‫[هشدار قانونی: این سریال برخی اتهامات مطرح‌شده ‫توسط افرادی که در این داستان دخیل بوده‌اند را به تصویر می‌کشد،
‫از جمله در روندهای قانونی و گزارش‌های عمومی. ‫و نقاط نظر متضاد مختلف را بازتاب می‌دهد
‫و قصد ندارد عنوان کند ‫که هر اتهام خاصی حقیقت کامل است.
‫شخصیت‌ها، صحنه‌ها، دیالوگ‌ها و برخی از رویدادها برای ‫اهداف داستانی تغییر یافته، تصور شده یا ابداع شده‌اند.
‫قسمت پیش رو شامل برخی از رویدادهایی است ‫که طبق ادعای کریستین و مایکل بارنت گزارش شده‌اند.
‫سال 2019 بود.
‫من تو اوج کارم بودم.
‫بالاخره دوران سخت رو پشت سر گذاشته بودیم.
‫باید حتما داستان مامانی رو بشنوید ‫که گفتن معجزه کرده.
‫محبوب‌ترین ایندیانایی...
‫- هی! ‫- ...کریستین بارنت.
‫کریستین بارنت، از ایندیانا...
‫امروز مهمان منه ‫نویسنده پرفروش، کریستین بارنت.
‫و می‌تونم بهتون بگم، ‫هر پدر و مادری که اینجاست...
‫کریستین بارنت، ‫خیلی خوشحالم که اینجا هستید...
‫پس، شما پسرتون رو نجات دادید.
‫لطفاً به سوپر مامان ایندیانا خوش‌آمد بگید،
‫کریستین بارنت.
‫واو! خدا.
‫هنوزم برام عجیبه
‫که خودمو جلوی جمع‌هایی مثل شما ببینم.
‫فقط یه مامان معمولی
‫که سعی می‌کنه اوضاع رو تحت ‌کنترل نگه داره.
‫ببینید، شاید کتابی درباره تربیت نوشته باشم،
‫ولی به همه چی واقف نیستم.
‫هر روز با یه چالش جدید روبرو می‌شیم.
‫این درسی بود که وقتی پسر بزرگم، جیک، ‫دو سالش بود یاد گرفتم.
‫ناگهان دیگه حرف نزد. ‫دیگه بازی نکرد.
‫تماس چشمی رو قطع کرد.
‫اوتیسم.
‫کارشناسان گفتن شاید هیچ‌وقت نتونه ‫خوندن یاد بگیره
‫یا بند کفشش رو دوباره ببنده.
‫هیچ‌وقت دستش رو دور گردنم نمیندازه ‫و بهم نمی‌گه دوستت دارم.
‫ممکنه دیگه هرگز صداشو نشنوم.
‫برای یه دقیقه داغون شدم،
‫تا اینکه فهمیدم اون کارشناسا اشتباه می‌کردن.
‫من بهترین کارشناس پسرم بودم،
‫و مطمئن بودم که نمی‌ذارم از دستش بدم.
‫چون هیچ‌ وقت از آدم‌هایی که ‫دوستشون دارم دست نمی‌کشم.
‫بذارید بگم حس مادرانه داشتم، ‫ولی می‌دونستم جیک استعدادهایی داره.
‫و چند سال پیش، وقتی 15 سالش بود، ‫دوره‌ی دکترای گرانش کوانتومی رو شروع کرد.
‫پس من کتاب «جرقه» رو نوشتم چون سال‌ها
‫با صدها کودک مبتلا به اوتیسم کار کرده‌ام.
‫مثل جیک، هر کدوم یه جرقه دارن.
‫و اگه فقط یاد بگیریم به بچه‌ها گوش بدیم،
‫اونا به ما نشون می‌دن که واقعاً کی هستن.
‫درمان‌های معمول اوتیسم
‫کودکان رو مجبور می‌کنه ‫روی کارهای عادی تمرکز کنن...
‫به جای تمرکز روی...
‫علایق خاصشون.
‫ولی من فهمیدم که برعکس جواب میده.
‫با روش جرقه، بچه‌ها رو غرق در ‫چیزهایی می‌کنم که خودشون بهشون جذب می‌شن،
‫چه جبر باشه چه حیوانات.
‫وای، اورژانس تربیت کودک، چی شده؟
‫شما کریستین بارنت هستید؟
‫کریستین بارنت، شما بخاطر بی‌توجهی به کودک،
‫رها کردن یک کودک وابسته ‫و توطئه برای ارتکاب بی‌توجهی بازداشت می‌شید.
‫- حق دارید سکوت کنید. ‫- چی؟ پسرام همینجا هستن.
‫- باید با بابا تماس بگیریم؟ ‫- نه، این تقصیر خودشه.
‫- حق دارید وکیل بگیرید. ‫- به مامان بزرگ زنگ بزن.
‫اگه نتونید یکی بگیرید، ‫یکی براتون می‌گیریم.
‫آیا این حقوقی که براتون خوندم رو می‌فهمید؟
‫شما متوجه نیستید. می‌دونید من کیم؟
‫خانواده‌هایی که کمکشون کردم؟
‫می‌دونید چند تا بچه رو نجات دادم؟
‫اشتباهی من رو دستگیر کردید.
‫اون دختر کسی نیست که می‌گه. آخ!
‫اون زنیکه قصد داشت منو بکشه!
‫- خداحافظ، خانم کریس. ‫- خداحافظ، فردا می‌بینمت.
‫پاییز 2010 بود.
‫اون موقع نمی‌خواستم قبول کنم ‫که من و شوهرم مشکل داریم.
‫تو مسیر به فرزندی گرفتن ‫یه دختر کوچیک به نام بلانکا بودیم،
‫ولی این قضیه منتفی شد.
‫و این اواخر داشتم فکر می‌کردم ‫که اگه اون اتفاق نمی‌افتاد،
‫الان اینجا نمی‌نشستم.
‫تو مدرسه قبلیش، ‫حتی نمی‌تونستم ببرمش داخل.
‫با شما که نمی‌تونم ببرمش بیرون.
‫حالا اگه ولک نکنی، چطور می‌خوام ‫برم مغازه اشیای دست دوم
‫و یه رادیو بخرم که بازش کنیم؟
‫راستی، چقدر باید بابت ‫اون زمان اضافی تک به تک پرداخت کنیم؟
‫- وای، نه. ‫- کریستین، نصف قیمت اون مدرسه دیگه می‌گیری،
‫و اون‌ها هیچ کاری نکردن.
‫با تو، شاون خوندن یاد گرفت.
‫مداد رنگی رو نکن تو دماغت.
‫آره، این یه جور اپیدمی شده.
‫خیلی لطف داری، ول، ‫ولی من برای این جلسات هزینه نمی‌گیرم
‫چون نمی‌خوام خانواده‌هایی که پول ندارن، ‫از دستش بدن.
‫رسماً یه فرشته‌ای.
‫باشه، عزیزم، بیا.
‫باشه، این چطوره؟
‫چطوره که برای مرکز تفریحی کمک مالی بدم؟
‫- بیخیال، فقط می‌خوام کمک کنم. ‫- نمی‌خوای دست برداری؟
‫من به کمک نیاز ندارم.
‫خدا، البته. خیلی معذرت می‌خوام.
‫فقط نمی‌خواستم لاف بزنم،
‫ولی یه کمک هزینه از صندوق جامعه مسیحی گرفتم،
‫پس اون، به اضافه چیزی که پس‌انداز کردم ‫تقریباً برای بازگشایی آماده‌ست.
‫کریس، تبریک می‌گم!
‫باشه عزیزم، وایسا، من باز می‌کنم.
‫با توجه به چیزهایی که از سر گذروندید،
‫تو و مایک چطوریا هستید؟
‫می‌گذرونیم.
‫داشتن این فضای جدید برای تمرکز، ‫برامون نجات‌بخش بوده.
‫واقعا فکر می‌کنم همش خواست خدا بوده.
‫خدا فقط می‌خواست بلند بشم و تن به کار بدم.
‫مامان؟
‫چیه، پسرم؟
‫تو سالن نشیمن خیلی ساکته.
‫میشه با من بشینی؟
‫حتماً، فقط بذار قبل از اینکه بابا بیاد
‫یه کم به سر و وضعم برسم، باشه؟
‫میشه بی‌زحمت اینو ببری پایین.
‫من الان میام، باشه؟
‫سلام، عزیزم. موجودی چطور بود؟
‫طولانی.
‫پسرها زنگ نزدن شب بخیر بگن.
‫معذرت می‌خوام. تلاش کردم.
‫یه بحران لگو پیش اومده بود.
‫ولی می‌تونی الان بهشون سر بزنی.
‫آره، خب...
‫خوابن.
‫تو چرا هنوز بیداری، جناب؟
‫- تئوری رشته‌های لعنتی. ‫- هوم.
‫دیروقته، پسر.
‫می‌دونی، حتی دانشجوهام ‫یه زمانی باید استراحت کنن،
‫پس چی می‌گی؟
‫می‌خوای شب رو تموم کنیم، ‫با پدرت یه کم ایکس‌باکس بازی کنی؟
‫فکر کنم چند تا پاپ‌تارت تو اونجا دارم.
‫بابا، لطفاً دیگه حرف نزن.
‫اونا چیه؟
‫فقط چند تا چیز بسته‌بندی کردم که ببرم مرکز تفریحی.
‫داری وسایلش رو دور می‌ریزی؟
‫فقط دارم سعی می‌کنم یه لطفی کنم. ‫نمی‌خواستم بی‌استفاده بمونن.
‫و نخواستی از من بپرسی؟
‫میشه لطفاً یه جای دیگه بحث کنید؟
‫حق با توئه، پسرم. ‫حرف‌های بین والدینه.
‫میشه از پنجره‌ها استفاده کنم؟
‫دوازده‌ساله‌شه، باید بره بخوابه.
‫اگه الان دست بکشم،
‫هر چیزی که تازه فهمیدم رو از دست می‌دم.
‫فاز خوبی داشت.
‫آره.
‫موفق باشی، پسرم.
‫لطفاً وقتی کارت تموم شد چراغ‌ها رو خاموش کن.
‫حالت خوبه. حالت خوبه.
‫حالت خوبه.
‫پس، حالا کجا می‌خوای بخوابم؟
‫همینجا که هستی چی؟
‫واسه همین گذاشتی بیدار بمونه؟
‫می‌خوای مجبورم کنی که امشب اینجا بخوابم؟
‫- مایکل. ‫- تو این بچه رو لوس کردی.
‫ببین کی اینو میگه که به پسرش ‫با بازی و پاپ‌تارت رشوه میده.
‫می‌خواستم باهاش وقت بگذرونم.
‫تازه یه شیفت دوازده ساعته داشتم
‫که خرج یه خانواده رو بدم ‫که حتی نمی‌تونم ببینمشون.
‫و حالام جایی برای خوابیدن ندارم.
‫خدای من، مایکل،
‫اگه خوابیدن با همسرت اینقدر نفرت‌انگیزه،
‫یه اتاق خواب دیگه پایین راهرو هست
‫که کسی ازش استفاده نمی‌کنه.
‫یعنی واقعاً ازش دست کشیدی؟
‫واقعا این طور فکر می‌کنی؟
‫فکر ‌کنم روی زمین بخوابم.
‫بهم گفته بودی که موقع
‫خیانت کردن تو اتاقمون مچش رو می‌گیرم؟
‫خب، نه به این صورت دقیق.
‫یه دوره زودگذره. ‫مادر. افسرده‌ست.
‫و این کار منه که کمک کنم ‫اون دوباره ذوق و شوقش رو پیدا کنه.
‫خب، فکر کنم خودت بهتر می‌دونی.
‫اگه از من بپرسی، اون زندگی ‫هیچ وقت مناسبت نبود.
‫بیا خونه.
‫دارم گوشت نرم درست می‌کنم.
‫میشه بس کنی؟ ‫مایکل نیمه‌ی گمشده‌مه.
‫خب، هر چیزی که خوشحالتون می‌کنه خوبه.
‫حتی نمی‌دونم این حرفت یعنی چی.
‫یعنی همین دیگه.
‫باید برم، مادر.
‫به چیزی که گفتم فکر کن.
‫♪ بیا وسط شب منو ببین ♪
‫♪ بذار بشنوم که می‌گی همه‌چی خوبه ♪
‫♪ بذار بوی ماه رو ‫تو عطرت حس کنم ♪
‫♪ وای، خدا و سال‌ها بالا و پایین دارن ♪
‫♪ و همیشه چیز بیشتری هست ♪
‫♪ در گفت‌وگو غرق شدم، وقتمو تلف می‌کنم ‫و همه‌ چی قبلاً گفته شده ♪
‫♪ در حالی که پشت نقاب ♪
‫♪ اشک‌ دیده میشه ♪
‫♪ من چیز زیادی نمی‌خوام ♪
‫♪ فقط کسی رو می‌خوام که بهم اهمیت بده ♪
‫♪ همین الان جواب بده ♪
‫♪ وسط روز منو ببین، ‫بذار بشنوم که می‌گی همه‌ چی خوبه ♪
‫♪ بیا بیرون زیر آفتاب درخشان ♪
‫♪ بیا وسط شب منو ببین ♪
‫♪ بذار بشنوم که می‌گی همه‌ چی خوبه ♪
‫♪ دزدکی بیرون بیا... ♪
‫سلام عزیزم، منم.
‫حالت خوبه.
‫فقط زنگ زدم ‫که بابت قضیه وسایلش معذرت بخوام.
‫باید قبلش ازت می‌پرسیدم.
‫حالت خوبه.
‫فقط اینکه فکر می‌کنم که...
‫عه، شاید خودت داری زنگ می‌زنی.
‫سلام، داشتم برات پیغام می‌ذاشتم.
‫سلام، خانم بارنت هستید؟
‫من سندی موزلی هستم،
‫از موسسه فرست پث آداپشنز در میرتل بیچ.
‫وای. خدا، فکر کردم همسرم هستید.
‫نه.
‫خب، نه، همونطور که گفتم، ‫من سندی موزلی هستم،
‫و معذرت می‌خوام که به طور ناگهانی تماس گرفتم.
‫ولی اسم شما رو از حفاظت از کودکان ایندیانا گرفتم.
‫و فهمیدم که خانواده شما در اوایل سال
‫از یه دختر کوچیک نگهداری می‌کرده.
‫بله. بله، بلانکا خوبه؟
‫بله. یعنی گمان می‌کنم.
‫ولی من در واقع تماس گرفتم چون
‫فهمیدم که شما می‌خواستید به فرزندی بگیریدش.
‫بله، تا وقتی که خاله‌ش اومد ‫و بهزیستی اصرار کرد
‫که بهتره با خانواده بیولوژیکیش باشه.
‫عالیه، چون ما یه دختر کوچولو داریم ‫که فکر می‌کنم شما عاشقش می‌شید.
‫هفت سالشه،
‫و اوکراین به دنیا اومده.
‫دچار کوتاه‌قدیه و خیلی شیرینه.
‫حالا تنها مشکلی که داریم اینه که ‫کمی تحت فشاریم.
‫خب، وضعیت فعلیش مناسبش نیست.
‫پس اگه ظرف 24 ساعت آینده ‫نتونیم یه خانواده براش پیدا کنیم،
‫می‌فرستنش خانه گروهی.
‫وای، خدا، طفلکی.
‫مشکلش با خانواده قبلیش چی بود؟
‫متاسفانه این اتفاق بیشتر ‫از اون چیزی که فکر کنید می‌افته.
‫همه که دل مهربونی
‫برای نگهداری بچه‌ای با نیازهای خاص ندارن.
‫برای همینه که به شما زنگ زدیم.
‫در واقع، کلمه درست «ناتوان» هست.
‫همه‌ی بچه‌ها خاص هستن.
‫دقیقاً. دقیقاً.
‫برای همینه که وقتی پرونده‌ی شما ‫رو میزم اومد
‫که به کار در مهدکودک ‫و پسرتون اشاره داشت،
‫من فقط گریه کردم.
‫فکر می‌کنم شما نوری هستید ‫که این دختر کوچولو بهش نیاز داره.
‫- باید با شوهرم صحبت کنم. ‫- البته، البته...
‫حتماً، می‌دونم که خیلی سریعه.
‫اسمش چی بود؟
‫ناتالیا.
‫ناتالیا گریس.
‫چه اسم زیبایی.
‫- تقریباً مثل یه دعاست. ‫- آمین.
‫همین که تماس گرفتن ‫فهمیدم باید چیکار کنیم.
‫مثل گرفتن سگ از پناهگاه نیست
‫و بعد متوجه بشی ‫نمی‌تونی ازش مراقبت کنی.
‫داریم در مورد یه دختربچه حرف می‌زنیم.
‫وحشتناکه، کریس.
‫ولی دلیل نمیشه که...
‫جن، لطفاً میشه بری یه جای دیگه بخوریش؟
‫برای دختره دلم می‌سوزه، باشه؟ ‫دلم می‌سوزه.
‫ولی کریستین، من...
‫ما خودمون به سختی داریم ‫زندگی‌مون رو می‌گذرونیم.
‫به خاطر اتفاقی که با بلانکا پیش اومد.
‫- نه. ‫- چرا.
‫قبل از اون حال و وضعمون خوب بود.
‫چون من به زمان نیاز داشتم که غصه‌شو بخورم. ‫و تو فوراً فراموشش کردی.
‫منصفانه نیست. ‫طوری بزرگ شدم که زانوی غم بغل نمی‌گیرم.
‫کریس، اون قرار بود دختر ما باشه.
‫شاید قرار نبوده. ‫شاید این دختر کوچولو قراره بشه.
‫و کی گفته که همون اتفاق دوباره تکرار نمیشه، کریستین؟
‫چطور می‌دونیم؟ ‫از کجا می‌دونیم؟
‫خب، چون مایکل، به ما نیاز داره. ‫کس و کاری نداره.
‫و اگه ما نگیریمش می‌فرستنش خانه گروهی.
‫می‌دونی تو خانه گروهی ‫سر بچه‌های ناتوان چی میاد؟
‫کریس، لطفاً، خواهش می‌کنم.
‫می‌دونم که این اواخر ‫رابطه‌مون یه کم پر فراز و نشیب بوده.
‫می‌دونم که ناراحت بودی.
‫اما این همون دخترکیه که همیشه می‌خواستی.
‫دختری که می‌خوای ‫تو عروسیش باهاش برقصی.
‫چیزایی که همیشه در موردش حرف زدی.
‫باید برم سر کار.
‫شاید ما قرار نیست ‫این دختر کوچولو رو نجات بدیم.
‫شاید اونه که قراره ما رو نجات بده.
‫سلام.
‫♪ هی ♪
‫♪ هی، خواهر معنوی ♪
‫♪ این آقای میستر نیست که ‫داره از رادیو، استریو پخش میشه ♪
‫♪ اینطور که حرکت می‌کنی ‫جور نیست، خودت می‌دونی ♪
‫♪ هی، خواهر معنوی، ‫نمی‌خوام هیچ کدوم از
‫کارات رو از دست بدم ♪
‫♪ امشب ♪
‫- هی، بچه‌ها. ‫- بو، مامان، بووو!
‫- هی، بچه‌ها. ‫- چیه؟
‫می‌خوام همه‌مون آماده باشیم
‫که ممکنه برای ناتالیا کمی زمان ببره ‫تا بهمون عادت کنه.
‫پس باید صبور باشیم.
‫- درسته. ‫- حتی اگه ما رو بزنه؟
‫شما رو نمی‌زنه. فقط ممکنه ‫بلافاصله بغلتون نکنه.
‫من نمی‌خوام بغلم کنه. اون دختره.
‫پسرها سلطنت می‌کنن ‫و دخترها آب دهنشون راه می‌افته.
‫شاید بهتره یه تیکه کلام جدید پیدا کنی، وس.
‫این اصطلاح درست نیست. ‫باید معکوسش کنی.
‫- چی؟ ‫- نه، من آب دهان راه نمی‌افته.
‫- ها؟ ‫- به هر حال،
‫اینم یه مورد هم یادتون باشه
‫که حتی با اینکه ناتالیا جثه کوچیکی داره، ‫همسن ایثان هست.
‫- بچه نیست. ‫- چقدر کوچیکه؟
‫مثل جی.آی.جو؟
‫نه، خنگول. مامانی گفت کوتوله‌س.
‫بله، آدم کوتوله یه اصطلاح دیگه ‫برای کسیه که دچار کوتاه‌قدیه.
‫مهم اینه که ناتالیا هفت سالشه.
‫- آره. ‫- امیدوارم همه اینا رو فهمیده باشین،
‫چون رسیدیم.
‫نباید اینجا باشه.
‫جی‌پی‌اس می‌گه اینجاست.
‫به میرتل بیچ خوش آمدید.
‫بیاید داخل، بفرمایید.
‫همینه، از این سمت.
‫پرنسس شما در حال خداحافظی با خانواده قبلیشه،
‫پس شما می‌تونید همینجا تو «اتاق ‫خانواده همیشه‌گی» منتظر بمونید.
‫باشه. میشه با خانواده قبلیش حرف بزنیم؟
‫نه، تو فرزندخواندگی محرمانه نمی‌شه.
‫اما بهتون خوش بگذره، و ما زود میاییم، باشه؟
‫- ممنون. ‫- باشه.
‫واقعا نمی‌خوان سلام کنن؟
‫نمی‌دونم. تو بودی دوست داشتی به ما سلام کنی؟
‫احتمالاً خجالت می‌کشن.
‫- کِی میاد؟ ‫- زود، زود.
‫باشه. اسباب‌بازیا رو ببینیم؟
‫باشه، خب...
‫ممنون.
‫باشه.
‫- اون چی بود؟ ‫- یکی به نظر عصبانی میاد.
‫احتمالاً چیزی نیست.
‫می‌خوای برم ببینم چی شده؟
‫نه، نه، فکر کنم بهتره ‫بهش یه کم فضا بدی.
‫باشه.
‫ببخشید که یه دقیقه طول کشید.
‫صدای چی بود؟ همه‌ چی خوبه؟
‫فقط یه کم شلوغی و همهمه.
‫خب...
‫- ولی این... ‫- ناتالیا!
‫سلام!
‫شما قراره مامان و بابای من باشید؟
‫خب...
‫ما که صد درصد دوست داریم ‫اگه تو قبولمون کنی.
‫قبول می‌کنم، قبول می‌کنم.
‫اینو برات خریدیم. کل راه فشارش دادیم.
‫پرش کردیم از همه بغل‌هایی ‫که تو این هفت سال از دست دادیم.
‫برای هفت سال گذشته.
‫آخی.
‫- سلام، بابا. سلام، مامان. ‫- عزیزم.
‫بچه‌ها، بیاید اینجا، ‫با خواهر جدیدتون آشنا بشید.
‫- جیکوب. ‫- سلام.
‫- فقط مونده اینجا رو امضا کنید. ‫- باشه.
‫پشت تلفن حرفی از واکر ناتالیا نزدید.
‫البته که مشکلی نیست، ‫ولی خونه ما امکانات نداره،
‫پس تغییرات لازم داره.
‫کمک مالی ارائه نمی‌دیم.
‫نه، نه، فقط منظورم این بود که ‫زمان نیاز داریم تا این تغییرات رو بدیم،
‫و نمی‌خوام برای این مسئله
‫تو بازدیدهای خانگی جریمه بشیم.
‫نه، نگران این نباشید.
‫نه، ما قبلاً خونه‌تون رو بررسی کردیم،
‫و این در واقع فرزندخوندگی مستقل ـه.
‫پس، بهزیستی ازمون نمی‌خواد ‫بعد از فرزندخوندگی بازدیدی داشته باشیم.
‫بهزیستی کجا؟ کارولینای جنوبی یا ایندیانا؟
‫هیچکدوم.
‫عالیه، این فقط کمک می‌کنه تا ‫انتقال راحت‌تر بشه، فکر نمی‌کنید؟
‫همینطوره.
‫مشکل سلامتی دیگه‌ای هم داره؟
‫فقط چند تا جراحی ‫برای کمک به درد لگن و پا.
‫ولی تو آخرین چکاپش ‫برگه سلامت سالم گرفت.
‫خب، قطعاً به نظر میاد ‫که خیلی پرشوره.
‫آره.
‫مراقبش باشید.
‫راستی در مورد جراحی‌هاش،
‫معمولاً فقط هزینه‌های پزشکی گذشته رو
‫به بقیه هزینه‌ها اضافه می‌کنیم، ‫اگه این برای شما مشکلی نداره.
‫ببخشید، چی؟
‫برای بازپرداخت هزینه‌های پزشکی ‫خانواده قبلی که انباشته شده.
‫ما باید هزینه‌های جراحیش رو پرداخت کنیم؟
‫هیچ کدوم از اینا تو ‫مدارکی که فرستادن نبود.
‫خب، برای ایمیلایی که می‌فرستیم ‫قانون حفظ اطلاعات پزشکی و بیمه سلامت محدودیت می‌ذاره.
‫- خب... ‫- خب، پس چقدر میشه؟
‫- آره؟ ‫- زیاد نیست.
‫- خانواده‌ش بیمه خوبی داشتن. ‫- باشه...
‫فقط نزدیک به هفت هزار دلار شد.
‫من... هفت هزار...
‫- ما هفت هزار دلار نداریم. ‫- باشه، باشه، باشه.
‫- ما این طور خانواده‌ای نیستیم، پس... ‫- نه، نه، من...
‫به هیچ کدوم از اینا اشاره نشده بود،
‫فکر می‌کنم باید با یه وکیل صحبت کنیم.
‫- آره. ‫- حتماً.
‫البته.
‫پس...
‫باید بفرستیمش خونه گروهی ‫تا شما همه چی رو مرتب کنید.
‫نه، فقط... فکر می‌کنم ‫فقط به یه لحظه نیاز داریم.
‫یه دقیقه بهمون وقت بدید.
‫باشه.
‫یه کاریش می‌کنم.
‫چطور، چطور، چطور ممکنه؟
‫سقف اعتبار کارتمون تموم شد ‫که فقط بیاییم اینجا، کریستین.
‫می‌دونم، اما چی کار کنیم؟
‫بذاریم بندازشون دور؟
‫- بابا و مامان؟ ‫- سلام، سلام. سلام، عزیزم.
‫بغل‌های هرکولیس تموم شد.
‫به این زودی؟
‫آره، آره.
‫هرکولیس دختره.
‫آره، آره، اشتباه من بود.
‫خب، بیا خانم هرکولیس رو شارژ کنیم.
‫باشه، باشه، باشه.
‫این باید نگه‌ش داره.
‫خب...
‫- میشه منم شارژ کنید؟ ‫- بله.
‫- عزیزم، بله. ‫- بله.
‫- البته.
‫- چی شد؟ ‫- من صبحانه نخوردم.
‫- چی؟ ‫- بهت صبحانه ندادن؟
‫نه،اشکالی نداره. ‫بیشتر اهل ناهارم.
‫خیلی هم اشکال داره، ناتالیا.
‫صبحانه مهم‌ترین وعده غذایی روزه.
‫درسته.
‫به جیکوب بگو ‫از تو کوله پشتی آبی
‫یه بار گرانولا پیدا کنه ‫که تو رو سرپا نگه داره.
‫تو راه برگشت به مسافرخونه می‌ریم ناهار می‌خوریم.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫- مرسی، مامان جون. ‫- باشه.
‫من خوبم.
‫چی کار کنیم؟ چی کار کنیم؟
‫- باشه. ‫- نمی‌تونیم... نمی‌تونیم فقط...
‫از پول باقیمونده مرکز تفریحی استفاده می‌کنیم.
‫باید کفایت کنه.
‫چی؟ مگه لازمش نداری؟
‫نه، اشکالی نداره، ‫از مخارج خونه می‌زنیم تا بذاریم سر جاش.
‫اون پول برای کمک به بچه‌های ناتوانه، درسته؟
‫مطمئنی؟
‫پدربزرگم همیشه می‌گفت ‫وقتی خدا کاری برات داره،
‫هر چیزی که برای انجامش نیاز داری ‫رو بهت میده.
‫من میرم دسته چکم رو میارم.
‫می‌دونید، من تو شبکه غذایی دیدم ‫که تو اوکراین،
‫پنکیک رو با تخم‌ماهی می‌خورن.
‫- عوق! ‫- می‌خوای کمک کنم؟
‫- ممنون، مامان. ‫- قبلاً تخم‌ماهی می‌خوردی، ناتالیا؟
‫نه. مغز ماهی رو بیشتر دوست دارم.
‫عوق.
‫- مراقب باش، دارم بالا میارم. ‫- رو من نیار.
‫- داری شوخی می‌کنی، نه؟ ‫- معلومه!
‫آخه کی روی پنکیک ماهی می‌ذاره؟
‫اما من دوست دارم اینطوری بخورم.
‫اینا رو می‌ریزم روش.
‫بعد قازی می‌گیرم و بفرما.
‫پنکیک بوریتو.
‫یه سرآشپز داریم، بچه‌ها.
‫با تخم‌ماهی هم می‌تونه خوشمزه بشه.
‫نه، نه، نه.
‫ممنون.
‫چرا نمی‌خوری، مامان؟
‫گفتی صبحانه مهم‌ترین وعده غذایی روزه.
‫آره. فقط الان زیاد گرسنه نیستم.
‫می‌تونی یه کم از مال من بخوری، مامان جون.
‫من دیگه سیر شدم.
‫منم سیرم. ‫میشه بریم لبِ دریا؟
‫لطفا، مامان؟
‫- میشه بریم؟ میشه؟ ‫- لطفا، لطفا مامان؟
‫فکر خیلی خوبیه.
‫برین قبل از پرواز خودتن رو خسته کنین.
‫باشه.
‫هرکی آخره خَره!
‫من که از خدامه.
‫وای، ببین چقدر داره بهش خوش می‌گذره.
‫- اوه، خیلی دوست دارم اینطوری ببینمش. ‫- آره.
‫منم می‌خوام برم. ‫میشه منو ببری؟
‫- برای عصای چهارپایه‌ام سخته که از ماسه رد بشه. ‫- باشه، عزیزم.
‫فقط بذار من و بابات باقی مونده غذا رو بخوریم ‫بعد می‌بریمت.
‫فکر می‌کردم گرسنه نبودی.
‫اصراف نکن تا محتاج نباشی.
‫ولی چرا پسرها مجبور نبودن صبر کنن؟
‫- منصفانه نیست. ‫- می‌دونی چیه؟ عیب نداره.
‫- من می‌برمش. ‫- نه، تو باید غذات رو بخوری.
‫ناتالیا، ما توی یه خانواده باید صبور باشیم.
‫ولی منصفانه نیست.
‫انصاف همیشه برابر نیست.
‫منم می‌خوام توی ساحل، منصفانه نیست.
‫منصفانه نیست!
‫- شاید یکی هنوزم گرسنشه! ‫- می‌خوام همین الان برم توی ساحل!
‫شاید بهتره بذاریم بره...
‫نه، همین الان، همین الان، همین الان، همین الان!
‫می‌خوام همین الان برم توی ساحل!
‫- ناتالیا. ‫- می‌خوام همین الان برم توی ساحل!
‫- یکم بیشتر پنکیک... ‫- نه، مامانی!
‫- یکم بیشتر پنکیک بخور. ‫- نه، پنکیک نمی‌خوام!
‫ناتالیه! ‫دیگه بسه.
‫ببین، بد خلقی کردنش رو درک می‌کنم،
‫ولی اینکه دوید رفت، ‫اون دیگه چی بود؟
‫به نظرت داره ادا در میاره ‫که نمی‌تونه راه بره؟
‫نه، فکر نمی‌کنم که داره ادا در میاره.
‫مایکل، اون یه بچه‌ست.
‫خودش که نرفته واسه خودش عصای چهارپایه بخره.
‫دکتر براش تجویز کرده.
‫ببین، در بیماری کوتاه‌قامتی
‫نگرانی‌های اسکلتی واقعی‌ای وجود داره ‫که دردآوردن.
‫مسئله این نیست که نمی‌تونه راه بره. ‫اینه که راه رفتن براش دردآوره.
‫میشه لطفا هرکول رو بهم بدی؟
‫و امروز صبح، اونقدر دلش می‌خواست ‫بره لب ساحل
‫- که دردش براش مهم نبود. ‫- هوم.
‫فکر کنم یه بچه خیلی کله‌شقی گیرمون اومده.
‫برو بریم.
‫- یواشکی نگاه نکنی، باشه؟ ‫- نگاه نمی‌کنم.
‫- آماده‌ای، ناتالیا؟ ‫- آره!
‫باشه!
‫- اوه. ‫- خوشت نمیاد؟
‫یه خرده بچگونه‌ست.
‫اوه.
‫این مهربونانه نیست، ناتالیا.
‫بابات خیلی زحمت کشید تا اینا رو برات بچینه.
‫اوه، فکر کردم کار تو بود.
‫نمی‌خواستم ناراحتت کنم، بابایی.
‫آخه با خودم گفتم بهتره روراست باشم.
‫من از این تِم شاهدختی خوشم نمیاد.
‫خب، باشه. ‫پس از چی خوشت میاد؟
‫مشکی یا راکی‌طور.
‫راک اند رول.
‫خب، منم می‌تونم باهاش حال کنم.
‫می‌دونی، من یه مدت تو یه گروه موسیقی بودم.
‫اوه، من بابای خفنی دارم.
‫می‌دونم.
‫خب...
‫باشه، یه لحظه صبر کن.
‫ما کاور محشری از آهنگ ‫"حاضرم هرکاری برای عشق بکنم" انجام دادیم.
‫♪ من حاضرم هرکاری برای عشق بکنم ♪
‫♪ حاضرم هرکاری برای عشق بکنم ♪
‫ببینش، تو واقعا یه نوازنده‌ی راک هستی.
‫و می‌دونی چیه؟
‫اگه از اتاق خوشت نمیاد، اشکال نداره. ‫دکورش رو عوض می‌کنیم.
‫میشه پروژه پدر و دختری کوچولوی خودمون، باشه؟
‫نظرت چیه؟ ها؟
‫آخی.
‫نه، نه، من ممنونم.
‫و هرچی بیشتر به گوش بقیه برسونیم،
‫به بچه‌های بیشتری می‌تونیم کمک بدیم، درسته؟
‫هدف‌مون هم همینه، آره.
‫باشه، اونجا می‌بینیمت.
‫- به زودی می‌بینمت. ‫- عالیه.
‫- خدانگهدار. ‫- خدافظ.
‫بچه‌ها،
‫روزنامۀ "ستاره" قراره مقاله‌ای از افتتاحیه‌ی هفته دیگه ‫مرکز تفریحی منتشر کنه.
‫ایول!
‫ناتالیا، مامانی قراره یه مرکز اجتماعات ‫و مدرسه
‫برای بچه‌هایی که اوتیسم دارن باز کنه.
‫ما خیلی بهش افتخار می‌کنیم.
‫حالا، میشه درمورد این حرف بزنیم ‫که چرا ناتالیا تونست تلوزیون تماشا کنه
‫- و ما نتونستیم؟ ‫- اوه، جدی؟
‫خب، فقط همین یه بار بود.
‫- اولین شبی هست که خونه‌ست، بچه‌ها. ‫- آره.
‫و انصاف هم همیشه برابر نیست.
‫غذات رو بخور، عزیزکم.
‫- چیز دیگه‌ای می‌خوری، عزیزم؟ ‫- میشه منم چیز دیگه‌ای بخورم؟
‫نه. ‫هرچی هست می‌خورین،
‫- و ناراحت هم نمی‌شین. ‫- دقیقا.
‫البته.
‫با یه عالمه سس کچاپ خیلی خوشمزه‌تر میشه.
‫من هر لقمه‌اش رو دوست داشتم.
‫باشه، آقای غذا کامل‌خور، ‫می‌تونی بری.
‫برو مشق‌هات رو بنویس.
‫- میشه بیای پیشم بشینی، مامان؟ ‫- معلومه.
‫خواهرت رو حموم می‌زنم ‫و زودی میام.
‫- می‌خوام بابایی منو حموم بزنه. ‫- آخی.
‫شاید بابایی فردا شب بتونه حمومت بزنه.
‫امشب باید ظرف‌ها رو بشوره.
‫توی وان حمومت اسباب‌بازی دوست داری ‫یا از اون بچه‌هایی هستی که سریع حموم می‌زنن؟
‫- نمی‌دونم. ‫- پس گمون کنم سریع حموم می‌زنی.
‫میشه دیگه لباس‌هات رو در بیاری؟
‫از وان بدم میاد. ‫حال بهم زنه که توی کَف صابون کثیف بشینی.
‫اینو می‌فهمم.
‫ولی تو توی مسافرخونه حموم نزدی.
‫و باید میکروب‌هایی که توی هواپیما ‫روی بدنت نشسته رو بشوریم.
‫تو نمی‌تونی بهم بگی چیکار کنم. ‫تو مامان واقعیم نیستی.
‫یه حموم پرنده‌ای چطوره؟
‫می‌تونی توی وان وایسی
‫- و می‌تونم بشورمت... ‫- گفتم نه!
‫وقتی یکی صدمه می‌بینه ‫مودبانه‌ست که حال آدم رو بپرسی.
‫مامانی، خیلی معذرت می‌خوام.
‫مامانی، ببخشید! ‫ببخشید، مامانی!
‫- اوه، عیب نداره. ‫- ببخشید، لطفا عصبانی نشو، مامانی.
‫- اشکال نداره. ‫- ببخشید.
‫خیلی معذرت می‌خوام، مامانی. ‫لطفا عصبانی نشو.
‫- امشب حمومت نمی‌زنیم. ‫- خیلی معذرت می‌خوام.
‫عیب نداره. ‫میرم یکم یخ بردارم.
‫خب، مجبور شدم ده‌تا کتاب اینا ‫براش بخونم،
‫ولی بالاخره خوابید.
‫پهلوت چطوره؟
‫- فردا درد می‌کنه... ‫- اوهوم.
‫ولی خوب میشم.
‫باشه، ببخشید که شب اول سختی داشتی،
‫ولی می‌دونم آخر باهام عالی می‌شین.
‫توی آینده‌ات پدیکورهای مادر و دختری زیادی می‌بینم.
‫من نگران نیستم، مایکل. ‫ناسلامتی شب اوله.
‫خب، خوبه. ‫عالیه.
‫صبح بخیر.
‫مامان!
‫مامان، بیا اینجا. ‫مامان!
‫- مامان. ‫- چیه، عزیزم؟
‫وس یا ایثان همچین کاری نمی‌کنن.
‫ناتالیا گریس.
‫بیا اینجا ببینم.
‫- تو این کارو کردی؟ ‫- خب...
‫- مگه خوشت نمیاد؟ ‫- ما روی پنجره‌ها نقاشی نمی‌کشیم، ناتالیا.
‫روی کاغذ می‌کشیم.
‫- ولی جیک این کارو کرد، فکر کنم منم می‌تونم. ‫- خب، تو نمی‌تونی.
‫وقتی معادلات جیک واسه توی دفتر ‫زیادی بزرگ می‌شن، این کارو می‌کنه
‫واسه همین روی پنجره می‌کشه.
‫- واسه مدرسه‌ست. ‫- نمی‌دونستم.
‫- از دستم عصبانی‌ای؟ ‫- وای، نه.
‫کسی از دستت عصبانی نیست، عزیزم.
‫- فقط یه اشتباه بود. ‫- این یه اشتباه نبوده.
‫چون دیشب دیدمش که یواشکی ‫چیتوز برمی‌داشت
‫و تهدید کردم که میگم، این کارو کرد.
‫نه، نه، وقتی با بابایی پاپ‌تارت خورده بودم ‫چرا باید یواشکی چیتوز برمی‌داشتم؟
‫درست میگه؟
‫- ما... ‫- بعد از اینکه شامش رو نخورد...
‫تو بهش پاپ‌تارت دادی؟
‫نه، نه، نه، از دست بابایی عصبانی نشو.
‫آخه ایکس‌باکس بازی کردن گرسنه‌ام کرده بود.
‫اون قبل یا بعد از ده‌تا کتاب خوندن بود؟
‫باشه، شاید یه 20 دقیقه‌ای بازی کرده باشیم. ‫چیز خاصی که نیست.
‫اگه چیز خاصی نبود ‫چرا نگفتی؟
‫- ما باید طرف همدیگه باشیم. ‫- اینطوری نکن.
‫ما طرف همدیگه هستیم ‫بخاطر همین هم سعی داشتم کمک کنم.
‫فقط قصد داشتم بخوابونمش.
‫به نظر نمیاد که سعی داشتی ‫اونو بخوابونی.
‫تو که نبودی، پس واقعا نمی‌دونی.
‫- نمی‌دونم چرا... ‫- میشه لطفا بس کنین؟
‫حق با توئه عزیزم، ببخشید.
‫بیا روی درست کردنش تمرکز کنیم.
‫می‌خوای دوباره با صحبت کردن حلش کنیم؟
‫دکتر جوگلکار امروز توی مطبشه. ‫می‌خوام با اون حرف بزنم.
‫باشه.
‫خب، خودم می‌تونم ببرمت
‫چون به هرحال باید به مرکز تفریحی برم.
‫بابا می‌تونه سر راه منو ببره.
‫اینطوری کارآمدتره.
‫باشه.
‫بریم صبحونه بخوریم.
‫ناتالیا، میشه لطفا بس کنی؟
‫از صداش خوشم میاد.
‫خب، واقعا داره سر مامانی رو درد میاره.
‫کریستین بارنت هستم.
‫بچه‌ها، این زیادیه دیگه. ‫وای پسر، صبر کنین.
‫برو بریم.
‫صبر کن، یه لحظه.
‫- عزیزم، تو هم توی این دست داری؟ ‫- توی چی؟
‫تیم تازه با یه مهمونی بابا شدن جدید ‫غافلگیرم کردن.
‫توی شیشه شیر نوشابه ریختن ‫و دادن بخورم.
‫والمارت حلقه‌ها رو نصب نمی‌کنن ‫چون پرداختی رو دریافت نکردن.
‫خیلی وقت پیش سفارشش داده بودم،
‫و فکر می‌کردم قبل از اینکه ‫هزینه اون یکی چیزِ رو بدیم
‫چک پاس شده.
‫خب، تقریبا آخر ماهه دیگه. ‫چطوره صبر کنیم تا حقوقم رو بگیرم
‫- و پیش پرداختی بهشون بدیم؟ ‫- نه.
‫واسه افتتاحیه‌ی هفته دیگه لازمش دارم.
‫یه خبرنگار داره میاد،
‫و بخشی از دریافت کمک هزینه‌ام ‫اینه که نشون بدم مجموعه‌ای از فعالیت‌های جسمانی دارم.
‫و چطور باید توضیح بدم که ندارم؟
‫مایکل، اصلا به حرفم گوش میدی؟
‫من نیاز به کمک دارم.
‫پسرها، مراقب باشیم.
‫فکر می‌کنم باید صبر کنیم تا پولش رو داشته باشیم. ‫معذرت می‌خوام.
‫باشه، خودم یه فکریش می‌کنم.
‫پس باید اعتراف کنم.
‫هیجان‌زده بودم که ناتالیا رو ببینی،
‫ولی دلیل اصلی‌ اومدنم اینه که
‫می‌دونی چقدر داشتم زحمت می‌کشیدم ‫تا مرکز تفریحی رو باز کنم.
‫بعد امروز فهمیدم که یه خرده بودجه کم داریم و...
‫وای خدای من، معلومه که آره. ‫خیلی هم خوشحال می‌شم کمک بدم.
‫- چقدر نیاز داری؟ ‫- وای خدا.
‫- ول، من... ‫- هزار دلار واسه شروع کمکی می‌کنه؟
‫کمک می‌کنه، ول. ‫قطعا...
‫و منم پولت رو پس میدم.
‫وام که نیست، خنگول. ‫کمک مالیه.
‫همین که بذاری بخشی از چیزی باشم ‫یعنی برام جبران کردی.
‫خب، خیلی دلم می‌خواد درمورد ناتالیا بشنوم.
‫نمی‌دونستم که هنوزم داری سعی می‌کنی.
‫خب، والا غم انگیزه. ‫یعنی، ما دومین خانواده‌ای هستیم که اونو به فرزندی گرفتیم.
‫- خانواده‌ی اول پسش دادن. ‫- خدای من، چرا؟
‫اصلا دلیلش رو نمی‌دونم. ‫اون خیلی نازنینه.
‫اون یهو دوید و بغل‌مون کرد
‫و ما رو مامانی و بابایی صدا زد.
‫طوری که انگار الکی بود.
‫با مایک چطور کنار میاد؟
‫حقیقتش، نعمت خدا دادی‌ایه،
‫چون می‌دونی، از وقتی که اوضاع با بلانکا خراب شد
‫دوره سختی رو می‌گذروند.
‫پس من فقط سعی دارم دخالت نکنم ‫و بهشون فضای پیوند بستن بدم.
‫تو واقعا معجزه‌گری،
‫اینو که می‌دونی، درسته؟
‫و ما هم اولش خیلی برامون سخت بود.
‫واقعا؟ چطور؟
‫آخه جیدن خیلی دمدمی مزاج بود.
‫یه دقیقه بچه نازنینی بود،
‫و یه دقیقه بعدش دیگه مدام جیغ می‌کشید
‫و اونقدر گریه می‌کرد تا بالا میاورد.
‫می‌گفت که من مامان واقعیش نیستم ‫یا اینکه منو نمی‌خواست.
‫اووف. ‫حتما خیلی ناراحتت کرده.
‫آخه نمی‌دونستم چیکار کنم.
‫یعنی، کی می‌خواد بره پیش مددکار اجتماعی ‫و اقرار کنه که
‫می‌دونی، "اوه نمی‌دونم والا، ‫شاید بچه جدیدم ازم خوشش نمیاد"؟
‫پس کِی شرایط‌تون عوض شد؟
‫به گمونم بعد از چند ماه.
‫البته که به تدریج خوب شد.
‫یادمه که یه شب گلودرد گرفته بود ‫و خیلی مریض بود.
‫می‌دونی، بی‌حال افتاده بود.
‫اومد توی تخت‌مون ‫انگار ما یه مکان امن بودیم.
‫به گمونم اون موقع بود که می‌دونستم ‫همه‌چی درست میشه.
‫سلام. ‫با دکتر جوگلکار چطور گذشت؟
‫نمی‌دونم. ‫کل مسیر خونه رو همینطوری بود.
‫میشه بیام تو؟
‫خیلی دوست دارم درمورد روزت بشنوم.
‫یالا، مرد کوچولو.
‫الان دیگه سفره دلت رو نبند.
‫تو دیگه خیلی خوب راجع‌به احساساتت حرف می‌زدی.
‫بخاطر اوتیسم نیست که باهات حرف نمی‌زنم.
‫چون از دستت عصبانی‌ام ‫باهات حرف نمی‌زنم.
‫دیشب گفتی میای پیشم می‌شینی،
‫ولی پیش ناتالیا موندی.
‫- تو دروغ گفتی. ‫- دروغ نگفتم.
‫- صدمه دیده بودم و خسته بودم. ‫- تو هیچوقت خسته نیستی.
‫همیشه خسته‌ام.
‫و دیشب یکم ناراحت بودم.
‫چرا؟
‫به گمونم...
‫به گمونم نگرانم که ناتالیا ‫خیلی ازم خوشش نمیاد.
‫ولی خودت گفتی که یه مدت طول می‌کشه ‫تا باهامون گرم بگیره.
‫واسه منم یه مدت طول کشید ‫تا گرم بگیرم، درسته؟
‫آره، طول کشید.
‫و قطعا هم ارزش صبر کردن رو داشت.
‫می‌دونی که تو یکی از آدم‌های موردعلاقه‌ی من ‫واسه حرف زدن هستی، درسته؟
‫می‌دونم.
‫من همیشه خودم رو با سعادت می‌دونستم.
‫چند نفر کل زندگی‌شون رو دنبال هدفشون می‌گردن؟
‫ولی من، از وقتی که خودم بچه بودم ‫می‌دونستم که
‫دلیل خلق شدنم، کمک کردن به کودکانه.
‫بیشتر از هرچیزی، می‌خواستم دنیایی بسازم
‫که همه بچه‌ها بتونن خودشون باشن ‫و احساس امنیت کنن.
‫و مرکز امن هم برای همینه.
‫مرکز امن. ‫مرکز... امن.
‫فضای امن.
‫فضای ما. خونه‌ی ما.
‫- سلام، مامانی. ‫- اوه، عزیزم.
‫تو باید عجله کنی و آماده بشی.
‫آدم‌ها دیگه خیلی زود میان.
‫اون لباس ظاهر خنده‌داری داره.
‫اوه، اون لباس بچگی خودمه.
‫پس تو دیگه باید درک کنی.
‫ناتالیا، امروز خیلی برام مهمه.
‫دوست دارم که همه سعی کنن شیک باشن.
‫به نظرت من شیک نیستم؟
‫منظورم این نبود.
‫اگه توی همین لباس راحتی، باشه.
‫چرا اینقدر داری بدجنسی می‌کنی؟
‫چون می‌خواستم کمک بدم اومدم.
‫خیلی هم دوست دارم کمک بدی. ‫می‌تونی دستمال‌ها رو تا بزنی.
‫می‌خوام سبزیجات رو تیکه کنم.
‫نه. ‫ناتالیا، چاقو رو بذار زمین.
‫- نمی‌خوام خودت رو زخمی کنی. ‫- نمی‌کنم.
‫لطفا چاقو رو بنداز.
‫اون چاقویی واسه آدم بزرگاست. ‫حالا بذارش زمین.
‫نه، تو نمی‌تونی بهم بگی چیکار کنم. ‫تو مامان واقعیم نیستی.
‫دست از سرم بردار.
‫- ناتالیا، چاقو رو بذار زمین. ‫- نه، می‌خوام سبزیجات رو تیکه کنم.
‫- فوراً چاقو رو بنداز. ‫- نه!
‫- بندازش، ناتالیا! ‫- تو مامان واقعیم نیستی.
‫تو نمی‌تونی بهم بگی چیکار کنم!
‫ناتالیا، بندازش.
‫ناتالیا، فوراً بندازش!
‫هی، چه خبره؟
‫ناتالیا، چیه؟
‫عزیزم، چی شده؟
‫مامانی از دستم عصبانیه!
‫چه خبره؟
‫اون می‌خواست کمک بده،
‫و می‌خواست سبزیجات رو تیکه کنه
‫و منم بهش اجازه نمی‌دادم ‫و دستش رو گرفتم.
‫صبر کن، تو دستش رو گرفتی؟
‫مایکل، حس کردم که می‌خواست ‫بهم صدمه بزنه.
‫- چی؟ ‫- ترسیده بودم.
‫دارم بهت میگم که ترسیده بودم.
‫کریستین، اون فقط یه دختربچه‌ست.
‫- چی داری... ‫- آهای؟
‫- ما از همه زودتر اومدیم؟ ‫- نه، نه، نه.
‫اینجا به نظر معرکه میاد! ‫- مایکل، من آماده نیستم.
‫الان واسه این آماده نیستم.
‫هیچی آماده نیست. ‫هیچی آماده نیست.
‫اسمی برای اینجا نذاشتم.
‫- توی آشپزخونه هم هیچی حاضر نیست. ‫- باشه، آروم باش.
‫تو از پسش برمیای.
‫- باشه. ‫- طوری نیست.
‫- باشه. ‫- تو می‌تونی.
‫مایکل...
‫- من از پسش برمیام. ‫- آره، از پسش برمیای.
‫- باشه. ‫- آره، می‌تونی.
‫- خوبم. ‫- آره، مشکلی نداری.
‫من این کارو می‌کنم ‫و تو میری اونجا
‫و مطمئن میشی که همه‌چی ردیفه.
‫مطمئن میشی که ناتالیا خوبه، باشه؟
‫نیاز دارم که امروز ‫همه‌چی بدون مشکل پیش بره، باشه؟
‫باشه، میرم ببینم چه کاری ازم برمیاد.
‫- باشه، من بهت نیاز دارم. ‫- باشه. تو...
‫- مشکلی نداری، مشکلی نیست. ‫- باشه. باشه.
‫یکی اومده ببینتت.
‫اوه، هیچوقت پیر نشو، ناتالیا.
‫پس شما هم قراره منو پس بدین؟
‫چی؟ نه!
‫عزیزم، نه، البته که نه.
‫- ولی اون ازم متنفره. ‫- اون... کی، کریستین؟
‫اون ازت متنفر نیست، نه.
‫اتفاقا برعکس، فکر کنم نگرانه که ‫ممکنه تو ازش متنفر باشی.
‫فکر می‌کنه که من ازش متنفرم؟
‫خب، به بخاطر یه کاری که کردی.
‫فقط بخاطر اینه که کریستین ‫می‌خواد بهت نزدیک باشه.
‫و اگه کریستین از چیزی متنفر باشه،
‫اینه که نتونه به آدم‌هایی که براش اهمیت دارن ‫کمک کنه.
‫- من ازش متنفر نیستم. ‫- اینو می‌دونم عزیزم، می‌دونم.
‫ببین، بابای من،
‫به گمونم بابابزرگ خودت، ‫جالبه...
‫آدم خیلی بد رفتاری بود، ‫مخصوصا با بچه‌ها.
‫و وقتی با کریس آشنا شدم، من...
‫فکر نمی‌کردم که لایق دوست داشتن هستم، ‫چون بهش عادت نکرده بودم.
‫بنابراین بعضی اوقات طوری رفتار می‌کردم
‫که اون سخت‌تر بتونه دوستم داشته باشه،
‫که اگه یه وقت نظرش رو عوض کرد ‫و فهمید که به درد نمی‌خورم
‫دلم نشکنه.
‫- به نظرت منطقی میاد؟ ‫- راستش نه.
‫باشه، ببخشید.
‫ببین، فقط می‌خوام بدونی
‫که توی این خانواده، ‫ما همه رو بی قید و شرط دوست داریم.
‫و این یعنی بخاطر همونی که هستی دوستت داریم،
‫هرچی هم که باشه.
‫حتی کریستین؟
‫اوه عزیزم، مخصوصا کریستین.
‫خب، دقیقا چی می‌خونی، جیک؟
‫بیشتر فیزیک کوانتوم.
‫و این شامل چی میشه؟
‫خب، من خیلی روی سیستم‌های شبکه متقارن پی‌تی تمرکز کردم.
‫نگران نباش، منم نمی‌دونم یعنی چی.
‫خوبه، فقط من تنها نیستم.
‫خب، باید اقرار کنم که ‫اگه کاری که تو با جیکوب کردی
‫نشانگری از سطح توانایی این مکان باشه،
‫به نظرم قراره تاثیر بسزایی بذاری.
‫برای مدت زیادی، رویای من بوده
‫تا مکانی بسازم که بچه‌هایی که طیف اوتیسم دارن ‫بتونن بیان و بازی کنن،
‫و پروژه‌های هنری درست کن ‫و فیلم تماشا کنن.
‫مهم‌تر از همه، مکانی که هیچکس سعی نکنه ‫تغییرشون بده.
‫مکانی که بچه‌هامون راحت بتونن ‫همونی که هستن باشن.
‫تصمیم گرفتم اسم مرکزمون رو ‫مکان جیکوب بذارم،
‫چون موقع بزرگ کردن جیکوب بود
‫که فهمیدم چقدر برای همه بچه‌ها مهمه
‫- تا پناهگاهی رو داشته باشن. ‫- مامانی؟
‫- مامانی. ‫- تا یاد بگیرن، بازی کنن...
‫و خودشون باشن.
‫و با اینکه اسمش مکان جیکوبه،
‫امیدوارم همه حس کنن که اینجا مکان اونجاست.
‫- مامانی! ‫- ما یه اجتماع هستیم.
‫سلام، مامانی.
‫- عزیزم، چه کاری از دستم برات برمیاد؟ ‫- نه بابایی، من مامانی رو می‌خوام.
‫امیدوارم که همه احساس استقبال شدن کنن...
‫- بابایی، بس کن. بابایی! ‫- بنابراین ما پذیرای هرکسی هستیم...
‫- مامانی؟ ‫- بله.
‫- زیپ لباسم خیلی بد قلقه. ‫- باشه، باشه.
‫برای شمایی که دختر جدیدمون رو ندیدین،
‫این ناتالیا گریسه.
‫لباسم رو در آوردم تا غذا بخورم ‫چون نمی‌خواستم کثیف بشه،
‫ولی حالا دیگه نمی‌تونم دوباره بپوشمش.
‫باشه، عزیز دلم.
‫نه مامانی، مامانی.
‫بخاطر اون موقع معذرت می‌خوام.
‫منم معذرت می‌خوام، عزیزم. ‫طوری نیست.
‫ازم متنفر نیستی؟
‫نه، معلومه که نه.
‫من هیچوقت نمی‌تونم ازت متنفر باشم.
‫آخی.
‫مامانی، بیداری؟
‫اوه.
‫سلام، عزیزکم.
‫خواب بد دیدی؟
‫می‌خوای بیای توی تخت و بغلم بخوابی؟
‫نه.
‫هنوز وقتش نیست.