‫کالن.
‫اونجاست. برو پیشش، ویلیام.
‫زود باش.
‫بیا ببینم.
‫پیدام کردی.
‫کالن!
‫وقتشه بریم شام بخوریم.
‫مامان مرغ سوخاری و کیک برامون درست کرده.
‫مرغ سوخاری و کیک؟ ‫خوشمزه به نظر میاد.
‫می‌خوام یه تیکه کیک به این بزرگی بخورم.‌
‫تو هم دوست داری؟ آره؟
‫- باشه، الان میام بالا. ‫- باشه.
‫برو پیش مامان. باشه.
‫خدایا هر چی دارم میدم بشینم کنار آتیش،
‫با یه کاسه آبگوشت و یه جای گرم و نرم که...
‫خفه شو، شورتی.
‫یا خدا.
‫همون چیزیه که فکر می‌کنم؟
‫فکر کنم آره.
‫موفق شدی، لعنتی.
‫رفقا، یه نوشیدنی باز کنید،
‫بوهانن مسیر یوتا رو پیدا کرد.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫| ترجمه از مریــم |
‫بوهانن، چه اعجوبه‌ای هستی.
‫چه به موقع اومدی تراکی.
‫تحت‌تاثیر قرار گرفتم دلت برام تنگ شده، جیم.
‫یه عالمه گرانیت برات انبار کردم.
‫امیدوارم زیاد نباشه.
‫دو سه کیلومتری هست.
‫- یه ماه گذشته. ‫- روزی چند سانت پیش رفتیم، بوهانن.
‫این طور زنم گله نمی‌کنه.
‫امشب شام بیا پیش من و خانم استروبریج.
‫ازش خوشت میاد.
‫آقای بوهانن!
‫شمایل یه کاشف بزرگ رو داری، آقا
‫که از تاریک‌ترین مکان‌های این قاره‌ی وحشی برگشته.
‫امیدوارم راه رو برای تمدن هموار کنه.
‫بگو که راه آگدن رو پیدا کردی.
‫از وسط زمین‌های زغالسنگ ویبر کانیون رد میشه.
‫از بیخ گوش یونیون پسفیک.
‫باید از این چند تا کوه رد بشیم،
‫بعد به صحرای نوادا می‌رسیم و یوتا.
‫از مسیر قبلی 160 کیلومتر کوتاه‌تره.
‫اگه تو گرمای صحرا نفله نشیم.
‫پونزده هزارتا کارگر داریم، بوهانن،
‫ایرلندی‌ و چینی، بعلاوه دام‌ها.
‫حالا بماند خانم استروبریج، بچه‌هامون و سگ‌شون.
‫همیشه‌ی خدا تشنه‌ن.
‫نه، نهرها رو علامت زدیم.
‫برای درست کردن دریاچه ‫اینجا و اینجا رو سد می‌زنم.
‫- ماهی قزل‌آلا هم داره؟ ‫- می‌تونیم ماهیگیری کنیم.
‫بقیه آب از کوه سیرا میاد. ‫کلی برف تو بهار آب شده.
‫مخزن آب می‌سازیم و با واگن انتقالشون می‌دیم.
‫برف آب شده فکر بدی نیست.
‫الکی که اسم در نکردم.
‫مبارکه، آقایون. ‫فرصت پیروزی تو این رقابت رو داریم.
‫راستی.
‫چانگ یه سری کارگر چینی تازه نفس آورده.
‫من تلگراف ندارم؟
‫همش یه ماه شده.
‫هنوز همسر و بچه‌ت رو پیدا نکردی؟
‫خب، ما با مورمون‌ها تجارت می‌کنیم، آقای بوهانن.
‫مطمئنم بریگهام یانگ در نهایت جوابمون رو میده.
‫آره. برم سراغ چانگ.
‫حق‌الزحمه شرکت چیز جدیدی نیست.
‫آقای چانگ، ببخشید، ‫ولی حق‌الزحمه هر هفته بالاتر میره.
‫چطور می‌تونیم بدی‌هامون رو بدیم؟
‫برو، بعداً درموردش حرف می‌زنیم
‫رئیس.
‫آقای بوهانن،
‫بالاخره سعادت پیدا کردم تو مغازه ‫فقیرانه برنج فروشیم ازتون پذیرایی کنم.
‫چی براتون بیارم؟ چیزی برای خوردن؟ ‫چایی؟
‫کارگرهای اونجا رو می‌خوام.
‫تو چین، اگه پیشنهاد میزبان رو رد کنید ‫اهانت کردید.
‫ولی اینجا چین نیست، خدا رو شکر.
‫برای تایپینگ جنگیدم.
‫آره، رهبرتون خیال می‌کرد خیلی خاصه
‫یه همچین چیزی.
‫بعدش مجبورتون کرد ‫تو مغازه‌ها گوشت آدم آویزون کنید.
‫هر دو طرف جنایات شنیعی مرتکب شدن.
‫مثل جنگ داخلی آمریکا.
‫زندان آندرسون‌ویل به ذهن آدم میاد.
‫ناگواره، ولی جنگ همینه دیگه، نه؟
‫آره. این باید برای 50تا کارگر کافی باشه.
‫همون طور که می‌دونید، ‫خدمات خیلی بیشتری برای دوستانم ارائه می‌کنم.
‫نوشیدنی، اوقات خوش.
‫سرگرمی شما چیه؟
‫بهشون بد نمی‌گذره. ‫بیا ببریمشون محل کار، آقای تائو.
‫کلی نیروی جدید استخدام کردیم.
‫اینا تو جایی که ازش اومدن راه‌آهن داشتن؟
‫استان گوانگ‌دونگ خیلی فقیره.
‫شورشی‌ها روستاهای زیادی رو ویران کردن.
‫کسایی از قماش چانگ.
‫ما اینجا مهمان «کوه گلد» هستیم. (اسم دیگر آمریکا)
‫چانگ مرد بدیه.
‫لطفاً پسرم رو ببخشید، آقای بوهانن.
‫جوونه، آداب معاشرت بلد نیست ‫و انگلیسیش بدتره.
‫شاید.
‫ولی منم باهاش موافقم.
‫خدا لعنتتون کنه!
‫تن‌لش‌های برنج‌خور برگردید اینجا ‫و باروت‌ها رو دوباره بسته‌بندی کنید.
‫خدایا، بوهانن.
‫دهن جهنم رو بسپر به اونا ‫و برگرد پشت میزت.
‫ناسلامتی سهام‌داری.
‫هیچ وقت یاد نگرفتم چطور پشت میز بشینم، ‫آقای استروبریج.
‫اگه جای تو بودم، یاد می‌گرفتم. ‫اونجا خیلی تنگه
‫و بوی لَش مُرده میده.
‫حداقل بوش سمت تو نمیاد.
‫ممکنه دست و پات قطع بشه.
‫هوامو داشته باش، جیم.
‫انفجار افقی رو شروع کردید؟
‫بله، رئیس.
‫توش مهارت داری؟
‫زود باش.
‫این باید کفایت کنه.
‫باروت؟
‫- بگو برن! ‫- بله، قربان.
‫تو هم برو. من هستم. برو.
‫رئیس بمونه، منم می‌مونم.
‫آروم! آروم!
‫برو!
‫بکششون بیرون! زود باش!
‫هی. روش پارچه ببند. سرد نگه‌ش دار، خب؟
‫ممنون، رئیس.
‫اسمم بوهاننه.
‫فانگ.
‫ممنون، فانگ.
‫هی.
‫چانگ دزدی می‌کنه.
‫چانگ سکه می‌دزده.
‫دستمزدمون.
‫چانگ نصفش رو می‌گیره. ‫چینی‌ها خانواده دارن. بدهی دارن.
‫دستمزد می‌خوان.
‫من به پسرم می‌رسم.
‫خوش اومدی، چی دوست دارید؟
‫با رئیست کار دارم.
‫آقای بوهانن، در مورد پیشنهادم تجدیدنظر کردید.
‫نه.
‫اومدم ببینم دستمزد کارگرها رو کامل میدی.
‫پرداخت دستمزد بدون هیچ مشکلی ادامه داشته.
‫از رو حقوق‌شون بر می‌داری. ‫دیگه نباید این کار رو بکنی.
‫خیلی غیرعادیه
‫که یه سفیدپوست بیاد دفترم
‫تا در مورد نحوه‌ی انجام کارم برام نطق کنه.
‫راه‌آهن و همه‌ی کارگرهاش کار منه، آقای چانگ.
‫خب، کارگران چینی بواسطه‌ی شرکت من ‫سر یه قیمت توافق‌شده قرارداد می‌بندن،
‫آقای بوهانن.
‫اینکه چطور حقوق می‌گیرن به خود چینی‌ها مربوطه.
‫مواد مخدر می‌فروشی، ‫برای خودت کاسبی راه انداختی.
‫اگه نمی‌خوای مرتب بیام اینجا،
‫دستمزدشون رو کامل بده.
‫سلامم رو به آقای تائو برسون.
‫دزد دریاییه، تو کشتی بریتانیایی به دنیا اومده
‫که در دریایی جنوب چین مستقر بود.
‫پدر چانگ شاهزاده منچوری بود
‫که وقتی تو سوءقصد به جون برادرش ناکام موند ‫دزد دریایی شد.
‫ولی اصل مادرش بود،
‫یه پلی‌نزیایی زیبا که از قبیله‌ی آدمخوارش ‫به غنیمت گرفته شده بود،
‫و مزه‌ی گوشت انسان رو بهش چشوند.
‫بس کن جیمز! ‫دیگه شب نمی‌خوابن.
‫الکیه.
‫شما فکر می‌کنی واقعیه؟
‫بابات از پسشون بر میاد.
‫چانگ داره از مردم خودش دزدی می‌کنه.
‫بین خودش و چینی‌هاست.
‫- به ما مربوط نمیشه. ‫- به کارگرها مربوط میشه.
‫چانگ نیروی کار مهیا می‌کنه، آقای بوهانن.
‫و این وسط یه چیزی خودش بر می‌داره، ‫به خودش مربوطه.
‫چینی‌ها پارسال سر حقوق کم اعتصاب کردن.
‫حالام که چانگ ازشون کم می‌ذاره.
‫دیر یا زود دوباره اعتصاب می‌کنن.
‫چانگ کنترل‌شون می‌کنه.
‫دیر یا زود سگ زخمی دست رو گاز می‌گیره.
‫ای پدر آسمانی.
‫ممنون.
‫شکرگزاریم برای...
‫ببخشید، برادرها. نمی‌دونم چی بگم.
‫پدر آسمانی، مجازات نفرت‌انگیزی
‫که جلوی ماست رو از ما دریغ کن.
‫شکرگزاریم که در زمان
‫گرسنگی و نیازمندی و تهیدستی بین عزیزانمون هستیم.
‫این صحرای دورافتاده را مورد لطفت قرار ده،
‫و حس پوچی که قلبمان را منجمد می‌کند بگیر.
‫چرا که ما تنهاییم
‫و توسط گرگ‌ها محاصره شدیم،
‫می‌دونیم به حال خود رها نشدیم...
‫چرا که ایمانمون رو حفظ کردیم.
‫به نام عیسی مسیح.
‫و پیامبرمون، پدرم، بریگهام یانگ در اورشلیم.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫آره.
‫ممنون، برادر ثور.
‫نبایست ایمانمون رو از دست بدیم، ‫برادر فینیس.
‫گاهی می‌ترسم پدرم ایمانش رو از دست داده.
‫ایمانش به منو.
‫من بهت ایمان دارم، برادر.
‫آره.
‫از طرف مرغم، پیپ.
‫حتماً از طرف من ازش تشکر کن، خب؟
‫باشه.
‫بابام گفته باید بهت محبت کنیم ‫چون خیلی تنهایی.
‫از طرف بریگهام یانگ.
‫گفتم بعد شام بهت بدم.
‫تمام اقامتگاه‌های مورمون‌ها بیرونشون انداختن.
‫- خانواد‌م رو تبعید کردن. ‫- چه غلطی کردن.
‫ممکنه هر جایی باشن.
‫شلیک نکن.
‫فقط می‌خوام یه دست بازی کنم.
‫بچه‌هام خوابن. ‫بریم نوشیدنی بخوریم.
‫می‌خوای همراهت بیام کافه؟
‫آره.
‫دوستان زیادی نداری، نه، بوهانن؟
‫زنده نه.
‫برادر فینیس؟
‫آهای؟
‫زهره ترکم کردی.
‫اونجا چی داری؟ هان؟
‫استخوون؟
‫گرسنه بودی!
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫می‌‌بینی؟ آره؟
‫آره، می‌دونم یه کم ترسناکه.
‫آره.
‫می‌دونی،
‫منم چندتا استخوون دارم که باید خاک کنم.
‫آره، خوشت میاد، ها؟
‫باشه.
‫مهم نیست. مهم نیست. خودم می‌بندم.
‫برو بالا. برو.
‫برای اپرا لباس پوشیدی.
‫خدمتکارم رو می‌برم.
‫پالی. دلم برای پالی تنگ شده.
‫شانس آوردی این یکی گیرت اومد.
‫آره، از هر انگشتش یه هنر می‌باره.
‫اجازه بده.
‫آقای بوهانن امروز اومد دیدنم.
‫مرد راه‌آهن دوآتیشه.
‫آره، به نظر میاد شور و اشتیاق زیادی به کارش داره.
‫همینطور کار بقیه.
‫درخواستی ازم داشت.
‫خب، آقای بوهانن سهامداره، آقای چانگ.
‫اوهوم.
‫راه‌آهن رو کمر چینی‌ها ساخته شده
‫که کمتر از یک سوم کارگران سفید دستمزد می‌گیرن
‫و نصف اونا مریض میشن.
‫چینی‌ها تحت نظارت من از زمین‌های گِلی برنج
‫تو گوانگ‌دونگ اومدن اینجا.
‫برای هر سهام‌داری تاسف‌آوره اینو فراموش کنه.
‫کالن بوهانن اومده بمونه.
‫مجبورید به همدیگه عادت کنید.
‫حالا بیا کمکم کن کتم رو بپوشم، یارو.
‫پالی!
‫بگو ببینم، بوهانن.
‫چرا اومدی سنترال پسفیک؟
‫زنم ترکم کرد، جیم.
‫ای بابا.
‫فکر کردم تو ترکشون کردی.
‫تقصیری هم نداشت.
‫امیدوار بودم اگه بتونم پیداش کنم...
‫دیگه مهم نیست.
‫هیچ ردی ازشون ندارم.
‫تو اینجا کلی بچه داری، هان؟
‫بچه‌های خودمون نیستن.
‫بچه‌های ولگردی بودن که از تو راه آوردیم.
‫آقایون.
‫لطفاً منم بازی بدید.
‫از دیدنم غافلگیر شدی، آقای بوهانن.
‫رئیس میگه رئیس ماندریان هر جا می‌خواد می‌تونه بره.
‫نه. فکر کردم شما چینی‌ها سرتون تو کار خودتونه.
‫خیلی از هموطن‌هام از سفیدپوستا می‌ترسن.
‫وحشی‌های خبیث و درنده خویی
‫که قصد دارن بچه‌هاشون رو بخورن.
‫منم درباره تو همینا رو به بچه‌هام میگم.
‫احمقای خرفاتی تو مردم هردومون زیاد پیدا میشن.
‫سرنوشتمون رو به ‫«کای شن» سوار بر ببر سیاه،
‫و عیسی مسیح روی صلیبش،
‫آموزه‌های جوزف اسمیت
‫یا خیلی ساده شبدر چهاربرگ وابسته می‌دونن.
‫یه بار یه سرخپوست دیدم ‫که به درگاه بطری نوشیدنی دعا می‌کرد.
‫«عالی‌ترین نشانه‌ی سبک مغزی آدمی،
‫این است که هر گاه چیزی به کام ما نباشد
‫گناه ناکامی‌هایمان را به گردن
‫خورشید، ماه و ستارگان می‌اندازیم،
‫گویی رذلیم به اضطرار.»
‫پس رذلی.
‫«در بسته شدن نطفه‌ی حرامم
‫اگر هم پرآزرم‌ترین ستاره‌ی آسمان چشمکی می‌زد،
‫باز همان می‌شدم که هستم.»
‫با اینکه کافری چه خوش صحبتی، چانگ؟
‫من و تو خودمون سرنوشتمون رو رقم می‌زنیم،
‫مگه نه، آقای بوهانن؟
‫شانس خودمون.
‫ستاره‌ها باعث نشدن امروز صبح ‫بیای فروشگاه برنج فروشیم،
‫یا عصر بیای کافه‌م.
‫کارم به راه‌آهن مربوط میشد، آقای چانگ.
‫سرنوشت این کارت‌ها رو تو دستت گذاشته؟
‫کارتت رو بنداز وسط.
‫وقتی پول دیگران رو می‌بازی آسونه، نه؟
‫فانگ! از اینجا برو! فرار کن!
‫فکر می‌کنی از روی شانس
‫الان اینجا نشستم؟
‫بیخیال شو، بوهانن!
‫برید عقب!
‫می‌دونی، بار اول که یه چینی دیدم
‫تو چادر نمایش بود.
‫آقای پی.تی. بارنوم ‫یه خانواده‌ی چینی زیردستش داشت.
‫می‌خوندن، می‌نوشتن،
‫با چوب غذا می‌خوردن،
‫بهترین لباسای ابریشمی رو می‌پوشیدن. ‫حس می‌کردم مارکو پولو هستم.
‫تمدن باستانی دارن، آقای بوهانن.
‫آدمای مرموز، دانا و سختکوشی هستن.
‫به روش خودشون زیبان.
‫می‌تونی استخدامشون کنی، تحسینشون کنی،
‫غذاشون رو بخوری، باهاشون مراوده کنی.
‫خیلی آسون حواس آدم پرت میشه.
‫چانگ واسه راه‌آهن مشکل درست می‌کنه.
‫یونیون پسفیک نصف وایومینگ رو طی کرده.
‫توماس دورانت روزی هشت کیلومتر پیش میره.
‫با پارتی دولت، حق معدن.
‫با این سرعتی که ما پیش می‌ریم،
‫باید زمین‌های زغالسنگ ویبر کانیون رو ‫قبل از پایان سال واگذار کنیم.
‫دورانت داره پیروز این رقابت میشه، آقای بوهانن.
‫مشکل راه‌آهن‌مون اینه.
‫دورانت خوش‌فکر هست ولی بی‌احتیاطه.
‫کل شرکت یونیون پسفیک رو از بین می‌بره
‫بدون کسی که جلوشو بگیره.
‫یعنی بدون تو؟
‫به این شرکت وفاداری؟
‫وفاداری، آقا؟
‫الان اینجام، مگه نه؟
‫خوبه.
‫آقای بوهانن.
‫بهتره دیگه حواست پرت نشه.
‫فانگ.
‫- تائو کو؟ ‫- تو لیست مریضا.
‫ساموئل.
‫- اگه رفتی در رو قفل کن. ‫- آقا.
‫خائن عوضی.
‫هیچ وقت به یه یاغی اعتماد نکن.
‫برند محبوبت.
‫باید کرایه بدی.
‫برو حیوون!
‫مگه دیشب بهت پول ندادم، جیم؟
‫قسم می‌خورم.
‫آقای بوهانن.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫آره. شنیدم از چوبه دار قسر در رفتی.
‫وقتی رفته بودی نقشه‌برداری
‫با بقیه کارگرهای مورمون رسیدیم کمپ.
‫وقتی آقای هانتینگتون گفت ‫به سنترال پسفیک ملحق شدی...
‫دعا کردم سالم برگردی.
‫می‌خوام ازت تشکر کنم.
‫منم می‌خوام از پشت در بری عقب.
‫باشه، رفتم عقب.
‫ممنون که حقیقت رو برملا کردی.
‫من اسقف داتسون نیستم.
‫هیچ وقتم نبودم.
‫به گمونم برای بریگهام یانگ زحمتی نبوده.
‫اونی که تو سالت لیک سیتی ‫بر تخت نشسته دروغینه.
‫پدر آسمانی بواسطه‌ی تو نشونم داد،
‫که من تنها پیامبر راستین هستم.
‫پیامبر؟
‫جز اون سگه پیروان دیگه‌ای هم داری؟
‫برات آشکار می‌کنم، آقای بوهانن.
‫همونطور که تو منو آشکار کردی.
‫اگه اسقف داتسون نبودم،
‫تو هیچ وقت شوهر و پدر نمی‌شدی.
‫نه، تو شیطانی.
‫بنا به مشیت الهی فرستادی شدی ‫تا منو آزمایش کنی،
‫تا منو به شیری که باید بشم تبدیل کنی.
‫مشتاقانه منتظر آزمون بعدی هستم، شیطان.
‫حالا فکر می‌کنی من شیطانم،
‫حرفی نیست.
‫احتمالاً برای تموم شدن خط آهن یه شیطان لازمه.
‫اوهوم.
‫هر چی دلت می‌خواد اسمت رو بذار، ‫مادامی که یه بیل بیاری.
‫چون اینجا دژ مورمون‌ها نیست، کثافت سوئدی.
‫برای من کار می‌کنی.
‫باید تو رقابت پیروز بشم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫| ترجمه از مریــم |