‫[کهنه سرباز اتحادیه در کلیسا کشته شد]
‫[کاپیتان دنیل جانسون]
‫[سرجوخه بریسکات]
‫[واستنر]
‫[ستوان تنر]
‫[گروهبان هارپر]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫صبح بخیر، گناهکاران.
‫می‌تونم اینو بگم چون خودمم گناهکارم.
‫با مسیر تاریک فسق و عیاشی آشنام.
‫پیمودمش.
‫آره، ولی حالا در مسیر ‫رسیدن به نور خداوند هستم.
‫و تک تک‌تون رو به این مسیر دعوت می‌کنم.
‫قدم همه به روی چشم. ‫سیاه، سفید، گناهکار یا قدیس.
‫حتی شما طرفداران پاپ.
‫در خانۀ خدا به روتون بازه.
‫ممنون، پدر.
‫منظورم کشیشه.
‫خوشحالم مادر نازنین‌مون اینجا نبود اینو ببینه.
‫چیه؟ خواستم مودب باشم.
‫چرا همیشه به من گیر میدی؟
‫دیشب نصف اتاق پر شده بود.
‫فردام همینطور میشه.
‫می‌خوای چی کار کنم؟
‫نگران باش.
‫مثل من.
‫دیر یا زود سوئدی میاد سر وقتمون.
‫اون باید دختر جدیده باشه.
‫همون وحشیه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- مگه نشنیدی؟
‫آقای تول کل داستان رو برام تعریف کرد.
‫اونم مثل ما سفیده ‫ولی چند سال پیش اسیر شده.
‫به بالاترین پیشنهاد به یه سرخپوست فروخته شد.
‫بعضیا میگن برده بوده.
‫بعضیا میگن پرنسس سرخپوسته.
‫میشه اینقدر داستان به هم نبافی؟
‫یه دختره دیگه، میک.
‫پس برو باهاش حرف بزن، عوضی.
‫ثابت کن دروغ میگم.
‫برو دیگه.
‫صبحت بخیر.
‫شنیدم اول واسه طرف نوشیدنی خریده.
‫یه نوشیدنی مهمونش کرده،
‫بردتش بیرون، وحشی شده ‫و با تبر افتاده به جونش، می‌دونی؟
‫اون جانسون رو نکشته.
‫قرار بود اعدامش کنن.
‫نکردن.
‫فعلاً.
‫روز بخیر، آقای بوهانن، قربان.
‫روز خوبیه، نیست؟
‫چه خوب باشه یا نه،
‫یه روز کاری خوب پیش‌رو داریم.
‫آقای کرتچمر.
‫می‌خوام ریل تا علامت بعدی پیش بره.
‫آقای تول، با افردات برو انتهای ریل.
‫قطار قراره برامون الوار بیاره، باشه؟
‫بله، قربان، آقای بوهانن.
‫ایلم،
‫- می‌خوام تو و افرادت... ‫- آقای فرگوسن هستم.
‫ایلم.
‫تو و افرادت گودال بکنید.
‫نیرو لازم دارم.
‫کسایی که از سرخپوستا نمی‌ترسن،
‫از پول در آوردن ابایی ندارن.
‫جریان چیه؟
‫دختر مو طلایی اهل غرب.
‫خانم لیلی بل،
‫به دست سگ‌های شایان اسیر شده.
‫آقای دورنت به کسی که
‫نجاتش بده جایزه میده.
‫کسی جایی نمیره
‫وگرنه وقتی برگردید دیگه شغلی ندارید.
‫دیکس یه گروه می‌بره سمت شمال، ‫بولان هم جنوب.
‫تو.
‫- تو. ‫- بله.
‫- تو. ‫- گفتم نمی‌تونم نیرو در اختیارت بذارم.
‫آقای دورنت می‌خواد پیداش کنیم.
‫آقای دورنت می‌خواد راه‌آهن ساخته بشه.
‫تو و تو.
‫نه، شدنی نیست.
‫جناب رئیس، بذار برن.
‫می‌تونیم جای خودمون و اونا کار کنیم.
‫افرادت رو بردار و از اینجا گورت رو گم کن.
‫یه مطلب دیگه.
‫دنبال یکی به اسم هارپر می‌گردم،
‫فرانک هارپر.
‫یکی از دوستای جانسون ـه.
‫یه چیزی براش دارم.
‫فکر کنم تو قسمت تهیه الوار باشه.
‫کجاست؟
‫باید تو فاصله 25 یا ‫30 کیلومتری غرب اینجا باشه.
‫یه گلوله؟
‫چی؟
‫چیزی که واسه گروهبان هارپر داری؟
‫مگه کار نداری بکنی؟
‫مال خودت و اونا.
‫شروع کن.
‫مردم ترسیدن.
‫کشتار به دست سرخپوستا.
‫اجساد رو دیدن، داستانایی شنیدن.
‫داستانای شما.
‫به ارتش نیاز دارم.
‫دیشب هفت نفر رو از دست دادیم. ‫شغلشون تو یونیون پاسیفیک رو ول کردن،
‫بعضیا با قطار رفتن بعضیام فرار کردن.
‫انتظار دارم امشب تعدادشون بیشتر بشه.
‫به نظر میاد ترجیح میدن ‫پوست سرشون سر جاش بمونه.
‫ترسیدی؟
‫- نه، قربان... ‫- تو چی؟
‫- خب در حقیقت، من... ‫- کافیه.
‫چرا می‌خوای گند بزنی به راه‌آهنم؟
‫با سرعت فعلی که داریم، ‫به 64 کیلومتر نمی‌رسیم.
‫پس پیشنهاد میدم مسیر اینجا رو مستقیم بسازیم.
‫مسیر تغییر نمی‌کنه.
‫آقای دورنت، متوجه هستم ‫ولی به ضرب‌الاجل چیزی نمونده.
‫و با در نظر گرفتن ‫پیشرفت‌های اخیر سنترال پاسیفیک...
‫طبق نقشه پیش برو. من عملیش می‌کنم.
‫بله، آقای دورنت.
‫می‌خندی؟
‫نه، قربان.
‫مشتاقانه منتظرم دوباره ‫موانع سر راهتون رو بردارید.
‫جستجو ادامه داره؟
‫برای پیدا کردن نقشه‌ها؟ بله.
‫برای زنه، لیلی بل.
‫علیرغم مخالفت آقای بوهانن ‫افرادم رو فرستادم بگردن.
‫هنوزم دغدغه‌ت پیدا کردن قاتله تا راه‌آهن من؟
‫خیر، قربان.
‫ولی هر کی گلوی دنیل جانسون رو بریده ‫یه دغدغه دائمیه.
‫مهم‌تر از هر چیزی،
‫سرکارگر جدیدم مشغول ساخت راه‌آهنه؟
‫بله.
‫با اینحال یه چیزی در موردش هست ‫که جور در نمیاد.
‫به جوردن کرین، واشنگتون دی.سی. نقطه.
‫جناب سناتور محترم، ‫کار با سرعت زیاد ادامه دارد. نقطه.
‫هر چند اقدامات خصمانه سرخپوستان ‫برای پیشرفت کار تهدید به حساب میاد. نقطه.
‫پیشروی تمدن در خطره. نقطه.
‫به منظور التیام کشور، ‫بایستی وحشی‌ها رو جابه‌جا کنیم. نقطه.
‫وگرنه وحشی‌ها ما را بیرون می‌رانند.
‫خانم بل؟
‫پسر.
‫انگلیسی بلدی؟
‫بله، آقا.
‫عقب وایسا.
‫تو کی هستی؟
‫جوزف بلک مون.
‫شایانی؟
‫مسیحی هستم.
‫تکون نخور.
‫مسلح نیستم، آقا.
‫چی کارش کردی؟
‫- من کاری... ‫- هی. هی.
‫چی بلایی سرش آوردی؟
‫نجاتش دادم.
‫از دست سرخپوست‌ها؟
‫بله، آقا.
‫شونه‌ش تیر خورده.
‫می‌خوام ببرمش محل ساخت راه‌آهن پیش دکتر.
‫کِی این اتفاق افتاده؟
‫دو شایدم سه روز پیش.
‫بسیار خب.
‫رو زینم جعبه کمک‌های اولیه هست.
‫بیا.
‫نگه‌ش دار.
‫هی، نکن! تکون نخور!
‫طاقت بیار.
‫یارو میگه هم جای خودمون کار می‌کنیم ‫هم جای اونا.
‫ولی واسم جای سواله، ‫چرا خود تن لشش اینجا نیست؟
‫همه می‌دونید کی هست، همینو می‌خوام بگم.
‫قدیما...
‫دوران بدی بود. سوءتفاهم نشه.
‫خیلی بهم سخت می‌گرفتن.
‫تا پای گور رفتم.
‫می‌فهمی؟
‫بعضی چیزا قدیما بهتر بود.
‫- حداقل به جایگاهت واقف بودی. ‫- سالمز!
‫کمتر حرف بزن، بیشتر کار کن.
‫سنگ‌ها رو بشکن، کاکاسیاه.
‫چطوره سر تو رو بشکونم؟
‫چیزی تو دلت مونده که می‌خوای بگی؟
‫آره.
‫چیه؟
‫چرا باید جای اون سفیدها کار کنیم، هان؟
‫صحیح، چون خیال می‌کنی سفیدپوستی،
‫نه یه کاکاسیای بدبخت که واقعاً هستی.
‫باید کار خودمون
‫و اونا رو انجام بدیم.
‫ولی این برای اونا نیست.
‫برای خودمونه.
‫سفیدپوستا هیچی بهتون نمیدن،
‫چون می‌خوان خواری ما رو ببینن.
‫همه‌شون می‌خوان ما سقوط کنیم.
‫هی.
‫قربان؟ دارید می‌رید؟
‫آره. یه جایی کار دارم.
‫ممنون که کمکش کردید.
‫باشه.
‫لعنتی.
‫درست فکرشو نکردی، نه؟
‫منظورتون چیه؟
‫اگه یه سرخپوست زنه رو ببره شهر، ‫زنده بیرون نمیاد.
‫ولی اونجا تو کلیسا زندگی کردم.
‫تو متوجه نیستی، نه، پسر؟
‫دیروز اجساد سفیدا رو با درشکه آوردن.
‫همه دیدن چه بلایی سر جسدها آوردن.
‫چرا پوست سرشون رو می‌کَنید؟ هان؟
‫از این کار چی عایدتون میشه؟
‫مردم شما کارای بدتر از این کردن.
‫آره، شاید.
‫شاید.
‫آوردن یه زن سفید به شهر،
‫مانعشون نمیشه کارت رو نسازن.
‫من مجبورم ببرمش.
‫بگو چطور بیشتر از اونا کار می‌کنم،
‫ولی اونا سه دلار بیشتر می‌گیرن.
‫اصلاً با عقل جور در نمیاد.
‫نمیاد.
‫به سختیِ اونا کار می‌کنیم، درسته؟
‫درسته.
‫پس چرا پاداش کارمون رو نگیریم؟
‫دیوونه‌ای.
‫ما هم حق داریم عشق و حال کنیم. هان؟
‫نمی‌تونیم بریم اون جا.
‫تو که بزدل نیستی، نه، سالمز؟
‫می‌دونم بی‌حوصله میشی،
‫هر شب صدای غرزدنات رو می‌شنوم.
‫لعنت، پسر، یوقت لال نشی.
‫ببین چی میگم.
‫اگه بری اونجا، ‫جنازه‌ت بر می‌گرده.
‫نترسیدی که، نه؟
‫معلومه که ترسیدم.
‫من نمی‌ترسم.
‫صورتش اکبیری بود، ولی خودش خوب بود.
‫تو چی می‌خوای،
‫قاطر سیاه عوضی؟
‫مثل تو اومدم پول خرج کنم.
‫میگه مثل من.
‫تازگیا تو آینه خودتو ندیدی، آقای فرگوسن؟
‫خیال می‌کنی مثل همیم، ‫ولی یه سورپرایز بزرگ برات دارم.
‫صورتش عین سطل زغالسنگه.
‫چرا سرت به کار خودت نیست؟
‫اگه مَردی مجبورم کن.
‫خب، آقای تول اینجاست.
‫مراقب باشید، اون برگشته.
‫ما بهش میگم «چاقو» ‫چون مثل قزل‌آلا شکمت رو سفره می‌کنه.
‫تو کی باشی؟
نفر بعدی هستم.
‫ببینش، حتی نمی‌تونه دل این زنه رو
‫که پیش سرخپوستا اسیر بوده به دست بیاره.
‫دنبال این می‌گردی؟
‫شونه‌م خیلی بهتر شده.
‫جوزف کجاست؟
‫رفت.
‫چرا؟
‫خانم، زیادی دیروقته
‫بخوای از کار یه سرخپوست سر در بیاری، خب؟
‫متاسفانه درست معرفی نشدیم.
‫کالن بوهانن هستم.
‫تو راه‌آهن کار می‌کنم.
‫من کاری کردم؟
‫مشکل کاری که کردی نیست.
‫مشکل کسی که هستیه.
‫منظورت چیه؟
‫زن سرخپوست نیستی.
‫نباید اینجا باشی.
‫نمی‌دونی من کیم،
‫یا چه توانایی‌هایی دارم.
‫نه، نمی‌دونم. و اصلاً برام مهم نیست.
‫درخواست حمایت ارتش ‫در دست بررسی قرار گرفت.
‫خیلی نگران عدم پیشرفت در کارم.
‫باید بدونم از دست دادن نقشه‌بردار ‫چه تاثیری گذاشته.
‫سناتور محترم خیلی نگرانه.
‫اگه جای من بود، خودکشی می‌کرد.
‫اه!
‫لعنتی.
‫هنری؟
‫نگاه تحقیرآمیزت منو یاد ‫همسر عزیزم تو نیویورک میندازه.
‫هانا یه چیز رو متوجه نشد
‫که در حالیکه بیشتر مردها ‫دنبال گرمی مطبوع نوشیدنی هستن،
‫من دنبال آتش‌سوزیم.
‫یه آتشی به جونم افتاده که نگو.
‫در غیر اینصورت، ‫هیچ وقت اقیانوس آرام رو نمی‌بینیم.
‫همسرتون این بهونه رو قبول می‌کردن، ‫موسیو دورنت؟
‫راستش نه.
‫شرمنده، رفیق. ‫متاسفانه نمایش آخر رو از دست دادی.
‫خیلی‌خب. که اینطور.
‫آقای دورنت، قربان، باعث افتخاره.
‫عجب دم و دستگاهی اینجا دارید.
‫فقط متاسفم که واسه امشب تعطیل کردید.
‫نمایش بعدی فردا غروب شروع میشه.
‫ساکت باش، خنگول عوضی.
‫ایشون دکتر توماس دورنت هستن.
‫براشون نمایش خصوصی اجرا می‌کنیم.
‫ممنون.
‫- چقدر میشه؟ ‫- میشه پنج...
‫دلار.
‫نرخ
‫نمایش خصوصیه.
‫میکی، وقت نمایشه!
‫از وقتی از کشتی پیاده شدم
‫پیگیر سرمایه‌گذاری‌های شما بودم.
‫چطور از هیچی به اینجا رسیدید.
‫با تلاش خودتون موفق شدید.
‫شما یه آقای محترم و یه سرمایه‌دار واقعی هستید.
‫ممنون.
‫به گمونم دو تا مهاجر از این کشور زیبایید؟
‫بله.
‫دقیقاً اهل کانتی ویکلو هستیم.
‫مادر نازنین و چهار برادرمون رو ترک کردیم
‫و برای ثروتمند شدن ‫به این دنیای جدید پا گذاشتیم.
‫شما زندگی زیباتون رو ول کردید ‫تا بیاین تو این کثیفی و لجن غلت بزنید.
‫از گرسنگی مردن خیلی بهتره.
‫نه، ولی می‌تونستید تو نیویورک ‫یا بوستون یا شیکاگو بمونید.
‫کلی کار پیدا میشه.
‫ولی تصمیم گرفتید بیایید اینجا.
‫برام سواله دلیلش چیه.
‫کاملاً مطمئن نیستم منظورتون چیه، قربان.
‫تو و هزاران نفر مثل تو تا اینجا دنبالم اومدید
‫و من واقعاً کنجکاوم.
‫چرا؟
‫خب، قربان...
‫ظاهراً سرمایه‌گذاری مناسبی برای زمان و تلاشمونه.
‫همش این نیست.
‫خوب یادمه. انگار همین دیروز بود.
‫چی میگی؟
‫چیو یادته؟
‫وقتی من و شان بچه بودیم،
‫از زمینی که پدرمون روش کار می‌کرد ‫جلوتر نرفته بودیم،
‫خدا بیامرزدش.
‫یه روز صدای سوت شنیدیم،
‫قطار ویژه دوبلین بود ‫که روزانه رفت و آمد می‌کرد.
‫ما هم پریدیم رو قطار بخار کوفتی.
‫تا شهر رفتیم.
‫آره، یادمه.
‫تا حالا اینقدر احساس آزادی نکرده بودم.
‫راه‌آهن بهتون آزادی داد.
‫بله.
‫و پدرمون
‫تا می‌خوردیم شلاقمون زد.
‫دعا کردم نیای اینجا، پسرم.
‫اینجا خونه منه.
‫واسه کسی که لطف خدا نصیبش نشده
‫فعلاً زیاد امن نیست.
‫ولی من غسل تعمید شدم، پدر.
‫آره، ولی همیشه مانع تعصب بیرحمانه دیگران نمیشه.
‫تقصیر تو نیست.
‫ولی هست.
‫اونا از قبیله من بودن.
‫کار سربازای ما بود.
‫خانواده‌ت هیچ دخلی نداشتن.
‫تیرهاشون رو می‌شناسم، پدر.
‫کار برادرم بوده.
‫نباید به کسی بگی.
‫دیگه حرفش رو نزن.
‫ولی حقیقته.
‫هرگز.
‫اینجایی، پیشی کوچولو.
‫چی می‌خوای؟
‫تو رو می‌خوایم.
‫کل تپه و درّه رو دنبال یه دختر مو طلایی ‌گشتیم.
‫واسه نجاتت اومدیم.
‫ممنون، نه. من مشکلی ندارم.
‫نه، داری.
‫به سختی از کشتار فرار کردی.
‫اسیر شدی.
‫سرخپوستا لکه‌دارت کردن.
‫پاتو از گلیمت درازتر نکن.
‫ببین، اگه با ما نیای، ‫نمی‌تونیم جبران کنیم.
‫آره، برای سرت جایزه گذاشتن،
‫صدتا سکه‌ طلا.
‫برو بیارش.
‫آروم باش، دختر.
‫- سخت نگیر. ‫- برو عقب.
‫- آروم باش. ‫- برو عقب!
‫کار رو داری حسابی ناخوشایند می‌کنی.
‫خانم بل!
‫گندش بزنن.
‫زود باش!
‫گوشم! گوشم! گوشم!
‫کجاست؟
‫همونجا وایسا.
‫مرگ تو این مکان دورافتاده چیز غریبی نیست.
‫مرگ بین کارگران سختکوش راه‌آهن،
‫یا گرمای شدید آتش‌سوزی علفزار باقیه.
‫مرگ ته بطری نوشیدنی ‫یا دود انتهای تفنگ نشسته.
‫مرگ از طریق قحطی، سیل،
‫یا طاعون یا هزار راه دیگه میاد سراغمون.
‫ولی برادران، مرگ باقی می‌مونه
‫و به درو تاریکش ادامه میده.
‫آیا ما باید همدست مرگ باشیم؟
‫کارشو انجام بدیم؟
‫می‌دونم برای مرگ اون مردان ‫قلبتون به دنبال انتقامـه،
‫اینو می‌دونم.
‫ولی به اندازه کافی نجنگیدیم؟
‫یا کشتار نکردیم؟
‫یا خون نریختیم؟
‫«آنان شمشیرهای خود را به گاوآهن
‫و نیزه‌های خویش را به اَرّه تبدیل خواهند کرد.
‫قوم‌های دنیا دیگر در فکر ‫جنگ با یکدیگر نخواهند بود.
‫و هرگز باعث جنگ نمی‌شوند.»
‫هرگز.
‫اشعیا، فصل دو، آیه چهار.
‫«بیدار شوید، ای مردان مقتدر
‫بگذارید تمام جنگ آوران نزدیک شوند.
‫گاو آهن‌های خود را برای ساخت شمشیر
‫و ارّه‌های خویش را برای ساخت نیزه خرد کنید.»
‫یوئیل، فصل سه، آیه ده.
‫منم از جنگ خیلی خسته شدم، کشیش.
‫ولی باید دائم از خودمون بپرسیم،
‫چه چیز ارزش جنگیدن داره؟
‫چی ارزش داره که جونمون رو کف دستمون بذاریم؟
‫رابرت بل زندگیش رو برای این کار داد،
‫این ایده‌ی عظیم،
‫و به شما اطمینان‌خاطر میدم مرگش بیهوده نبوده.
‫چرا که می‌دونست
‫این راه‌آهن برای ملتمون چه ارزشی خواهد داشت.
‫می‌دونست خط راه‌آهن تولد جدید آزادیه.
‫نه تنها آزادی از سفرهای راه دور،
‫بلکه آزادی انتخاب سرنوشت،
‫آزادی ثروتمند شدن در این زمین وحشی.
‫و نباید اجازه بدیم این آزادی
‫توسط یه مشت آدم عصر حجری به خطر بیفته.
‫ولی به این معنی نیست ‫که راه‌حل صلح‌طلبانه وجود نداره.
‫اگه نیزه و سنگاشون رو کنار بذارن
‫و تسلیم بشن،
‫مثل این مرد جوان که اینجاست،
‫اونوقت از صلح حرف می‌زنیم.
‫ببینیدش،
‫لباسای ما رو به تن کرده،
‫به زبان ما صحبت می‌کنه،
‫تو خون ناجی‌مان غسل داده شده.
‫اگر این چادرنشینان خشن ‫که در دشت‌ها پرسه می‌زنن
‫حاضر باشن کار این جوونک رو بکنن،
‫امید خیلی زیادی وجود داره
‫که ماموریتمون با صلح و صفا به پایان برسه.
‫اگر که نه،
‫اونا نویسندگان سرنوشت خود هستن.
‫چند ماه میشه از وقتی...
‫خوک‌دونی ندیدی؟
‫از اینجا به بعد خودت میری؟
‫همراهیم نمی‌کنی؟
‫کلیسا و دکتر سر راهت هست.
‫وایسا. جایزه چی میشه؟
‫گفتم که، تو قلمروی شایان‌ها کار دارم.
‫چهار ساعت دیگه هوا تاریک میشه، ‫باید راه بیفتم.
‫آقای بوهانن؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»