‫الان می‌فهمم چرا به اینجا میگن «هل‌آن‌ویلز». ‫(ارابه‌ی جهنم)
‫مردهای گردن‌کلفت، زن‌های بی‌قید و بند،
‫نوشیدنی، گناه و اسلحه.
‫اجتماع مذهبی که نیستن، خانم.
‫مطمئن نیستم رئیس‌هاتون تو کریدیت موبیلیر
‫بخوان اینو تو روزنامه قید کنم.
‫چی باعث شد وارد این کار بشید، آقای بوهانن؟
‫هر تیکه آهنی که نصب می‌کنیم
‫ما رو به یه جایی نزدیک‌تر می‌کنه.
‫فقط همینو می‌تونم بگم.
‫پس قضیه شخصی‌تره تا صرفاً نصب ریل.
‫نویسنده شمایی.
‫آقای بوهانن، مردم این کشور
‫فکر می‌کنن کشیدن راه‌آهن ‫ثروت ملی رو به باد میده.
‫کارم اینه که نظر خواننده‌ها رو عوض کنم.
‫متاسفانه مصاحبه مختصرمون
‫برای تغییر عقیده‌ی من کافی نبود.
‫کارم این نیست افکار ملت رو درست کنم.
‫در حقیقت هست.
‫شما چهره‌ی ترا اقلیمی خط‌آهن هستید.
‫یا این کار شرافتمندانه و جسورانه‌‌س،
‫یا بی‌فایده و پر از زحمته.
‫کدوم یکیه؟
‫هر چی زودتر کمک کنید
‫از اتفاقات اینجا گزارش بنویسم، ‫زودتر می‌تونم برم
‫و از دست همدیگه خلاص بشیم.
‫محض اطلاعتون، رویدادهای جنگ رو ‫از سال 1863 تا 1865 پوشش دادم.
‫فرق بین جهنم و جامعه کلیسا‌برو رو می‌دونم.
‫لازمه چی رو ببینید؟
‫همه چی.
‫پس بیایید بریم.
‫کارگرانی که چاله می‌کَنن ‫جلوتر از ریل پیش میرن.
‫تا ۱۶۰ کیلومتری غرب میرن، ‫نقشه‌کش‌ها مسیر رو مشخص می‌کنن.
‫- چندتا کارگر دارید؟ ‫- نزدیک سه هزارتا.
‫شش روز در هفته کار می‌کنن، ‫از کله سحر تا غروب.
‫روزی یک دلار و پنجاه سنت می‌گیرن. ‫حقوق‌شون خوبه.
‫روزی چند کیلومتر جلو می‌رید؟
‫فعلاً سه کیلومتر، ‫اگه آب و هوا و سرخپوستا بذارن.
‫یه گروه ریل رو نصب می‌کنن.
‫ناظرها مطمئن میشن فاصله بین ریل‌ها درسته.
‫تیم میخ‌کوبی ریل‌ها رو به زمین میخ می‌کنن.
‫وصله‌کن‌ها هم اونا رو به هم می‌بندن.
‫برای هر میخ سه ضربه چکش،
‫هر ریل ده تا میخ داره، ‫و برای هر دو کیلومتر ۴۰۰ ریل لازمه.
‫دو هزار و چهارصد کیلومتر تا ساکرامنتو راهه.
‫واقعاً فکر می‌کنید می‌تونید در رقابت
‫با سنترال پسفیک پیروز بشید؟
‫غیر از این بود الان اینجا نبودم.
‫معتقدید می‌تونید بدون
‫نفوذ سیاسی توماس دورانت موفق بشید؟
‫بدون پولش، و شخص خودش؟
‫خب، الان من اینجام و اون نیست.
‫- ببخشید. ‫- یه سوال دیگه.
‫چرا شما؟
‫تو هر واگن ۶۰ نفر می‌خوابن.
‫هم از آب و هوای بیرون در امانن ‫و هم به محل کار نزدیکن.
‫خانم داره میاد تو.
‫کی این واگن‌ها رو طراحی کرده؟
‫بیشترش رو خودم کردم.
‫آره، هنوز سیستم تهویه‌ش کار داره.
‫دو هفته قبل، این جماعت گرسنه و بیکار بودن،
‫با کشتی اومده بودن نیویورک.
‫تو گزارش روزنامه‌ اومده ‫که رئیس‌های کارگران ایرلندی
‫در ازای پول اونا رو می‌فرستن اینجا.
‫چه فرقی با برده‌داری قراردادی داره؟
‫یونیون پسفیک سفر رایگان با قطار
‫و دستمزد یک هفته به محض ورود رو مهیا کرده.
‫تقاضای کار بیشتر از خود کاره.
‫جداً؟
‫بازم ایده‌ی شما بود؟
‫رئیس کارگرهای نیویورک رو دیدم ‫و آدم حسابش نکردم.
‫قبرستون جدید از چوب‌بری شروع میشه
‫تا اون تپه.
‫تا حالا یه روز نشده ‫که یکی دو نفر رو اون بالا خاک نکنیم
‫بیشتر بخاطر سانحه تو خط‌آهن می‌میرن.
‫بقیه چی؟
‫سانحه تو اوقات فراغت.
‫دوشیزه‌ی مو روشن غرب اینجا دفن شده؟
‫نه، تو دشت گلی که دوست داشت دفنش کردیم.
‫- می‌شناختیتش؟ ‫- یه کم.
‫اگه می‌دونستید کجا دوست داره دفن بشه
‫باید بیشتر از یه کم می‌شناختیتش.
‫خانم بل تا فرصت داشت
‫باید از هل‌آن‌ویلز می‌رفت.
‫اینجا جای یه بانوی محترم نیست،
‫مگه اینکه مشکل دار باشه.
‫بوهانن هستی؟
‫آره.
‫خط‌آهنت رو تو ملکم نکش.
‫دیگه گوشزد نمی‌کنم.
‫اونا از کجا اومدن؟
‫نمی‌دونم.
‫قطار به مقصد اوماها یه ساعت دیگه حرکت می‌کنه.
‫انتظار دارم نخواید جا بمونید.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫| ترجمه از مریــم |
‫درود.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫اگه پیِ خر مُرده می‌گردی،
‫بهتره بیشتر فکر کنی، رفیق.
‫اینجا دفتر منه.
‫آقای فرگوسن.
‫دیک بارلو هستم. تازه از اوماها اومدم.
‫مگه آقای بوهانن راجع به من نگفته؟
‫نه.
‫اینجا چی کار داری؟
‫از اندازه کلاهت مشخصه مغزت معیوب نیست،
‫پس به گمونم می‌دونی.
‫من رئیس جدید پلیس راه‌آهنم.
‫دیگه برای من کار می‌کنی.
‫قهوه؟
‫بابا بزرگم یادم داد چطور درست کنم.
‫قلقش اینه که زیاد آب نجوشه.
‫و البته تو جوراب باشه.
‫از یه جوراب تمیز استفاده می‌کنم.
‫ولی اون قسم می‌خورد هر چی جورابه کهنه‌تر باشه،
‫قهوه‌ش خوشمزه‌تر میشه.
‫دوست دارم خامه تازه رو قهوم بریزم،
‫ولی خامه زیاد گیر نمیاد.
‫با لگد زدن به جایی نمی‌رسی ‫مگه اینکه قاطر باشی.
‫پس اکثراً قهوه تلخ می‌خورم.
‫آقای بوهانن
‫نگفت که باید زیردست کسی کار کنم.
‫اگه سرد بشه از دهن می‌افته.
‫بیا.
‫همینه.
‫هر بار حسابی کیفور میشی.
‫دنبال شر نیستم.
‫- اومدم حرف بزنیم. ‫- در چه مورد؟
‫فکر کنم می‌دونی.
‫بیا.
‫از جنگ جون سالم به در بردی؟
‫- آره. ‫- طرف جنوبیا بودی؟
‫بله، آقا. آره، بودم.
‫پس می‌دونی چه حسی داره
‫وقتی یکی میاد و زمینت رو می‌گیره.
‫هست و نیستم رو ازم گرفتن.
‫سرخپوستا پدر و برادرم رو کشتن،
‫همسرش و بچه‌هاش.
‫من و همسرهام اونا رو تو همون تپه‌ای
‫که نشونه نقشه‌برداریتون بود دفن کردیم.
‫خانواده‌م برای این زمین خون ریختن، آقای بوهانن،
‫از یه زمین برهوت که هیچ کس نمی‌خواست ‫اینجا رو آباد کردیم.
‫این خواست پدر آسمانیه
‫که اینجاییم، ‫و به خواست خودش
‫از اینجا می‌ریم نه خواست شما.
‫حتی خدام نمی‌تونه جلوی راه‌آهن رو بگیره، آقای هچ.
‫هر چی ساختیم رو نابود می‌کنه،
‫خونه‌مون رو ازمون می‌گیره.
‫به شما قول میدم.
‫معامله خوبی باهاتون می‌کنیم.
‫این بهترین کاریه که از دستم بر میاد.
‫- می‌تونی دور بزنی. ‫- پسر.
‫اینجا هیچی نیست جز بیابون برهوت ‫و لیمونات هم پیدا نمیشه، پدر.
‫گفتم کافیه.
‫رفتار پسرم رو ببخشید.
‫هنوز عاقل نشده.
‫ببینید چی میگم.
‫ببینم نقشه‌بردارها می‌تونن یه راه دیگه پیدا کنن.
‫ولی قول نمیدم.
‫اگه نشد، مجبورید از اینجا برید.
‫ولی امتحانش ضرری نداره.
‫خب، سفر تو این زمین‌ها
‫تو این وقت ساعت احمقانه‌س، آقای بوهانن.
‫می‌تونی تا صبح اینجا بمونی.
‫خیلی ممنون.
‫یه بار دیدم یه مرد مورمن کشته شد.
‫تو شهر لیبریتی، میسوری...
‫در طول جنگ.
‫انگار جنگ داخلی براشون بس نبود،
‫کلانتر به‌خاطر همسرداری بودنش
‫اونو کشت.
‫آره، تو لیبریتی میسوری
‫از همسرداری خوششون نمی‌اومد.
‫همون طور که مورمن‌ها ‫از سیاه‌ها خوششون نمی‌اومد.
‫آره. جماعت کثیفین.
‫فکر کنم منظورت «چندهمسری» ـه.
‫مگه چی گفتم؟
‫همسرداری.
‫خب، می‌دونستم یه چیزی تو این مایه‌هاست.
‫چرا یه نفر باید سر چندهمسری بودن
‫خودشو به کشتن بده؟
‫رسمشون اینه که همزمان بیشتر از یه زن
‫اختیار کنن.
‫بیشتر از یکی؟
‫همزمان؟
‫لعنت. تعجبی نداره که کثیفین.
‫شن، گل، آهک.
‫همچین خاکی برای ریل زدن خوب نیست، رئیس.
‫الوار زیاد می‌بره.
‫آره، دیوار سنگی بهتره ‫ولی وقت‌گیره
‫و تازه سنگ هم نداریم.
‫چندتا مسیر رو بررسی کردم، آقای بوهانن.
‫تپه‌های شنی حداقل تا ۱۵۰ کیلومتری شمال امتداد دارن.
‫اگه بخوایم مزرعه رو دور بزنیم ‫باید بریم سمت جنوب.
‫- چقدر؟ ‫- ۶۵ کیلومتر، شایدم بیشتر.
‫۶۵ کیلومتر پنج هفته کارمون رو عقب میندازه.
‫بله، قربان.
‫با رئیس پلیس جدید آشنا شدم.
‫راضی نیستی، راه باز جاده دراز.
‫- پس دام‌ها چی شدن؟ ‫- پیچیده‌س.
‫بهت میگم چی پیچیده‌س، پسر.
‫سه هزار مرد گرسنه.
‫منظورم اینه
‫همش دو روز نیست سر این کارم.
‫و فهمیدن این کتابا خودش کار زیادیه.
‫تا اینجا اینو فهمیدم که
‫آقای دورانت چند تا شرکت رو
‫برای تامین دام خط‌آهن تاسیس کرده.
‫حالا که جدا شده،
‫قراداد‌هامون کنسل شدن.
‫پس یه خراب‌شده دیگه رو پیدا کن، شان.
‫کاونسیل بلافز، دنور، شیکاگو...
‫قرارداد می‌بستم ولی به نظر میاد آقای دورانت
‫بعلاوه‌ی لغو قراردادهامون
‫با شرکت‌هاش،
‫بازار دام تو اوماها رو مال خودش کرده.
‫لعنتی!
‫وقتی فرصت داشتم باید اون مرتیکه رو می‌کشتم.
‫میشه اینو ازتون نقل‌قول کنم، آقای بوهانن؟
‫درباره راه‌آهن هیچی بهش نمیگی.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله، قربان.
‫- هنوز نرفتید؟ ‫- به قطار نرسیدم.
‫نگید بهتون نگفتم.
‫تو مراسم امروز صبح نبودید، آقای بوهانن.
‫فرمایشی دارید؟
‫گفتم یه سر بیام.
‫جای خوبی بهمون دادید...
‫رو بلندی، زمین خشک، دور از کشتارگاه.
‫- ممنون. ‫- خوبه.
‫منظورم اینه برای مردم خوبه.
‫شما چی؟
‫ببخشید.
‫خب...
‫برای راه‌آهن مجبوریم یه خانواده رو ‫از زمین‌شون بیرون کنیم.
‫می‌خوان بمونن. مورمن هستن.
‫برام سواله شما برخوردی
‫با این جور مردم داشتید.
‫کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان
‫شاخه قانونی کلیسای مسیحیت نیستن.
‫با زن‌ها مثل برده رفتار می‌کنن.
ازدواج های غیر قانونی دارن
‫مردمون خشنی هستن.
‫پس به نظرتون با ما می‌جنگن؟
‫روششون همین بوده. آره.
‫بچه‌ها رو هم با خودشون میارن.
‫پس یه راه‌حل دیگه پیدا کنید.
‫به لطف خداوند.
‫خدا اخیراً بهمون کم‌لطفی می‌کنه.
‫پس خودتون بهشون لطف کنید، آقای بوهانن.
‫پیشنهادم ساخت یه مرکز تجاری جدید عمده‌س،
‫تو مهمترین شهر راه‌آهن در ایالات متحده.
‫و درست اینجا تو حیاط شماست.
‫واقعاً هم همینطوره.
‫این جا رو می‌بینید که نهرهای آب شیرین به هم می‌رسن؟
‫خب، زیاد نیست، ولی تو زمین منه.
‫شوهرم بعد از فوتش تو سال ۶۲ ‫همه رو برای من به ارث گذاشت.
‫شاید الان زمین شما باشه، خانم.
‫ولی خط‌آهن یونیون پسفیک
‫قبل از پایان سال بهش می‌رسه.
‫و بواسطه‌ی حق تملک دولت، اونا صاحبش میشن.
‫این خلاف قانونه.
‫خود قانونه.
‫و بر اساس قانون،
‫یونیون پسفیک مجبوره
‫برای زمین‌تون قیمت عادلانه‌ای پرداخت کنه،
‫و که در حال حاضر ۱.۵۰ دلار برای هر هکتاره.
‫- من بودم نمی‌فروختم. ‫- مجبور نیستید.
‫چون به عنوان نماینده
‫و سهامدار عمده کریدیت موبیلیر،
‫حاضرم به ازای هر هکتار صد لار بدم،
‫در نتیجه حق تملک دولت برداشته میشه.
‫- برنامه‌تون چیه؟ ‫- خب...
‫به منظور لغو حق تملک دولت،
‫بایستی یه ترمینال راه‌آهن
‫و یه شهر تو این ملک بسازیم،
‫که می‌سازیم.
‫هر کیلو گوشت، هر تن سنگ معدن،
‫تمام میوه‌ها، سبزیجات، هر کپه یونجه
‫از دو طرف می‌سی‌سی‌پی
‫باید از شهر ما عبور کنه.
‫تو خوابم نمی‌دیدید اینقدر ثروتمند بشید.
‫همین یه ماه پیش شما زندان نبودی؟
‫- آره. ‫- و طبق گفته روزنامه‌ها،
‫آه در بساط نداری.
‫کاملاً ورشکست شدم.
‫چطور می‌خوای
‫ملک ما رو بخری؟
‫از بودجه ساختمان‌سازی
‫که راه‌آهن یونیون پسفیک جلو جلو بهم میده.
‫به‌خاطر دزدی از یونیون پسفیک پرتت کردن بیرون.
‫یونیون پسفیک، کریدیت موبیلیر،
‫همه‌ سرشون تو یه آخوره.
‫وقتی قاضی متوجه این مسئله شد، ‫آزاد شدم.
‫الان اوماها، نیویورک هستید.
‫با پول نمیشه قاضی‌های اینجا رو خرید.
‫فرصت اکسیر قدرتمندیه، خانم پالمر.
‫درسته.
‫پس قراره پول نداشته‌تون رو
‫از شرکتی که براش کار نمی‌کنید قرض بگیرید
‫تا زمینی رو بخرید که استطاعت مالیش رو ندارید
‫تا یه شهر بسازید که وجود نداره.
‫به این میگین پیشگام بودن.
‫راه جدید برای کسب و کار تو آمریکا.
‫اگه تمام دشواری‌ها سفر
‫همون اولش مشخص بود، آقای مک‌گینز،
‫تعداد اندکی از ما سفر رو آغاز می‌کردیم.
‫یه نوشیدنی بدید به رفیق جوانم.
‫پول آوردی؟
‫حس خوبی به این کار ندارم.
‫اگه آقای بوهانن بفهمه...
‫تو کار اشتباهی نمی‌کنی.
‫بودجه خط‌آهن رو سر و سامان میدی،
‫و مدیریتت خوبه.
‫چیز دیگه‌ای برام نیاوردی؟
‫این کد خط تلگراف
‫برای یونیون پسفیکه.
‫با این می‌تونید از تمام
‫کارای آقای بوهانن سر در بیارید.
‫احسنت.
‫امروز بهم پول نمی‌دید، آقای دورانت؟
‫به وقتش، آقای مک‌گینز.
‫دلخور نشو.
‫وضعیت الانم پسرفت موقتیه.
‫تاریخ همیشه با طرف برنده همراهه.
‫با این عجله کجا میری؟
‫ببخشید، من...
‫اگه یه بار دیگه به من دست بزنی، ‫اینو فرو می‌کنم تو حلقومت!
‫زنیکه عوضی.
‫بابابزرگم،
‫قدیما نونوا بود،
‫یادم داد مطمئن‌ترین راه ‫برای بدست آوردن دل یه زن
‫اینه که هوای شکمش رو داشته باشی.
‫بخدا منم تس رو همینطور به دست آوردم.
‫شما متاهلی، آقای فرگوسن؟
‫میشه اینطور گفت.
‫بچه داری؟
‫تازه دختردار شدم.
‫هیچی مثل بچه باعث نمیشه ‫آدم قدر داشته‌هاش رو بدونه
‫و شکرگزار باشه.
‫اگه می‌خوای بدونی،
‫پنج تا دختر دارم.
‫بزرگ‌ترینشون دوازده سالشه مثل چهل ساله می‌مونه.
‫دختر کوچولوی من خوشگله.
‫وقتی تو چشماش نگاه می‌کنم، ‫قند تو دلم آب میشه.
‫ولی مامانش می‌ترسه این شغل منو به کشتن بده.
‫فکر می‌کنه چطور بچه بی‌پدر بزرگ بشه.
‫قهوه چطوره؟
‫این بار بهتره.
‫به‌خاطر جورابه.
‫باید برید و به اون خانواده بگید
‫راه دیگه‌ای وجود نداره.
‫این حق تملک دولته.
‫بهشون بگو دولت در ازای هر هکتار ‫یه دلار و نیم بهشون میده.
‫خود راه‌آهن هم یه دلار دیگه اضافه می‌کنه.
‫بگو مبلغش خیلی منصفانه‌س، خب؟
‫بله، آقا.
‫تو حرف بزن.
‫مورمن‌ها از سیاه‌ها خوششون نمیاد.
‫قهوه‌ت رو بخور، آقای فرگوسن.
‫منم برم موال.
‫بعدش هر دو راه می‌افتیم.
‫می‌گفتن بابام آتیش‌پاره بوده،
‫ولی وقتی شناختمش یه عوضی تن لش بود.
‫در حقیقت یه بار وقتی نُه ساله...
‫یکرزیز حرف می‌زنی، نه؟
‫نه، آقا، نمی‌زنم.
‫اینجا یه آدم ساکت دو برابر بیشتر ‫از یه آدم پر سر و صدا
‫طعمه‌ میشه.
‫می‌خوام پوست سرم رو نگه دارم.
‫شاید رفتن.
‫نه، نرفتن.
‫اسب‌ها هنوز تو طویله‌ن.
‫تفنگت نزدیکت باشه.
‫اگه دیدی خبریه،
‫تیراندازی کن.
‫سلام!
‫کسی خونه نیست؟
‫آقای هچ؟
‫امرتون!
‫من دیک بارلو هستم، رئیس پلیس
‫راه‌آهن یونیون پسفیک.
‫فکر کنم بدونید واسه چی اومدیم.
‫قبلاً به اون یارو گفتم ما از اینجا نمی‌ریم.
‫چاره‌ی دیگه‌ای ندارید.
‫اومدیم همینو به شما بگیم.
‫نمی‌ترسیم برای حقمون بجنگیم.
‫بهتره همین الان از اینجا برید.
‫تهدید کردنمون فایده...
‫بارلو؟
‫چی...؟
‫قبل از اول ماه،
‫باید ۷۵ هزارتا تخته چوب ‫و صدتا بشکه باروت
‫تو چهل کیلومتری راه‌آهن
‫بهمون تحویل بدن.
‫حواست باشه به اندازه کافی گاوچرون داشته باشم
‫که به دام‌ها رسیدگی کنن
‫وقتی از دنور میان اینجا.
‫ایوا!
‫چی شده؟
‫مورمن‌ها با تیر زدنش.
‫لعنتی.
‫مراقب باش، مراقب باش.
‫من پاهاش رو گرفتم.
‫ایوا!
‫ایوا، به کمکت نیاز داریم!
‫برو عصاره پیاز بیار.
‫تو!
‫برو رستوران هتل،
‫عصاره پیاز بیار. برو دیگه!
‫پدره شلیک کرد یا پسره؟
‫مطمئن نیستم.
‫- مطمئنی نمی‌دونی. ‫- گفتم نمی‌دونم.
‫خب، مطمئنم یه مرد گلوله خورده
‫و اینجا افتاده.
‫گفتم طرف رو ندیدم.
‫میشه بس کنید؟
‫بچه رو خفه کنید.
‫بیا.
‫بلندش کن.
‫این دارو رو بخور.
‫آره، بوی عصاره پیاز رو تو زخمش حس می‌کنم.
‫به شکمش تیر خورده، ایلم.
‫زنده نمی‌مونه.
‫اون بچه لعنتی رو ببرید بیرون.
‫نه، صبر کنید.
‫بیارش اینجا.
‫لطفاً بیارش اینجا.
‫می‌خوام ببینمش.
‫لطفاً بذار ببینمش.
‫چه خوشگله، آقای فرگوسن.
‫همون طور که گفتی.
‫به خواسته‌ت رسیدی.
‫نه این جوری.
‫خب؟
‫باشه. به دژ تلگراف بزن.
‫به سرگرد بگو برای تخلیه مزرعه کمک لازم داریم.
‫در مورد راه‌آهن خبر می‌خواستی؟
‫دنبالم بیا.
‫آقای هچ!
‫کالن بوهانن هستم از یونیون پسفیک.
‫حکم اعدام
‫برای قتل رئیس پلیسم رو آوردم.
‫بیا بیرون.
‫اگه نیای، سرباز‌ها اینجا رو آتیش می‌زنن.
‫نمی‌تونم جلوشون رو بگیرم.
‫یه دقیقه وقت داری، آقای هچ.
‫سواره نظام ایالات متحده صبور نیستن.
‫نیومدیم زن و بچه‌ها رو بکشیم.
‫کسی که مغزش معیوبه اصول اخلاقی سرش نمیشه.
‫اینو می‌دونی، بوهانن؟
‫چیزی نیست که شب‌ها بهش فکر کنم.
‫رعایت اصول اخلاقی اولین خط دفاعی
‫علیه رفتار مجرمانه‌س.
‫آدم هر روز چیز جدید یاد می‌گیره.
‫بدون اخلاقیات،
‫مورمن‌ها برای حل مشکلاتشون به خشونت روی میارن
‫درست مثل سرخپوستا.
‫درست نمیگم، رئیس؟
‫این چی میگه؟
‫لوله تفنگاتون پایین باشه.
‫تو و پسرات تفنگتون رو زمین بذارید.
‫گفتم وارد ملکم نشید
‫وگرنه جهنم به پا میشه.
‫منم گفتم اکه نتونم راه‌حل دیگه‌ای پیدا کنم،
‫دولت آمریکا بحق مدعی این زمین‌ها میشه.
‫تو رئیس پلیسم رو کشتی.
‫بی‌اجازه وارد اینجا شد. ‫بهش اخطار دادم.
‫باید پاسخگوی کارت باشی.
‫من سرپرست قانونی این خانواده‌م، آقای بوهانن.
‫بدون من زنده نمی‌مونن.
‫قبل از چکوندن ماشه
‫باید فکر اینجا رو می‌کردی.
‫زنده نمی‌مونن.
‫خودم می‌فرستمشون
‫به محل اسکان مورمن‌ها تو فورت اسمیت.
‫چطوره؟
‫- کار این بود. ‫- پدر؟
‫تو اون مرد رو کشتی، پسر؟
‫راستشو بگو.
‫بله، آقا.
‫آقای فرگوسن، این پسر به دیک بارلو شلیک کرد؟
‫مطمئن نیستم.
‫خدای بزرگ، قال قضیه رو بکَن.
‫می‌خوای پسره رو دار بزنم؟
‫قانونه، بوهانن.
‫خودت گفتی و باید بهش عمل کنی.
‫استثناء قائل نمیشیم.
‫می‌دونی که حلقه‌آویز میشه.
‫یه پسربچه‌ست.
‫راستش رو بهم بگو.
‫من حقیقت رو گفتم!
‫پسر، اگه حرفت یه چیز دیگه‌س،
‫بهتره الان بهم بگی.
‫یه پسربچه‌س.
‫نه امروز نیست.
‫خیلی‌خب.
‫پدر.
‫بیا اینجا.
‫- پدر! ‫- زود باش، پسر.
‫- زود باش. ‫- آروم.
‫پدر!
‫شرمنده، پسر.
‫زندگی در چمنزار ارزش باروتی
‫که آن جا را به جهنم تبدیل می‌کند ندارد.»
‫این گفته‌ی اهالی هل‌آن‌ویلزـه،
‫شهر چادری متحرک
‫که با خط‌آهن ترا اقلیمی حرکت می‌کند
‫و با سرعت سه کیلومتر در روز
‫مسیرش را به سراسر کشور باز می‌کند.
‫این مکان جای زنان یا کودکان نیست،
‫در حالی که مردان اینجا کارگری می‌کنن،
‫و شامل کهنه‌سربازان جنگ اخیر، مهاجران،
‫و سیاه‌پوستان آزاد شده هستند،
‫که اغلب هنگامی که مشغول چکش زدن ‫یا نصب ریل نیستن
‫نوشیدنی می‌نوشن و به خوشگذرانی می‌پردازن.
‫تمام مردان اینجا تفنگ دارن،
‫که همراه یه چاقو به مبلغ سه دلار
‫می‌شود تهیه کرد ‫و یکشنبه‌ها به کلیسا می‌روند.
‫اینجا با ۳۵ سنت می‌شود غذا خرید،
‫با کمتر از ۲۵ سنت نوشیدنی خرید،
‫و پنج دلار در ازای یه دست کت و شلوار با کلاه.
‫متعلقات مرده‌ها ارزون‌تر از این می‌باشد.
‫وصیتی چیزی نداری، پسر؟
‫اومدم اینجا تا با آقایی که جای دکتر دورانت
‫مهندس ارشد خط‌آهن یونیون پسفیک شد ملاقات کنم.
‫می‌توانم بگم مردیست که شرف برایش مقدسه
‫و پرهیزگاری گذراست.
‫در این زمین برهوت که خانه صدایش می‌کند،
‫بزرگواری و صداقت مهم‌ترین چیز برای کالن بوهانن است.
‫آیا بزرگواری یه مرد برای ساخت
‫راه‌آهن لازمه، این را نمی‌دانیم.
‫راه‌آهن همیشه کسب و کار
‫آدم‌های فاسد و بی‌وجدان بوده.
‫برای جونی که امروز ازم گرفتی
‫یکی بهم بدهکاری.
‫به گمانم مهندس ارشد جدیدمون ‫از قماش آن آدما نیست.
‫و از همین روی، خواننده‌ی گرامی
‫باید قدر داشته‌هایمان را بدانیم...
‫و شکرگزار باشیم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫| ترجمه از مریــم |