‫بانوان، همسران خود را دوست بدارید...
‫آنچنان که درخور خداوند است.
‫شوهران، بانوان خود را دوست بدارید...
‫و با آنها خشن رفتار نکنید.
‫بچه‌ها، در همه چیز از پدر و مادر ‫خود پیروی کنید...
‫چون مایه خشنودی خداوند است.
‫برده‌ها، در همه چیز از اربابان ‫زمینی خود اطاعت کنید...
‫نه تنها وقتی چشم آنها به شماست ‫و به شما لطف می‌کنند...
‫بلکه با صد...
‫صداقت.
‫صداقت قلب و احترام به خداوند.
‫خب، باورم نمیشه.
‫چند سالته، پسر؟
‫تازه نُه سالم شده، قربان.
‫رد کنین بیاد، آقایون.
‫می‌دونی، خطرناکه بهشون خوندن یاد بدی.
‫- درست میگه. نت ترنر هم خوندن یاد گرفته بود. ‫- مزخرفه.
‫بذار نشونت بدم.
‫پسر، می‌تونی معنای چیزی که الان ‫خوندی رو بهم توضیح بدی؟
‫نه، ارباب.
‫می‌بینی؟ مثل یه طوطی که ‫کتاب‌های شکسپیر رو روخوانی کنه.
‫آفرین بهت، ایلم.
‫آفرین.
‫حالا ناله‌های قوم بنی‌اسراییل را شنیدم...
‫که مصریان آنها را به بردگی گرفتند...
‫و وعده خود را به یاد آوردم.
‫این را به همه بگو...
‫من خداوند هستم.
‫و من شما را از زیر یوغ ‫مصریان بیرون می‌آورم...
‫و شما را از اسارات آنها رها خواهم ساخت...
‫و با دراز کردن دستم شما ‫را به رستگاری می‌رسانم...
‫و باید بدانید که من خداوند هستم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫و هم اینک آقایون ، میراث رابرت بل.
‫پلت"شمالی رو دنبال می‌کنیم ‫تا به ویومینگ برسیم...
‫و بلک هیلز رو ‫دور می‌زنیم و به سمت جنوب میریم...
‫و اینجا به کوهستان راکی می‌رسیم.
‫رابرت راهش رو پیدا کرده.
‫حالا ما هم دستمزد رو داریم...
‫هم نیروی انسانی ‫و هم تجهیزات مورد نیاز.
‫دیگه انتظار ندارم تاخیر ‫بیشتری در رسیدن به ۶۴ کیلومتری پیش بیاد...
‫که دولت برامون تعیین کرده.
‫- منظورم روشن بود؟ ‫- بله قربان.
‫- بله، قربان، آقای دورنت ‫- خوبه.
‫طبق برنامه کار رو تموم می‌کنیم؟
‫اگه خودمو از این مخمصه‌ای که توش گیر افتادیم ‫نجات ندم هیچی رو تموم نمی‌کنیم.
‫- چند روز اینجا نیستین، قربان؟ ‫- چند روز.
‫خانم بل رو تا شیکاگو همراهی می‌کنم
‫اوه!
‫اون نگاه ناجورت رو از روی صورتت جمع کن.
‫چیزی که فکرشو می‌کنی نیست.
‫میرم سناتور کرین رو ببینم.
‫دیدم که چطوری بهت نگاه می‌کنه.
‫- مزخرفه. ‫- نه ، حقیقته.
‫فکر کنم داری میری.
‫میرم شیکاگو تا خانواده‌ی ‫شوهر مرحومم رو ببینم.
‫بعدشم میرم انگلستان.
‫به نظر میاد برای برگشت به خونه ‫زیاد هیجانزده نیستی.
‫دیگه چیزی به اسم خونه ندارم.
‫امیدوار بودم برای همیشه ‫اینجا با رابرت بمونم...
‫توی یه دامداری یا مزرعه مستقر بشیم...
‫تشکیل خونواده بدیم...
‫پیر بشیم و باهمدیگه بمیریم.
‫دنیا زیاد به نقشه‌های ما ‫اهمیتی نمیده، خانم بل.
‫حتما همینطوره، آقای بوهانن.
‫تلاشتو بکن توی دردسر نیافتی.
‫تلاشمو می‌کنم، خانم.
‫آقای بوهانن!
‫آقای بوهانن! آقای بوهانن!
‫باید جلوشونو بگیرین.
‫- چه شده؟ ‫- ایلم. میخوان دارش بزنن.
‫- کجای این قضیه مشکل منه؟ ‫- شما باید یه کاری بکنین.
‫با سوئدی صحبت کن. ‫اون رییس امنیت اینجاست.
‫اونه که بهشون گفت اینکار رو بکنن.
‫میگه با اینکار آدماش انرژیشون خالی میشه.
‫میزها رو بزنین کنار!
‫میزها رو تکون بدین!
‫جا باز کنین!
‫هر کسی که تحمل دار زدن رو ‫نداره همین الان بره بیرون!
‫ولش کنین!
‫ولش کن بره وگرنه کاری میکنم ‫یه رودخونه از خونِت درست بشه!
‫یه اقیانوس از خونِ سیاهپوستها درست میشه ‫اینو تضمین می‌کنم.
‫پسرها.
‫به نظر شما برای یه هفت ‫تیرکشی با خودتون بیل اوردین.
‫خب ، عیبی نداره.
‫از همونا برای کندن قبرتون استفاده می‌کنیم.
‫شانسمون رو امتحان می‌کنیم.
‫اسلحه هاتونو بذارین زمین.
‫این قضیه بین من و اوناست.
‫لازم نیست کسی از شما ‫برای این قضیه تیر بخوره و بمیره.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫- نمیتونیم همینجوری بذاریم و بریم. ‫- باید بذارین و برین.
‫چون در غیر اینصورت، ‫بقیه‌تونم کشته میشین.
‫من میگم همین الان کارشو تموم کنیم.
‫آقای تول.
‫آقای تول...
‫بهم قول بده اگه بذارن و برن ‫شما بهشون آسیبی نمی‌زنین.
‫بهت قول میدم.
‫به آدمات بگو اسلحه‌هاشون رو بیارن پایین.
‫اسلحه‌ها رو بیارین پایین پسرها.
‫حالا برین.
‫- ایلم ‫- بزنین به چاک.
‫زود باشین! شنیدین چی گفتم؟ از اینجا برین.
‫زود باشین.
‫گورتو کم کن!
‫کاری از دست ما بر نمیاد.
‫نمیدونم میدونی یا نه...
‫اما ما ایرلندی‌ها ، همون کاکاسیاه‌های ‫امپراتوری انگلستان هستیم.
‫پس قضیه سر اینه ؟
‫دارین به دنیا نشون میدین که دیگه ‫مثلا پست‌ترین نژاد نیستین ؟
‫کاملا حق با توئه.
‫حرف آخری داری؟
‫من تو رو با این پوست ‫سفید و نازکت می‌کشم.
‫وقتی توی جهنم همدیگه رو دیدیم، شاید.
‫زود باش دیگه!
‫دست به کار بشین، پسرها!
‫بندازینش.
‫بهش شلیک کنین!
‫ممکنه لطفا یکی به این کثافت شلیک کنه؟
‫خب، خودت بهش شلیک کن.
‫طناب‌هاشو ببر.
‫بریم!
‫یه اسب بیرون منتظرته.
‫هر کدوم از شما که ‫به فکر افتادن دنبال منه...
‫بهتره از قبلش بدونه ‫که توی تابوت جا میشه یا نه
‫فقط بشین روی زین ‫و همونجا خودتو نگه دار.
‫عجب آدم احمق و خیره سری بود، مگه نه؟
‫یکم احترام به مُرده بذار، آقای بولان.
‫آخرش ، وقتی همه چی گفته و انجام شد، ‫تنها چیزی که در انتظار ماست مرگه
‫از همون لحظه‌ای که به دنیا میایم ‫به ما داده میشه...
‫و باید با بهترین توانمون ‫سعی کنیم از پسش بر بیایم.
‫مردانی رو دیدم ‫که موقع مردن جیغ می‌کشیدن.
‫مردانی رو هم دیدم که در ‫سکوت کامل مردن.
‫خب ، این یکی که اینجا مرده ‫می‌خواسته روی کالن بوهانن هفت تیر بکشه.
‫خب ، پس شاید واقعا احمق بوده.
‫حالا...
‫این دار زدن تو زیاد خوب پیش نرفت.
‫تا قبل از اینکه جانی رب بیاد ‫اینجا خیلی خوب داشت پیش می‌رفت.
‫حالا می‌خوای چی کار بکنی ؟
‫منظورت چیه؟
‫خب، این راهزن...
‫این یاغی، یه بار دیگه ‫توازن اینجا رو بهم ریخته.
‫و باید خودش درستش کنه.
‫هنوز منظورتو نمیفهمم.
‫چرا متعجب نشدم؟
‫تو باید بوهانن رو تعقیب کنی.
‫- من؟ ‫- آره.
‫من هیچ اطلاعی از جنگ ‫و سلاح این چیزها ندارم.
‫تو این گند رو بالا آوردی...
‫و خودتم تمیزش میکنی یا ‫به خاطرش می‌میری.
‫این کار رو نمی‌کنم.
‫خدایا!
‫حالا، همه شمایی که توی ‫این قضیه ی دار زدن شرکت داشتین...
‫آقای تول رو در این ‫ماموریت شرافتمندانه‌ش همراهی می‌کنین
‫چطور انتظار داری این ‫عقب افتاده‌ها رد بوهانن رو بگیرن؟
‫خب، این دیگه مشکل خودشونه.
‫بذار من و دیکس ردشونو بگیریم.
‫مثل یه سگِ هار ردشو می‌گیرم.
‫صبر کن. آروم، ‫آرومش کن ، آرومش کن.
‫- چرا اینجا وایستادیم؟ ‫- بهترین جای ممکنه.
‫بوهانن.
‫- کاری که تو توی سالن برام کردی... ‫- فکر کردی داری چه غلطی می‌کنی؟
‫با یه زن سفیدپوست حرف میزدی؟
‫- من آزادم. ‫- دیگه اونقدرها هم آزاد نیستی.
‫- چرا تصمیم گرفتی این کار رو بکنی؟ ‫- هیچ تصمیمی نگرفتم.
‫چرخ دنیا اینطوری میچرخه.
‫اینکه صاحب یه نفر باشی چطوریه، آقای کالن؟
‫با داشتن یه سگ یا یه خوک ‫یا یه گاو فرق داره؟
‫من با مردمم خوب رفتار کردم، ‫اگه منظورت اینه.
‫مردمت؟
‫یه جوری صحبت میکنی انگار ‫برات مثل خانواده بودن.
‫خب، راستش یکی از اونا ‫بعد از مرگ مادرم منو بزرگ کرد.
‫آره، اما...
‫تو صاحبش بودی.
‫حتی اگه کهنه‌های کثیف تو رو هم عوض می‌کرد، ‫بازم تو صاحبش بودی.
‫از نظر من عیبی نداره ‫یه زن سفید پوست رییس من باشه.
‫آره آقا. حتی ممکنه خیلیم خوب باشه.
‫شاید توی یه ‫بعد از ظهر از توی مزرعه بیارمش ...
‫و یکم باهم صحبت کنیم
‫مراقب حرف زدنت باش.
‫اگه اون زنم بشه برام یه پسر بیاره چی میشه؟
‫منم میتونم صاحب اون بشم ؟
‫یا فقط نصفش میتونه آزاد باشه؟
‫و اگه هر از گاهی پسره رو بیارم ‫توی خونه‌ام چی میشه؟
‫و بهش خوندن و نوشتن یاد بدم؟
‫و به اون پسر اونقدر امید بدم...
‫که فکر کنه شاید... ‫فقط شاید ، آدم متفاوتیه.
‫متفاوت از همه‌ی اون ‫سفیدپوست‌هایی که رییس من بودن؟
‫نه.
‫اونم هیچ فرقی نمی‌کنه.
‫اونم فقط یه قاطره.
‫همه میدونن که قاطر اسب نیستش.
‫درست نیستش، آقای کالن؟
‫لعنت به همه‌اش.
‫معذرت میخوام، من... ‫- نه! خانم، لطفا بمونین.
‫سر شام نبودین.
‫من... به جاش نوشیدنی خوردم.
‫به اندازه‌ی پنج وعده غذاست.
‫میدونی این چیه؟
‫- یه سکه‌س. ‫- ای کاش فقط یه سکه بود...
‫به جای اینکه بذر نابودی خودم باشه.
‫سر در نمیارم.
‫توی یه حلبی آباد ‫در حومه‌ی هلز کیچن بزرگ شدم
‫تنها تفاوت بین ما و موش‌ها این بود که ‫موش‌ها غذای بهتری داشتن و تمیزتر بودن.
‫متاسفم که اینو می‌شنوم.
‫همدردی تو رو نمی‌خوام.
‫یه روز، وقتی داشتم آشغالها رو برای ‫پیدا کردن یه ذره غذا زیر و رو می‌کردم...
‫چند تا آقای محترم از کنارم رد شدن.
‫یکی از اونا بهم گفت اگه سیب فاسدی که...
‫حتی موش‌ها هم تف میکردنش رو بخورم ‫بهم یه سکه میده.
‫من...
‫هیچوقت اون مزه رو فراموش نمی‌کنم.
‫با هر زحمتی بود قورتش دادم.
‫حسابی خندیدن...
‫یکی از اونا بهم سکه رو داد.
‫و اون روز ، وارد مسیر تازه‌ای ‫توی زندگیم شدم...
‫که آسمونم به زمین بیاد ‫نمی‌تونه من رو از این خط خارج کنه.
‫من همه چیز رو دارم...
‫و همه چیز رو هم با شرایط خودم دارم.
‫هیچ راه دیگه‌ای بلد نیستم، لیلی.
‫چندین بار تا یه قدمی نابودی رفتم...
‫و همیشه هم تونستم قسر در برم.
‫اما این دفعه، میترسم ‫راه دررویی وجود نداشته باشه.
‫این توماس دورنت ـه...
‫یا یه بچه مدرسه‌ای نق نقو؟
‫اون نقشه‌ها رو بهت دادم تا ‫بتونی راه‌آهن رو تموم کنی.
‫به خاطر رابرت هم که شده. ‫نمیذارم جا بزنی.
‫اون بطری رو بذار کنار و ‫یه راهی براش پیدا کن.
‫قبل از اینکه جنگ شروع بشه ‫برده‌هام رو آزاد کردم.
‫با دادن حق و حقوق‌شون ‫نزدیک بود ورشکسته بشم.
‫حالا باید براش ازت تشکر کنم؟
‫نه.
‫فقط به خاطر همسرم این کار رو کردم.
‫خودمم نفهمیدم.
‫راستش رو بگم، عصبانیمم کرد.
‫خب برای چی این کار رو کردی ؟
‫خب...
‫ماری خوب بلد بود منو ‫به یه کاری راضی کنه.
‫تا قبل از اینکه ‫از جنگ بیام نمی‌فهمیدم...
‫همون موقع بود که...
‫که فهمیدم حق با اون بوده.
‫ماری رو همون جایی ‫که دارش زده بودند پیداش کردم...
‫اما نتونستم پسرم رو پیدا کنم.
‫همیشه قایم باشک بازی می‌کردیم، ‫همیشه هم توی طویله قایم می‌شد.
‫هر دفعه، همیشه.
‫اون...
‫منم وانمود میکردم نمیتونم پیداش کنم.
‫یانکی‌ها طویله رو ‫آتیش زدند اما هنوز پابرجا بود...
‫و همونجا بود...
‫بالای طویله.
‫بدنش آویزون بود و بازوهاش...
‫زانوهاش رو توی شکمش جمع کرده بود.
‫اما تنها نبود.
‫بِثل ، زنی که منو بزرگ کرد، باهاش بود.
‫دستاش رو دورش پیچیده بود...
‫مثل اینکه داشته ‫از آتیش محافظتش می‌کرده.
‫بدن هر دوتاشون جزغاله شده بود...
‫به هم چسبیده بود.
‫واقعا نمی‌تونستی بفهمی ‫سر و دستشون کدوم طرفه.
‫یادمه اونجا وایستاده بودم ‫و با خودم فکر می‌کردم...
‫خدا راه‌های خنده‌داری ‫برای درس دادن بهت داره.
‫آره.
‫منم اگه جای تو بودم ‫اصلا برام مهم نبود.
‫۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶
‫- تا به حال شلیک کردی؟ ‫- آره.
‫ارباب‌ها همیشه ‫میذاشتن توی مزرعه شلیک کنیم
‫امتحان کن.
‫باید ضامنش رو بکِشی.
‫دوباره.
‫ادامه بده.
‫- لعنتی. ‫- آماده‌ای.
‫یعنی چه که آماده‌ام؟ ‫حتی نمی‌تونم درخت کوفتی رو بزنم.
‫پس باید به هدف نزدیکتر بشی.
‫چجوری بدون اینکه ‫تیر نخورم بهشون نزدیک بشم؟
‫به هر کسی که شلیک ‫می‌کنی به اندازه خودت می‌ترسه.
‫عجله نمیکنی. هول نمیشی. ‫گلوله‌های شلیک کرده‌تو می‌شماری.
‫اگه خونسرد باشی ‫می‌تونی گلوله‌های اونم بشمری.
‫کلکش اینه مطمئن بشی طرفت ‫زودتر از تو مجبور به پر کردن تفنگش بشه.
‫و اگه نکنم؟
‫مُردی. درس تمومه.
‫- صبح‌بخیر ‫- صبح‌بخیر، توماس.
‫گمونم ممکنه یه راه برای خلاصیم ‫از این مصیبت پیدا کرده باشم.
‫اینا همه نقشه‌های ‫راه آهن‌های دیگه‌ست...
‫مجموعه پیچیده‌ای از آهن آلات که ‫همه شهرهای شرقی رو بهم وصل کرده.
‫اما یه چیزیش درست نیست.
‫متوجه میشی؟
‫هنوز هیچ راه مستقیمی نیست که ‫یونیون پاسیفیک رو به نیویورک وصل کنه.
‫آفرین.
‫چرا نیست؟
‫خب دو راه دارم.
‫میتونم راه آهن رو با شرکت آر اند آر بسازم ‫یا با ام اند ام و بیشتر به جنوب برم.
‫سهام قابل توجهی توی آر اند آر دارم.
‫اما نمیفهمم چطور بهت کمک می‌کنه ‫از این مصیبتت بیای بیرون.
‫یه سهام مثل اون...
‫میتونه خود رییس‌جمهور رو ‫هم مجبور کنه بیاد دستم رو ببوسه.
‫سناتور کرین رو هم میشناسم ‫که دقیقا دنبال همینه.
‫نمیدونستم برنامه‌ریزی کردن.
‫خیلی خوب نمیشناسمشون. ‫فقط یه بار دیدمشون.
‫مطمئنم خوشحال میشن ببیننت.
‫زیاد مطمئن نیستم. ‫میتونی یه کم بمونی؟
‫باید با سناتور کرین ملاقات کنم، ‫اما بعدا میام تا ببرمت هتلت.
‫- لیلی ‫- خانم بل.
‫خیلی متاسفم که باید توی ‫همچین شرایطی ملاقاتتون کنم.
‫ممنونم ، عزیزم.
‫- امیلی. ‫- لیلی.
‫شارلوت.
‫میبینم که با این لباس ‫پوشیدنت از عزا دراومدی.
‫- خبر نداشتم. ‫- بریم مهمونا رو ببینیم، باشه؟
‫جوردن، متاسفانه بدجوری ‫منو در تنگنا قرار دادی.
‫امروز اومدم با فروتنی تمام اومدم ‫تا ازت استدعا کنم.
‫یکم بهم رحم کن.
‫خیلی زیاد وسوسه شدم که کار رو تموم کنم ‫و بذارم توی زندان بپوسی.
‫خیلی زیاد؟
‫پس امیدی هست؟
‫امیدی هست.
‫اما برات خرج داره.
‫قیمتتون رو بگید، قربان.
‫من میخوام بدونم که آر اند آر ‫ارتباط داری یا ام اند ام.
‫پس همون زندان.
‫الان دیگه باید به مقامات خبر بدم.
‫نابود میشی، دکتر.
‫راه آهنت ازت گرفته میشه.
‫شرکت آر اند آر.
‫- کی خبرش رو اعلام میکنی؟ ‫- جمعه.
‫هنوز خیلی وقت داری.
‫هر چی داری روش سرمایه گذاری کن.
‫تا آخر هفته میلیونر میشی.
‫اما به هیچکس نگو.
‫رابرت این نقاشی رو با خودش به لندن اورد.
‫وقتی رفتم سخنرانیش ‫رو ببینم در معرض دید همه بود.
‫مطمئنم با این مصیبت‌هایی که کشیدی ‫پشیمونی که چرا...
‫راحتی لندن رو ترک کردی.
‫به زودی به زندگی قبلیت برمی‌گردی...
‫و اتفاقات وحشتناک ‫اینجا برات مثل یه کابوس بد میشه.
‫چقدر جرات داره ‫با اون دورنت پیداش میشه.
‫ببین با اون لباس زننده‌ش ‫چقدر هم ادا و اطوار درمیاره.
‫دلم میخواد یه دست کتکش بزنم.
‫اگه اون اونجا نبود شاید رابرت ‫میتونست خودش رو نجات بده.
‫رابرت اون وحشی رو با آخرین ‫نفس‌هاش کُشت تا اون بتونه زنده بمونه.
‫به رابرت التماس کردم با این زن ازدواج نکنه.
‫زنیکه لوس و نازپرورده‌ی اشرافی.
‫بانوی زیبا و پاکدامن غرب؟ حتما.
‫رابرت اون وحشی رو نکُشت، شارلوت.
‫من کُشتمش.
‫لوس دروغگو کثافت.
‫- لیلی. ‫- حرف دهنتو بفهم، خانم.
‫رابرت جونش رو به خاطر من از دست داد.
‫به خاطر اونه که هنوز نفس میکشم...
‫اما منم همینجور واینستادم مُردنش رو ببینم.
‫همینجور که دوش به دوش ‫هم زندگی می‌کردیم، جنگیدیدم.
‫ازت انتظار ندارم ‫این چیزا رو بفهمی، شارلوت.
‫رابرت به سختی جنگید، ‫اما اون سرخپوست پیروز شد.
‫جلوی چشام شوهرم رو کُشت...
‫و نفر بعدیش هم من بودم.
‫اما تیر رو از شونه‌ام بیرون کشیدم ‫و توی گلوش فرو کردم.
‫و فشارش دادم.
‫و تا وقتی که نمرد دست ‫از فشار دادنش برنداشتم.
‫به این میگن بانوی زیبا و پاک غرب.
‫لیلی.
‫فکر کنم وقت رفتنه.
‫همینجاست.
‫آره، چند ساعتی میشه رفتن.
‫دیوونگیه. ‫هیچوقت نمیتونیم بگیریمشون.
‫خفه خون بگیر.
‫ما که کار اشتباهی انجام ندادیم.
‫اگه توی ردیابی ‫بهتر بودی تا الان گرفته بودیمشون.
‫هنوز گرمه.
‫تله‌ست!
‫شبیخون!
‫از کجا شلیک می‌کنن؟
‫دارم می‌میرم؟
‫آره.
‫وقتی بمیرم به آرامش میرسم؟
‫نمی‌دونم آدمایی مثل ما هیچوقت ‫به آرامش می‌رسن یا نه، آقای بولان...
‫چه توی این دنیا چه دنیای بعدی.
‫اما امیدوارم.
‫واقعا امیدوارم.
‫به چی می‌خندی؟
‫گلوله نداری.
‫حرف آخری داری؟
‫برو به جهنم سیاهِ...
‫اسمم ایلم فرگوسن ـه.
‫وقتی شیطون ازت میپرسه ‫کی تو رو کُشته، یادت باشه.
‫چرا اینقدر آشفته‌ای، جوردن؟
‫سهام همیشه میتونه جایگزین بشه
‫همه چیزم رو باختم.
‫- هنوز حقوق سناتوری رو داری. ‫- هنوز تموم نشده.
‫هنوز مسئله ۱۴۷ هزار دلار گمشده سر جاشه.
‫برگشته به حساب شرکت.
‫یه اشتباه عجیب محاسباتی بوده.
‫آدم‌های زیادی الانم شغلشون رو بابتِ ‫این ماجرا از دست دادن.
‫و محض اطمینان...
‫سبیل اونایی که باید رو چرب کردم.
‫شایعه شده سه میلیون ‫از این معامله سود کردی.
‫پنج میلیون.
‫طوری رفتار کردم که بتونم ‫سهام ام اند ام رو با پایین‌ترین قیمت بخرم.
‫ولی به هیچکس نگو.
‫توماس، خواهش می‌کنم...
‫من خونواده دارم.
‫نگران نباش، جوردن.
‫هنوز یه کم به دردم می‌خوری.
‫خب، تا اون موقع...
‫این سکه جدید و درخشان مال تو.
‫- در این مورد مطمئنی؟ ‫- بله.
‫اما چی کار می‌کنی؟ ‫کجا می‌خوای زندگی کنی؟
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫می‌دونم که نمی‌تونم برگردم لندن.
‫به زندگی که حالا دیگه ‫ازش متنفرم نمی‌تونم برگردم.
‫پس تصمیمت رو گرفتی.
‫می‌دونستم درک می‌کنی.
‫لیلی، یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫- توماس... ‫- نه، باید بگم.
‫من حس و ارتباطی که با همسرم دارم
‫چیزی نیست...
که از زندگی راضی باشم
‫فقط اسمش ازدواج بوده.
‫خب البته یه اوقات خوبی بوده که...
اون زمان‌ها دیگه گذشته.
‫چیزی که میخوام بگم اینه که...
‫اگه زنی مثل تو داشتم...
‫اونوقت... نه.
‫اگه تو رو کنارم داشتم، لیلی...
‫کاری نیست که من...
‫که ما نتونیم بکنیم.
‫این عادلانه نیست می‌دونم، خوب می‌دونم.
‫چیزی نگو.
‫اگه شانسی هست، ‫اگه ذره‌ای شانس وجود داره...
‫اونوقت منو یه مرد خیلی خوشحال می‌کنی.
‫تول چی شد؟
‫توی جنگل با یه گلوله توی صورتش افتاده.
‫همه‌شون مُردن؟
‫آره.
‫اینو توی یکی از زین‌هاشون پیدا کردم.
‫فکر می‌کنی باید چیزی بخونم؟
‫هر جور عشقته.
‫خیلی آیه‌‌های انجیلمو بلد نیستم.
‫آیه شماره ۲۳.
‫خداوند شبان من است. به ‫چیزی نیاز نخواهم داشت.
‫مرا وادار می‌کند در ‫چمنزارهای سبز دراز بکشم.
‫مرا به کنار آب‌های آرام هدایت می‌کند.
‫روحم را زنده می‌کند.
‫با نام باشکوه و بزرگش مرا...
‫به مسیر درستکاری هدایت می‌کند.
‫آری، با اینکه از دره سایه ‫و مرگ عبور می‌کنم...
‫از شرارت نخواهم ترسید، ‫چرا که تو با منی.
‫شکوه و عصای تو به من آرامش می‌بخشد.
‫به راستی خوبی و مهربانی در تمام ‫روزهای زندگانیم به دنبال من خواهند آمد...
‫و تا ابد در خانه‌ی خداوند خواهم زیست.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»