‫هی.
‫سلام.
‫پسر.
‫بخند.
‫جن‌یائو.
‫مامان و بابا دیگه تنهات نمی‌ذارن.
‫این دفعه، هر جا برم،
‫تو هم حتماً با خودم میارم.
‫بالاخره می‌تونیم ‫دوباره مثل یه خانواده کنار هم باشیم.
‫[قسمت ششم]
‫نظرت چیه؟
‫بهت خوش گذشت؟
‫جدی میگم.
‫اگه جای تو بودم،
‫تا جایی که می‌تونستم فرار می‌کردم.
‫بهتره دیگه هیچ‌وقت برنگردی.
‫وگرنه،
‫هر وقت ببینمت،
‫مثل دکترها،
‫بهت آمپول می‌زنم.
‫یه دونه، یه دونه،
‫تا وقتی که راضی بشی.
‫خوبه؟
‫شام توی آشپزخونه‌ست.
‫برای خودت غذا بکش.
‫یون‌چن.
‫یادت باشه، وقتی غذا خوردنت تموم شد، ‫یه قوری چای هم برای من دم کن.
‫باشه.
‫همین الان انجامش میدم.
‫مادربزرگ.
‫[دفترچه بانکی]
‫یون‌چن.
‫من تو رو می‌شناسم.
‫واقعاً.
‫تو رو بهتر از هر کس دیگه‌ای می‌شناسم.
‫می‌دونم،
‫روز به روز،
‫احساس می‌کنی دیگه طاقت نداری.
‫نمی‌تونی زندگی کردن با من ‫توی این خونه رو تحمل کنی.
‫برات رنج‌آور و غیر قابل‌تحمله، مگه نه؟
‫اشتباه می‌کنی!
‫توی این خونه،
‫کسی که بیشتر از همه رنج کشیده تو نبودی.
‫من بودم.
‫من بودم!
‫شبِ رفتنِ تائومینگ،
‫بهش قول دادم حسابی مراقبت باشم.
‫ولی هر چی بزرگتر میشی،
‫بیشتر شبیه اون زن میشی!
‫چه صدات،
‫چه حالت چهره‌ت،
‫یا نگاهی که بهم می‌کنی...
‫دقیقاً شبیه اونه.
‫هر بار که بهت نگاه می‌کنم،
‫یادم میاد...
‫که اون همه‌چی رو ازم گرفت.
‫چرا باید بچه‌ی یه قاتل رو بزرگ کنم؟
‫چرا باید بذارم زندگی کنی و منو عذاب بدی؟
‫حرف نزن.
‫خیلی ازت متنفرم.
‫ولی...
‫باید تظاهر کنم که دوستت دارم.
‫حرف نزن.
‫فکر می‌کنی
‫تنها کسی هستی
‫که می‌خواد از اینجا بره؟
‫بذار بهت بگم.
‫هیچ‌کس بیشتر از من نمی‌خواد از اینجا فرار کنه.
‫زندگی کردن با تو ‫منو از همه بدبخت‌تر می‌کنه.
‫باعث میشه بیشتر از هر کسی رنج بکشم.
‫خواهش می‌کنم! خفه شو!
‫حرف نزن!
‫باشه.
‫یون‌چن.
‫من...
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫تو الان تنها خانواده‌ی منی.
‫تنهام نذار، باشه؟
‫مثل تائومینگ نباش،
‫که منو تنها گذاشت و رفت.
‫می‌دونم واقعاً ازم متنفری.
‫ازت بدم میاد.
‫ولی لطفاً،
‫تو تنها خانواده‌ی منی.
‫لطفاً ترکم نکن.
‫قول بده همیشه...
‫همیشه پیشم می‌مونی، باشه؟
‫التماست می‌کنم.
‫- نه. ‫- یون‌چن.
‫- نه!
‫یون‌چن.
‫شیائو تونگ، من...
‫نمی‌دونم چرا اینجوری شد.
‫واقعاً نمی‌دونم چرا اینجوری شد.
‫راستش، برنامه اصلی من بعد از دبیرستان
‫این بود که از اینجا برم تایپه درس بخونم.
‫کی می‌دونست مادربزرگم ‫اینقدر از فرار کردنم عصبانی بشه...
‫که منو از مدرسه بیاره ببیرون،
‫و بگه منو می‌بره آمریکا؟
‫اگه الان نمی‌رفتم...
‫بعداً سخت‌تر می‌شد از چنگش فرار کرد.
‫برای همین...
‫برای همین توی چاییش قرص خواب ریختم.
‫یون‌چن.
‫قرص خواب از کجا آوردی؟
‫راستش، می‌رفتم پیش یه دکتر.
‫همیشه به‌خاطر مادربزرگ ‫احساس بدبختی می‌کردم.
‫از وقتی رفتیم مدرسه راهنمایی،
‫وضعیتم بدتر شده.
‫حتی نمی‌تونم درست بخوابم.
‫شیائو تونگ، باور کن.
‫واقعاً فقط می‌خوام از اینجا برم.
‫ولی نمی‌دونم...
‫نمی‌دونم چرا...
‫نمی‌دونم چرا دستم...
‫واقعاً نمی‌دونم چرا اینجوری شد.
‫واقعاً نمی‌دونم چرا.
‫نمی‌دونم.
‫واقعاً نمی‌دونم.
‫اشکال نداره.
‫همه‌چی درست میشه.
‫هی، پسر.
‫فکر می‌کنم این موتور ‫حداکثر ۱۲ هزار دلار تایوان می‌ارزه.
‫- نظرت چیه؟ ‫- نمی‌تونی بیشترش کنی؟
‫نمی‌تونم. ‫منم باید زندگی خودمو بچرخونم.
‫این چطوره؟
‫می‌تونی این موتور رو پیشم امانت بذاری. ‫ببینیم قیمتش بالاتر میره یا نه.
‫اینجوری خوبه؟
‫باشه. همون ۱۲ هزار دلار.
‫باشه، پس یه لحظه صبر کن. ‫برم قرارداد رو بیارم.
‫اتوبوس تایپه در حال حرکته.
‫مسافرهای تایپه، لطفاً سوار بشین.
‫اونجا بشینیم؟
‫وایسا. من بلیت می‌گیرم.
‫ببخشید.
‫دو تا بلیت برای اتوبوس بعدی می‌خوام.
‫هر دو تا هم بلیت دانش‌آموزی.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫چقدر میشه؟
‫میشه ۷۵۰ دلار تایوان.
‫۷۵۰ دلار.
‫ممنون.
‫[تماس از طرف مادربزرگ]
‫واقعاً نمی‌خوای جواب بدی؟
‫نیازی نیست.
‫اگه هنوز می‌تونه بهم زنگ بزنه ‫و پیام بده که برگردم خونه،
‫حتماً حالش خوبه.
‫خیلی خب.
‫فعلاً زیاد فکر نکن.
‫آخر هفته‌ست.
‫بیا فکر کنیم یه سفره.
‫بلیت‌ها رو گرفتم.
‫کجا می‌ریم؟
‫چون گفتی هر جا باشه برات فرقی نداره ‫به شرطی که زود بریم،
‫و چون منم چیزی توی ذهنم نبود، ‫بلیت اتوبوس بعدی رو گرفتم.
‫به کائوسیونگ.
‫هی، لی جن‌یائو.
‫اون چیه داره اونجا پرواز می‌کنه؟
‫پروانه‌ست؟
‫[ایستگاه تایپه]
‫با اینکه شبیه پروانه‌ست،
‫ولی پروانه نیست.
‫شب‌پره ست.
‫درسته.
‫الان شبه.
‫هی، لی جن‌یائو.
‫تا حالا فکر کردی ‫چرا شب‌پره‌ها رو فقط شب می‌بینیم
‫ولی پروانه‌ها رو نه؟
‫چون شب‌پره‌ها حشره‌های شبگردن.
‫با استفاده از ماه راهشونو پیدا می‌کنن.
‫ولی نورهای مدرن ‫از ماه بهشون نزدیکتره.
‫برای همین نورها رو با ماه اشتباه می‌گیرن
‫و همین‌جوری به سمت نور پرواز می‌کنن.
‫فکر می‌کنن تا وقتی به سمت نور پرواز کنن،
‫می‌تونن از اینجا فرار کنن
‫و به یه جای دورتر برسن.
‫ولی نمی‌دونن
‫هر چقدر هم تلاش کنن،
‫فقط دارن دور خودشون می‌چرخن
‫و هیچ‌وقت نمی‌تونن فرار کنن.
‫پروانه‌ها فرق دارن.
‫فقط زیر آفتاب پیداشون میشه.
‫برای اینکه به جایی که می‌خوان برن،
‫همیشه توی باد می‌چرخن.
‫یکی فقط زیر آفتاب می‌چرخه،
‫در حالی که اون یکی ‫هیچ‌وقت خورشید رو ندیده.
‫برای همین مهم نیست چقدر شبیه همدیگه‌ان،
‫هیچ‌وقت باهم اشتباهشون نمی‌گیری.
‫چون پروانه‌ها و شب‌پره‌ها
‫هیچ‌وقت نمی‌تونن همزمان یه جا باشن.
‫کی گفته یه شب‌پره ‫نمی‌تونه با یه پروانه باشه؟
‫نگاه کن.
‫مگه الان کنار هم نیستن؟
‫جیانگ شیائو تونگ.
‫چرا...
‫تو چرا اینجایی؟
‫[شیر سویای یونگ‌هه] ‫[صبحانه، اسنک آخر شب]
‫شماها چرا اومدین تایپه؟
‫من تازگی‌ به‌خاطر تمرین باله ‫یه کم تحت فشار بودم،
‫برای همین یون‌چن رو دعوت کردم یه سفر بریم.
‫قرار بود بریم کائوسیونگ،
‫ولی یون‌چن گفت هیچ‌وقت تایپه نبوده،
‫پس تصمیم گرفتیم بیایم تایپه.
‫تو اول بخور.
‫ممنون.
‫تو چی؟
‫تو چرا تایپه‌ای؟
‫چون...
‫چون نمی‌تونست پول رو پس بده،
‫مامانم عجله‌ای وسایلشو جمع کرد
‫و با اون عوضی فرار کردن.
‫تو که فرار نکردی؟
‫آره. میشه گفت همینطوره.
‫به هر حال، الان نمی‌تونم برم خونه،
‫و نمی‌دونم کجا برم.
‫خب پس برنامه‌ت چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫خدایا.
‫این قیافه‌های غمگین چیه؟
‫ما به‌ندرت دور هم جمع میشیم. ‫شاد باشین، باشه؟
‫امروز دیگه زیاد فکر نکنین. ‫همه‌چی رو بسپارین به من.
‫[غرفه‌ی عکس‌برگردان]
‫- این یکی. ‫- باشه.
‫- کدوم رو می‌خوای؟ ‫- این. آماده‌ای؟
‫جاهامون رو عوض کنیم.
‫هی، لی جن‌یائو.
‫لی جن‌یائو، بیا عکس بگیریم.
‫عجله کن. بیا تو.
‫زود باش!
‫کدوم یکی رو انتخاب کنیم؟
‫همین خوبه.
‫آماده‌این؟
‫یک، دو، سه.
‫این برای تو.
‫لای یون‌چن.
‫چرا فرار کردی؟
‫نخواستی یه عکس دیگه بگیری.
‫می‌تونستیم هر سه تامون با هم ‫عکس داشته باشیم. حیف شد.
‫حالا که تایپه‌ایم، ‫دیگه کجا بریم؟
‫بازار شبانه شیلین یا گونگوان؟
‫می‌تونیم بریم لب دریا؟
‫لای یون‌چن.
‫کی میاد اینجا که دریا ببینه؟ ‫مگه توی تایچونگ به اندازه کافی ندیدی؟
‫من هیچ‌وقت ندیدم.
‫تو هیچ‌وقت دریا رو ندیدی؟
‫مگه میشه؟ بچگی چی؟
‫خب، می‌دونی که خانواده من ‫چقدر سخت‌گیرن.
‫مامان‌بزرگم خوشش نمیاد ‫این‌ور اون‌ور پرسه بزنم.
‫و وقتی میره بیرون، ‫خیلی کم منو با خودش می‌بره.
‫پس...
‫اشکالی نداره.
‫فراموش کن چی گفتم.
‫باشه. بیا بریم دریا رو ببینیم.
‫اگه این چیزیه که می‌خوای، انجامش می‌دیم.
‫- شیائو تونگ. ‫- بله؟
‫بعد از فارغ‌التحصیلی ‫می‌خوای کجا درس بخونی؟
‫معلم مدام بهم پیشنهاد می‌داد که ‫دانشگاه‌های خارج از کشور رو امتحان کنم.
‫ولی ما خانواده پولداری نیستیم.
‫مهم‌تر از اون،
‫نمی‌خوام برای هزینه دانشگاهم ‫به پدر و مادرم متکی باشم.
‫برای همین احتمالاً سعی می‌کنم ‫یه دانشگاه توی تایپه قبول بشم.
‫تازه، خیلی از گروه‌های باله که دوست دارم ‫توی تایپه هستن.
‫اگه بتونم یه دانشگاه توی تایپه قبول بشم، ‫شاید بتونم برای اونا آزمون بدم.
‫تو واقعاً باله رو دوست داری.
‫می‌خوای توی آینده ‫یه بالرین حرفه‌ای بشی؟
‫توی آینده؟
‫خودم هم نمی‌دونم.
‫ولی از پنج سالگی باله رو شروع کردم ‫و از اون موقع تا حالا انجامش دادم.
‫باله الان برام مثل یه تیکه از وجودمه.
‫اگه باله نباشه،
‫مطمئن نیستم دیگه چیکار می‌تونم بکنم.
‫من مثل تو نیستم.
‫تو نمره‌هات خوبه ‫و توی مدرسه عالی هستی.
‫من فقط باله بلدم.
‫ولی بهش فکر کردم.
‫اگه بتونم عضو بهترین گروه دنیا بشم،
‫و برای همه اجرا کنم،
‫خودش خیلی خوبه.
‫می‌تونی انجامش بدی.
‫تو چی؟
‫تو می‌خوای چیکار کنی؟
‫هیچ‌وقت بهش فکر نکردم.
‫همیشه مادربزرگم ‫برای آینده‌م برنامه‌ریزی کرده.
‫به خودم اجازه نمیده حرفی بزنم.
‫از بچگی،
‫هر وقت باید درباره آینده‌م انشاء می‌نوشتم،
‫مغزم خالی می‌شد.
‫تنها چیزی که می‌تونستم بهش فکر کنم ‫این بود که...
‫«کاش می‌تونستم از اون خونه برم.»
‫دریاست.
‫درسته.
‫خیلی آبی و زیباست، مگه نه؟
‫از نزدیک باشکوه‌تره.
‫بیا بریم.
‫لی جن‌یائو!
‫زود باش، بیا اینجا! عجله کن!
‫امتحان کن.
‫ببر بالا.
‫چه‌جوری ببرمش بالا؟
‫یه بار دیگه.
‫بالا.
‫هی، لی جن‌یائو!
‫عجله کن!
‫برو توی دریا!
‫بازم بیایم اینجا، باشه؟
‫جدی میگم.
‫هر سه تامون باید دفعه‌ی بعد ‫دوباره بیایم اینجا.
‫حتماً.
‫دفعه‌ی بعد.
‫هر سه تامون دوباره میایم اینجا.
‫حتماً، دفعه‌ی بعد زودتر میایم.
‫پس قبوله.
‫زیرش نزنین!
‫بفرمایید. یکی برای هر کدوم. بگیر.
‫ممنون.
‫برنامه امشبمون توی تایپه چیه؟ ‫کجا بمونیم؟
‫شیائو تونگ.
‫تو برو خونه. ‫نیازی نیست پیش من بمونی.
‫اگه من برم خونه، تو چیکار می‌کنی؟
‫بعد از فرار از اون خونه ‫دیگه نمی‌خوام برگردم.
‫به هر حال نمی‌تونم.
‫اگه برگردم،
‫مادربزرگم بهم رحم نمی‌کنه.
‫چطوره با پدر و مادرم حرف بزنم؟ ‫اگه بفهمن چه‌جوری باهات رفتار می‌کنه...
‫می‌دونم کجا می‌خوام میرم.
‫یا بهتره بگم،
‫لحظه‌ای که فرار کردم،
‫می‌دونستم کجا می‌خوام برم.
‫همیشه می‌خواستم...
‫جواب یه چیزی رو بفهمم.
‫متأسفم. ما اینجا نوشیدنی می‌فروشیم.
‫ورود دانش‌آموزها ممنوعه.
‫منو یادت نمیاد؟
‫من...
‫من لای یون‌چن هستم.
‫من...
‫چرا منو اونجا تنها گذاشتی؟
‫چرا نیومدی دنبالم؟
‫ببخشید.
‫می‌دونی...
‫می‌دونی
‫چقدر دلم برات تنگ شده بود؟
‫ببخشید.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم. چرا می‌پرسی؟
‫لای یون‌چن برگشته پیش مادرش.
‫احتمالاً دیگه زیاد همدیگه رو نمی‌بینین.
‫ناراحت نیستی؟
‫چیزی که یون‌چن می‌خواد
‫اینه که پیش مادرش بمونه.
‫خیلی براش خوشحالم.
‫چرا باید ناراحت باشم؟
‫قضیه خیلی ساده‌ست.
‫با اینکه دلم براش تنگ میشه
‫و اگه پیشم نباشه ‫خیلی احساس تنهایی می‌کنم،
‫ولی بیشتر از همه، ‫می‌خوام اون خوشحال باشه.
‫نمی‌خوام دیگه گریه‌هاش رو ببینم.
‫اون بهترین دوستمه،
‫پس آرزو می‌کنم بتونه شاد باشه.
‫تازه، اشتباه می‌کنی.
‫کی گفته من و یون‌چن ‫نمی‌تونیم همدیگه رو زیاد ببینیم؟
‫وقتی توی یه دانشگاه توی تایپه قبول بشم،
‫می‌تونیم مثل قبل ‫هر روز همدیگه رو ببینیم.
‫برای همین باید سخت‌تر تلاش کنم ‫و باله‌مو بهتر کنم.
‫چه خوش موقع.
‫توی این لحظه،
‫یهو احساس می‌کنم
‫شاید زندگیم اونقدرا هم بد نباشه.
‫شاید بتونم یه فرصت دیگه بهش بدم.
‫و این بار،
‫شاید اوضاع فرق کنه.
‫واقعاً نمی‌خوای باهام برگردی؟
‫نه.
‫نمی‌خوام برگردم.
‫جیانگ شیائو تونگ، نگران من نباش.
‫قبلاً گیج بودم.
‫حتی بعد از اینکه اومدم تایپه ‫یه کم نگران بودم.
‫ولی بعد از امروز...
‫فکر کنم...
‫بعضی چیزا رو فهمیدم.
‫برای اولین بار فهمیدم
‫می‌خوام توی آینده چیکار کنم.
‫پس دیگه،
‫نمی‌خوام برگردم اونجا.
‫جایی که حتی پدر و مادرم هم ‫نمی‌خوان اونجا باشم،
‫نمیشه اسمشو خونه گذاشت.
‫پس...
‫می‌خوام یه کار پیدا کنم
‫و سعی کنم همین‌جا بمونم.
‫و از امروز به بعد، هر روز،
‫می‌خوام...
‫برای خودم زندگی کنم.
‫عالیه.
‫برات خوشحالم.
‫ولی دلم هم برات تنگ میشه.
‫این یعنی دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم؟
‫مسافرهایی که می‌خوان سوار بشن، ‫لطفاً عجله کنن.
‫اتوبوس داره حرکت می‌کنه.
‫الان سوار میشم.
‫اجرای آخر ترم کلاسمون آخرای ماه می هست.
‫اگه دعوتت کنم میای؟
‫اشکالی نداره.
‫با این وضعی که پیش اومده، ‫چطوری می‌تونی بیای نمایش من؟
‫بهش فکر نکرده بودم.
‫فراموش کن چی گفتم.
‫راننده نمی‌تونه منتظر من بمونه. باید برم.
‫لی جن‌یائو.
‫خداحافظ.
‫جیانگ شیائو تونگ رو دوست داری؟
‫ترسو.
‫حتی جرئت نمی‌کنی بهش بگی دوستش داری.
‫مثل من نباش.
‫وقتی بالاخره جرئت پیدا کردم ‫که بهش بگم دوستش دارم،
‫عاشق یکی دیگه شده بود.
‫بهم اعتماد کن.
‫وقتی اینجوری بشه پشیمون میشی.
‫جیانگ شیائو تونگ!
‫میام!
‫حتماً برای اجرات میام!
‫لی جن‌یائو!
‫منتظرت می‌مونم.
‫باید بیای.
‫وگرنه دیگه هیچ‌وقت باهات حرف نمی‌زنم.
‫خانم چو، ببخشید. یه سوال دارم. ‫[سال ۲۰۲۳]
‫دختری رو که توی عکس ‫کنار لی جن‌یائوئه می‌شناسید؟
‫اونا رو نمی‌شناسم.
‫خب،
‫اشکال نداره اگه دختره رو نمی‌شناسین.
‫ولی مگه لی جن‌یائو توی کلاس شما نبود؟
‫گفتم که، من اونا رو نمی‌شناسم!
‫باید برای کلاسم آماده بشم. باید برم.
‫خانم چو.
‫فوراً از اینجا برو!
‫صبر کنین.
‫مگه اون دانش‌آموز شما نبود؟
‫مگه لی جن‌یائو دانش‌آموز شما نبود؟
‫لعنتی.
‫متأسفم.
‫خانم چو رو سرزنش نکن.
‫چی؟
‫هیچ معلمی نمی‌خواد دانش‌آموزش مجرم بشه.
‫وقتی لی جن‌یائو دستگیر شد،
‫خبرنگارها مدرسه رو با سوال‌هاشون ‫بمبارون کردن.
‫خانم چو هم خیلی سختی کشید.
‫مدام تعقیبش می‌کردن.
‫هی، ببخشید. ‫می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‫خب، وقتی که لی جن‌یائو اینجا درس می‌خوند،
‫شما همین‌جا تدریس می‌کردین؟
‫- آره. ‫- واقعاً؟ خوبه.
‫می‌تونم بپرسم
‫این دختر رو می‌شناسین؟
‫اینجا دانش‌آموز بود؟
‫می‌شناسمش.
‫اون موقع بهترین دانش‌آموز کلاس من بود.
‫اسمش جیانگ شیائو تونگ بود. ‫خیلی خوب باله کار می‌کرد.
‫- جیانگ شیائو تونگ. ‫- هنوزم گاهی اوقات به یادش می‌افتم.
‫می‌تونم بپرسم ‫الان چه‌جوری می‌تونم باهاش در تماس باشم؟
‫چند تا سوال ازش دارم.
‫نه اینکه نخوام کمک کنم،
‫فقط...
‫خب،
‫با اینکه مدرسه ما رو ‫از صحبت در مورد این موضوع منع کرده بود،
‫ولی همه می‌گفتن
‫شیائو تونگ یهو غیبش زده،
‫چون...
‫خودکشی کرده.
‫اگه من جاش بودم،
‫یه دختر جوون با آینده‌ای روشن ‫که اون همه سختی کشید،
‫احتمالاً منم همین کارو می‌کردم.
‫پین‌یو؟
‫چرا توی این بارون شدید بدون چتر اومدی؟
‫امروز جیانگ شیائو تونگ رو دیدم.
‫خیلی چیزا درباره شماها بهم نشون داد.
‫وقتی شما دو تا همدیگه رو دیدین،
‫اسمت شن مو نبود، درسته؟
‫لای یون‌چن بود.
‫چطور...
‫چطور می‌دونی...
‫خواهر.
‫با من صادق باش.
‫جیانگ شیائو تونگ...
‫[بالرین با استعداد دبیرستان] ‫[در برابر شش نفر]
‫عالیه!
‫عجله کن!
‫ازش فیلم بگیر.
‫یه نمای نزدیک بگیر.
‫عالیه!
‫عجله کن!
‫نزدیک‌تر!
‫از صورتش فیلم بگیر!
‫[بالرین با استعداد دبیرستان] ‫[در برابر شش نفر]