکنون نیاز به تشویق و تجمید شما عزیزان دارم.
‫ارسال به سانگ یان.
‫رفیق،
‫باید یه چیزی رو بهت اعتراف کنم.
‫باهات صد درصد روراست نبودم.
‫چیه؟
‫تو هم دختره رو می‌شناسی.
‫من می‌شناسمش؟
‫تو توی ایها هستی و من در نانوو.
‫از کجا باید بشناسمش؟
‫توی ایها ندیدیش.
‫توی ایها ندیدمش؟
‫از دانشجوهای جونیور که در ایها کار می‌کنه؟
‫کسی یادم نمیاد.
‫توی دانشگاه ایها درس می‌خونه.
‫درس می‌خونه؟
‫نگو که...
‫سانگ ژی هست.
‫باشه، فهمیدم. ‫خداحافظ.
‫چیه؟
‫خدایش، پسر...
‫باید بخاطرش ازت تشکر کنم.
‫چرا از من تشکر می‌کنی؟
‫مگه من کمکی کردم؟
‫بار اول که سانگ ژی رو دیدی،
‫یه بچه قد کوتاه چهارده ساله بود.
‫چطور تونستی...
‫خب، تعریف کن.
‫به سانگ یان گفتی؟
‫هنوز بهش نگفتم.
‫کِی می‌خوای بهش بگی؟
‫می‌خوام برم نانوو و شخصا بهش بگم.
‫بنظرم بهتره که
‫این موضوع رو رودر رو بهش بگم.
‫اوه، یادم اومد.
‫باید پیامم رو پاک کنم.
‫اگه ببینه، منو سوال پیچ می‌کنه.
‫هی.
‫سانگ یان داره بهم زنگ می‌زنه.
‫چرا آخه اون پیام رو براش فرستادی؟
‫جواب بده.
‫اگه جواب ندی، دیگه نمی‌تونی بهش توضیح بدی.
‫گوش کن، این قضیه ربطی به من نداره.
‫باید باهاش روراست باشی. ‫فعلا خداحافظ.
‫میگم چطوره تو هم باشی؟
‫اگه تو نباشی،
‫ممکنه واقعا حرف اشتباهی بزنم.
‫[سانگ یان شما رو به تماس گروهی دعوت می‌کند]
‫[به تماس گروهی ملحق شدید]
‫هی، دوان جاشو.
‫میگم نکنه عقلتو ازدست دادی
‫که رفتی از چینگ فی خواستی ‫برات دختر پیدا کنه؟
‫چرا از خودم نخواستی؟
‫نه، باید از من این چیزا رو بخوای.
‫چطور تونستی از اون بخوای؟
‫ولی از طرفی، من دنبال دختر نمیرم.
‫معمولا دخترا میان سراغم.
‫چینگ فی متخصص پیدا کردن دختره.
‫برو گمشو.
‫بگو ببینم،
‫این بدختر بدشانس کیه؟
‫واقعا که بدشانسه.
‫ولی بازم باید از چینگ فی تشکر کنم
‫که این بار بهم کمک کرد.
‫چه ربطی به من داره؟
‫من...
‫دوان جاشو، چطور می‌تونستم بهت کمک کنم؟
‫بعدشم، من حتی دنبال زن خودمم نرفتم.
‫زنم دربه‌در دنبالم افتاده بود.
‫تو واقعا برای پیدا کردن دختره کمکش نکردی؟
‫چینگ فی، چرا یهو به تته پته افتادی؟
‫من؟
‫چرا باید به تته پته بیفتم؟ ‫من هیچی نمی‌دونم.
‫چینگ فی، یکم رفتارت عجیب شد.
‫می‌تونستی تا سه سال لاف اینو بیای
‫ولی برعکس داری از زیرش قسر درمیری.
‫شاید بخاطر اینکه امشب سر عقل اومدم.
‫واقعا که کاراتون باور نکردنیه.
‫به من نمی‌گین؟ باشه.
‫سانگ یان.
‫چند روز دیگه به نانوو برمی‌گردم.
‫رودر رو بهت میگم.
‫باشه. تعطیلات تابستونی شیطون کوچولو هم شروع میشه.
‫شما باید کمکم کنین که اونم به خونه برگردونم، باشه؟
‫باشه.
‫چینگ فی.
‫همسرم داره صدام می‌کنه. ‫باید برم. خداحافظ.
‫واقعا که...
‫چش شده؟
‫داشتم درس می‌خوندم
‫واسه همین پیامت رو ندیدم.
‫[سانگ ژی]
‫دیگه میرم بخوابم.
‫شب‌بخیر.
‫داره ظبط میشه؟
‫نگران نباش.
‫راحت باش.
‫فکر کن یه گپ خودمونیه.
‫این بخش‌هاش رو ادیت می‌زنم،
‫پس نگران نباش.
‫باشه.
‫بیا شروع کنیم.
‫بنظرت یه ورزشکار
‫باید چه خصوصیاتی داشته باشه؟
‫بنظرم باید سرسختی و پشتکار داشته باشه.
‫هر بار که در رقابت
‫با مشکلی رودر رو میشیم،
‫باید عزم‌مونو جمع کنیم و تسلیم نشیم.
‫هر بار که زمین می‌خوریم،
‫برای بلند شدن باید خیلی زحمت بکشیم
‫تا بتونیم به سوی هدف بعدی‌مون بریم.
‫بنظرت سخت‌ترین کار
‫در این فرایندی که گفتی
‫چی می‌تونه باشه؟
‫سخت‌ترین کار برام وقتیه
‫که نمی‌تونم تمرین کنم.
‫یادمه که وقتی کلاس یازدهم بودم، ‫با همکلاسی‌هام بسکتبال بازی می‌کردم.
‫یه ضربه به قفسه‌ی سینه‌م خورد
‫و دنده‌هام شکست.
‫دکتر بهم گفت
‫برای مدت طولانی باید استراحت کنم.
‫اون زمان همش فکر می‌‎کردم.
‫اگه نتونم دیگه بازی کنم چی؟
‫دیگه چه کاری می‌تونم انجام بدم؟
‫تونستی به نتیجه‌ای برسی؟
‫نه.
‫فقط می‌دونم
‫که بسکتبال چیزیه که بیشتر از همه چی عاشقشم.
‫پس برای بازی کردن،
‫باید بیشتر به بدنم برسم
‫و سخت تمرین کنم
‫تا برای رقابت بعدی آماده بشم.
‫راستش،
‫این زندگی یه ورزشکاره.
‫خودش رو وقف کاری می‌کنه که عاشقشه.
‫خیلی حوصله‌سربره، نه؟
‫اصلا.
‫کاملا احساساتت رو نسبت به
‫وقف چیزی که عاشق هستی رو درک می‌کنم.
‫[مقاله]
‫«در شروع یک رابطه دوستانه و صمیمی،
‫هر دو طرف لبخند می‌زنن
‫و پُر از شادی هستن.»
‫«وقتی به چشمای همدیگه نگاه می‌کنن
‫همیشه عشق در چشماشون در جریانه.»
‫«ولی وقتی رویاشون از هم می‌پاشه،
‫اون خنده‌ها تبدیل به اخم میشه
‫و عشق توی چشماشون
‫تبدیل به خشم
‫و یا حتی تنفر میشه.»
‫پس دقیقا اینجا چه اتفاقی می‌افته؟
‫«چرا...»
‫چرا مقاله‌ت رو نمی‌نویسی؟
‫منو ترسوندی.
‫بهت گفتیم مقاله‌ت رو بنویسی.
‫در دو ساعت، فقط یه کلمه نوشتی.
‫«مقاله».
‫ویوی.
‫نمی‌خوای مقاله‌ت رو بفرستی؟
‫- پاشو. ‫- واقعا هیچی به ذهنم نمیاد.
‫فردا! فردا می‌رم به کتابخونه.
‫کلی تحقیق می‌کنم.
‫وقتی چیزی بهم الهام شد، مقاله رو می‌نویسم.
‫بیا اینجا.
‫جدا فردا میرم.
‫اون روز ساعت چند به کتابخونه رفتی؟
‫صندلی خالی پیدا شد؟
‫منم فردا میرم.
‫ساعت چند رفتی؟
‫دور ور ساعت 9 خوبه.
‫قطعا اون ساعت صندلی خالی پیدا میشه.
‫اون روز به کتابخونه نرفتم.
‫نرفتی؟
‫غیرممکنه.
‫اون شب خیلی دیر از کتابخونه برگشتی.
‫پس کجا رفته بودی؟
‫رفتم مطالعه.
‫ولی...
‫توی کتابخونه نبودم.
‫پس کجا بودی؟
‫توی خونه‌ی اون مطالعه کردم.
‫- اینو ببین. ‫- وایسا ببینم.
‫خونه‌ی اون؟
‫چرا باید برای مطالعه بجای کتابخونه
‫به خونه‌ی دوستت بری؟
‫چقدر شیرین.
‫کامل تعریف کن.
‫خبری در راهه؟
‫ویوی.
‫نگو.
‫بهت گفت که دوستت داره، نه؟
‫می‌دونستم.
‫مشخصه بهت گفته.
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫چیه؟
‫وقتی تو و چن شیانگ
‫پیش همدیگه بودید،
‫تو هم مضطرب میشدی؟
‫مضطرب؟
‫چرا باید مضطرب بشم؟
‫اون بود که مضطرب میشد.
‫گوش کن، وقتی تازه قرار می‌ذاشتیم،
‫حتی می‌ترسید بهم حرفی بزنه.
‫خیلی مایوسم کرد.
‫ولی الان راه افتاده.
‫حتی اشتباهات خودش رو گردن من می‌اندازه.
‫خیلی بانمکه، نه؟
‫وایسا ببینم.
‫نگو که...
‫تو در کنارش مضطرب میشی.
‫مضطرب بودم.
‫گمونم...
‫وقتی مضطرب میشم
‫قیافم شبیه آدمای ناراحت میشه.
‫حتی بهش توضیح دادم تا سوءتفاهم نشه.
‫بهش گفتم که ازش بدم نمیاد.
‫ولی هنوزم به نظرم اون...
‫فکر نکنم سوءبرداشت بکنه.
‫ولی وقتی دوتا مرغ عشق پیش هم هستن،
‫معمولا اضطراب و دلنگرانی ندارن.
‫نیازی نیست خیلی عصبی بشی.
‫ولی اگه لازم باشه
‫هر چیز کوچکی رو توضیح بدی،
‫در طول زمان رو مخ آدم میره.
‫ولی از طرفی،
‫از روی عادت مضطرب نمیشی؟
‫منظورت چیه؟
‫یعنی میگم...
‫همیشه از این می‌ترسی
‫که اون بفهمه از زمان‌های خیلی دور ‫دوسش داری؟
‫احتمالش هست.
‫ولی دیگه شما باهم قرار می‌ذارین.
‫خیلی عادیه که زوج‌ها
‫باهم وقت بگذرونن
‫پس نباید اضطراب و دلواپسی داشته باشی.
‫بعدشم، سانگ‌سانگ،
‫فکر نکنم تو اونقدرام خجالتی باشی.
‫نمی‌فهمم داری ازم تعریف می‌کنی یا مسخره‌م می‌کنی.
‫دارم بهت دلگرمی میدم.
‫باید از لحظاتت لذت ببری.
‫از دوران عاشقی لذت ببر.
‫و صد البته،
‫این دوران لحظات بدی هم داره.
‫فهمیدی؟
‫یه بار بهش گفتم.
‫یعنی بازم بگم؟
‫بهش گفتی؟
‫نظرت چیه اینکارو بکنی؟
‫می‌تونی ابتکار به خرج بدی
‫و با رفتار و کارهات بهش نشون بدی
‫که ازش بدت نمیاد.
‫واقعا دوسش داری.
‫بنظرم جواب بده.
‫ما الان قرار می‌ذاریم.
‫قراره باهم ازدواج کنیم.
‫پس این اتفاقاتم عادیه.
‫درسته.
‫چیزی نیست که بخاطرش مضطرب بشم.
‫دقیقا.
‫مقاله‌ت رو بنویس.
‫واقعا نمی‌تونم.
‫فردا میرم کتابخونه.
‫لطفا این بار ازم بگذر. ‫لطفا ازم بگذر.
‫راحتم بذار.
‫سانگ‌سانگ..
‫[سانگ ژی]
‫جاشو، آخرهفته کار داری؟
‫بریم یه دور بزنیم.
‫باشه. هرچی تو بگی.
‫[دوان جاشو]
‫همه چی ردیفه.
‫بذار بندش رو ببندم.
‫خوب نخوابیدی؟
‫بنظر خسته و کوفته میای.
‫چطور؟
‫قیافه‌ت خسته‌س.
‫خوبم.
‫دیشب خوب خوابیدم.
‫لازم نیست اسکیت بریم.
‫می‌تونیم بریم قدم بزنیم
‫یا یه غذای خوب بخوریم.
‫فکر می‌کردم خیلی اسکیت‌بازی دوست داری.
‫یعنی اینقدر نگران منی؟
‫منم خیلی وقته اسکیت‌بازی نکردم.
‫منتظر موقعیت بودم تا مهارتم رو بهت نشون بدم.
‫بذار کمکت کنم.
‫نرده رو بگیر.
‫می‌خوام یه هشداری بهت بدم.
‫چیه؟
‫امروز قصد ندارم دیگه مضطرب بشم.
‫البته نمی‌خواستم
‫همچین حرف عجیبی بهت بزنم.
‫ولی...
‫گفتم شاید بخاطر قبل دلخور شده باشی.
‫تو هم مضطرب نیستی، نه؟
‫منم دیگه مضطرب نیستم.
‫پس...
‫داری بهم هشدار میدی؟
‫اگه از حرکت دیروزم ناراحت شدی یا...
‫نه.
‫خب، حالا خودت می‌خوای اسکیت بری یا منم بیام؟
‫مشخصا باید بیای.
‫حاضری؟
‫آره.
‫باشه.
‫بیا.
‫بیا و منو بگیر.
‫اول پای چپ بعد راست رو بذار جلو.
‫برعکس هم بکش.
‫- اینطوری؟ ‫- آره، درسته.
‫خوبه.
‫آفرین.
‫تو می‌تونی.
‫یه حرکت سخت بهت یاد میدم.
‫یه حرکت نمایشیه.
‫اینطوری به پشت اسکیت‌سواری کن.
‫یکم سخته.
‫مثل عدد هشت حرکت کن.
‫مثل عدد هشت.
‫اینطوری سختتره.
‫تو می‌تونی.
‫به خودت ایمان داشته باش.
‫بیا پیشم.
‫حواسم بهت هست.
‫بیا سمت من.
‫تو می‌تونی.
‫آفرین.
‫همینطوری خوبه.
‫تو می‌تونی.
‫بیا پیشم.
‫بیا جلو.
‫بهت هشدار داده بودم.
‫هنوز آماده نبودم.
‫حساب نمیشه.
‫خب، وقت تموم شد.
‫لطفا دیگه چیزی ننویسید.
‫برگه امتحان رو تا کنین.
‫وسایل‌تون رو بردارید و از کلاس برید.
‫- وانگ‌وانگ کجاست؟ ‫- بیاین بریم.
‫وانگ‌وانگ، بیا.
‫- چی می‌خونی؟ ‫- این چیه؟
‫واسه سوال آخر
‫که در مورد ویژگی‌های ارتباطات بود،
‫چند مورد رو نوشتین؟
‫اون...؟
‫توی آزمون آزمایشی اومده بود.
‫- آره. ‫- وایسا ببینم.
‫پس چرا من این سوال رو ندیدم؟
‫کجا بود؟
‫جوابش میشه به روز بودن، ‫دسترسی به مخاطبان و پوشش گسترده.
‫عیب نداره، ویوی.
‫می‌دونی،
‫حتی اگه سوال رو می‌دیدی،
‫بازم جوابش رو بلد نبودی.
‫فرقی در نتیجه‌ی نهایی نداشت،
‫پس مهم نیست.
‫خب، درست میگی.
‫فراموشش کنین. ‫نیمسال بعدی دوباره این درس رو برمی‌دارم.
‫ولی امشب، همگی میریم که جشن بگیریم.
‫همه باید بیان. ‫شنیدین؟
‫- باشه. ‫- حله.
‫سانگ‌سانگ، پدر و مادرت قبول کردن
‫که توی ایها بمونی؟
‫نه.
‫چرا نه؟
‫کارآموزی که خوبه.
‫می‌تونی کارتو شروع کنی.
‫- درسته. ‫- اونا می‌خوان کارآموزی برم.
‫فقط نمی‌خوان توی ایها برم.
‫یه جا در نانوو برام کارآموزی پیدا کردن
‫و ازم می‌خوان که برگردم.
‫پس برگرد به نانوو.
‫ولی بازم احساس می‌کنم که
‫با موندن در ایها موقعیت بیشتری گیرم میاد.
‫فکر می‌کنی موقعیت شغلی بیشتری در ایها هست
‫یا فقط ترجیح میدی جایی زندگی کنی ‫که نامزد آینده اونجاست؟
‫سربه سرم نذار.
‫الو؟
‫آره، خودمم.
‫بسیارخب.
‫باشه، متوجه شدم.
‫- چی شده؟ ‫- چه خبر شده؟
‫توی مصاحبه قبول شدم.
‫فایلی که فرستادی رو بررسی کردم.
‫امشب یکم دیگه روش کار می‌کنم.
‫خداحافظ.
‫سلام، عذر می‌خوام.
‫میشه بگین از کجا کافه‌شاپ پیدا کنم.
‫یه کافی‌شاپ خوب اون طرف هست.
‫اونجا، درسته؟
‫آره.
‫می‌تونم توی وی‌چت داشته باشم‌تون؟
‫متاسفم.
‫اگه نامزدم بفهمه،
‫گردنم رو می‌زنه.
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫خواهش می‌کنم.
‫عصبانی شدی؟
‫نه.
‫بخور.
‫اگه عصبانی نشدی، پس چرا نگام نمی‌کنی؟
‫تازه اخم کردی.
‫فقط گفت توی وی‌چت اددت کنه. ‫چرا باید عصبانی بشم؟
‫واقعا عصبانی نیستی؟
‫نه.
‫حسودیت شد؟
‫نه.
‫با این قیافه‌ای که گرفتی،
‫فکر کردم حسودیت شده.
‫واقعا حسودیت نشده؟
‫چرا.
‫همین الان...
‫دیدم که باهاش خوش و گرم گرفته بودی.
‫من؟
‫کجا باهاش گرم گرفته بودم؟
‫اینطوری جواب دادی.
‫نه.
‫اون ازم
‫پرسید کافی‌شاپ کجاست.
‫منم...
‫من...
‫فقط با سرم گفتم که اون طرفه.
‫نمیشد درست جوابش رو بدی؟
‫باید اینکارو می‌کردی؟
‫دیگه باهات حرف نمی‌زنم.
‫باشه.
‫عذر می‌خوام.
‫میشه توی وی‌چت اددتون کنم؟
‫متاسفم، من نامزد دارم.
‫باشه.
‫چه هندوانه خوبیه.
‫- بریم. ‫- چیه؟ از دستم عصبانی هستی؟
‫نه.
‫حسادت کردی؟
‫چطور ممکنه؟
‫فقط درخواست وی‌چته.
‫چرا باید حسادت کنم؟
‫وایسا. من که وی‌چتم رو بهش ندادم.
‫ولی دیدم که باهاش خوش و گرم گرفته بودی.
‫من کِی باهاش گرم گرفتم؟
‫اون حتی ازم آدرس جایی رو نپرسید.
‫اینطوری کردی.
‫این برای چی بود؟
‫گفتم «متاسفم. نامزد دارم.»
‫- چی داری؟ ‫- نامزد آینده.
‫قبول.
‫بریم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»