‫[سال ۲۰۰۷]
‫لی جن‌یائو.
‫نگران نباش. ‫ما اینجاییم که کمکت کنیم.
‫بگو این زخم‌ها رو چطوری برداشتی؟
‫چه‌طور جرئت کردی این کار رو بکنی؟
‫لعنتی!
‫جن‌یائو! به حرفم گوش بده!
‫نه!
‫برو داخل!
‫لی جن‌یائو، وقت تلف نکن.
‫به مشاور مدرسه بگو دیگه.
‫زخم‌های صورتت کار همکلاسی‌هاست،
‫یا بیرون از مدرسه به مشکل خوردی؟
‫اگه هفته دیگه بابات بازم پیداش نشه،
‫ما برمی‌گردیم.
‫اون موقع،
‫دیگه اینقدر مؤدب نیستیم.
‫فهمیدی؟
‫برگشتی.
‫به چی نگاه می‌کنی؟ ها؟
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫اون که کاری نکرده. ‫داد و بیداد راه ننداز.
‫جن‌یائو، برو درستو بخون...
‫گم شو! داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫نه!
‫- به چی نگاه می‌کنی؟ ‫- این کارو نکن!
‫نه! نکن!
‫لعنت بهت! لعنتی!
‫لعنتی!
‫از روی موتور افتادم و زخمی شدم.
‫چی؟ از روی موتور افتادی؟
‫آره.
‫زودتر نگفتم چون گواهینامه ندارم،
‫برای همین ترسیدم جریمه بشم یا تنبیه‌م کنن.
‫کافیه؟
‫حالا می‌تونم برگردم سر کلاس؟
‫لی جن‌یائو،
‫لطفاً به ما اعتماد کن، ‫ما همیشه پشت دانش‌آموزهامون هستیم.
‫پس هر اتفاقی در آینده افتاد،
‫اگه کمک خواستی می‌تونی بیای پیش من.
‫می‌خوام برم هات‌پات تند بخورم.
‫این که نشد شیرینی!
‫بیا کیک بگیریم.
‫آدم با هات‌پات تند جوش می‌زنه.
‫- بیا هات‌پات تند بگیریم. ‫- آره.
‫من یوتیاو هم می‌خوام.
‫- من میرم بالا. خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫[اگر خورشید را ندیده بودم] ‫[قسمت دوم]
‫این برای توئه.
‫بگیرش.
‫شکمت از گرسنگی غار و غور کرد.
‫بخورش.
چرا خودت نمی‌خوریش؟
‫من کلاس نمایش دارم.
‫همه‌مون باید حواسمون به وزنمون باشه ‫تا برای اجرا آماده باشیم.
‫فکر کنم دارم زیادی سنگین میشم.
‫ولی مامانم بازم برام ‫ناهارهای مفصل آماده می‌کنه.
‫ولی تو که خیلی سنگین به نظر نمیای.
‫البته که نمیام.
‫نگفتم زیادی سنگینم، ‫فقط گفتم دارم میشم.
‫هی.
‫فقط فرض کن می‌خوام وزن کم کنم ‫ولی نمی‌خوام غذا هدر بره.
‫ناهار منو تموم کن.
‫ای بابا. یه دونه رون مرغ.
‫چیه؟ زود باش بخور.
‫تو از من گرسنه‌تر به نظر میای. ‫چرا ناهارتو دادی به من؟
‫دیگه نمی‌تونم بیشتر بخورم.
‫تازه، اینجوری دزدکی رفتن برای خرید ناهار، ‫خلاف مقررات مدرسه هست.
‫اگه گیر نیفتم که نیست.
‫- آقا. ‫- بله؟
‫- یه بنتوی ماهیچه. ‫- یه بنتوی ماهیچه، باشه.
‫هی، من ماهیچه نمی‌خوام.
‫رون مرغ می‌خوام.
‫- آقا. ‫- بله؟
‫- به‌جاش رون مرغ بده. ‫- مشکلی نیست.
‫ممنون.
‫اون مربی نظامیه. بیا بریم.
‫چرا ناهارت رو تموم نکردی؟ ‫آروم غذا می‌خوری.
‫چون تو سریع خوردی.
‫گفتی می‌خوای وزن کم کنی،
‫ولی یه بنتوی رون مرغ رو ‫چند دقیقه‌ای تموم کردی.
‫باید چیکار کنم؟
‫فقط سه روز بعد از شروع رژیم
‫یه بنتوی کامل خوردم.
‫وای، نه!
‫فردا توی وزن‌کشی رد میشم.
‫نباید در مورد چیزی که الان دیدی ‫یه کلمه حرف بزنی.
‫منظورت رد شدن توی کم کردن وزنه
‫یا قورت دادن بنتوی مرغ توی سه دقیقه؟
‫هر دو! یه کلمه حرف بزنی کارت تمومه.
‫امروز بعدازظهر تمرین دارم. ‫باید برگردم سر کلاس.
‫خداحافظ.
‫لی جن‌یائو.
‫باشه، فهمیدم.
‫اسم من چیانگ شیائو تونگه. ‫فردا ظهر اینجا میای، درسته؟
‫فردا هم ناهارمو بهت میدم.
‫خداحافظ.
‫[غذاهای دریایی اقیانوس اژدها]
‫فقط سه روز بعد از شروع رژیم
‫یه بنتوی کامل خوردم.
‫وای، نه!
‫جن‌یائو.
‫خوبی؟
‫چرا می‌خندی؟
‫هیچی.
‫مشتری‌ها رفتن؟ ‫من تمیز می‌کنم.
‫هی، بیا.
‫بیا. حقوق این ماهت.
‫این ماه خیلی سخت کار کردی.
‫اینم ۲۰۰۰ دلار اضافه.
‫بگیرش.
‫ممنون.
‫[دبیرستان یی‌نو]
‫کلی منتظرت موندم. بیا بریم.
‫نترس.
‫بریم.
‫برو تو.
‫بچه.
‫تعطیل شدی، هان؟
‫داری میری خونه؟
‫ما می‌رسونیمت،
‫تا یه سلامی هم به بابات بکنیم.
‫اون خیلی وقته نیومده خونه.
‫نمی‌دونم کجاست. ‫نمی‌خوام بدونم.
‫دیگه سراغ من نیا.
‫اگه بابات خونه نبوده،
‫این زخم صورتت رو چطوری برداشتی؟
‫واقعاً بدشانسی که ‫همچین بابای وحشی‌ای داری.
‫چیه؟
‫نفس کشیدن خیلی دردناکه؟
‫قبلاً وقتی تمام بدهی‌ها رو جمع نمی‌کردم، ‫رئیسم این‌طوری کتکم می‌زد.
‫نترس. چند دقیقه دیگه خوب میشی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫رک و راست باهات حرف می‌زنم.
‫من بیشتر از ده ساله ‫که بدهی جمع می‌کنم، رفیق.
‫وحشی‌های زیادی مثل بابات دیدم.
‫با یه بابایی مثل اون،
‫اصلاً مهم نیست چقدر سخت کار کنی.
‫هیچ‌وقت به جایی نمی‌رسی.
‫پول امروز
‫به جای سود بدهی بابات برای این هفته.
‫اگه بابات هفته دیگه پیداش نشه،
‫فکر کنم دیگه اهمیتی ندیم.
‫از اون به بعد میام سراغ خودت.
‫بچه!
‫نظرت چیه؟
‫مامان، چیزی نگو. با من بیا.
‫جن‌یائو.
‫جن‌یائو، چی شده؟ چیه…
‫- هی، شما... ‫- مامان، آروم باش.
‫چه غلطی می‌کنی؟ لعنتی!
‫پول رو میدی یا نه؟
‫گوش کن.
‫نه، این کارو نکن.
‫مامان!
‫اونو فراموشش کن.
‫منظورت از «فراموشش کن» چیه؟ ‫اون باباته!
‫مامان.
‫ولم کن، لی جن‌یائو!
‫چشماتو باز کن!
‫نمی‌دونی چطوری باهامون رفتار می‌کنه؟
‫لیاقت نداره بابای من باشه.
‫اونه که کلی بدهی بالا آورده.
‫ما چرا باید عذاب بکشیم؟ ‫به این فکر کردی؟
‫تا کی می‌خواستی قایم بشی؟
‫پول ما رو بده.
‫نگران نباش، باشه؟
‫من باهاشون حرف زدم.
‫از الان به بعد برای پول میرن سراغ اون، ‫دست از سر ما برمی‌دارن.
‫مامان،
‫بالاخره از دستش راحت شدیم.
‫پس
‫تو بودی که لوش دادی؟
‫حقش بود.
‫اون باباته!
‫اون باباته، مهم نیست چی باشه!
‫دل مرغ، باشه.
‫- و دو تا ذرت، خیلی‌خب. ‫- کدوها خوبن.
‫- امتحانشون کن. خوبن. ‫- درسته.
‫پس لطفاً چند تا کدو.
‫حتماً. کدوها سالم‌ان.
‫- یه کم فلفل دلمه‌ای سبز. ‫- باشه. فلفل دلمه‌ای سبز عالیه.
‫مسخره‌بازی در نیار. ‫بدش به من.
‫- مشتری‌ها منتظرن. ‫- باشه.
‫تقصیر من بود.
‫متاسفم.
‫دل مرغ کبابیمون خیلی خوبه.
‫- می‌خواین؟ ‫- حتماً.
‫ببخشید که منتظر موندین. ‫۱۰۰ دلار میشه.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫بازم بیاین. خداحافظ.
‫بدون فلفل سفارش دادی، درسته؟
‫- آره، بدون فلفل. ‫- باشه، بدون فلفل.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫لی جن‌یائو.
‫برو گم شو!
‫لعنتی! دیوونه شدی؟
‫من چیکار کردم؟ ‫چرا داری این کارو باهام می‌کنی؟
‫به این زودی یادت رفت؟
‫در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫لطفاً بذار برم.
‫من هیچ‌وقت...
‫[سال ۲۰۲۳]
‫یو کجاست؟ مرخصی گرفته؟
‫نمی‌دونم. هیچی نگفت.
‫نه توی گروه چت پیام داده ‫نه جواب تلفنشو میده.
‫لعنتی. چش شده؟
‫خانم، حالتون خوبه؟
‫پین‌یو.
‫خوبی؟ چی شده؟
‫شما خانواده‌ی خانم چو هستین؟
‫آره، هستم.
‫بهمون گزارش رسید که ‫کنار سکو وایساده،
‫و گیج به نظر میاد.
‫متوجه شدیم یه کم عدم تعادل روحی داره،
‫پس برای احتیاط ‫با خانواده‌ش تماس گرفتیم که بیان دنبالش.
‫[تعطیل است]
‫دیروز وقتی داشتیم ‫تلفنی حرف می‌زدیم قطع کردی.
‫دوباره زنگ زدم ولی جواب ندادی، ‫برای همین اومدم خونه ات دنبالت.
‫مدیر ساختمون گفت ‫دیده که گیج رفتی بیرون.
‫مشکلت چیه؟
‫اگه بگم
‫یه روح منو تسخیر کرده، باور می‌کنی؟
‫روح تسخیرت کرده؟
‫اصلاً یادم نمیاد چرا رفتم کنار سکو.
‫فقط یادمه
‫وسط مکالمه‌مون بودم.
‫هی، خواهر.
‫گوش کن.
‫فکر کنم امشب دوباره اون دختر رو دیدم.
‫دنبال من می‌گردی؟
‫به رادیو رایزینگ خوش اومدین.
‫دارین به «زندگی جدید با موسیقی کلاسیک» ‫گوش می‌دین.
‫بذارین موسیقی کلاسیک ‫وارد زندگیتون بشه.
‫شاید نتونم با چشمام ‫دنیا رو واضح ببینم.
‫ولی معنیش این نیست که ‫نمی‌تونم زیبایی دنیا رو بشنوم.
‫خوش اومدین.
‫بذارین از طریق موسیقی و صدای خودم ‫باهاتون ارتباط برقرار کنم.
‫عصرتون بخیر، دوستان.
‫اولین قطعه‌ای که ‫دوست دارم امروز بهتون معرفی کنم،
‫«مهتاب» اثر دبوسیه.
‫که یکی از قطعات کلاسیک موردعلاقه منم هست.
‫بعداً در مورد ریشه‌ی این قطعه
‫و دلیل اینکه چرا دوستش دارم توضیح میدم.
‫همه‌مون می‌دونیم که
‫چیزای زیادی توی زندگی نیست ‫که واقعاً ما رو خوشحال کنه.
‫ما هم معمولاً سعی می‌کنیم ‫به نیمه پر لیوان نگاه کنیم،
‫تا از اون شادی کمیاب محافظت کنیم،
‫و توی ذهنمون نگهش داریم.
‫تازگی، با چیزی مواجه شدم که باعث شد بفهمم
‫بیشتر اوقات احساس ناراحتی می‌کنیم، ‫شاید چون...
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌خواین فیلم رو از کدوم قسمت شروع کنیم؟
‫تقریباً بعد از ده و نیم دیروز.
‫همینه.
‫داشتی گریه می‌کردی؟
‫اون من نبودم.
‫اون بود.
‫[بی‌رحم‌ترین قاتل زنجیره‌ای تاریخ تایوان]
‫[مادر اویانگ تی اولین کسی بود] ‫[که صحنه جرم را کشف کرد]
‫[لی جن‌یائو]
‫[حکم اعدام لی جن‌یائو، قاتل بارانی]
‫چرا اون لی جن‌یائو رو جستجو کرده؟
‫رابطه‌شون چیه؟
‫اگه بدن منو تسخیر نکرده بود ‫تا منو وادار به خودکشی کنه،
‫پس چی می‌خواست؟
‫می‌خواست یه جایی بره.
‫می‌خواست اونو پیدا کنه.
‫پین‌یو.
‫چرا می‌خواست اونو پیدا کنه؟ ‫اسمی از اون دختر توی تحقیقاتم نیست.
‫ولی لی جن‌یائو کلی آدم کشته.
‫هنوز قربانی‌هایی هستن که پیدا نشدن؟
‫- پین‌یو. ‫- پس...
‫اون می‌خواست از طریق من ‫ازش انتقام بگیره.
‫چو پین‌یو.
‫چیزی نیست. ‫چرا اول یه استراحت نمی‌کنی؟
‫خسته‌ای، مگه نه؟
‫به این فکر کردی که فشار روانی بیش از حد
‫از دست و پنجه نرم کردن با ‫یه قاتل بی‌رحم توی محل کار،
‫اسباب‌کشی تازه‌ت،
‫و شایعه‌های ترسناکی که شنیدی
‫ممکنه باعث توهم بشن؟
‫این برات خوب نیست.
‫اول برگرد پیش من زندگی کن.
‫بهت گفتم، اونا توهم نبودن.
‫من هیچ‌وقت توی خواب راه نرفتم.
‫می‌دونم اون من نبودم.
‫- تاوی. ‫- هی، چو پین‌یو، هنوز خوابی؟
‫مصاحبه امروز رو فراموش کردی؟
‫جواب تماس‌ها و پیام‌هامو ندادی. ‫داشتی چیکار می‌کردی؟
‫ببخشید. امروز یه مشکلی پیش اومد.
‫همین الان خودمو می‌رسونم.
‫خیلی خب. سریع باش.
‫یادم رفته بود امروز کار دارم.
‫میرم لباس عوض کنم.
‫خواهر.
‫ممنون که اومدی دنبالم.
‫بازم نگرانت کردم.
‫متاسفم.
‫اشکالی نداره.
‫برو لباستو عوض کن و برو سر کار.
‫اگه این قتل‌ها رو بر اساس زمانی که ‫لی جن‌یائو مرتکب شده بررسی کنین،
‫به جای زمانی که جسدها پیدا شدن،
‫متوجه میشین که
‫قتل اول بیشتر شبیه یه جنایت تکانشی بوده.
‫صحنه‌ی جرم نشونه‌هایی از ‫یه تمیزکاری عجولانه داشت.
‫و با جسد شتاب‌زده رفتار شده بود.
‫ممنون.
‫توی قتل‌های بعدی،
‫میشه فهمید به آدم دیگه‌ای تبدیل شده.
‫شروع کرده با دقت بیشتری عمل کردن.
‫کشتارها رو ماهرانه‌تر انجام داده.
‫صحنه‌های جرم با دقت بیشتری تمیز شدن.
‫ما به سختی تونستیم
ردی از اون ‫توی صحنه‌های جرم پیدا کنیم.
‫همونطور که به کشتار ادامه می‌داد،
‫بی‌رحم‌تر می‌شد.
‫همون‌طور که توی قتل لین منگ‌هونگ،
‫لی جن‌یائو خودش گفت
‫که بعد از کشتن لین منگ‌هونگ، ‫نودل‌هایی که لین درست کرده بود رو خورد.
‫می‌تونین تصور کنین چقدر باید بی‌رحم باشه
‫که بتونه توی صحنه قتل غذا بخوره.
‫فکر کنین یه نفر باید چقدر نسبت به کشتن ‫بی‌تفاوت باشه که این کار رو بکنه.
‫افسر لائو.
‫بر اساس چیزی که توی اخبار خوندم
‫زمان قتل چانگ اِن‌یا،
‫لی جن‌یائو یه چیزی رو توی صحنه آتیش زده، ‫ولی خبر نگفت چی بوده.
‫کنجکاوم بدونم می‌تونین بهمون بگین
‫اون مدرک مجرمانه‌ای رو آتیش زده؟
‫نه.
‫چیزی که لی جن‌یائو آتیش زد
‫چند تا عکسی بود ‫که از خونه چانگ ان‌یا برداشته بود
‫و یه تیکه
‫لباس باله.
‫قربان، برام سواله،
‫به نظر شخصی خودتون،
‫چیزی هست که لی جن‌یائو رو ‫به عنوان یه قاتل، خاص کنه؟
‫یه چیزی هست.
‫همه مجرم‌ها، ‫حتی اونایی که خودشونو معرفی می‌کنن،
‫تمام تلاششون رو می‌کنن تا توی اعترافاتشون ‫از کنار قسمت‌های کلیدی بگذرن.
‫ولی لی جن‌یائو
‫از تمام مجرم‌هایی که دیدم ‫بیشتر همکاری کرده.
‫از روش‌های استفاده شده ‫تا زمان‌بندی و مکان‌ها،
‫تا نحوه‌ی دفن جسدها، ‫در مورد همه چی صادق بود.
‫ولی نمی‌فهمم چرا ‫حاضر نبود در مورد یه چیز حرف بزنه.
‫چه چیزی؟
‫انگیزه‌ش.
‫از نظر قانونی، ‫دیگه مهم نیست اون ۹ نفر رو کشته یا ۱۰ نفر.
‫ولی به این سادگی حاضر نمیشه بگه ‫چرا باید این همه آدم رو می‌کشت،
‫و چطوری اونا رو هدف قرار داده.
‫برای همینه که احساس می‌کنم
‫کاری که کرده ‫برای مخفی کردن یه جور راز بوده.
‫درست مثل آدمایی که کلی دروغ میگن
‫تا یه چیزی رو پنهان کنن.
‫باشه.
‫من مطالب مصاحبه با افسر لائو رو ‫تنظیم می‌کنم
‫و براتون می‌فرستم. ‫باشه.
‫خانم.
‫نه.
‫تو لباس فرم پوشیدی، ‫پس باید از من جوون‌تر باشی.
‫ولی شاید این درست نباشه.
‫بیخیال.
‫دختر خانم.
‫فقط می‌خوام بدونی،
‫با اینکه از دو دنیای متفاوت هستیم، ‫من همیشه بهت احترام گذاشتم.
‫می‌دونم تو اول رسیدی ‫و شاید من مزاحمت شده باشم،
‫ولی پول اجاره و رهن دو ماه رو دادم.
‫نمی‌تونی ازم بخوای اثاث‌کشی کنم.
‫وقتی یه جای جدید پیدا کنم میرم.
‫ولی تا اون موقع،
‫لطفاً یه فرصت بهم بده.
‫می‌دونم از دو تا دنیای متفاوت هستیم.
‫حتی اگه بهت ظلم شده، ‫نباید سر من خالی کنی.
‫کار خوبی نیست که ‫هر وقت دلت می‌خواد منو تسخیر کنی.
‫باید بری سراغ کسی که بهت صدمه زده.
‫درضمن،
‫لطفاً یهو ظاهر نشو.
‫وگرنه، می‌ترسم.
‫ممنون.
‫بعد از اسباب‌کشی،
‫صدای تق‌تق کفش پاشنه‌دار توی شب شنیدی
‫یا زنگ درت پشت سر هم خورده؟
‫هی.
‫ترسیدم توی خونه تنها باشی و خیالاتی بشی.
‫تنقلات آخر شب.
‫تو بهترینی.
‫من یه کاری دارم. باید برم.
‫نگران نباش.
‫دیشب راحت خوابیدی.
‫هیچی نشد.
‫واقعاً الان خوبه؟
‫- بفرمایید، بسته‌تون. ‫- ممنون.
‫- باعث زحمت شما شد. ‫- اشکالی نداره.
‫خانم، ببخشید. ‫می‌خوام یه چیزی ازتون بپرسم.
‫دفعه پیش، در مورد دختری که ‫قبلاً اینجا رو اجاره کرده بود بهم گفتین.
‫اون چطوری مُرد؟
‫اسمش چی بود؟
‫خواهر، گوش کن.
‫اسم مستاجر قبلی چانگ ان‌یا بود.
‫یکی از قربانی‌های لی جن‌یائو بوده.
‫فقط با شنیدنش تنم مور مور میشه.
‫ولی...
‫چانگ ان‌یا ‫اون دختر دبیرستانی نبود که من دیدم.
‫الان سرم شلوغه.
‫بعداً باهات صحبت می‌کنم، باشه؟
‫باشه. مزاحمت نمیشم.
‫لی جن‌یائو.