‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫ترجمه از آرام متین
‫[برگرفته از رمان عشق پنهان، اثر ژو یی]
‫ولی نمی‌تونم در برابر این موضوع مقاومت کنم.
‫چه موضوعی؟
‫وقتی یکی جلوی من میره سر قرار،
‫منم دلم می‌خواد با یه نفر برم سرقرار.
‫کی رفته سر قرار؟ ‫انگار سریال خیلی می‌بینی.
‫اونایی که بهم نزدیکن.
‫اونایی که کنارم هستن.
‫منو میگی؟
‫بچه‌جون.
‫تو چرا انقدر خنگی؟
‫چون خودت نمی‌تونی بری سرقرار، ‫نمی‌تونی از بقیه هم توقع داشته باشی که نرن.
‫خب حسودیم میشه،
‫چیکار کنم؟
‫باشه، حق با توئه.
‫فعلا درمورد آینده حرف نمی‌زنیم.
‫ولی قراره در مورد
‫نامزد سابقت حرف بزنیم.
‫همونی که گفت برای دیدنش بری ایها.
‫چه تصادفی.
‫چون منم اهل ایها هستم.
‫پس وای به حالت اگه بفهمم
‫قبل از سن قانونی رفتی اونجا ببینیش.
‫چون می‌ترسم
‫وقتی بزرگ شدی، ‫دیگه نتونی اشتباهت رو جبران کنی.
‫بیا درس‌مون رو شروع کنیم.
‫آخرین آزمونت چطور بود؟
‫نقطه اِم رو به عنوان نقطه تقاطع ‫اضلاع اِی و بی در نظر بگیرید.
‫قبلا بهت توضیح دادم. ‫مثل همین سوال‌ـه.
‫پس سعی کن فرمولش رو یادت بیاد.
‫اول الکتریسیته ساکن رو توضیح میدم.
‫آفرین، اینو درست حل کردی.
‫این اشتباهه.
‫اولش می‌خواستم ‫گزینه سی رو انتخاب کنم.
‫گزینه سی؟
‫گزینه دی؟
‫جواب این سوال میشه دی.
‫دفعه بعد بیشتر دقت کن.
‫فقط یه سوال رو اشتباه حل کردی.
‫از 100 نمره میشی 97.
‫بد نیست.
‫خیلی پیشرفت کردی.
‫پس،
‫تو درس فیزیک مشکلی نداری.
‫دیگه نمیام بهت یاد بدم.
‫اگه مبحثی رو متوجه نشدی،
‫می‌تونی از برادرت
‫یا معلمت بپرسی.
‫از منم می‌تونی بپرسی.
‫فقط کافیه از اون مبحث ‫یه عکس برام بفرستی.
‫اونوقت جواب رو برات می‌فرستم.
‫آخه گوشیم رو گرفتن.
‫برادرت با پدر و مادرت حرف می‌زنه.
‫نگران نباش.
‫خوشحال باش.
‫الان خیلی پیشرفت کردی.
‫پس یعنی خوب یادت دادم.
‫خب دیگه.
‫با شروع شدن مدرسه‌ها ‫آزمون‌هات بیشتر میشه.
‫آره.
‫پس نتیجه همه آزمونات رو برام بفرست.
‫بهتره نمره‌های بالا بگیری.
‫تا وقتی پیشرفت داشته باشی،
‫بهت هدیه میدم.
‫دیگه برای امروز کافیه.
‫[سال نو قمری مبارک]
‫عه، داری خونه رو تمیز می‌کنی؟
‫درس دادنت تموم شد؟
‫- بله. ‫ بیا یه کم میوه بخور.
‫- ممنون، خانم سانگ. بیا، بیا یه کم میوه بخور.
‫الان داشتم به شوهرم می‌گفتم.
‫چطوره برای سال نو ‫بیای اینجا و با هم جشن بگیریم؟
‫آره، بیا اینجا.
‫ممنون از دعوت‌تون.
‫ولی فکر کنم بهتره تو دانشگاه بمونم.
‫الان دانشگاه‌مون خیلی خوب شده.
‫شب سال نو هم شام بهمون میدن،
‫هم پاکت‌های قرمز هدیه.
‫ای بابا. نمی‌خواد بری.
‫تنهایی اونجا بمونی، حوصله‌ت سر میره.
‫اگه اینجوریه،
‫هر جور راحتی.
‫بذارید کمک‌تون کنم، آقای سانگ.
‫باشه. ژی‌ژی، اونو بده من.
‫اینو باید بزنیم.
‫بیا بچسبونش.
‫اینو باید برعکس بزنیم.
‫این خوبه، عزیزم؟
‫بزرگ‌تر باشه بهتر نیست؟
‫اگه خودم بهش یه پاکت قرمز بدم،
‫شاید یه کم عجیب به نظر بیاد.
‫شاید اصلا قبول نکنه.
‫جاشوی عزیز،
‫سال نو مبارک.
‫سانگ یان گفت
‫می‌خوای بعد از فارغ‌التحصیل شدن ‫تو نانوو بمونی.
‫کار پیدا کردی؟
‫بله، می‌خوام تو شرکت بازی‌سازی که
‫توش کارآموزم، کار کنم.
‫آهان، خیلی هم عالی.
‫بیا ادامه بدیم.
‫باشه، بیا بچسبونیمش.
‫بدین به من.
‫اون بالا بچسبونی بهتره.
‫باشه می‌چسبونم بالا.
‫یه کم بالاتر.
‫- ژی‌ژی. عالیه. خوبه.
‫کمک من میز رو تمیز کن.
‫باشه؟
‫تو هم انقدر جارو نکش.
‫یه پارچه نمدار کن، میز رو تمیز کن.
‫باشه.
‫- تموم شد. باشه، ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫چطور شد؟
‫باشه.
‫- بسه. فقط همین؟
‫برای من بسه. ممنون.
‫خب. وقت نوشیدنی‌ـه.
‫جرات داری همه‌شو بخور!
‫- لیوانتو بیار دیگه! ‫ برو اونور!
‫- ببینید، لیوانشو نمیاره. بطریت خیلی بزرگه!
‫هیجان‌انگیزترین بخش امشب
‫هنوز مونده.
‫عزیزم، اولیش برای شماست.
‫برای منم آوردی؟
‫عالیه.
‫دوستت دارم.
‫- مامان و بابا، سال نوتون مبارک! ‫- مامان و بابا، سال نوتون مبارک!
‫- به همه آرزوهاتون برسید! ‫- به همه آرزوهاتون برسید!
‫- شاد باشـ... ‫ سلامت باشید.
‫اول باید بگی "شاد باشید."
‫نه، "سلامت باشید" ـه.
‫نخیر، "شاد باشید" ـه.
‫باشه.
‫- شاد باشید! شاد باشید!
‫- سلامت باشید! ‫ سلامت باشید!
‫- چه بامزه. آفرین. این مال تو سانگ یان.
‫ممنون، بابا.
‫سانگ ژی، اینم مال تو.
‫ممنون، بابا.
‫- بابا. ‫ ممنون، مامان.
‫این اصلا عادلانه نیست.
‫تو دیگه داری فارغ‌التحصیل میشی.
‫همینم برات زیاده!
‫ژی‌ژی.
‫حالا که گوشیتو پس گرفتی، ‫باید چیکار کنی؟
‫بازی‌هاش رو پاک می‌کنم.
‫دیگه چی؟
‫برنامه دوستیابیِ آنلاینت رو چی؟
‫اونو خیلی وقت پیش حذف کردم.
‫شماره تلفنش رو چی؟
‫شماره‌ش رو ندارم.
‫برنامه دوستیابی آنلاین شماره نمی‌خواد.
‫باور کنید.
‫واقعا؟
‫اصلا بیا خودت ببین.
‫تو حتی پول نداری،
‫هزینه بازی آنلاین رو بدی.
‫- چرا قرار آنلاین می‌ذاری؟ ‫- انقدر درموردش حرف نزن.
‫- باشه. بسه دیگه، انقدر جر و بحث نکنید.
‫- بیاید غذامون رو بخوریم. آره.
‫ولی قبلش باید یه چیزی بهتون بگم.
‫امیدوارم
‫شما دوتا، تو سال جدید
‫بزرگ‌تر و
‫عاقل‌تر بشید.
‫و تو
‫- بالغ‌تر بشی. با توئه.
‫- خب دیگه، غذا بخوریم. باشه، شروع کنید.
‫راستی، ژی‌ژی.
‫مگه نمی‌خواستی
‫چندتا محصول انیمه‌ای بخری؟
‫حالا که برادرت پول داره،
‫ازش بخواه، برات بخره.
‫ببین چقدر برادرت دست و دل‌بازـه.
‫پسرم، بیا بیشتر بخور.
‫بیا نوشیدنی بخوریم.
‫- سال نو مبارک. ‫ سال نو مبارک.
‫این برای توئه.
‫خداروشکر حداقل وجدان داری.
‫- ولی زیاد نیست. از این می‌خوری؟
‫- خیلی خوشمزه شده. ‫ واقعا؟
‫من از اینا می‌خوام.
‫[جاشو]
‫جاشوـه.
‫سانگ یان، چرا نمی‌خوری. گوشت هم بخور.
‫- ممنون، مامان. موافقید بریم مسافرت؟
‫سانگ ژی، امیدوارم هر روز شاد باشی،
‫و زودتر به رویاهات برسی.
‫سال نو مبارک.
‫- موافقم. ژی‌ژی.
‫چند روز دیگه میریم اسکی، چطوره؟
‫اسکی؟ خوبه.
‫باشه، پس برنامه سفرمون با تو.
‫- باشه. تو ایام تعطیلات خیلی شلوغ میشه.
‫- پس زودتر رزروش کن. راست میگه.
‫کنار شماره سه.
‫صدای پا دارم.
‫آره.
‫پشت پل‌ـه.
‫برو جلو.
‫چرا مهره‌ی وزیر با توپ مخالفه‌؟
‫تو وزیر رو حرکت میدی، ‫منم با توپ می‌زنمش.
‫این شطرنج چینیه. فهمیدی؟
‫من این مهره رو می‌ذارم اینجا.
‫این پنج تا مهره رو هم گذاشتم اینجا.
‫ممنونم، جاشو.
‫سال نو تو هم مبارک.
‫[خانه سالمندان شهر ایها]
‫بله بفرمائید؟
‫سلام. شما آقای دوان جاشو هستید؟
‫بله، خودمم.
‫پدر شما به علت عفونت ریه، ‫دچار تورم شدید ریه شدن،
‫و آب ریه باید سریع تخلیه بشه.
‫شرایط فعلی‌شون کاملا اضطراریه.
‫لطفا سریع‌تر تشریف بیارید و ‫فرم رضایت رو پر کنید.
‫چشم. فهمیدم. ممنون.
‫[فصل ششم - فاصله]
‫[وقتی تو یه شهر دیگه‌ای]
‫آقای سانگ، بسته‌تون.
‫ممنونم.
‫چطوری سگ احمق!
‫اسم داره‌ها. اسمش وینرـه.
‫سگ احمق، بیا اینجا!
‫بیا می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫بیا جلو.
‫گوش کن.
‫تو و اون خیلی شبیه هم هستین.
‫اصلا با هم مو نمی‌زنید.
‫صبر کن ببینم.
‫دوان جاشو اینو برای تو فرستاده.
‫جایزه‌ته. به خاطر اینکه تو آزمون
‫ تعیین سطح، نفر بیستم شدی و
‫تو آزمون فیزیک نمره‌ی 95 گرفتی.
‫چرا خودش برام نیاورده؟
‫مگه بهت نگفته؟
‫اون برگشته به شهر خودشون.
‫برگشته ایها.
‫گفت یه مشکل خونوادگی براش پیش اومده.
‫اصلا چرا خودت ازش نمی‌پرسی؟
‫صبر کن.
‫برای جشن فارغ‌التحصیلیش برمی‌گرده؟
‫معلومه که برمی‌گرده.
‫چرا بدون خداحافظی رفت؟
‫[از مدرسه ژوری تا دانشگاه نانوو]
‫[2 ساعت و 33 دقیقه]
‫سانگ یان، امروز میای خونه؟
‫[سگ احمق: ؟]
‫این یعنی چی؟
‫کارت حرف نداشت،
‫توپ رو عالی پرتاب کردی.
‫عالی چیه؟ از بازی اخراج شدم.
‫بله؟
‫سانگ یان، امروز جمعه‌ست.
‫چرا نمیای خونه؟
‫فروشگاه برای آبنبات‌هاش یه تخفیف
‫یکی بخر، دو تا ببر، گذاشته بود.
‫یه بسته اضافی گیرم اومد. ‫می‌تونم بدمش به تو.
‫اگه آبنبات بخوام، خودم می‌خرم.
‫بگو چی می‌خوای.
‫هیچی نمی‌خوام. همینجوری گفتم بیای.
‫پس منم نمی‌تونم بیام خونه.
‫- باشه؟ خیلی ارزون بود.
‫- می‌تونی دوستات رو هم دعوت کنی. ‫- هی، دوان جاشو.
‫کجا میرفتی؟
‫شماها کجا میرین؟
‫من دارم میرم خونه.
‫اتفاقا منم اون طرفا کار دارم.
‫بیاید با هم بریم.
‫باشه. اگه بیکاری شام بیا خونه ما.
‫باشه.
‫من نمی‌تونم بیام.
‫باید برگردم خوابگاه.
‫- باشه. خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫- الو، شیطون کوچولو. ‫ مشکوک می‌زنه.
‫این چشه؟
‫گوشی رو قطع کرد.
‫بیا بریم.
‫چطوره زنگ بزنم به سانگ یان و
‫ازش بپرسم کجان؟
‫ولش کن.
‫الان دیگه میرسن.
‫نگران نباش. الان کجایی؟
‫- چن جوون، دوباره؟ ‫ بالاخره اومدن!
‫آخه این دفعه چندمه که کلیداتو یادت میره؟
‫من نمی‌تونم برات بیارم.
‫خودت بیا بگیر.
‫نکنه مغزت رو هم پیش کلیدات جا گذاشتی؟
‫من الان رسیدم خونه. ‫چجوری بیام در رو برات باز کنم؟
‫پس چرا تنهاست؟
‫شیطون کوچولو!
‫چرا در رو باز گذاشتی؟
‫پشه میاد تو!
‫دوان جاشو هم قرار بود بیاد خونه ما،
‫ولی از کتابخونه بهش زنگ زدن،
‫برای همین مجبور شد برگرده سرکار.
‫می‌دونی که اون عاشق پول درآوردن‌ـه.
‫خب دیگه. همین.
‫دیگه قطع می‌کنم.
‫خداحافظ.
‫شیطون کوچولو.
‫چرا می‌خواستی بیام خونه؟
‫مامان و بابا گفتن
‫آخرهفته رو بیای اینجا با هم شام بخوریم.
‫با هم شام بخوریم؟
‫خب می‌مردی همینو پشت تلفن بگی؟
‫مامان! بابا!
‫سانگ یان؟ ‫سانگ یان برگشته خونه.
‫فکر می‌کردم فردا برمی‌گردی خونه.
‫اومدم آخرهفته رو با هم شام بخوریم.
‫چه باملاحظه‌تر شدی.
‫ما از صح سرکار بودیم، خسته شدیم.
‫میریم اول یه دوش بگیریم.
‫- باشه. ‫ باشه.
‫بعدش میام شام درست می‌کنم.
‫باشه.
‫مامان، چطوره سانگ یان شام درست کنه؟
‫اون شام درست کنه؟
‫فکر خوبیه.
‫اول برنج رو بپز.
‫سبزیجات رو هم بشور.
‫برنج پختن که کاری نداره.
‫اشکالی نداره. بذار همون برنج رو بپزه.
‫خودم بقیه‌ش رو درست میکنم.
‫سانگ یان.
‫جاشوتوی کدوم کتابخونه کار می‌کنه؟
‫کتابخونه‌ی دانشگاه‌تونه؟
‫واسه چی می‌پرسی؟
‫هیچی. فقط کنجکاو شدم.
‫همه دانشجوها انقدر سرشون شلوغه؟
‫معمولا چیکار می‌کنید؟
‫معمولا تلاش می‌کنیم از دست ‫شیطون کوچولوهایی مثل تو فرار کنیم.
‫معمولا تو کلاس می‌خوابیم.
‫خب مگه دانش‌آموزها هم ‫همین کار رو نمی‌کنن؟
‫آره، ولی با هم فرق دارن.
‫دانشجوها کارهای دیگه‌ای هم ‫برای انجام دادن دارن.
‫مثلا قرار گذاشتن.
‫قرار گذاشتن؟
‫خب، باید حدس می‌زدم.
‫یه بچه مثل تو ‫این چیزها رو نمیفهمه.
‫چطور ممکنه؟
‫مگه میشه یه دختر از تو خوشش بیاد؟
‫چی فکر کردی؟ ‫کلی دختر پشتم صف کشیدن.
‫انقدر زیادن که ‫حتی تو یه قطار هم جا نمیشن.
‫چته تو؟
‫از وقتی شنیدم
‫یه آدم یه همچین دروغ بزرگی گفت
‫خیلی وقته می‌گذره.
‫باورت نمیشه، نه؟
‫باشه، پس گوش کن.
‫می‌دونی چرا
‫هیچکدوم از هم‌اتاقی‌های من ‫تا حالا نرفتن سر قرار؟
‫هیچکدوم‌شون تاحالا نرفتن سرقرار؟
‫چون همه اون دخترا
‫پشت سر من صف کشیدن.
‫منم باور کردم!
‫[فرستنده: دوان جاشو]
‫یه جایزه دیگه ‫از طرف جاشو به خاطر نمرات آزمونم.
‫الو؟
‫سلام، جاشو.
‫بسته‌ای که برام فرستادی، به دستم رسید.
‫یه سگ سیاه مخملی‌ـه.
‫خب؟ ازش خوشت میاد؟
‫به نظرم که خیلی آشنا میاد.
‫واقعا؟
‫شبیه سانگ یان نیست؟
‫تو هنوز انشام رو یادته؟
‫معلومه که یادمه.
‫یه روز داشتم تو خیابون راه میرفتم
‫که یه سگ دیدم.
‫یاد نقاشی اون روزت افتادم.
‫برای همین گفتم
‫هدیه‌ی خوبی برات میشه.
‫تبریک میگم، این دفعه تو آزمون فیزیک
‫نمره 95 گرفتی.
‫راستی، جاشو.
‫آدرست رو بهم بده.
‫منم می‌خوام یه چیزی برات ارسال کنم.
‫می‌خوای چیزی برام ارسال کنی؟
‫آره، می‌خوام لطفت رو جبران کنم.
‫لازم نیست.
‫چرا؟ خیلی هم مهمه.
‫مگه هر ماه چقدر پول تو جیبی می‌گیری؟
‫پولت رو پس‌انداز کن و
‫برای خودت خرج کن، باشه؟
‫نمی‌خواد واسه من هدیه بگیری.
‫دوست دارم برات هدیه بگیرم.
‫واقعا لازم نیست.
‫همین که بهم گفتی
‫خوشحالم کردی.
‫سانگ یان میگه
‫برای جشن فارغ‌التحصیلی برمی‌گردی.
‫راست میگه؟
‫آره.
‫تو هم میای؟
‫آره.
‫عالیه.
‫پس همدیگه رو اونجا می‌بینیم.
‫من دیگه باید برم.
‫خداحافظ.
‫پس این میشه هدیه فارغ‌التحصیلیت.
‫کیه؟
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫دعوتم نمی‌کنی بیام تو؟
‫الان وقت مناسبی نیست.
‫متاسفم.
‫بگیر.
‫شنیدم اون، بدجوری مریض‌احواله.
‫نگرانِ
‫برگردوندنِ این پول هم نباش.
‫نمی‌خواد.
‫خودم جورش می‌کنم.
‫من فقط دلم نمی‌خواد سختی بکشی.
‫واقعا لازم نیست. ممنونم.
‫راستی،
‫هنوز زمان جشن فارغ‌التحصیلی‌تون مشخص نشده؟
‫میشه منم بیام؟
‫احتیاجی نیست.
‫اشکالی نداره.
‫حالا که به ایها برگشتی،
‫پس می‌تونیم همدیگه رو ببینیم.
‫امیدوارم
‫جشن فارغ‌التحصیلی خوبی داشته باشی.
‫ممنون.
‫دوباره باهات تماس می‌گیرم.
‫- سه، دو، یک! ‫ سه، دو، یک!
‫- سیب! سیب!
‫لبخند بزنید.
‫یه کم بیشتر.
‫باشه، لبخند.
‫- سه، دو، یک! ‫ سلام، سانگ یان.
‫همکلاسی‌ته؟
‫راستش، اصلا نمی‌شناسمش.
‫- سانگ یان! سانگ یان، بیا اینجا!
‫بیا اینجا.
‫- سلام، آقای سانگ. سلام، آقای سانگ.
‫فارغ‌التحصیل شدنتون مبارک.
‫ممنون، آقای سانگ.
‫آقای سانگ، پس خانم سانگ کجان؟
‫سرماخورده و تب کرده.
‫بهش گفتم تو خونه بمونه و استراحت کنه.
‫- این اواخر خیلی‌ها مریض شدن. آره.
‫سانگ یان، دیر اومدی.
‫باید با هم عکس بندازیم.
‫آره، بیا اینجا.
‫- بدید من ازتون عکس بگیرم. ‫ ممنون، آقای سانگ.
‫خواهش می‌کنم.
‫به دوربین نگاه کنید.
‫یک، دو، سه.
‫یه ژست دیگه بگیرید.
‫آماده؟ یک، دو، سه.
‫تموم شد. ببینید خوبه؟
‫- ممنون، آقای سانگ. چینگ فی!
‫- بیا با ما عکس بگیر! بیا، چینگ فی!
‫- بجنب! ‫ بچه‌ها بیاید بریم.
‫- بیا بریم! بابا، من میرم اون طرف.
‫جاشو، تو هم بیا عکس بگیریم.
‫- بیا! ‫ اومدم!
‫شنیدم تو شهر خودتون هم کار می‌کنی.
‫بله، از قبل یه کار پیدا کردم.
‫آهان، فکر بدی هم نیست.
‫به هر حال، اون منطقه رو خوب می‌شناسی.
‫اگه یه وقت گذرت به نانوو افتاد
‫برای شام بیا خونه ما.
‫چشم، حتما میام.
‫خوبه.
‫بیا بریم با برادرت عکس بگیریم.
‫- تو هم بیا. چشم.
‫خیلی وقته ندیدمت، ژی‌ژی.
‫این برای توئه.
‫برای منه؟
‫فکر می‌کردم برای برادرت گرفتی.
‫اون خودش داره.
‫این واسه معلم فیزیک منه.
‫امیدوارم
‫به سلامتی فارغ‌التحصیل بشی و
‫هر روز شاد باشی.
‫ممنون.
‫خیلی دوستش دارم.
‫منم آرزو می‌کنم که دانش‌آموزم
‫آینده‌ی روشن و
‫پیشرفت تحصیلی خوبی داشته باشه.
‫مراسم فارغ‌التحصیلی هم اکنون آغاز می‌شود.
‫لطفا تمامی دانشجویان
‫در سالن جمع شوند.
‫جاشو، بهتره تو بری.
‫خودم میرم برادرم رو پیدا می‌کنم.
‫اشکالی نداره. باهات میام.
‫به برادرت پیام میدم.
‫بریم.
‫- عه، جاشو. ‫ جاشو.
‫- سلام، جاشو. ‫ بیا پیش ما.
‫- بیا عکس بگیریم. باشه.
‫من میرم باهاشون عکس بگیرم.
‫جاشو، ایشون کیه؟
‫خواهرمه.
‫سلام. میشه ازمون عکس بگیری؟
‫حتما.
‫- ممنون. این دکمه رو باید بزنی. باشه.
‫بیاید بچه‌ها.
‫- زودباشید. وقت عکس گرفتنه.
‫- باشه. ‫ همینجا خوبه.
‫- همینجا وایسید. باشه.
‫خیلی‌خب.
‫سه.
‫دو.
‫یک.
‫خیلی‌خب.
‫ممنونم.
‫- جاشو. عکس خوبی شد.
‫پروفسور ژانگ، بابت کمک‌تون ممنونم.
‫امیدوارم شاهد درخشش و سربلندیت
‫تو صنعت بازی‌سازی باشم.
‫- تمام تلاشم رو می‌کنم. ‫ بهت ایمان دارم.
‫ممنون.
‫خب بچه‌ها، من باید برم داخل.
‫- باشه. ‫ ممنون، پروفسور.
‫جاشو.
‫تو این چهار سال ‫شرکت با تو توی مسابقات و
‫پروژه‌های تحقیقاتی، دردناک‌ترین
‫و شادترین اتفاقات برای من بود.
‫هم دردناک بود هم شاد؟
‫- آره. قضیه پیچیده شد.
‫یادته هر شب
‫تا دیروقت بیدار می‌موندیم؟
‫- راست میگه. مجبور بودیم همه‌ش نودل بخوریم.
‫روزهای خیلی سختی بود.
‫ولی این سختی‌ها نتیجه داد.
‫من فردا قراره برگردم شهر خودمون.
‫فردا از اینجا میری؟
‫- شما دوتا چی؟ منم احتمالا فردا برم.
‫فکر نکنم دیگه همدیگه رو ببینیم.
‫اشکالی نداره.
‫یه روزی فرصت میشه ‫همدیگه رو دوباره ببینیم.
‫دیگه باید بریم داخل.
‫- باشه. بعدا می‌بینمت.
‫جاشو.
‫یعنی دیدن همکلاسی‌هات
‫بعد از فارغ‌التحصیلی خیلی سخت میشه؟
‫...دو، یک.
‫آره، فکر کنم.
‫چجوری برات توضیح بدم.
‫درسته که ما تو یه رشته تحصیل کردیم،
‫ولی بعد از ورود به جامعه،
‫هر کی راه خودش رو انتخاب می‌کنه.
‫به تدریج، وارد مسیرهای مختلفی میشیم.
‫برای همین
‫دیدار دوباره‌ی ما خیلی سخت میشه.
‫پس من چی؟
‫تو؟
‫تو که مثل اونا نیستی.
‫اونا مثل خواهر عزیزم نیستن که
‫سال نو، یواشکی
‫یه پاکت قرمز بذارن تو جیبم.
‫تو حتی روز فارغ‌التحصیلیم
‫برام گل میاری.
‫نگران نباش.
‫اگه من برم،
‫هر وقت وقتم آزاد شد، میام به دیدنت.
‫کِی وقتت آزاد میشه؟
‫اصلا قبل از اینکه بیام
‫بهت خبر میدم.
‫باشه؟
‫شیائوژو میشه یه لطفی بهم کنی؟
‫حتما.
‫لطفا از من و خواهرم عکس بگیر.
‫باشه.
‫اینو بگیر.
‫بگیر.
‫هردو به دوربین نگاه کنید.
‫خب، یه کم لبخند بزنید.
‫بسه. انقدر زیاد نخور.
‫تو جنبه‌ت پایینه،
‫پس زیاد نوشیدنی نخور.
‫ناسلامتی امروز جشن گرفتیما.
‫شما دو تا چرا همه‌ش به هم چسبیدین؟
‫امروز باید دقیق برامون توضیح بدین.
‫شما دوتا مثل کنه به هم چسبیدین،
‫با هیچ دختری هم قرار نمی‌ذارید.
‫من دلیل سانگ یان رو خوب می‌دونم.
‫با این اخلاق گندش،
‫آخه کی میاد باهاش قرار بذاره؟
‫خفه‌شو، بزمجه!
‫جاشو، تو چی؟
‫آره، چرا با هیچ دختری قرار نمی‌ذاری؟
‫چی باید بگیم؟
‫می‌دونید که؟
‫چون ما بهترین دوست‌های هم هستیم.
‫چیه؟ مشکلی دارین؟
‫دوان جاشو؟
‫فکر می‌کردم من بهترین دوستتم!
‫چطور دلت اومد اونو انتخاب کنی؟
‫هستی. تو هم بهترین دوستمی.
‫اذیتش نکن. وگرنه تا صبح گریه می‌کنه.
‫- اون منو نادیده می‌گیره. اشکالی نداره.
‫خودم بهترین دوستت میشم. بیا بغلم.
‫واقعا داری گریه می‌کنی؟
‫مگه بچه‌ای؟
‫خیر سرت بزرگ شدی!
‫میشه یکی این بطری رو برام باز کنه؟
‫بدش به من.
‫ممنون.
‫حالمون رو نگیر. بیا دیگه.
‫بدش به من.
‫خب، نوش جان!
‫بیاین بچه‌ها!
‫دوباره شروع کنید.
‫می‌خوای جای اون نوشیدنی بخوری؟
‫دیگه بسه. تمومش کن.
‫این واسه نهنگ‌هاست یا کوسه‌ها؟
‫می‌تونم تا تهش بخورم. حالا می‌بینید.
‫گوش کن. یه لحظه صبر کن.
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫- اول بذار من بپرسم. نه، من اول می‌پرسم.
‫- تو به این علاقه داری؟ من؟
‫راستش رو بگو، بهش علاقه داری؟
‫داری؟
‫بذار اول نوشیدنیم رو بخورم.
‫امروز آخرین روزمونه.
‫آخرین روزمونه، نه؟
‫آره، آخرین روزمونه.
‫اگه بهش اعتراف نکنی، ‫فرصت دیگه‌ای گیرت نمیاد.
‫[جیانگ یینگ]
‫خوشحالم که برگشتی به ایها.
‫فارغ‌التحصیل شدنت مبارک.
‫[تماس‌های لغو شده]
‫- چی شده؟ ‫ جاشو.
‫من طاقت دوریت رو ندارم.
‫زیاده روی کردی؟
‫نه.
‫چرا تنها نشستی؟
‫اون زیاده روی کرده.
‫نخیر. زیاده روی نکردم.
‫چرا. نمی‌خواد خالی ببندی.
‫بیاید بازم نوشیدنی بخوریم. ‫چینگ فی بیا.
‫- اون دیگه نمی‌خوره. این آخرین بارـه.
‫زیادی خوردی.
‫جاشو، می‌خوام یه سوال ازت بپرسم.
‫وقتی من پیشت نیستم،
‫کی می‌خواد ازت مراقبت کنه؟
‫نگران نباش.
‫کلی آدم حواس‌شون به منه.
‫دوان جاشو.
‫تو و چن جوون ‫می‌خواید برگردید به شهرتون؟
‫اونوقت من و سانگ یان ‫تو نانوو تنها میشیم که.
‫نمی‌دونم آخه ایها چه خوبی داره.
‫چرا اصرار داری بری؟
‫قبلا خیلی شلوغ کاری می‌کردی.
‫ولی الان خودت رو ببین.
‫حق با توئه.
‫رسیدیم.
‫جاشو.
‫اگه بری ایها مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫قول بده تو ایها خوب زندگی کنی.
‫معلومه که خوب زندگی می‌کنم.
‫بشین.
‫جاشو.
‫باید تند تند بیای بهمون سر بزنی.
‫باشه، میام.
‫سانگ یان؟
‫اومدی خونه؟
‫- خانم و آقای سانگ. جاشو، تو هم اینجایی؟
‫چی شده؟ زیاده‌روی کرده؟
‫امروز فارغ‌التحصیلی‌مون رو جشن گرفتیم.
‫- ای بابا. چرا انقدر زیاده‌روی کردی، بچه؟ ‫- ممنون که آوردیش خونه.
‫یه کم بهش آب بده.
‫- باشه. ‫ من میرم براش سوپ درست کنم.
‫باشه.
‫وقتی جنبه نداره، چرا زیاده‌روی می‌کنه؟
‫پسرم، بیا یه کم آب بخور.
‫- آروم بشین. خانم سانگ، با اجازه من میرم.
‫صبر کن. شب رو می‌خوای کجا بمونی؟
‫یه مسافرخونه همین نزدیکی‌هاست.
‫پولت رو هدر نده. ‫می‌تونی تو اتاق سانگ یان بمونی.
‫دیگه مزاحم نمی‌شم.
‫مراحمی.
‫ژی‌ژی، تو هم اومدی؟
‫جاشو امشب پیش ما می‌مونه.
‫بهش یه حوله و مسواک نو بده
‫راضی به زحمت نیستم، خانم سانگ. ‫یه امشب رو میرم مسافرخونه.
‫انقدر تعارف نکن. ‫برو طبقه بالا راحت باش.
‫اشکالی نداره.
‫بهتری؟
‫- ممنونم. خواهش می‌کنم.
‫ببرش طبقه بالا.
‫الان حالت بهتره؟
‫باشه. برو دیگه.
‫نگران نباش. خودم حواسم بهش هست.
‫- چشم. ‫ همراه ژی‌ژی برو طبقه بالا.
‫آخه چرا زیاده‌روی کردی؟
‫این خوبه؟
‫آره.
‫ممنون.
‫جاشو، تو هم سوپ می‌خوای؟
‫من نوشیدنی نخوردم.
‫پس لازم نیست.
‫دیروقته. بهتره بری بخوابی.
‫منم یه دوش بگیرم، می‌خوابم.
‫پس جاشو
‫حوله و
‫یه سری لوازم هم لازمت میشه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫ترجمه از آرام متین
‫خانم‌ها و آقایان، توجه کنید.
‫مسافرین به مقصد ایها
‫با پرواز ان‌دبلیو413 از مبدا نانوو،
‫لطفا به گیت شماره هشت مراجعه فرمایند.
‫مسافرین به مقصد ایها
‫با پرواز ان‌دبلیو413 از مبدا نانوو،
‫لطفا به گیت شماره هشت مراجعه فرمایند.
‫[با آرزوی سعادت]
‫جاشوی عزیز،
‫سال نو مبارک.
‫[جاشو، سال نو مبارک]