‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫اه، مردشور این دستگاه رو ببره!
‫دمت گرم که روز یکشنبه‌ای اومدی درستش کنی.
‫بهتر از این بود که یه یکشنبه دیگه رو تو ‫خونه خالی بگذرونم.
‫از اوضاع من با خبری؟
‫دروغ نگم آره.
‫پس اگه جای من بودی و با زنی ازدواج کرده بودی
‫که عاشق یکی دیگه بود چیکار می‌کردی؟
‫دنیای بزرگیه، آقای تول.
‫نه، ایوا زن منه. ‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫وایسا.
‫- ممنون. ‫- آقای دورنت داره برمی‌گرده.
‫- آره. ‫- قطارش توی کاونسیل بلافزه.
‫ممکنه تا شب برسه.
‫اینم یه دلیل دیگه که دستگاه رو تعمیر کنیم و ‫تا فردا پُل رو تکمیل کنیم.
‫نشون بده چقدر واسه راه‌آهن مهمی.
‫اه، از تو هم واسه ساختن این پل اسم میاره.
‫مطمئن نیستم.
‫بعداً می‌بینمت؟
‫هر وقت موتور رو تعمیر کردم.
‫باشه.
‫- دورنت داره برمی‌گرده. ‫- آره...
‫اگه می‌خوای برگردی شهر، کارهای اینجا با من.
‫- من جات بودم می‌رفتم. ‫- ولی نیستی.
‫یارو هیچی از ساختن خونه سر درنمیاره.
‫اول باید پایه بریزی، بعد دودکش بذاری. ‫هر خری می‌دونه.
‫- مگه نباید می‌رفتی جایی؟ ‫- تو روز خدا نه.
‫خدا می‌خواد اینجا باشم. ‫ببینم دودکشه چطوری میفته رو سرت.
‫اوه، آره. ترکیدم.
‫اوهوم.
‫حالا واسه کی خونه می‌سازی؟
‫تنها کسایی که بیخیال راه‌آهن به زندگیشون می‌رسن
اهل ده هستن...
‫با زن‌های بی‌ریختشون و بچه‌های زر زروشون.
‫تو هم می‌خوای مثل اونا باشی؟
‫آره. یه همچین چیزهایی.
‫شماها برید.
‫خب اگه می‌خوای خونه بسازی، مثل آدم بساز.
‫اول باید یه دیوار سنگی دیگه بذاری،
‫مبادا کلش بریزه رو مغزت، خب؟
‫- منم سه‌تا برمی‌دارم. ‫- امیدوارم شانس باهات یار باشه.
‫- یک... دو... ‫- اوه اوه!
‫- اه... ‫- پاشو بریم.
‫- چیه؟ ‫- بیا بریم.
‫هی. من میرم.
‫اوه، میری؟
‫زیادی دور نشی. ‫عاشق گرفتن پولت هستیم.
‫- باشه. جام رو به کسی ندین. ‫- اوه...
‫اون دورنت آشغال برگشته.
‫میاد دنبال پولِ زمینش.
‫دورنت؟ خدایی؟
‫خب پولش رو بده. ‫من برمی‌گردم سر بازیم.
‫سهمم از اینجا رو می‌خوام.
‫خب، شرمنده. چیزی تو دست و بالم نیست.
‫بدشانسی آوردم.
‫مطمئنم بقیه‌ش رو هم دادی پای نوشیدنی.
‫حق با مامان بود. ‫خیی داغونی.
‫عین بابا.
‫اینجا من صاحب ملکم. ‫و اینجا محل کار منه.
‫محل کار ما.
‫من بودم ریسک کردم و زمین رو به آقای فرگوسن فروختم.
‫دست بردار. می‌دونم پول داری. ‫چقدر همراهته؟
‫نه، شان. داری آبروم رو می‌بری. ‫بس کن.
‫بخوای مقاومت کنی آبرو واسه‌ت نمی‌ذارم.
‫حالا می‌بینیم.
‫لعنتی.
‫اوه، ممنون بابت...
‫کل زحماتی که این چند هفته کشیدی.
‫حالا وقتشه بری به شوهرت رسیدگی کنی.
‫حداقل بذارین تا دفتر باهاتون بیام.
‫باید تنهایی تا دفتر برم.
‫اوه...
‫لطفاً بگیرش.
‫و اگه چیزی واسه خودت و بچه‌ت خواستی...
‫ممنون، آقای دورنت.
‫خداحافظ.
‫آقای گاندرسن، اون میز آقای دورنته.
‫و اونا دفترهای کل شخصیشون هستن.
‫بله خانم بل، درسته.
‫داشتم طبق دستور مستقیم جمعشون می‌کردم.
‫دستور مستقیم... از آقای دورنت؟
‫نه، دستور خودم.
‫من هانا دورنت هستم.
‫زن آقای دورنت.
‫سلام.
‫آقای دورنت!
‫خوشحالم که برگشتین.
‫اه. چه خبرها، مک‌گینز؟
‫هیچی، قربان.
‫من...
‫نمایش فانوس جادوییتون چی شد؟
‫اوه، خب، الان با داداشم صاحب کافه‌ایم.
‫و... با هم شریکیم.
‫شیکاگو بودم رفتم تماشای یه نمایش فانوس جادویی.
‫دو نفر یه ببر رو بستن زیر یه بشکه.
‫داستان جالبی بود.
‫ببره این دوتا مرد جوون رو تیکه تیکه کرد.
‫هوم. بهش فکر کن.
‫چشم قربان.
‫بله، قربان!
‫خب، پس واسه شام می‌بینمت.
‫البته.
‫بوهانن.
‫چه زود برگشتین.
‫معجزه شد که تونستم برگردم.
‫آره. چطورین؟
‫- پُلم رو ساختی؟ ‫- داره تموم میشه.
‫رُس موتور بخار رو کشیدیم.
‫پس خبری از پل نیست.
‫باشه.
‫در ازای گناهانت باید واسه شام بیای پیش من و خانمم.
‫خانمتون؟
‫اینقدر وحشت نکن.
‫اوه، و یه لباس تمیز بپوش.
‫چشم قربان.
‫و... خانم بل همراهیت می‌کنه.
‫فهمیدی؟
‫بله. فهمیدم.
‫چرا اینقدر ناراحتی؟
‫هوم؟ می‌بینی اجاقه چه خوب شد؟
‫الان فقط دیوار لازم داری...
‫با پنجره، در و سقف.
‫بعدش دیگه تمومه.
‫اگه بچه‌ی ایوا به دنیا بیاد، تول هم ایوا رو می‌کشه ‫هم من رو.
‫ببین. همچین اتفاقی نمیفته. شنیدی؟
‫- کی جلوش رو می‌گیره؟ ‫- خود من، شنیدی؟
‫من.
‫مطمئن باش تو بهترین پدر واسه اون بچه میشی.
‫منظورت چیه؟
‫بچه‌ت دورگه میشه. ‫هر چی می‌خوای بگی.
‫میشه مثل تو، نه؟
‫آره گمونم.
‫کی واسه‌ش پدر بهتری میشه؟ هوم؟
‫بهتر از یکی که شبیه خودش باشه؟
‫تا حالا اینجوری بهش فکر نکرده بودم.
‫می‌دونی، تو میشی باباش. منم میشم عمو سالمزش.
‫هر کاری که تو نباید یادش بدی رو خودم ‫یادش میدم.
‫«هی بچه پررو، اینقدر دختر مردم رو اذیت نکن.»
‫تو شیکاگو یه ساختمون‌هایی دارن‌ها.
‫بعضی‌هاشون شش طبقه‌ن.
‫باید ساختمون‌های نیویورک رو ببینی. دو برابر اونان.
‫برادر من توی یه ساختمون ده طبقه زندگی می‌کنه.
‫- من رو می‌بری نیویورک؟ ‫- معلومه.
‫خب، بستگی داره به... می‌دونی.
‫- چی؟ ‫- بچه.
‫منظورت وقتی شد که بچه آماده‌ی سفره؟
‫بگو داری به چی فکر می‌کنی.
‫اگه بچه شبیه من بود، ایوا...
‫می‌تونیم بریم دیدن خانواده‌م.
‫خب، فکر کردم گفتی این چیزها دیگه واسه‌ت ‫مهم نیست، آقای تول.
‫ولی واسه داداشم مهمه.
‫توی رستوران، مردها زیاد درباره بچه صحبت می‌کنن...
‫که شبیه کی قراره بشه.
‫می‌خوای از اینجا بریم؟
‫شاید.
‫هر چی باشه دنیای بزرگیه، نه؟
‫خیلی خب، حاضری؟
‫اوه، قراره شب خیلی خوبی بشه. ‫عاشقشون میشی.
‫خب، اون همراهِ مو بور غربیت...
‫- مو لطیف غربی. ‫- لطیف...
‫مثل بیشتر علایقت.
‫درک می‌کنم. دختر زیبا و تواناییه.
‫و خیلی هم باهوشه.
‫که در نتیجه خیلی خطرناک میشه.
‫به نظرت ممکنه که چیزی درباره میزان...
‫اومدن.
‫بفرمایید. خوش اومدید.
‫اه، آقای بوهانن. ‫از دیدنتون خوشبختم.
‫- همچنین، خانم. ‫- شما بیا اینجا...
‫و بشین سمت راست من. ‫اهم!
‫- لیلی، شرمنده، من نمی‌تونم... ‫- خانم بل!
‫- خانم بل، لطفاً. ‫- اندرو.
‫- بله؟ ‫- پنجره‌ها و در رو ببند،
‫- و حواست باشه کسی مزاحممون نشه. ‫- چشم، خانم.
‫اه، ممنون اندرو. خب، نوش جان.
‫اوهوم.
‫خب... بگید ببینم اهل کجایید، آقای بوهانن.
‫- مریدین می‌سی‌سی‌پی. ‫- اوه.
‫خانواده‌تون تو کار پنبه هستن؟
‫بودن. دیگه خانواده‌ای ندارم.
‫اه، البته.
‫توماس، ما یکی رو از راه‌آهن مریدین نمی‌شناختیم؟
‫- اونجا راه‌آهن دارین، آقای بوهانن؟ ‫- بله، خانم، اه...
‫موبیل و اوهایو راه‌آهن داشتن ولی آتیش گرفت.
‫- هوم. ‫- لئونایدس تیت.
‫اه، بله، لئو تیت.
‫توی کردیت موبیلیر سهم داشت، نه؟
‫ما قبلاً تابستونمون رو با خانواده تیت توی نیویورک ‫رو جزیره‌ی لانگ آیلند ساوند می‌گذروندیم.
‫هانا، فکر نکنم آقای بوهانن علاقه‌ای به...
‫داستان‌های کشتی سواری ما با خانواده تیت داشته باشه.
‫هوم.
‫راستش من با کوچکترین دختر آقای تیت، مری ‫ازدواج کرده بودم.
‫توی کلیسای کرایست.
‫چه دنیای کوچیکی. ‫حالش چطوره؟
‫مُرده.
‫توی جنگ.
‫اوه.
‫پس خانواده‌تون ریچارد مک‌لمور رو می‌شناختن؟
‫اون و پدربزرگم اولین جاده فرعی رو توی ‫لادردیل کانتی ساختن.
‫وای خدا، بوهانن!
‫شاید همین روزها بفرستمت نیویورک جای من
‫تو جلسه هیئت مدیره شرکت کنی!
‫مگر اینکه خاطرات اون شهر خیلی برات دردناک باشه.
‫خب، چشم من به آینده‌ست، آقای دورنت.
‫شما هم می‌دونی.
‫چه حرف قشنگی، آقای بوهانن.
‫اهم. ‫خب، شب خیلی خوبی بود.
‫ولی من باید برم.
‫عذر می‌خوام. حتماً از بس درباره راه‌آهن صحبت کردیم ‫حوصله‌ت سر رفت.
‫به هیچ وجه.
‫هر چی باشه، آینده منم وابسته به این راه‌آهنه.
‫- البته. ‫- هوم.
‫متاسفم که همچین اتفاق بدی برای شوهرت افتاد.
‫خب، خدا رو شکر تونستیم این وسط استخدامت کنیم.
‫این وسط؟
‫تا وقتی تصمیم بگیری کجا می‌خوای سر و سامون بگیری،
‫یه جای به درد بخورتر.
‫البته. ممنون.
‫- تا واگنت باهات میام. ‫- نیاز نیست.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫- شب بخیر، خانم بل. ‫- من پیشنهادت رو می‌پذیرم، آقای بوهانن،
‫چون شوهرم همچنان داره از نوشیدن لذت می‌بره، ‫نه عزیزم؟
‫آره، البته.
‫باید بدونین که خانم بل...
‫خیلی واسه راه‌آهن مهم بوده.
‫خیلی کمک کرده تا برسیم به اینجا.
‫این کمکش شامل صمیمی شدن با شوهر منم هست؟
‫من زیاد اینجا نمی‌مونم.
‫نیستی؟
‫چرا اصل و نسبت رو مخفی می‌کنی، آقای بوهانن؟
‫اوه، گمونم عادت کردم بدون جلب توجه ‫اینور اونور برم.
‫شوهرم داره یه سری تغییراتی در بابت ‫خانم بل ایجاد می‌کنه.
‫آقای دورنت قراره اخراجش کنه؟
‫حواست باشه با کیا می‌گردی.
‫شوهر من مطمئنه که توی راه‌آهن آینده خوبی در انتظارته.
‫منم مطمئنم.
‫اوه...
‫شما من رو نمی‌شناسین.
‫هوم.
‫بله، ولی حس ششم من... ‫همیشه درست میگه.
‫شب بخیر، آقای بوهانن.
‫شب بخیر.
‫لیلی...
‫آقای بوهانن.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون، قربان.
‫باید...
‫باید درباره پیشرفت کارت روی پُلم صحبت کنیم.
‫خانم بل یه زمان تخمینی داره. ‫به نظرم باید نظرش رو بپرسیم.
‫من دارم نظر خودت رو می‌پرسم.
‫دو هفته، اگه هوا بد نشه و روزهای یکشنبه رو هم کار کنیم.
‫خوب نیست. یک هفته‌ای تمومش کن.
‫خیلی از برنامه عقبی.
‫برنامه‌ی کی؟
‫خب، برنامه شما، آقای بوهانن.
‫طبق توصیه خودت بود که ما
‫تصمیم گرفتیم پل رو تو گردنه‌ی کوه بسازیم.
‫بله قربان. و با توجه پیشرفت خوبی هم داشتیم.
‫با توجه به چی، آقای بوهانن؟
‫سرخپوست‌ها. اعتصاب. برون ریزی کوه.
‫من فقط یه سازه می‌خوام
‫که بتونه قطار رو از این سمت تا اون سمت گردنه ‫پشتیبانی کنه.
‫متوجهی؟
‫من...
‫خودم از این سمت پُل می‌برمش اونور.
‫چطوره؟
‫میشه خصوصی صحبت کنیم؟
‫آره.
‫یه چیزی برات آوردم.
‫حلقه‌ی کلاده‌ست.
‫از خونه آوردمش.
‫داری به من میدیش؟
‫من یه تاجر موفقم، تو داری یه کلیسای جدید ‫راه می‌اندازی...
‫فکر کردم وقتی زمین کلیسا رو بهم دادی،
‫مجانی بود.
‫هنوز هم مجانیه، روث. ‫این رو از روی عشقم بهت میدم.
‫داری ازم خواستگاری می‌کنی، شان؟
‫بستگی داره چطوری بندازیش...
‫تو دست راستت...
‫به سمت مچ دستت یعنی...
‫قلبت واسه یکی دیگه‌ست.
‫دلم می‌خواد به خاطر من اینطوری بندازیش.
‫اه، یه کم کوچیکه.
‫ولی نگهش می‌دارم، شان.
‫و بهش فکر می‌کنی؟
‫یه کم زمان می‌خوام. ‫داری هولم می‌کنی.
‫البته. چون هم پدرت فوت کرده، هم داری یه ‫کلیسا راه می‌اندازی.
‫عجله نکن.
‫یه حلقه اندازه دستت پیدا می‌کنم.
‫خداحافظ.
‫هی! بیاید همونطوری که صبح صحبت کردیم، ‫توی موقعیت قرار بگیریم.
‫- چشم! ‫- بست‌های گوشه رو چک کنین و سفتشون کنین.
‫محکم بگیر، آقای تول.
‫خیلی خب، همه با هم!
‫اگه اون بلند کرد، شما بست‌ها رو بذارین زمین، خب؟
‫- چشم! ‫- دست بجنبون، آقای تول.
‫سمت چپ رو محکم نکش، تول. لعنتی.
‫مراقب باش.
‫حواست به طناب باشه.
‫سرپوشش گیر کرده!
‫اه! مردشورت رو ببره!
‫- ای خدا! ‫- برگردین عقب!
‫- کالن، مراقب باش! ‫- بپا!
‫اه!
‫از روم بلندش کن!
‫بلندش کنین!
‫کمک! کمک!
‫- یکی کمک کنه! ‫- میشه یکی کمکمون کنه؟
‫زود باش افراد رو برسون درمونگاه.
‫- تول. ‫- یکی کمک کنه پیاده‌ش کنم.
‫برو بازش کن بفهم چرا منفجر شد.
‫زیادی ازش کار کشیدیم و بارش هم سنگین بود، ‫آقای بوهانن.
‫برو بازش کن.
‫چشم، قربان.
‫آقای تول.
‫- خوبی؟ ‫- یواش...
‫بیا کمک کن...
‫- معلوم هست چی شده؟ ‫- موتور بخار ترکید.
‫خب، باید بیشتر دقت می‌کردین.
‫من نبودم گفتم می‌خوام پل تا یک هفته دیگه ‫از کوه رد بشه، خب؟
‫گند کاری خودت رو ننداز گردن من، بوهانن.
‫- اه... ‫- تقصیر من نیست که موتور که ترکوندی.
‫و تقصیر منم نیست که سود سهام راه‌آهن رو به ‫هیئت مدیره‌ی شرق بیش‌فروش کردی.
‫آقای بوهانن!
‫درست صحبت کن.
‫توماس، بیا بریم داخل.
‫باید درستش کنی.
‫جوزف، کجا...
‫نگران بودم نکنه اوضاعت خوب نباشه.
‫- کجا رفتی؟ ‫- روستای لانگ.
‫دعا کردم و روزه گرفتم.
‫فهمیدم که من یه شایان هستم و شایان خواهم موند...
‫- نه، تو یه مسیحی تعمید داده شده‌ای. ‫- روث، بعد از اینکه مسیحی شدم،
‫برادرم و پدرت رو کشتم.
‫دل پدرم رو شکستم، همونطور که تو دل من رو شکستی.
‫متاسفم، جوزف.
‫نیومدم دنبال دلسوزیت.
‫اومدم برات غذا بیارم.
‫و بگم وقتی داشتم شکار می‌کردم،
‫روح سفید رو دیدم.
‫- من به ارواح اعتقاد ندارم، جوزف. ‫- حق با پدرم بود.
‫اینجا جای بدیه. ‫باید از اینجا بری.
‫تازه یه کلیسای جدید راه انداختم. ‫نمی‌تونم برم.
‫پس می‌میری.
‫بگو فهمیدی مشکل از کجاست.
‫کل دم و دستگاه رو باز کردم. ‫یه چیزی هست که باعث شده...
‫شیر فشار گیر کنه.
‫شیر فشار. بذار ببینم.
‫وایسا...
‫سکه سنگ معدنه.
‫پنی نروژی.
‫آقای سوئدی.
‫زود باش این رو سرهم کن. ‫باید پلمون رو بسازیم.
‫من نمی‌فهمم.
‫انگار می‌خواسته بفهمیم کار خودش بوده.
‫دقیقاً همچین آدمیه، آقای تول.
‫صبح بخیر. من دارم میرم سر کار.
‫- نمی‌تونی من رو بندازی بیرون. ‫- من دارم سعی می‌کنم یه راه‌آهن راه بندازم.
‫منم همینطور. ‫توماس، تو به من قول داده بودی.
‫- جدی؟ ‫- آره. من زحمت کشیدم.
‫وقتی بهم احتیاج داشتی کنارت موندم.
‫و... وقتی شتر دم خونه‌ت خوابیده بود همه کارها رو ‫خودم انجام دادم.
‫تو احمق نیستی، لیلی. ‫احمق بازی فقط کوچیکت می‌کنه.
‫احمق؟ احمق؟
‫ما خیلی چیزها رو با هم درمیون گذاشتیم. ‫چطوری می‌تونی بپیچونی؟
‫آره...
‫انگار... خیلی به در میون گذاشتن اهمیت میدی.
‫بوهانن چطوری از کسری سهام راه‌آهن باخبره؟
‫- ام... ‫- تو بهش گفتی؟
‫تو بهش گفتی؟!
‫توماس، من از جون واسه راه‌آهن مایه گذاشتم.
‫آره...
‫درست میگی.
‫با اجازه‌ت باید برم سر کارم.
‫- اگه دوتا کارت بردارم، نه... ‫- نمی‌دونم دست چهارتایی یعنی چی.
‫- ببخشید. ‫- اصلاً با عقل...
‫وقتت تموم شد. ‫دورنت می‌خواد من رو ببینه.
‫آره، پولت رو دارم. ولی نمیدم.
‫من سهمم رو می‌خوام، میک. ‫بهم بدهکاری.
‫اوه، درسته.
‫واسه اون سند بی‌ارزشی که دادی به سیاه پوسته؟
‫آره.
‫خب، همین باید کافی باشه.
‫حالا گمشو.
‫من سهم کاملم رو می‌خوام، میک. ‫اوضاعم خیته.
‫نقشه‌ت همین بود، ها؟
‫مخفی کاری کنیم به امید مُردن آقای دورنت،
‫و هیچکس نفهمه؟
‫اونوقت همه به من میگن احمق خانواده.
‫- پولم رو می‌خوام. ‫- نمیدم.
‫من نمیام شریک پرداخت بدهی اون دختره کلیسا دار ‫اونور خیابون بشم.
‫- درست صحبت کن. ‫- هی!
‫راستی، یه دختر کلیسا دار که هنوز اون ‫سرخپوسته رو می‌بینه.
‫- واو! ‫- هی!
‫برو بیرون!
‫بیا اینجا!
‫- پاشو! ‫- اه!
‫- میشه گوش بدی؟ ‫- فقط... اه!
‫گوش کن به حرفم!
‫آشغال! اه!
‫- پاشو... ‫- اه!
‫- پاشو. بیا اینجا. ‫- نه! نه!
‫- آروم بگیر... ‫- حرفت رو پس بگیر!
‫وای خدا، شان، کل مردم شهر باخبرن.
‫حقیقت نداره.
‫داره! ‫یه کم پیش کنار هم دیدمشون.
‫از خودش بپرس.
‫من برادرتم، شان.
‫ولم کن. اه!
‫من بهت سپردم...
‫چشم و گوش من توی این راه‌آهن باشی.
‫من دیگه واسه راه‌آهن کار نمی‌کنم.
‫- جدی؟ ‫- بله، قربان.
‫کنار رودخونه یه زمین برای خودم گرفتم. ‫دارم خونه می‌سازم.
‫گوش بده ببین چی میگم.
‫کل زمین‌های بین اینجا و کاونسیل بلافز واسه منه،
‫و تا اونجا که از هر طرف می‌بینی...
‫نه، من و آقای مک‌گینز به توافق رسیدیم.
‫فقط دو راه واسه رفتن از این راه‌آهن وجود داره.
‫یا موقع کار واسه من می‌میری،
‫یا برمی‌گردی به قلمرو سرخپوست‌ها. اه...
‫برمی‌گردی به همون کلبه‌ی بردگی کثیفی ‫که ازش اومدی.
‫کارتون درست نیست. زشته.
‫اگه خورشید زد و همچنان تو زمین من بودی،
‫میگم به جرم عبور غیرقانونی بهت شلیک کنن.
‫همین رو می‌خوای؟
‫اونی که پاره کردی رو می‌خوام.
‫می‌خوام کنار اون رودخونه یه خونه واسه خودم بسازم،
‫که شب‌ها بتونم در خونه‌م رو قفل کنم.
‫و بدونم که اون خونه کوفتی خودمه!
‫و زمین کوفتی خودمه.
‫و می‌تونم به هر کی وارد خونه‌م بشه و بگه
‫اونجا خونه من نیست شلیک کنم.
‫من از کار کردن نمی‌ترسم، آقای دورنت.
‫ولی دیگه واسه شما حمالی نمی‌کنم.
‫ازت می‌خوام بهم احترام بذاری.
‫و اگه قرار باشه این احترام رو زوری از شما
‫یا هر کس دیگه‌ای به دست بیارم، این کار رو می‌کنم.
‫آقای فرگوسن.
‫بشین.
‫خواهش می‌کنم.
‫اوه، بد موقع اومدم؟
‫نه، داشتم استراحت می‌کردم.
‫توماس گفت با هم صحبت کردین.
‫- جدی؟ ‫- رازی بین ما نیست.
‫من از دیدنت سورپرایز نشدم.
‫که اینطور.
‫بهش گفتم اشتباه کرده اونطوری باهات حرف زده.
‫خیلی تو ساخت راه‌آهن به دردمون خوردی.
‫و اگه تو نبودی، موقع بهبودی توماس کاری پیش نمی‌رفت.
‫ممنون.
‫واسه همین درخواستی که ازت دارم خیلی سخته.
‫به خاطر آسیب‌های توماس و... چون شب‌ها ‫اذیت میشه،
‫ما نمی‌تونم روی یه تخت بخوابیم.
‫می‌خواین از واگنم برم؟
‫من یه محل سکونت راحت می‌خوام.
‫مطمئنم درک می‌کنی.
‫جایی واسه رفتن ندارم.
‫تو دختر باهوشی هستی.
‫بلدی گلیم خودت رو از آب بکشی بیرون.
‫مطمئنم می‌تونی یه جا واسه خودت پیدا کنی.
‫نیاز نیست بری.
‫دیدم چطوری تو چادر زندگی می‌کنی. ‫نمی‌تونی یه کف تخته‌ای دیگه بسازی.
‫- بامزه نیست. ‫- می‌دونم.
‫می‌دونی، می‌تونی بمونی.
‫توماس که خبر داره.
‫نه، فکر کرده خبر داره.
‫آره، خب، حق داره.
‫لیلی...
‫نباید پا رو دم مردی بذاری که حسوده و می‌ترسه ‫راه امرار معاشش رو از دست بده.
‫حقیقت داره؟
‫شان، تو نباید اینجا باشی.
‫می‌خوام بدونم حقیقت داره یا نه.
‫چیزی نوشیدی.
‫- حقیقت داره؟ ‫- شان، داری من رو می‌ترسونی.
‫جوزف.
‫دوستش داری؟
‫نکن.
‫مردم میگن شما... هم رو دوست داشتین.
‫مردم دروغ میگن.
‫میکی شما دوتا رو کنار هم دیده.
‫چی از جونم می‌خوای؟
‫حقیقت رو.
‫برو بیرون.
‫حقیقت رو می‌خوام!
‫اونوقت فکر می‌کردم من رو می‌خوای.
‫اینجا مگه هتله.
‫از سر و شکلش معلومه حتی خونه هم نیست.
‫چی شد؟ دورنت از واگن راه‌آهن شیکت انداختت بیرون؟
‫یه همچین چیزی.
‫تو چی؟
‫از ساختن خونه رویاهات خسته شدی؟
‫یه همچین چیزی.
‫تا اینجا که اومدی.
‫باید بدونی،
‫آقای دورنت بهم پیشنهاد کاری جدید داد.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫ازم خواست یه کاری انجام بدم که تو خوشت نمیاد.
‫هوم...
‫چه کاری؟
‫چی بهش گفتی؟
‫بهش گفتم راجع بهش فکر می‌کنم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»