‫فکر می‌کنه تو روح سفیدی.
‫بعد از اینکه پسرهای ایرلندی ‫از شهر انداختنم بیرون...
‫توی بیابون گم شده بودم.
‫نزدیک مرگ بودم که سگ زرد و افرادش...
‫پیدام کردن.
‫من روح سفیدم.
‫اجازه بده.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫خیلی آروم!
‫توماس؟
‫صدامو می‌شنوی؟ توماس؟
‫میاد شیکاگو تا تو رو ببینه.
‫امیدوارم یکم آرومت کنه.
‫پیش... پیشم بمون.
‫نه، نمی‌تونم.
‫همسرت میاد.
‫لطفا.
‫یکی باید اینجا بمونه و ‫راه‌آهن تو رو راه ببره.
‫لی...لیلی، اگه...
‫اگه زنده نموندم...
‫هیس. نه، توماس.
‫میری شیکاگو. و ‫خیلی زود حالت خوب میشه.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫جایی میری؟
‫آره، میرم آقای دورنت ‫رو به شیکاگو برسونم.
‫به نظرت عاقلانه‌س با این ‫حال و روزت سفر کنی؟
‫حال روزم به شما هیچ ‫ربطی نداره، آقای فرگوسن.
‫بیخیال. آقای دورنت بهت نیازی نداره.
‫معلومه که داره. ‫خودش ازم خواسته برم.
‫و بهم پول میده. همونطور ‫که به تو پول میده.
‫تنها فرقش اینه که ‫قرار نیست کسی رو بکشم.
‫خب کی برمی‌گردی؟
‫شاید برنگردم. شاید توی شیکاگو بمونم.
‫فکر می‌کنی توی شیکاگو ‫باهات چی کار می‌کنن؟
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫منظورم اینه که تو ‫به اینجا تعلق داری، دختر.
‫بهم بگو کی برمی‌گردی.
‫باید سوار قطار بشم.
‫- کجا میری؟ ‫- میرم دکتر رو پیدا کنم.
‫خوبه. به زودی راه می‌افتن.
‫دکتر که سوار اون قطار نمیشه.
‫- چی؟ ‫- اون تلگراف رو خوندی.
‫وستون داره میاد و ‫قطار تا دو ساعت دیگه راه نمی‌افته.
‫همین الان باید از اینجا ببرمش.
‫ببین، ممکنه توماس بمیره.
‫اگه دکتر رو سوار این اسب نکنم حتما می‌میره.
‫حالا اگه میشه عذر منو بپذیر.
‫توماس جونتو نجات داد.
‫جونتو نجات داد و حالا میذاری ‫به این راحتی بمیره؟
‫حداقل نیمه پر لیوان رو نگاه کن، ‫دیگه لازم نیست کنار خودت تحملش کنی.
‫- چطور جرات می‌کنی اینطوری باهام حرف بزنی! ‫- آروم بگیر.
‫داری اذیتم می‌کنی.
‫ستوان وستون کیه؟
‫مردی که می‌خواست منو اعدام کنه.
‫حالا داره میاد سراغ تو. ‫فهمیده که تو سوار اون قطار میشی...
‫افرادی رو برای بازداشتت ‫در شیکاگو گذاشته.
‫پیش بیمارم می‌مونم.
‫می‌خوان بکشنت.
‫هاوکینز.
‫و اون پسرها؟
‫دزدی کردن و آدم کشتن.
‫و اونا رو درمان کردم تا ‫برن بیرون و دوباره آدم بکشن.
‫فکر می‌کنی اینطوری جبران میشه؟
‫شروع خوبیه، پسرم.
‫باشه، به نظرت احترام میذارم.
‫فقط بهم قول بده...
‫قبل از اینکه قطار به ‫شیکاگو برسه ازش پیاده بشی.
‫قول میدم.
‫همه چی خوب پیش بره...
‫دیگه من بدبخت رو نمی‌بینی.
‫حال و روزش چطوره؟
‫- تبش یکم پایین اومده. ‫- خوبه.
‫شاید داره تبش می‌شکنه.
‫فکر می‌کنی زنده بمونه؟
‫اگه تبش بشکنه، ‫شانس خوبی برای زنده موندن داره.
‫آخه مرد قوی ـه.
‫با اون جراحی که داشت، هر مردی ‫نصف سنش رو داشت می‌مرد.
‫چند وقتشه؟
‫- چی؟ ‫- بچه رو میگم.
‫تقریبا سه ماه.
‫شوهر هم داری؟
‫دکتر، چیزی که دارم ‫یه دل پر از درد ـه.
‫روث؟
‫امروز صبح که از خواب بیدار شدم...
‫این کنار تختم افتاده بود.
‫و این صفحه باز شده بود ‫و این متن پررنگ شده بود.
‫عیسی به آنها گفت...
‫اگر شمشیر ندارید، شنل خود را ‫بفروشید تا شمشیر بخرید...
‫یعنی چی؟
‫پدر رو دیدی؟
‫نه. به نظرت قصدش چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫لعنتی!
‫نه، نه. تو پیشش بمون.
‫- آروم نگهش دار. ‫- باشه.
‫آروم نگهش دار.
‫- هی! توی قطار اسلحه دارین؟ ‫- کشو رو ببین!
‫برو تو دیگه.
‫زود باش! برو تو!
‫دارم میذارمش زمین. انداختمش...
‫اه!
‫شکوه خداوند آشکار خواهد شد...
‫و تمام مردمان آن را خواهند دید.
‫چون که خداوند سخن گفته است.
‫باید بهم بگی...
‫اینجا چه خبره.
‫خب، این اعلامیه رو داری...
‫که در صفحه اول روزنامه ‫نیویورک تریبون چاپ میشه.
‫دیوونه‌‌ای.
‫این کار رو نمی‌کنم!
‫هر کسی که توی قطاره می‌میره.
‫از این دختر هم شروع میشه.
‫نه... نه...
‫نه! لطفا، خواهش می‌کنم.
‫تو برنده شدی.
‫برنده شدی، کشیش. برنده شدی. برنده.
‫انجامش میدم.
‫فرستادن اون با تلگراف ساعتها طول می‌کشه.
‫کلی وقت دارم.
‫خب فکر نکنم اون وقت داشته باشه.
‫خب، بهتره زنده نگهش داری.
‫به خاطر خودتم شده، دکتر.
‫می‌خواستی منو ببینی؟
‫اینو ببین.
‫از قطار توماس اومده.
‫همه‌شون اومده.
‫چطور از یه قطار در ‫حال حرکت داره تلگراف می‌فرسته؟
‫اصلا نمی‌دونم.
‫ولی توماس اونو ننوشته، از این مطمئنم.
‫به این گوش کن.
‫جنایت‌های این سرزمین پر از گناه ‫فقط با خون شسته و پاک خواهد شد.
‫بده ببینم.
‫کی ممکنه اینو نوشته باشه؟
‫کار جان براون ـه.
‫جان...
‫سه تا تفنگ می‌بینم.
‫تفنگ‌های مان؟
‫اینطور به نظر میاد.
‫ایوا اونجاست.
‫آره، خب، دکتر هم هست.
‫اسلحه‌تو بیار پایین.
‫باید سوار اون قطار بشم و ‫ببینم با چی طرفیم.
‫هی، تو که اونجایی!
‫تویی، بوهانن؟
‫گندش بزنن.
‫بله، جناب کشیش.
‫باید بیام سوار قطار بشم.
‫فکر نکنم.
‫لطفا، کشیش.
‫فقط می‌خوام حرف بزنم.
‫می‌بینی؟
‫مرد مرغی، به اون دستگاه همینطوری نوک بزن.
‫کشیش...
‫چی کار می‌کنی؟
‫اینجا چه خبره؟
‫کشیش؟
‫نوشیدنی خوردی؟
‫نه حتی یه قطره.
‫خب، بذار یکی برات بخرم، باشه؟ ‫بیا یه سر به استارلایت بریم.
‫از کجا می‌دونستی قطار ‫اینجا توقف کرده؟
‫کاونسیل بلافز پیام داد. قطار قرار بود ‫یک ساعت پیش برسه. پس...
‫- بقیه حالشون چطوره؟ ‫- خوبن.
‫چرا نمیذاری یه نگاهی بندازم، کشیش؟
‫می‌خوام مطمئن بشم کسی آسیب ندیده باشه.
‫- فکر نکنم. ‫- اشکالی نداره.
‫باشه.
‫بسیار خب، باشه.
‫خوبه. خوبه.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫تو بهتر از همه باید وضعیت رو درک کنی.
‫داریم با یه نیروی مهاجم می‌جنگیم.
‫بله، قربان.
‫خیلی خوب می‌دونم که ‫چه بارون آتشی روی سر این آدمها خراب میشه.
‫کشتن آدم‌های بی‌گناه چیزی ‫رو تغییر نمیده.
‫فقط بدترش می‌کنه.
‫از حرف زدن خسته شدم!
‫می‌خوام یکم فکر کنی، کشیش، باشه؟
‫براش دعا کن.
‫می‌دونم که خدا راهنماییت می‌کنه ‫تا کار درست رو انجام بدی.
‫آقای بوهانن.
‫در اینجا خون خداست.
‫چند تا گروگان اونجا داره؟
‫شش تا موندن.
‫- گیج و منگه؟ ‫- مثل یه قاضی هوشیاره.
‫خیلی هم دیوونه.
‫و فکر می‌کنی حاضر ‫به کشتن توماس باشه...
‫اگه خواسته‌هاش براورده نشه؟
‫اون جسدی که اونجا افتاده رو می‌بینی؟ ‫مجبوریم به زور بیاریمش بیرون.
‫من باهاش میرم.
‫نه، فکر کنم باید وقت بذاریم و مذاکره کنیم.
‫- اون این کار رو هم کرد. ‫- کار از مذاکره کردن گذشته.
‫فکر می‌کنی چرا دورنت اون ‫تلگراف رو برای ما فرستاد...
‫به جای اینکه به شرق بفرستش؟
‫- اونم همینو می‌خواد. ‫- نه، تو اینو می‌خوای.
‫عجله داره دوستش رو قبل ‫از اینکه وستون برسه از اونجا بیاره بیرون.
‫و حاضره جون بقیه رو ‫به خاطر این به خطر بندازه.
‫راستشو میگه؟
‫می‌خوای نفر بعدی که از ‫قطار می‌افته پایین ایوا باشه؟
‫و از کجا می‌دونی دورنت از ‫خونریزی اونجا تلف نشه؟
‫اگه به اون قطار حمله کنیم، نمی‌تونم ‫زنده موندن هیچکدوم رو تضمین کنم.
‫ولی بهترین شانس ماست.
‫می‌دونی...
‫تو و من چندان با هم تفاوت نداریم.
‫اگه باورت بشه تو از من دیوونه‌تری.
‫خب، هر دو مردانی هستیم...
‫که ماموریتی در زندگی‌مون داریم...
‫حاضریم هر چیزی رو برای ‫رسیدن به اهداف‌مون فدا کنیم.
‫حتی خونواده‌هامونو.
‫آره، من...
‫پدر خیلی بدی بودم.
‫اغلب مردان بزرگ اینطورین.
‫تو بچه داری؟
‫یه پسر داشتم. اسمش ویلیام بود.
‫از دستش دادیم...
‫وقتی ۱۲ سالش بود.
‫وبا گرفت.
‫همسرم...
‫هیچوقت منو نبخشید، ‫چون کنارش نبودم.
‫ولی داشتم این راه‌آهن رو ‫برای اون می‌ساختم.
‫- میراث تو براش بوده. ‫- بله.
‫اینم همینه.
‫میراث منه.
‫میراث تو چیزی به ‫جز مرگ و خون نداره.
‫متاسفانه فقط با این دو ‫چیز به خاطر سپرده میشی.
‫آره، خب، شورشی‌ها قبل از اینکه ‫جان براون رو دار بزنن همینو بهش گفتن.
‫یه مرد دیگه بود...
‫که حاضر بود برای هدف ‫درستکارانه‌ش خون بریزه.
‫اسمش جان ویلکز بوث بود.
‫در طرف اشتباه تاریخی، کشیش.
‫ملت این راه‌آهن رو می‌خوان.
‫و هر کسی که سر راهش بایسته...
‫نیست و نابود میشه.
‫همینو برای جوزف می‌خوای؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫همه چیزو به راه میندازم.
‫با شماره سه.
‫یک...
‫می‌تونی الان تمومش کنی، کشیش.
‫دو...
‫- لطفا برای بچه‌هات این کار رو بکن.
‫سه.
‫اوه!
‫بگیرش، بگیرش!
‫مرده.
‫نتونستی منو بزنی، شورشی کثافت!
‫حالا تسلیم بشو وگرنه ‫همه‌شونو می‌کشم.
‫شلیک نکن.
‫باشه؟
‫تسلیم میشم.
‫اسلحه‌تو بنداز.
‫می‌بینی؟
‫از اینجا گمشو برو. زود باش!
‫برو اونطرف.
‫- بهم دروغ گفتی، نه؟ ‫- بله.
‫واقعا فکر کردی بهت اجازه میدم...
‫اعلامیه‌ت چاپ بشه؟
‫خفه‌ش کن!
‫سرنوشتت وقتی از اون در ‫وارد شدی مختومه شد.
‫خب، سرنوشت اونا و خودت رو هم مختوم کردی.
‫نه، لطفا، بذار این خانم بره.
‫محض رضای خدا، بچه داره.
‫می‌خوام بچه‌هامو ببینم.
‫هی!
‫اگه کسی به جز دوستت بود ‫حتما بهش شلیک می‌کردی.
‫اصلا برای چی اینجا بیکار نشستیم؟
‫باید یه کاری بکنیم.
‫همینجا بشین تا روث و جوزف برسن اینجا.
‫بشینم؟
‫طرف گفته باید بچه‌هاشو ببینه.
‫قرار نیست تسلیم بشه. ‫داره خداحافظی می‌کنه.
‫فکر می‌کنی من نگران نیستم؟
‫قبل از اینکه وستون برسه اون ‫قطار رو راه نندازم...
‫- دکتر با مرده فرقی نداره. ‫- اینا یکی نیستن، لعنتی!
‫یکی نیستن.
‫ایوا بچه منو حامله‌س.
‫مطمئنی مال توئه؟
‫اینطور به نظر میاد.
‫خب، کجا می‌خوای جاش بدی؟
‫فکر نکنم بتونم.
‫آره.
‫احتمالا برای همه بهترین کاره.
‫اون بچه در این دنیا هیچ شانسی نداره.
‫گمونم تو بهتر از هر ‫کسی اینو بدونی، مگه نه؟
‫در مورد قطار شنیدی؟
‫بله.
‫- مرده؟ ‫- نه.
‫نه، نمرده.
‫پس چرا اینجایی؟
‫می‌خواد تو رو ببینه. ‫تو و جوزف رو ببینه.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید بتونی راضیش کنی تا تسلیم بشه.
‫چرا باید به حرف من گوش کنه؟
‫تو دخترشی، روث.
‫چطور می‌تونی همونجا بشینی؟
‫ازم متنفره.
‫اینو در تمام زندگیم خیلی روشن گفته.
‫روث...
‫اگه کاری نکنیم هر کسی که ‫توی اون قطار باشه رو می‌کشه.
‫متاسفم، ولی کاری از دستم برنمیاد.
‫باید سعی کنیم جلوشو بگیریم.
‫می‌دونم که دیگه دوستم نداری.
‫ولی لطفا، برای آخرین بار ‫این کار رو برام بکن.
‫داره می‌میره، می‌دونی؟
‫آره، خب، کی نمی‌میره؟
‫هی، کشیش!
‫دو نفر رو اوردم که می‌خوان ‫باهات حرف بزنن.
‫می‌فرستم‌شون تو، باشه؟
‫- مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟ ‫- بله.
‫باشه. اونجا مراقب باش.
‫بیا تو.
‫بیا پیش پدر، روث.
‫لطفا، روث.
‫می‌خوام قبل از اینکه از ‫این دنیا برم در آرامش باشم.
‫برو.
‫تو...
‫و مادرت...
‫حقتون نبود که اونطوری...
‫باهاتون رفتار کردم.
‫ولی ببین، ببین...
‫عجب آدم قوی شدی.
‫تو...
‫یه زن زیبا و قوی هستی.
‫قوی‌تر از هر آنچه بودم...
‫یا می‌تونستم باشم.
‫لطفا منو ببخش.
‫تو رو می‌بخشم، بابا.
‫- به نظرت جواب میده؟ ‫- بالاخره یه چیزی میشه.
‫لعنتی!
‫تحت کنترل ماست.
‫محاصره تمومه. ‫اینجا به شما نیازی نداریم.
‫اومدم زندانیم رو بگیرم.
‫آقای سوئدی بهم میگه ‫سوار اون قطار شده.
‫فقط وظیفه شهروندی‌مو انجام میدم.
‫- ای کثافت بی‌شرف... ‫- هی، هی، آروم باش، رفیق.
‫هنوز تموم نشده.
‫عیسی تو رو می‌بخشه، ‫ولی باید بذاری اینا برن.
‫حاضرم این خطر رو برات بکنم، جوزف.
‫چی داری میگی؟
‫می‌خوام همه‌شونو بکشم.
‫پدر، خواهش می‌کنم.
‫تمام این کارها رو برای ‫تو انجام میدم، پسرم.
‫من اینو نمی‌خوام.
‫خیلی دیر شده. آبی که ریخته.
‫نه.
‫آره.
‫تنها کاری که مونده، اینه ‫که خداحافظی کنیم.
‫دوستت دارم، پسرم.
‫منم دوستت دارم.
‫خدای من!
‫میراث‌تو ببین.
‫اوه...
‫چاقوت.
‫- آره ‫- اون مرد رو بازداشت کنین.
‫راه بیوفت.
‫پس برمی‌گردیم.
‫آره، فکر کنم مجبوریم.
‫به شیکاگو نرو.
‫مجبورم. قول دادم.
‫وقتی برگردی، باید در ‫مورد اون بچه حرف بزنیم.
‫منظورت بچه‌ته؟
‫خط داره تعمیر میشه. ‫به زودی راه‌ت میندازیم.
‫مرسی.
‫داشتم در مورد...
‫پسرم فکر می‌کردم.
‫ویلیام.
‫پدر خیلی بدی بودم.
‫نه، این حرفو نزن.
‫شوهر افتضاحی هستم.
‫باید همسرمو...
‫ببینم.
‫می‌بینی.
‫ازش می‌خوام...
‫منو ببخشه.
‫برای چی؟
‫به خاطر همه چی.
‫و وقتی من...
‫وقتی برگردم...
‫خب...
‫خداحافظ، توماس.
‫دکتر بودن در یه شهر دورافتاده ‫خیلی بیشتر از اونیه که فکرشو می‌کنین.
‫یکی از وظایف بسیارم...
‫اینه که رفتن مردم از این دنیا رو ببینم.
‫دست‌شونو بگیریم و باهاشون حرف بزنم.
‫معمولا فقط گوش میدم.
‫وظیفه‌ای بود که خیلی بهش افتخار می‌کردم.
‫کالن...
‫واقعا برام مایه افتخاره...
‫که تو برای رفتن از این دنیا همراهی می‌کنی.
‫ازم می‌خوای ماشه رو بکشم؟
‫خب، اصلا دلم نمی‌خواد آخرین ‫صورتی که می‌بینم اون یانکی‌ها باشن.
‫اه...
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫بازم می‌تونم از اینجا فراریت بدم. ‫فقط لب تر کن.
‫نمیذارم تو بهای بزدلی منو بدی تا فرار کنم.
‫- نه، می‌تونیم بریم مکزیک... ‫- بهم گوش بده.
‫از فرار کردن خسته شدم.
‫در زندگی که دارم هیچ شرفی نیست.
‫حداقل می‌تونم با یکم شرف بمیرم.
‫سه پسرم در جنگ مردن.
‫هیچوقت فرصت نشد اونا رو دفن کنم.
‫ولی...
‫زندگی خوبی داشتم.
‫احتمالا بیشتر از لیاقتم بود.
‫می‌خوای چند کلمه بخونم؟
‫حاضرم.
‫نمی‌دونم بتونم یا نه.
‫قوی باش، پسرم.
‫قوی باش.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»