‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫- زنده‌س، خانم؟ ‫- ببخشید.
‫آقای تول. آقایون.
‫آقای دورنت در حال حاضر در ‫شیکاگو در حال درمان هستن.
‫پس واقعا خبر نداری.
‫نه، هنوز خبری بهم نرسیده.
‫اگه بمیره چی؟ چی سر ما میاد؟
‫- خب، اگه... ‫- شنیدم که وقتی قطارش رو نگه داشتن...
‫مرده بوده.
‫ببین، کار نباید متوقف بشه.
‫- پیشرفت ادامه خواهد داشت. ‫- میشه روی حقوق‌ها حساب باز کرد؟
‫بله. بله.
‫به همه‌تون به موقع و ‫کامل حقوق پرداخت میشه.
‫و اگه اون پیرمرد بمیره ‫چطوری می‌خوای بهمون پول بدی؟
‫- آقای تول... ‫- با کمال احترام، خانم...
‫- ولی شما چنین قدرتی ندارین. ‫- همه خفه بشین و برگردین سر کار.
‫آقای تول، این افراد رو به دم انباری ببر.
‫امروز صبح باید الوار بار بزنیم. ‫راه بیافتین برین.
‫باشه. بیاین بریم، رفقا.
‫دنبال کسی می‌گردی؟
‫چی؟
‫به بیرون اون پنجره زل زدی.
‫آره.
‫به خاطر دوستت متاسفم.
‫دکتر وایتهد.
‫آره...
‫- باید پل رو بسازیم. ‫- بله.
‫زود باشین!
‫ممنون که اومدین، آقای بوهانن.
‫هیچکس دیگه نیومد.
‫پدرم خیلی شما رو دوست داشت.
‫می‌گفت که شما و اون ‫ارواح وابسته بهم هستین.
‫گمونم اینم میشه گفت.
‫هر دومون بیشتر از سهم‌مون ‫خون خونریزی دیدیم.
‫خانم روث...
‫من بودم که توی دست ‫جوزف چاقو گذاشت.
‫مهم نیست، آقای بوهانن.
‫پدرم به چیزی که می‌خواست رسید.
‫زمانی می‌خواست یه مسیحی باشه.
‫در نهایت، تنها چیزی که می‌خواست ‫این بود که شهید بشه.
‫شما پدر منو نکشتین، آقای بوهانن.
‫و شما هم دوستتون، دکتر رو نکشتین.
‫اونا مرگ‌شونو انتخاب کردن.
‫باور داری...
‫روحش بعد از این همه کاری ‫که کرده به آرامش می‌رسه؟
‫می‌خوام باور کنم که قابل رستگاری بود.
‫فکر می‌کردم که همه‌مون ‫باید قابل رستگار شدن باشیم.
‫حقیقتش اینه...
‫فکر کنم برخی از آدم‌ها کارشون ‫از رستگار شدن گذشته.
‫اون الوار رو بار اون گاری کن! ‫پول می‌خوای، باید براش کار کنی.
‫- روز داره تلف میشه. ‫- آقای تول.
‫دارم کار می‌کنم.
‫هنوز خبری از ایوا نشده؟
‫شاید گرفته باشم و شایدم نه.
‫به هر حال، فکر نکنم اصلا ‫به تو ربطی داشته باشه.
‫بخوای نخوای دقیقا می‌دونی ‫که چرا نگرانشم.
‫اومدی اینجا اینو به رخم بکشی؟
‫اومدم اینجا چون به ‫اندازه تو بهش اهمیت میدم.
‫خدایا، باید همینطوری وایستم ‫و این حرفها رو تحمل کنم؟
‫ناسلامتی من شوهرشم.
‫شوهر‌های زیادی اینطور ‫که تو مقاومت کردی مقاومت نمی‌کردن.
‫نباید آسون باشه.
‫پس اومدی ازم تشکر کنی، آقای فرگوسن؟
‫زیاد روی شانست حساب باز نکن.
‫دنبال من فرستاده بودین، خانم لیلی بل؟
‫آره. درسته. ممنون که اینقدر سریع اومدین.
‫آقای گاندرسن، در نبود آقای دورنت ‫به کمک شما نیاز دارم.
‫شاید فقط موقتی باشه، ‫ولی مطمئنم که ازش استقبال می‌کنین.
‫آره. از اتفاقی که برای ‫آقای دورنت افتاده متاسفم...
‫خوشحال میشم هر طور که بتونم کمک کنم.
‫عالیه.
‫خب، بهم بگین...
‫مشکل چیه؟
‫اینا مشکلات هستن.
‫امیدوار بودم بتونی کمکم کنی...
‫اوه
‫میشه سر از این دفاتر دربیاری؟
‫بله.
‫چیه، داری بذل و بخشش می‌کنی، شان؟
‫- برای کلیسا کار خیر می‌کنم، میک. ‫- من که میگم بیشتر برای خانم روث ـه.
‫در این بیابون خدازده اون کلیساست، ‫پروتستان باشه یا نباشه.
‫- حسابی ذهن‌تو رو... ‫- پدرش تازه کشته شده.
‫- خیرخواهیت کجا رفته؟ ‫- خیرخواهی که دارم.
‫ولی اول در موردش از من نپرسیدی.
‫تو و من قراره با هم شریک باشیم، شان. ‫حتی به خودت زحمت ندادی بپرسی.
‫- کمکی از دستمون برمیاد؟ ‫- شاید.
‫شنیدم که شما قاتل‌ها می‌خواین ‫کافه استارلایت رو برای خودتون بگیرین.
‫و چرا برات مهمه؟
‫چون می‌تونم کمک کنم.
‫کارل دوست نداره بفروشه.
‫چند تا از اون آلمانی‌ها رو ‫هم برای محافظت گذاشته اونجا.
‫از کی تا حالا شما از ‫چند تا آلمانی می‌ترسین؟
‫یه نقشه‌ای دارم که به فروش وادارش می‌کنه.
‫و در عوض کمکت چی می‌خوای؟
‫هیچی. هیچی نمی‌خوام.
‫به جز سهمی در سود اونجا.
‫یه تیکه زمین آزاد و تمیز کنار رودخونه.
‫باشه. ببین...
‫معامله رو جور کردی، آقای فرگوسن. آفرین.
‫بسیار خب. پس معامله‌مون جور شد.
‫بسیار خب.
‫هیزل زن زیبایی بود، می‌شنوی؟
‫همیشه به مزرعه مارشال می‌اومد ‫تا در دوزندگی بهمون کمک کنه.
‫نمی‌تونستم جلوی خودمو بگیرم ‫نگاه نکنم، متوجه که میشی؟
‫خیلی خوشگل بود...
‫و منم می‌خواستم هر طوری ‫شده اونو مال خودم کنم.
‫پسر، اون موقع خیلی ‫خاطرخواه داشتم، رفقا.
‫وقتی خانمی نزدیکم باشه، متوجه...
‫- سالمز، می‌بینم حالت بهتره. ‫- آره.
‫خوبه. پس خفه شو و ‫حواست به اون تپه‌ها باشه.
‫- داری از زیر کار درمیری. ‫- از زیر چیزی درنمیرم.
‫- همزمان هم کار می‌کنم و هم حرف می‌زنم. ‫- به ظاهر نمی‌تونی...
‫چون کاری که نمی‌کنی.
‫پس دهنتو ببند و کاری رو ‫بکن که برام پول می‌گیری.
‫- فهمیدی، پسرجون؟ ‫- خیلی خوب فهمیدم.
‫آقای بوهانن، ببخشید، قربان.
‫انگار حرف زدن سیاه‌ها ‫به کارشون کمک می‌کنه.
‫اگه نظر تو رو می‌خواستم بهت ‫یه بطری می‌دادم و می‌پرسیدم.
‫سر و صدا بسه، رفقا. ‫باید پل رو بسازیم.
‫روز خوش.
‫می‌بینم گذاشتی روباه ‫بیاد توی لونه‌ی مرغ‌ها.
‫- آقای گاندرسن به من کمک می‌کنه. ‫- آره جون باباش.
‫سالها حسابدار توماس بوده.
‫تا وقتی که توماس اینجا نیست بهش نیاز دارم.
‫آقای بوهانن، میشه برای ‫بررسی گزارش شما رو داشته باشم؟
‫اون که با من حرف نمی‌زنه، نه؟
‫باید کارت رو ارزیابی کنم.
‫لطفا.
‫این کاری که کردی اصلا درست نیست.
‫اون یه تفنگ جدیده، آقای بوهانن؟
‫راستشو بخوای، هست.
‫از یکی از سرخپوست‌های مرده سو ‫که به قطار حمله کردن گرفتمش.
‫به نظر اینو از کجا گرفته بود، ها؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید بهتر بود قبل از ‫کشتنش ازش می‌پرسیدی.
‫واقعا؟
‫آقای بوهانن.
‫تفنگت رو بگیر پایین و برو.
‫روز خوش.
‫سلام، سالمز.
‫- صبح‌بخیر. ‫- صبح‌بخیر.
‫انگار تشنه‌ای.
‫شاید امشب نوشیدنی لازم بشی.
‫دقیقا. هر چقدر بگم تشنه‌م بازم کم گفتم.
‫چطوره یه بشکه بخوری؟
‫- برات کافی هست؟ ‫- منظورت از بشکه چیه؟
‫شاید بتونم کمکت کنم یکی پیدا کنی.
‫حالا از چه جور کمکی حرف می‌زنیم؟
‫آه.
‫خب، حالا با خودم میگم...
‫کار سوها بود که موهاتو از بیخ بریدن یا نه.
‫الان از اعضای قبیله شدی؟
‫نه، موهامو کوتاه کردم تا از ‫شر شپش لعنتی خلاص بشم، آقای بوهانن.
‫با کافرها دوستی نمی‌کنم.
‫می‌دونم تو بودی که به ‫سرخپوست‌ها اسلحه دادی.
‫و بعدش یه آدم احمق بی‌آزار رو ‫برداشتی و همه جا رو به آتیش کشیدی.
‫تو مسئول قتل عامی هستی ‫که اونجا اتفاق افتاد.
‫- و باید بهش اعتراف کنی. ‫- شگفت‌انگیز بود، مگه نه؟
‫آره. کافران تشنه خون...
‫با اسلحه‌های مدرن، به رهبری...
‫مرد خدای سفیدپوست و منگ.
‫آقای سوئدی؟
‫- بله؟ ‫- عقلتو از دست دادی.
‫مرگ برای آدم‌های مثل من و تو ‫یه جور مرهم حساب میشه.
‫از این لحاظ خیلی شبیه هم هستیم.
‫نه. اصلا شبیه هم نیستیم.
‫سعی داری به خودت بگی ‫که از کشتار خوشت نمیاد...
‫ولی نمی‌تونی جلوشو بگیری...
‫چون مرگ سراغ همه‌مون میاد.
‫و در اون لحظه دم مرگ...
‫وقتی آدمی که داره می‌میره من نیستم...
‫خیلی روحیه‌م بالا میره.
‫حتما همین حس مشابه رو داشتی ‫وقتی هارپر رو خفه کردی.
‫اه...
‫تو برام پاپوش دوختی. اون تقصیر توئه.
‫آقای بوهانن، هارپر ‫یه آدم وحشت‌زده و بی‌گناه بود.
‫حتما یکم به گناهکار بودنش شک کردی.
‫ولی اون شک...
‫جلوی انگشت‌هاتو نگرفت ‫که دور گلوش حلقه نزنه.
‫البته، تو دوست عزیزت رو هم...
‫اعدام کردی، همون دکتره.
‫هی!
‫ازم خواست این کار رو بکنم.
‫ازت خواست که یه اسلحه بذاری روی سرش ‫و مغزشو بترکونی و تو هم قبول کردی.
‫ولی در اعماق وجودت، حتما ‫همون هیجان خاص رو حس کردی.
‫حتی ازش لذت بردی.
‫بفرما، همین تمایلت به کشتن، ‫رضایت مشابهی رو...
‫برات میاره، ها؟
‫درسته؟
‫اعتراف می‌کنی.
‫دفعه بعد، اینقدر متمدنانه رفتار نمی‌کنم.
‫اعتراف به چی کنم، آقای بوهانن؟ به ذات‌مون؟
‫نیازی به اعتراف من نداری.
‫اعتراف.
‫فقط برای ساکت کردن ‫خانم لیلی بل بهش نیاز داری.
‫درست نمیگم؟
‫- آفرین به شما، رفقا. ‫- آقای مک‌گینز!
‫فکر کردم که برای کرایه ‫چادر وقت اضافی بهم دادین.
‫می‌خواستم غافلگیرتون کنم.
‫سند زمین ـه.
‫آره. برات یه...
‫زمین درست و حسابی در وسط شهر گرفتم.
‫آقای مک‌گینز، کلیسا از ‫پس هزینه جابه‌جایی برنمیاد.
‫نمی‌تونیم طلب رو بدیم.
‫روث، وقتی که نیاز داشتم ‫اومدی سراغم.
‫فقط دارم مهربونی تو رو جبران می‌کنم.
‫میشه این کار رو بکنم؟
‫- اعتراف کرد؟ ‫- هنوز نه.
‫و هیچ مدرک دیگه‌ای از این جرم نداری؟
‫پس باید آزادش کنی، آقای بوهانن.
‫نمیشه این کار رو کرد.
‫ببین، نمی‌تونم سر قولم به ‫پرداخت حقوق بمونم...
‫اگه نتونم سر از حساب‌ها دربیارم.
‫به کمک آقای گاندرسن نیاز دارم.
‫مرد خطرناکیه.
‫بیشتر برای من ارزشمنده تا برای تو خطرناک.
‫نمیشه فقط با شک و تردید نگهش داریم.
‫متوجه میشی؟ باید آزادش کنی.
‫به دستور کی؟
‫می‌‌دونی از طرف کی حرف می‌زنم.
‫ام...
‫پس خودت آزادش کن.
‫ممنونم.
‫تا حالا هیچ قطاری رو ندزدیده بودم.
‫این دزدی نیست. داریم ‫همه چیزو درست می‌کنیم.
‫آره. شک دارم اون چاقولو ‫نظرش این باشه.
‫اون چاقولو پاش لب گوره.
‫این پشت چه خبره؟
‫- به تو ربطی نداره. ‫- خب...
‫نمی‌خوام سیاه‌ها برام دردسر درست کنن.
‫- خب، فقط راننده قطارم. ‫- پس برگرد توی همون کابین وامونده.
‫زود باش.
‫چیه؟
‫چقدر ترسوندیش.
‫آره!
‫هی!
‫دمت گرم عزیزم!
‫مایلم از زندانی شدنم ‫در اندرسون‌ویل برات بگم.
‫می‌دونم که نوشیدنی مجانی رو رد نمی‌کنی.
‫شنیدم که...
‫زندان جنوبی شما مغز استخوان...
‫حقیقت رو...
‫از درون ما بیرون می‌کشه.
‫ما؟ توی جیبت موش داری؟
‫در اندرسون‌ویل...
‫گوشت موش سرد یه ‫غذای لذیذ بود.
‫و البته گوشت انسان.
‫ما رو تماشا می‌کردن که ‫سر ته‌مونده‌ها دعوا می‌کردیم...
‫و می‌خندیدن.
‫آره؟
‫در چاله‌های متعفن زندگی می‌کردیم.
‫زمین رو می‌کندیم.
‫همون آبی که درش ‫مدفوع می‌کردیم رو می‌خوردیم.
‫بیماری...
‫جونورهای موذی، گرسنگی...
‫و سرما، سرمای مرگ.
‫در حالی که شما تماشا می‌کردین.
‫وقتی تو رو می‌بینم...
‫یاد اونا می‌افتم
‫حتی قبل از اینکه آشنا بشیم ‫ازت متنفر بودم.
‫ولی حالا می‌دونی چرا ازم متنفری.
‫ها؟
‫آدم دیوونه، شرور و کثافتی هستی.
‫دیوونه نه.
‫یه روزی به زودی...
‫متوجهش میشی.
‫دلیل تنفرت از من...
‫اینه که من مدام تو رو یاد...
‫باقیمونده شرارتی میندازم...
‫که درونت مونده.
‫هوم!
‫خب، آقای سوئدی...
‫دیگه برای هیچکدوم‌مون ‫مشکلی ایجاد نمی‌کنه.
‫دارم از این شهر آشغال میرم ‫و پشت سرمو هم نگاه نمی‌کنم.
‫اوم...
‫از کار جدیدت لذت ببر، آقای سوئدی.
‫داخله، خانم.
‫چرا میری؟
‫نسبت به دورنت وظیفه دارم.
‫احتمالا تا الان مرده.
‫چقدر هم شرف داری.
‫چی؟
‫تو هیچی از شرف نمی‌دونی.
‫می‌دونم وقتی اوضاع سخت میشه، فرار می‌کنی.
‫الان منو حسابی شناختی، ها؟
‫به دوستت شلیک و دفنش کردی.
‫فرار کردن چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫بطری‌مو بهم بده.
‫می‌دونی که منتظرت بودم؟ موقع اجرا.
‫چقدر هم سریع آرامش ‫رو پیدا کردی، مگه نه؟
‫تو فرار کردی.
‫هر چقدر دلت می‌خواد با ‫تصمیمات من مخالف باش.
‫ولی قضاوت کردن انتخاب‌های من ‫باعث تغییر انتخابهای تو نمیشه.
‫از سعی کردن خسته شدم.
‫بیا. برو.
‫اه...
‫لعنتی.
‫ببین.
‫گندش بزنن؟
‫آقای فرگوسن.
‫دنبال شما فرستادم.
‫قاطر باربر شما که نیستم.
‫کارل امروز صبح برای دیدنم اومد.
‫به ظاهر، دیشب یه خرابکار ‫نوشیدنی‌شو از بین برده.
‫- زمونه خطرناکی شده. ‫- بله، قربان.
‫انگار لازمه با رییس نگهبان‌تون حرف بزنین.
‫- با تو حرف می‌زنم. ‫- متاسفم. ببخشید.
‫دوباره می‌خواین یکی کشته بشه؟
‫کارل می‌دونه که تو ‫پشت این خرابکاری بودی.
‫- مهندس دو تا سیاه‌پوست رو دیده... ‫- منظورت کاکاسیاه ـه.
‫اینجا رو ببین، خانم بل. ‫تعدادمون اینجا زیاده.
‫به نظرتون مهندس می‌تونه ‫دو نفری که دیده رو نشون بده؟
‫خیلی ببخشید، آقای فرگوسن.
‫ولی من نه متعصبم نه احمق.
‫- با یکم احترام با من حرف بزنین. ‫- برای کثافت‌کاری شما به اندازه کافی خوبم...
‫ولی اینقدر خوب نیستم که ‫امنیت رو بدست من بسپارین.
‫راست میگی.
‫وقتی آقای دورنت برگرده، ‫چرا در مورد شغل شما دوباره مذاکره نکنیم؟
‫نمی‌دونیم زنده می‌مونه یا نه.
‫از مذاکره کردن خسته شدم.
‫استعفا میدم.
‫بهتره بری.
‫اوهوم.
‫از اینجا برو.
‫نوشیدنی هم خوبه.
‫اه...
‫لیلی؟
‫اه...
‫هنوز نرفتی.
‫آره.
‫گوش کن، حرفی که زدی درست بود.
‫اولین کاری که بعد از دفن کردن ‫دکتر کردم جمع کردن وسایلم بود.
‫فقط دنبال یه دلیل می‌گشتم.
‫بعدش سوئدی رو از واگن ‫خوک آزاد کردی و من...
‫می‌خواستم بذارم و برم.
‫کاری که همیشه انجام میدم.
‫- نرفتی. ‫- نه...
‫نرفتم.
‫وسایلم هنوز جمع شده‌س و...
‫ببین...
‫دورنت نیمه جون شده.
‫خودت که می‌دونی.
‫اون دیگه نیست که منو اینجا نگه داره، ‫اون سوئدی کثافت هم نمی‌تونه.
‫هیچی نیست.
‫هیچی؟
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫می‌تونستم برم...
‫ولی...
‫فکر کنم سر از حساب و کتابها دراوردم، خانم.
‫گزارش مسافت از گزارش‌ها...
‫اینجا لیست شدن.
‫ولی اینجا...
‫ها؟
‫ارقام یکم بالا رفتن. کم و بیش.
‫تا وقتی که نگردی نمیشه متوجه‌ش شد...
‫ولی...
‫خب، جور درمیان.
‫راه‌آهن طبق مسافت پول میده.
‫کلاهبرداریه، خانم.
‫شنیدم از راه‌آهن استعفا دادی.
‫- می‌خوام برای خودم خونه بسازم. ‫- خونه؟
‫تا حالا خونه ساختی؟
‫نه. چقدر می‌تونه سخت باشه؟
‫خب، برای زندگی کردن می‌خوای چی کار کنی؟ ‫هیچوقت فکر نمی‌کردم اهل کشاورزی باشی.
‫روش‌های خودمو دارم.
‫سرخپوست‌های سو اگه ‫یه موقع سازماندهی شدن...
‫به هر تفنگداری که گیرم بیاد نیاز دارم.
‫از خونه‌نشینی خسته شدی، ‫بیا یه سر بهم بزن، باشه؟
‫بعدش چی؟
‫سرخپوست‌ها رو بکشیم ‫و راه‌آهن رو تموم کنیم، بعدش چی؟
‫در این راه‌آهن برای من جایی نیست.
‫بد نیست که خونه رو یکم ‫دورتر از رودخونه بسازی.
‫احتمالش کمتر میشه که سیل ببردش ‫و دفاع ازش آسونتر میشه.
‫سرخپوست‌های سو بالاخره سازماندهی میشن...
‫و اهمیتی نمیدن برای ‫راه‌آهن کار می‌کنی یا نه
‫زود باش.
‫کارل!
‫یه پیشنهاد برات دارم.
یه سری تو کافه نوشیدنی ‫منو خراب کردن...
‫و میای اینجا تا تجارت کنی؟
‫اشتباه می‌کنی، کارل. ‫شکی نیست که رفیقیم.
‫به شعور طرف توهین نکن، شان.
‫بذار من حرف بزنم، میک.
‫به سیاه‌ها گفتیم که بشکه‌های ‫نوشیدنی تو رو بشکنن.
‫و اگه یه بار دیگه سفارش بدی، ‫میگیم اونم بشکنن.
‫و بعدش کافه و بعدش چادرت.
‫و بعدش، خود من اینقدر ‫می‌زنمت تا استخوونهات بشکنه...
‫و هیکل چاقت رو به خورد ‫خوک‌های بیرون میدم.
‫اگه نزدیک من یا خونه‌م بشین...
‫- هان و افرادش رو خبر می‌کنم. ‫- هان؟
‫بهش بگو دوستش، قصاب رو بیاره...
‫اگه بتونه پیداش کنه.
‫اوه...
‫- فکر کردم رفیقیم. ‫- هستیم!
‫کارل، هستیم. رفیقیم.
‫فقط مسئله کاریه.
‫کافه رو به ما بفروش، کارل. ‫به قیمت خوبی ازت می‌خریم.
‫♪ آنابل، آنابل، تا می‌تونی بیا بالا ♪
‫♪ پرنده‌های ستاره‌ای رو ♪ ‫♪ توی آسمون می‌بوسی ♪
‫♪ میای این پایین به ما سر بزنی ♪
‫♪ و تابستون خیلی درش تنهایی ♪
‫♪ بدون تو آنابل گم میشم ♪
‫♪ ایمانم رو به همه چی از دست دادم ♪
‫♪ آنابل، آنابل، آزادی تو ♪
‫♪ منو در میراث خودت می‌پیچی ♪
‫♪ در پتویی با عطر شیرین تو ♪
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»