‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[برگرفته از رمان عشق پنهان، اثر ژو یی]
‫[برادر ۲]
‫هدیه‌تو دوست داری؟
‫خجالت هم نمی‌کشه.
‫همچین عکسی گرفته ‫و می‌پرسه دوستش دارم یا نه.
‫این عکسه چطوری گرفته شده؟
‫[سانگ ژی]
‫اصلا واضح نیست.
‫هدیه‌ات مشکل داره.
‫[برادر ۲]
‫اگه قبول کنی دلتو بدست بیارم،
‫فورا یه دوربین اچ‌دی واست می‌فرستم.
‫[سانگ ژی]
‫تو خواب ببینی.
‫می‌خواستم از این استفاده کنم...
‫تا روند عشق و عاشقی رو سرعت بدم.
‫توقع نداشتم فورا ردم کنی.
‫به این کار رو آوردم
‫تا یه فرصت بدست بیارم.
‫پیرمرد مکار.
‫[سانگ ژی]
‫پیرمرد.
‫[پیرمرد مکار]
‫[دوان جاشو]
‫باید یه قدم جلوتر باشم
‫تا با روباه جوونی مثل تو کنار بیام.
‫دیگه میرم می‌خوابم.
‫شب بخیر.
‫[برادر ۲]
‫[ویرایش مخاطب]
‫[خواستگار]
‫[سگ احمق]
‫شیطون کوچولو، هر چی دوست داری بخر.
‫[تولدت مبارک]
‫اگه بیاریش اینجا
‫جلوی میز بیلیارد رو می‌گیره.
‫می‌بینی؟
‫باشه، رئیس.
‫سانگ یان، ممکنه بزودی قرار بذارم.
‫[سانگ ژی]
‫[سگ احمق]
‫رفتی دانشگاه...
‫درس بخونی یا قرار بذاری؟
‫توی دانشگاه عادی نیست
‫قرار بذاری؟
‫[سگ احمق]
‫هر جور راحتی.
‫مراقب باش. بهت نارو نزنن.
‫آره، چهار پایه رو اینجا بذار.
‫درسته. همین جا.
‫آره.
‫یه‌کمی سنش بالاست.
‫- الو؟ ‫- نگو از من بزرگ‌تره!
‫صداتو بیار پایین.
‫کجا باهاش آشنا شدی؟
‫اون...
‫دانشجوی تحصیلات تکمیلیه.
‫گوش کن.
‫توی این سن باید سفت و سخت درس بخونی.
‫فکر قرار مدار به سرت نزنه.
‫نباید یه روز از من بزرگ‌تر باشه.
‫نمی‌تونم تحمل کنم یه نفر بزرگ‌تر ‫منو رسمی صدا می‌زنه.
‫حتی اگه از تو یه روز بزرگ‌تر باشه...
‫باید احساس احترام کنی ‫که به صورت رسمی صدات می‌زنن.
‫[فصل شانزدهم - ‫احساسات برای قرار منتظر تو هستن]
‫از عشقت گرفتی؟
‫تصمیم گرفتی...
‫کی قبولش کنی؟
‫باید بهش فکر کنم؟
‫معلومه.
‫حالا که می‌خواد دلتو بدست بیاره،
‫باید تصمیم بگیری ‫تا کی می‌خوای لفتش بدی.
‫باید چقدر طولش بدم؟
‫بستگی داره.
‫چن شیانگ خیلی طول نکشید
‫که منو می‌خواست ‫و پیشنهادشو قبول کردم.
‫ولی دست خودته.
‫زمان مناسب برای تو ‫بهترین زمان ممکنه.
‫فکر می‌کنم الان زمان خیلی خوبیه.
‫آخرشی.
‫ولی گوش بده، سانگ‌سانگ.
‫باید حواست به خودت باشه.
‫فهمیدی؟
‫وی‌وی.
‫راستش یه‌کمی نگرانم.
‫نگران چی؟
‫می‌ترسم صرفا از روی هوا و هوس باشه.
‫اگه بعد یه مدت علاقه‌شو از دست بده چی؟
‫بعید می‌دونم.
‫شما چندین ساله همدیگه رو می‌شناسید.
‫حالا که تصمیم گرفته بهت پیشنهاد بده،
‫یعنی مصممه.
‫نظرت چیه؟
‫بی راه نمیگی.
‫چیزی نیست.
‫اگه نگرانی،
‫می‌تونی امتحانش کنی.
‫حالا بگیر بخواب.
‫هنوز تسلیم نشو.
‫- نوشیدنی محبوبت. ‫- ممنون.
‫- آمریکانو. ‫- بفرمایید.
‫ممنون، وانگ‌وانگ.
‫- لاته‌ی تو. ‫- ممنون.
‫دستبند جدید خریدی؟
‫خوشگله.
‫چی میگی؟
‫هدیه‌ی عشقشه.
‫- هدیه‌ی عشقش؟ ‫- واقعا؟
‫بده بیاد. بذار نگاه کنم.
‫خیلی قشنگه.
‫- این چیه؟ ‫- موشه؟
‫روباهه.
‫- روباه؟ معلوم نبود. ‫- موشه؟
‫- ببخشید.
‫خوش سلیقه‌ست.
‫بگیر.
‫فردا وقت داری؟
‫عشقت پیام داده؟
‫صبر کن.
‫می‌خوای چی بگی؟
‫بذار من به جات جواب بدم.
‫مگه نگفتیم آزمایشش کنیم؟
‫چیزی نیست. بهم اعتماد کن.
‫«نه.»
‫ارسال!
‫مسخره‌بازی درنیار.
‫آخه تو چی می‌دونی؟
‫من و سانگ‌سانگ حرف زدیم.
‫مگه نه، سانگ‌سانگ؟
‫در مورد چی حرف زدین؟
‫نه.
‫[سانگ ژی]
‫جواب داد؟
‫«پس فردا چی؟»
‫ممکنه...
‫بازم وقت نداشته باشم.
‫ممکنه بازم وقت نداشته باشم.
‫اما اگه امتحان رو قبول نشه چی؟
‫این قبول نیست
‫امتحان رو قبول میشه.
‫مطمئنم قبول میشه.
‫گوش کن، این امتحان‌های رابطه
‫به دو صورت پیش میره.
‫سانگ‌سانگ، تمام جوانب رو بسنج.
‫ازتون یه سوال دارم.
‫اگه بخواید با یه نفر قرار بذارید
‫و اون طرف در جواب بگه
‫که ممکنه وقت نداشته باشه،
‫یعنی وقت داره یا نداره؟
‫ممکنه وقت نداشته باشم یعنی...
‫به رفتار تو بستگی داره.
‫چرا بهش زنگ نمی‌زنی؟
‫شماها نمی‌فهمید.
‫این کار یعنی درخواست عشق. ‫متوجه‌ای؟
‫- باشه. ‫- آخه تو چی می‌دونی؟
‫همین‌جوری جواب بده.
‫صبر کن. ‫یه‌کم دیگه دست نگه دار.
‫اول یه چیزی بخور.
‫تو چیزی که خبر نداری فضولی نکن.
‫یعنی وقت داره؟
‫جاشو، تو چشم‌هام نگاه کن.
‫طرف کیه؟
‫که ممکنه وقت نداشته باشه؟
‫غذات بخور.
‫فضولی نکن.
‫یه خبری هست.
‫پیام داد! دیدی؟
‫بهتون گفتم. ‫می‌دونستم جواب میده.
‫- چی گفت؟ ‫- بذار ببینم.
‫پنج‌شنبه شب چطوره؟
‫«پنج‌شنبه شب چطوره؟»
‫باشه.
‫چون سه بار تلاش کرد، ‫امتحان رو قبول شد.
‫زود باش. انقدر افاده نیا.
‫وقت دارم.
‫[سانگ ژی]
‫قیافه‌ام خوبه؟
‫آره، خوشگل شدی.
‫یه نودل‌فروشی جدید ‫دم در دانشگاه باز شده.
‫شنیدم خوشمزه‌ست.
‫- واقعا؟ ‫- با هم بریم.
‫- باشه. ‫- شما برید.
‫امروز، من...
‫باشه.
‫جای تو امتحان می کنیم.
‫شما چه نودلی می‌خورید؟
‫یوتینگ می‌گفت نودل میگویی‌شون...
‫سانگ ژی.
‫ببخشید.
‫چی شده؟
‫چرا هیچی نشده عذرخواهی می‌کنی؟
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫یه باگ توی سیستم پیدا شده،
‫داریم به سرعت حلش می‌کنیم.
‫فکر کنم...
‫نتونم بیام شام بریم بیرون.
‫باشه. تا دیروقت کار می‌کنی؟
‫شام می‌خوری؟ ‫واست شام بیارم؟
‫چرا باز خطا میده، جاشو؟
‫جاشو، نجات‌مون بده.
‫صداتو بیار پایین.
‫الو؟
‫به کارت برس.
‫عیبی نداره. نگران من نباش.
‫ببخشید.
‫یادت نره شام بخوری، باشه؟
‫باشه.
‫خداحافظ.
‫تموم شد.
‫گمونم منم امروز نودل می‌خورم.
‫مغازه‌اش کجاست؟
‫- دم ورودی. ‫- خیلی شیک و پیک کردی.
‫می‌خوای این‌جوری بیای؟
‫مگه نمی‌تونم با این لباس نودل بخورم؟
‫میشه.
‫- بریم. ‫- بریم.
‫بریم.
‫- خداحافظ. ‫- می‌بینمت.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خیلی خوشگله.
‫- الو جاشو. ‫- شام چی بخوریم؟
‫- ببخشید. ‫- برنج و گوشت؟
‫باشه. ‫یا نودل که دفعه قبل خوردیم.
‫دوباره عذرخواهی می‌کنی.
‫این دفعه،
‫همکارم یه دفعه واسش مشکل پیش اومد.
‫باید شرایط رو تغییر بدیم ‫و کارکرد اضافه کنیم.
‫فایده‌ای نداره.
‫خب،
‫وقت داشتی بهم زنگ بزن.
‫ناراحت که نشدی، نه؟
‫وقتی وضعیت درست شد،
‫دعوتت می‌کنم بریم یه غذای خوب بخوریم.
‫من دیگه برم.
‫زود باش.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫مگه نگفت دلمو بدست میاره؟
‫اصلا تلاش می‌کنه؟
‫نمی‌خوام!
‫وایستید منم بیام!
‫باشه.
‫وایستید منم بیام!
‫- چی شد؟ ‫- چرا برگشتی؟
‫تو...
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫فکر کردم رفتی سر قرار.
‫- درسته. ‫- منو ترسوندی.
‫کنسل کرد.
‫مگه نگفت دلتو به دست میاره؟
‫چند بار کنسل کرده؟
‫انگاری تلاش نمی‌کنه.
‫سرش شلوغه.
‫عمدی نیست.
‫خب یعنی چی؟
‫نمی‌تونه واست چند دقیقه وقت بذاره؟
‫باید قبل و بعدِ کار وقت داشته باشه.
‫اگه بخواد، می‌تونه بیاد دیدنت.
‫- دقیقا. ‫- اما خیلی سرش شلوغه.
‫انقدر کار سرش ریخته ‫که وقت نمی‌کنه بخوابه.
‫ساعتی که کارش تموم میشه
‫ساعت ورود و خروج خوابگاه نیست.
‫چرا هنوز ازش دفاع می‌کنی، سانگ‌سانگ؟
‫سرزنشش نمی‌کنی؟
‫چیزی نیست.
‫زبونم بند اومده.
‫نگو که باید بهش یاد بدم ‫چطوری دلتو بدست بیاره.
‫سانگ‌سانگ.
‫هنوز شام نخوردی؟
‫- گرسنه‌ات نیست؟ ‫- راست میگه.
‫باقی غذا کجاست؟
‫- باقی‌مونده‌ی خوشمزه. ‫- درسته.
‫- میوه هم هست. ‫- خوشمزه‌ست.
‫بیا، بخور.
‫چیزی نخوردی، درسته؟
‫بو کن. عالیه.
‫اینو هنوز نخور.
‫همبرگر بخور.
‫اول میوه می‌خورم.
‫نه، نباید اول میوه بخوری.
‫چرا؟
‫خب، همبرگر تا فردا بمونه خراب میشه.
‫اول اینو بخور. خیلی سنگینه.
‫بخور.
‫بو کن. ‫بوش محشره.
‫در حال حاضر، مدل‌سازی شخصیت
‫به طور کل کامل شده.
‫در این مورد،
‫در واقع موفق شدیم فرایند انعطاف پذیری...
‫شخصیت‌ها رو بهبود ببخشیم.
‫در حال حاضر،
‫تمامی بهینه‌سازی‌ها رو تکمیل کردیم.
‫فعلا مشکل دیگه‌ای وجود نداره.
‫آره.
‫مطمئم همه دیدن
‫جا یانگ چقدر پیشرفت کرده.
‫باعث افتخاره.
‫واسه همه سخت بوده.
‫بهینه‌سازی ما...
‫ثابت کرد موثر بوده.
‫پس...
‫می‌خوام بهتون تبریک بگم.
‫امروز اضافه‌کاری نداریم.
‫- برید خونه و استراحت کنید! ‫- بالاخره!
‫بالاخره می‌تونیم به موقع بریم.
‫- آره. ‫- بریم.
‫[خانه سالمندان]
‫این‌جوری بکشی خوب درنمیاد.
‫چی می‌کشید؟
‫سانگ‌سانگ، چرا باز برگشتی؟
‫دوباره کنسل کرد؟
‫باز منو قال گذاشت.
‫- امکان نداره! ‫- صبر کن، چی؟
‫تا الان چند بار شد؟
‫- باز گفت کار داره؟ ‫- گریه نکن.
‫این دفعه بهونه‌ای کار نبود.
‫اما من ازش نخواستم.
‫نمی‌تونم اذیت بشم.
‫اگه نخواد باهاش قرار بذاره ‫یعنی داره دلشو بدست میاره؟
‫معلومه که نه.
‫چیکار می‌کنه؟
‫خیلی‌خب. درست میشه.
‫حتی بدون اون، ما کنارت هستیم.
‫- می‌بریمت کافی‌شاپ. ‫- آره.
‫- نه. ‫- بریم.
‫امروز...
‫حوصله‌ی بیرون رفتن رو ندارم.
‫- پاشو. ‫- بریم.
‫- بریم. باید بری. ‫- نه.
‫- بیا. ‫- نه، ممنون.
‫- نمیام. ‫- باید بیای.
‫- نه، نمی‌خواد. ‫- همین الان میای.
‫[خانه سالمندان]
‫آقای دوان.
‫اخیرا حال پدرتون خوب نبوده.
‫که اینطور. ‫ممنون، دکتر یانگ.
‫ایشون نه ساله در بستر بیماری هستن.
‫سلامتی و ایمنی ایشون خیلی ضعیفه.
‫اِدِمِ ریه ایشون اخیرا بدتر شده.
‫توصیه می‌کنم اون رو برای جراحی ‫به بیمارستان ببرید
‫تا آب اضافه ریه‌شون رو خارج کنن.
‫وگرنه، ممکنه عفونت کنن.
‫اون زمان وضعیت حادتر میشه.
‫به نظر شما...
‫بهوش میاد؟
‫تا وقتی زنده باشه
‫احتمال معجزه هست.
‫دکتر یانگ، لطفا...
‫کارهای انتقال به بیمارستان رو انجام بدید.
‫من دیگه میرم.
‫باشه.
‫جاشو.
‫مامان، نگاه کن.
‫داره برف میاد.
‫به بابات زنگ بزن. ‫چرا هنوز برنگشته؟
‫قرار بود بریم...
‫توی المپیاد فیزیک شهری ‫اول شدی رو جشن بگیریم.
‫بهش زنگ می‌زنم.
‫هنوز نخور.
‫- چی شد؟ ‫- جواب نداد.
‫دوباره زنگ بزن.
‫- بابا. ‫- اومدی.
‫چی شده؟
‫نوشیدنی خوردی؟
‫دیگه خسته شدم.
‫- منظورت چیه؟ ‫- دیگه خسته شدم.
‫منظورت چیه؟
‫بابا، چی شده؟
‫یه نفر رو زیر گرفتم.
‫کجا؟
‫برگر فروشی جاده‌ی رنمین.
‫حال اون چطوره؟
‫خب...
‫کسی ندید.
‫نوشیدنی خورده بودم. ‫نتونستم به پلیس زنگ بزنم.
‫دوان ژیچنگ، عقلتو از دست دادی؟
‫چطور تونستی نوشیدنی بخوری ‫و پشت فرمون بشینی؟
‫دیوونه شدی؟ ‫چه فکری پیش خودت کردی؟
‫جاشو!
‫جاشو، به پلیس زنگ نزن.
‫- زنگ نزن. ‫- بابا، گوش کن!
‫باید اون آدمو نجات بدیم!
‫اگه اتفاقی واسش بیفته
‫بدتر میشه!
‫بابا، نمی‌تونی از این قضیه فرار کنی.
‫ژیچنگ، برو خودتو تحویل بده.
‫یه کاری می‌کنیم.
‫- نمی‌خوام برم زندان. ‫- ژیچنگ، برو خودتو تحویل بده.
‫جاشو!
‫- ژیچنگ! ‫- جاشو!
‫بیرون برگر فروشی جاده‌ی رنمین تصادف شده!
‫- آمبولانس بفرستید! ‫- خودتو تحویل بده!
‫بابا!
‫- بابا! ‫- ژیچنگ!
‫ژیچنگ!
‫برگشتی.
‫چرا هنوز بیداری؟
‫باز رفتی سراغ این.
‫دوباره دیر از سر کار اومدی.
‫ساعتو ببین.
‫بازم شام نخوردی؟
‫گرسنه‌ام نیست. ‫منتظر بودم تو بیای.
‫واست نودل آوردم.
‫فعلا بی خیال شو.
‫بیا شام بخوریم.
‫باز داری پولتو حروم می‌کنی.
‫با خرید این؟
‫- ارزونه. ‫- بذار اول اینو تموم کن.
‫- اول غذا بخوریم. ‫- باشه.
‫اینو امتحان کن.
‫تعریف رستورانشو شنیدم.
‫بگیر.
‫بچه‌های مردم بعد کنکور
‫از زندگی‌شون لذت می‌برن.
‫اونوقت پسر من
‫بعد کنکور دو جا کار می‌کنه،
‫از صبح تا شب سر کاره.
‫چون جوونم.
‫جوون‌ها باید سختی بیشتری رو تحمل کنن.
‫راستی، مامان،
‫از رئیسم
‫پیش پرداخت خواستم.
‫اما چون تازه رفتم سر کار
‫می‌تونه قدِ نصف حقوقم ‫رو پیش‌پیش بهم بده.
‫ولی ایرادی نداره.
‫یه فکر دیگه می‌کنم.
‫بسپرش به من.
‫به فامیل و آشنا زنگ می‌زنم ‫و پول قرض می‌گیرم.
‫انقدر از اون‌ها پول قرض نکن.
‫جدی میگم.
‫مامان، باید یه چیزی بهت بگم.
‫چی شده؟
‫نشستم یه‌کم فکر کردم،
‫نمیرم دانشگاه نانوو.
‫با این وضع و اوضاع ‫پول درآوردن خیلی مهم‌تره.
‫حرفشم نزن.
‫باید بری دانشگاه.
‫خیلی بدهی داریم.
‫نباید برم دانشگاه.
‫صبح‌ها میرم سر کار
‫و شب‌ها پاره‌وقت کار می‌کنم.
‫بالاخره بدهی‌مون رو تسویه می‌کنیم.
‫نباید اجازه بدی اشتباه‌های ما
‫روی آینده‌ات تاثیر بذاره.
‫اما می‌دونی که...
‫اما و اگر نداریم.
‫باید دانشگاهتو تموم کنی.
‫اگه مدرکتو نگیری،
‫حق نداری منو مامان صدا کنی.
‫مامان، چی شده؟
‫خوبم.
‫شاید واسه این باشه که شام نخوردم.
‫شکمم داره اعتراض می‌کنه.
‫چند بار باید بهت بگم؟
‫باید غذا بخوری.
‫میرم واست آب بیارم.
‫مامان، باید غذا بخوری.
‫کارهای ترخیص رو انجام دادی؟
‫ترخیص نمیشی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫بشین و استراحت کن.
‫مامان.
‫نیاز نیست مرخص بشی.
‫از دوست دانشگاهم ‫سی هزار یوان قرض کردم.
‫می‌تونی اینجا بمونی و خوب بشی.
‫جاشو.
‫الان حالم خیلی بهتره.
‫می‌خوام برم خونه.
‫جدی میگم.
‫پول رو پس بده.
‫دیگه قرض کردم.
‫سلامتیت مهم‌تره.
‫استراحت کن.
‫پسرم.
‫خسته نشدی انقدر از مردم پول قرض کردی؟
‫تا روزی که همه بدهی‌مون رو تسویه نکنیم
‫نمی‌تونیم سرمونو بالا بگیریم.
‫نمی‌خوام این بار به دوشت باشه.
‫مامان، نگران نباش.
‫در آینده پول رو پس میدم.
‫بهش فکر نکن.
‫یه چیزی بخور، باشه؟
‫واست...
‫التماست می‌کنم!
‫میشه لطفا پول رو پس بدی؟
‫هنوز قرض‌های قبلی‌مون رو ندادیم.
‫هنوز باید از شیائوینگ و مامانش مراقبت کنیم.
‫نمی‌تونیم بیشتر از این بدهی داشته باشیم!
‫اگه یه روز بمیرم
‫و هنوز قرض داشته باشیم چی؟
‫اون‌موقع چیکار می‌کنی؟
‫مامان، تو نمی‌میری. ‫این چه حرفیه می‌زنی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫[سانگ ژی]
‫[دوان جاشو]
‫تازه رسیدم خونه.
‫سلام، جاشو.
‫چیه؟
‫چیکار می‌کنم؟
‫خوابگاهم.
‫میام ببینمت.
‫الان؟
‫ساعت ۸:۳۰ شبه.
‫سه ساعت و نیم...
‫تا ساعت خاموشی‌تون مونده.
‫تازگی‌ها چه کارهایی کردی؟
‫خیلی کار کردم.
‫سخنرانی دارم،
‫تکلیف دارم،
‫تازه،
‫نمایشگاه نقاشی،
‫انجمن دانشگاه،
‫و منتظرم یه نفر بهم بگه بریم سر قرار.
‫جدیدا...
‫ببخشید.
‫قصد نداشتم مدام کنسل کنم.
‫این اواخر درگیر
‫مشکلات خیلی متعددی بودم.
‫مشکلات متعدد؟
‫یه سری موضوع بی اهمیته.
‫مهم نیست.
‫اگه بی اهمیت بودن،
‫چرا باهام قرار نذاشتی؟
‫نمی‌دونستم
‫انقدر دلت می‌خواد بهت پیشنهاد بدم.
‫ناراحتی؟
‫نه.
‫احساس می‌کنم که...
‫تو خوشحال نیستی.
‫از شدتِ کار خسته شدی؟
‫نه. مگه میشه؟
‫بالاخره دارم کنارت غذا می‌خورم.
‫رو ابرها سِیر می‌کنم.
‫جدی میگم.
‫اگه راست میگی،
‫بخند ببینم.
‫صبر کن.
‫- کجا میری؟ ‫- وایسا.
‫سلام.
‫می‌تونم یکی خودم درست کنم؟
‫سلام. می‌خوای درست کنی؟
‫دوست دارم امتحان کنم.
‫ممنون.
‫خیلی سخته.
‫دارم درست انجامش میدم؟
‫تیکه‌اش کن.
‫باشه.
‫عجله نکن.
‫نه.
‫پس من اولین نفری هستم
‫که پشمک تو رو امتحان کردم.
‫آره.
‫حالا منظورتو فهمیدم.
‫منظورت چیه؟
‫فهمیدم.
‫چی رو فهمیدی؟
‫قبول نکردی...
‫عشق زندگیم باشی؟
‫من کِی قبول کردم؟
‫آخه چرا باید یه نفر ‫برای دوست معمولیش...
‫پشمک درست کنه؟
‫- دوست معمولی... ‫- اصلا.
‫دستبند منو دستت کردی.
‫جاشو، تو...
‫انقدر آب‌زیرکاه نباش.
‫با این کارها نمی‌تونی دل منو بدست بیاری.
‫چطوری می تونم؟
‫می‌تونی...
‫توی اینترنت بگردی
‫یا از بقیه بپرسی.
‫از بقیه بپرس چطوری ‫دل یه دختر رو بدست بیارم.
‫چطوری دل یه دختر رو بدست بیارم؟
‫باید از من بپرسی؟
‫می‌تونی بهم یاد بدی؟
‫به هر حال، گوش بده.
‫توی این شرایط،
‫اگه پیام بدی،
‫هر از گاهی زنگ بزنی،
‫و هر چند وقت یه بار بیای دیدنم،
‫مسلما جواب نمیده.
‫قرار اینترنتی که نیست.
‫آخه قرار اینترنتی تو سن و سال تو؟
‫حرف قرار اینترنتی شد،
‫یه دفعه یه چیزی یادم اومد.
‫- یه بچه‌ای بهم گفته بود... ‫- خیلی‌خب، کافیه.
‫کافیه. آفرین.
‫دیگه بحثشو وسط نکش.
‫پیام بده.
‫تو وی‌چت بهشون میگم.
‫سانگ‌سانگ،
‫از اینجا تخته رو نمی‌بینم.
‫میرم نزدیک‌تر.
‫صبح بخیر.
‫چی شده؟
‫اون کیه بغل دست سانگ‌ژی نشسته؟
‫دوست جدیدشه؟
‫نمی‌دونم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نگفتی امروز سمیناره؟
‫چرا.
‫ساعت و مکانشو پرسیدم.
‫امروز کار نداری؟
‫مرخصی گرفتم.
‫خب...
‫اومدی همراه من باشی؟
‫منظورت چیه؟
‫خیلی اتفاقی تو رو دیدم.
‫درسته.
‫تقریبا دو سال پیش دانشگاهتو تموم کردی
‫و خیلی اتفاقی منِ سال اولی رو دیدی.
‫و لباسشو نگاه کن.
‫جوون شدم؟
‫بدک نیست.
‫از الان این‌جوری لباس می‌پوشم.
‫خاطرخواه سانگ‌ژی یه سره اونو نگاه می‌کنه.
‫خیلی مودبه.
‫چرا زل زده به من؟
‫هنوز شروع نشده. ‫یه چرت بزنم.
‫من اومدم خوابت گرفت؟
‫نه، حتی اگه نمیومدی هم می‌خوابیدم.
‫پس چرت بزن.
‫بخواب.
‫این بچه کوچولو وانمود می‌کنه خوابیده.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[سانگ یان]
‫فکر کنم خواهرم با یکی آشنا شده.
‫توی اون شهر کسی رو نداره.
‫کمکم کن مراقبش باشم.
‫حواست باشه گول نخوره.
‫باشه.