من و ببخش.
بالآخره می تونم...
مرگ شجاعانه م رو بهت اطلاع بدم.
«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
نه!
نه...
فیزیکِ عشق
مثلِ یه سیب
عشق اول بود
به یاد بیار.
باید به یاد بیاری.
اسمش
کیم شینه.
اون قد بلنده
و لبخند محزونی داره.
اون به شکل باران
و به عنوان اولین برف هرسال میاد.
اون سر قولش می مونه.
به یاد بیار.
باید به یاد بیاری.
تو
عروسشی.
قادر مطلق گفت...
تو از خاطرت تمام کسانی که
می شناختنت پاک می شی.
محض آرامش خودشونه
و این از لطف منه.
و همچنین
گفت که مجازاتت تموم شده.
و می تونی همه چیز رو فراموش کنی
و در آرامش بخوابی.
ولی
چشمان گوبلین
غرق در اشک شد.
حالا می دونم
که چه تصمیمی بگیرم.
در نهایت،
تصمیمیه که من می گیرم.
آرزو می کنم
که همین جا بمونم.
اینجا می مونم
و تبدیل به باران می شم.
تبدیل به باد می شم.
تبدیل به اولین بارش برف می شم.
فقط همون یه چیز...
فقط واسه همون یه چیز.
از بالا اجازه خواستم.
البته که تصمیم احمقانه ای بود که گرفت.
من همیشه بخشی از زندگیت خواهم بود.
اگرچه،
من دیگه...
اینجا نیستم.
گوبلین این جوری تنها رها شد.
بین این دنیا و دنیای بعد گیر افتاد،
بین روشنایی و مرگ
جایی که حتی قادر مطلق هم رها کرده بودش.
تا ابد گیر افتاده بود.
گوبلین بیچاره.
خب؟
چه بلایی سر گوبلین اومد؟
نمی دونم.
خاطرات به زودی فراموش می شه،
‫و فقط پوچی باشکوه باقی می مونه.
تو اون پوچی قدم می زنه
بی پایان...
‫پشتِ سرِ هم.
‫چه اتفاقی براش می افته
‫بعد از اون پیاده رویِ بی پایان؟
‫به کجا می رسه؟
‫چه داستان غم انگیزی.
‫این چنده؟
‫۹ سال بعد
‫آخر هفته ی خوبی...
‫آخر هفته ی خوبی داشته باشید.
‫ده دقیقه مونده به زمان اجرا.
‫اینم متن خبر خانم جی.
ممنون.
جی اون تاک تهیه کننده ی رادیو
اون تاک، داره بارون می باره.
‫داره تندتر می شه.
ما تو آسیای شرقی هستیم یا چی؟
‫پیشبینیِ آب و هوا چه ش شده؟ ‫گفتن هوا آفتابی می شه.
می دونم. چتر نیاوردم.
‫مشکل اون نیست. ‫حالا پیام اولیه رو چی کار کنیم؟
چاره ای نداریم، مگه نه؟
‫نمی تونیم بارون رو بند بیاریم، ‫پس فقط بیا دوباره بنویسیمش.
‫می تونیم تو یه روز آفتابی ازش استفاده کنیم.
‫آهنگ اول خوبه.
شروع کردن یه روزِ گرفته و تاریک با آهنگی شاد خوبه.
‫فقط عباراتی رو که با آب و هوا متناسب نیست بردارین...
‫همین الآن این کارو می کنم.
بیچاره من!
‫هشت دقیقه دیگه میریم رو آنتن.
‫کیونگ می
‫300 هزار وان بهم قرض بده. ضروریه. ‫هرچه سریع تر جواب بده.
‫- می رم آهنگ ها رو انتخاب کنم. ‫- خیله خب.
شما کی هستین آقا؟
‫اشتباه کردم؟
فکر کنم.
‫۲۰ سال پیش بود.
مامان این و برام گذاشت؟
من از کِی
این گردنبند رو دارم؟
‫ممکن است ستاره ها اندوه شما را از بین ببرند.
‫«تو اون بیابون،
انقدر تنها بود که
‫گاهی اوقات برعکس قدم می زد.
‫می خواست جای پاش و جلوی خودش ببینه.»
‫چطوری...
‫فقط همین قسمت سوخته؟
خوش اومدی.
مثل همیشه خوشگلی.
‫بهم نوشابه بده.
‫چرا؟ اجرای امروزت که خوب بود.
‫باز رئیس سرت داد کشید؟
خوب بودن بی فایده س.
‫دیگه نزدیکای اخراج شدنمه، ‫چون به اندازه ی کافی تبلیغات نمی گیریم.
‫هیاهوی زیادی رو به خاطر اون ‫بارون غیرمنتظره راه انداختیم.
‫- من سرخ شده و تندش رو می خوام. ‫- مرغ سرخ شده ی تنده ی لطفاً.
‫برو خودت نوشابه ت و بردار.
منم مشتری ام، می دونی که.
‫سلام مبصر کلاس. اونجا بشین.
‫تا کی می خوای مبصر کلاس صداش بزنی؟
خوش اومدین. اون تاک از قبل غذا سفارش داده.
خیله خب.
من دلستر می خوام.
‫دادگاه رو بردی؟
‫اگه می باختم که نمی اومدم اینجا.
‫- می خوای که بری دیدن یه دوست ناشناس؟ ‫- از ملاقات با وکیل ها خوشم نمیاد.
‫این دفعه یه سرآشپزه.
‫اغلب اوقات تو برنامه های آشپزی حضور داره،
‫و وقتی که می خنده شبیه توله سگ ها می شه.
بامزه س.
‫چرا باید با یکی که ‫شبیه توئه ملاقات کنم؟
‫چرا من باید با یکی از ‫طرفدارای برنامه ی تو ملاقات کنم؟
‫همیشه موقع ناهار برنامه ی تو رو می بینه.
‫من تنها دوستی هستم ‫که تو ازش باهاشون حرف می زنی؟
وقتی فرصتش رو داری از شانست استفاده کن.
من و ببین.
‫آسونترین چیز واسه من این بود ‫که عشق اول کسی باشم.
‫ولی الآن هیشکی نیست یه فنجون قهوه تعارف کنه.
آره.مثل اون نباش.
منظورت از این حرف چیه؟
‫فکر کردم تو مثال بی نظیری هستی ‫که اون متوجه مسائل بشه.
اون تنها دوستته اون تاک؟
‫جایی جز این نیست که بتونیم بیایم چیزی بخوریم؟
داره بارون میاد،
‫و نوشابه هم گازدار بود.
و من دو دوست دارم که نگرانمن.
روز خوبیه.
فکر می کردم اون عروس گوبلینه.
چرا نمی تونه ما رو ببینه؟
قبلاً عروس گوبلین بود.
اون ۲۹ سالشه و گوبلین هنوز خودش و نشون نداده.
پس درواقع اون الآن بیوه س.
قبلاً می تونست من و ببینه.
‫چه م شده؟
چرا انقدر ناراحتم؟
چرا همه ش این حس و دارم؟
‫در روز اولین بارش برف گوبلین ‫موافقت کرد که توسط من احضار شود.
این اولین بارش برفه.
حق با توئه. واقعاً این وقت سال خیلی زوده.
‫- بازم قشنگه، مگه نه؟ ‫- آره.
چی و فراموش کرده م؟
کی و...
فراموش کرده م؟
چهره ی کی و فراموش کرده م؟
چه قولی رو از یاد برده م؟...
‫که در چنین اندوه عمیقی قرار گرفته م؟
‫یکی...
‫هرکی، لطفاً...
لطفاً نجاتم بدین.
من؟
‫آره، تو. تو بودی؟
این کارو نکن.
این کارو نکن. این جوری نکن.
دوستت دارم.
‫حس و حالم ممکنه به شدت تغییر کنه. متأسفم.
دارم چی کار می کنم؟
چرا من دارم عذرخواهی می کنم؟
الآن داری چی کار می کنی؟
چرا من و بغل کردی؟ من و می شناسی؟ تو کی هستی؟
‫آدمِ تویِ قراردادت منم.
‫قرارداد؟
بازیگری؟
‫- بخش نمایش... ‫- رؤیات به حقیقت پیوست؟
درباره ی چی حرف می زنی؟
بهت افتخار می کنم.
حتماً، ممنون.
چرا اونجا بغلم کردی؟
و چرا باهام خودمونی حرف می زنی؟
تو از حافظه ی تمام کسایی که
می شناختنت پاک شدی.
این کار به خاطر آرامش اون هاس
‫و لطف منه.
‫و تا زمانی که تو در آرامش باشی، ‫من مشکلی ندارم.
فقط همین و می خوام.
الآن داری نقش بازی می کنی؟
‫بخش نمایش تو این ساختمون نیست.
‫اون تو ساختمون الحاقیِ پُشته.
درضمن، چطور بدون کارت شناسایی
اومدی اینجا؟
‫چون کسی صدام کرد.
‫- دوک هوا. ‫- شروع کن.
‫من رئیسم. ‫تو فقط یه دستیار مدیری.
برگرد سر کارِت.
فکر کردم هیچ کس متوجهش نشد.
دوک هوا.
تو نباید اینجا باشی.
‫- متأسفیم. ‫- اون مرد
همین الآن اسم من و گفت، مگه نه؟ اون گفت: «دوک هوا.»
‫- دوک هوا. ‫- لطفاً برو.
ولش کنین.
بذارین حرفش و بشنویم.
فکر کردم دیگه هیچ وقت نمی بینمت از دیدنت خوشحالم..
‫لطفاً از همون جا صحبت کن. درست همون جا.
تو کی هستی؟ من و می شناسی؟
‫من عموت بودم، برادرت بودم...
‫- حتماً دیوونه س. ‫- دیوونه نیستم.
گشنمه. بیا بریم. چی بخوریم؟
یه جا که خوشت میاد رزرو کردم.
دوک هوا.
خیلی عجیبه.
گفت عمومه.
موجودیت داییم رازِ اصلیِ «گروه چئون وو»ئه.
چیزی که فقط من و پدربزرگ می دونستیم.
‫فکر کنم یه نفر دیگه هم فهمیده.
کی؟
احیاناً اسم عموت کیم شین نیست؟
‫بی خیال آقای کیم.
‫اون عمویه منه. ‫چرا باید فایمیلیش «کیم» باشه؟ «یو»ئه.
‫- کیم شین کیه؟ ‫- غذات و بخور.
یه راز خانوادگی...
‫هر وارث شرکتی ‫یه داستان غم انگیزی مثل این داره.
آقای کیم، نگران نباشین.
من چطور از پایین رسیدم به بالا؟
‫من سالهاست که ناهارها «سئولانگ» می خورم.
‫من این و می خورم و از شرکتم محافظت می کنم.
مثل یه وارث شرکت.
دوک هوا. اینجا «شرکت من» نیست.
متعلق به همه ی کارمندان اینجاس.
‫اونا دارن خیلی خوب ازش محافظت می کنن،
‫پس انقدر پرانرژی نباش.
وقت ناهار تموم شد.
بابت ناهار ممنون.
ولی من...
من هنوزم...
‫اینم هدایاتون.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
لذت ببرین.
ببخشید.
بله؟
یه دقیقه.
‫کنارم بودی،
‫ولی نشناختمت.
تو
وانگ یئو بودی.
‫نتونستی از زنت، از افراد وفادارت، ‫از سرزمینت گوریو،
‫یا حتی خودت مراقبت کنی. ‫از هیچی نتونستی مراقبت کنی.
بالآخره فهمیدم که
‫هدف این شمشیر چی بود.
‫واسه این که باهاش پارک جونگ هون رو بزنیم.
من و ببخش.
بالآخره می تونم
مرگ شجاعانه م رو بهت اطلاع بدم.
‫چه کلاه عوامانه ای سرت گذاشتی
‫هنوز هم.
‫تو همون گوبلینی هستی که
‫شایعه شده که دوباره به خاکستر تبدیل شده؟
‫شایعاتِ درباره ی من اغراق آمیزن.
به نظرم تو تبدیل به خاکستر
‫یا پخش تو باد و باران نشدی.
‫همونطور که واضحه،
‫به چیز وحشتناکی هم تبدیل نشدی.
چی شد؟
فکر کردم یادت نمی مونه.
‫تمام خاطرات درباره ی من باید پاک می شدن.
‫خاطرات بقیه پاک شده،
‫ولی من خاطراتم رو نگه داشتم.
‫مطمئن نیستم،
‫ولی یه فرضیه براش دارم.
من تا لحظه ی مرگم
طرف تو می مونم همو تنانت. ‫قول می دم.
‫واقعاً تصمیم بدی بود که گرفتم.
‫اگه می خوای طرف کسی رو بگیری،
‫خاطرات یئو رو فراموش کن.
چرا؟
‫حس خیلی بدی واسه شین و اون تاک دارم.
‫دنیا درهاش و به روشون بسته.
حس می کنم کسی غیر از ما
‫باید داستان عشقشون رو به خاطر بسپاره.
‫ولی می دونی،
چرا حس می کنم که
یه دری رو پیدا کردم که دوباره به روی یه دنیای ناپدید شده باز می شه؟
‫مگه کامل نبسته بودمش؟
چی سرت اومد؟
چطور برگشتی؟
‫به خاطر قراردادم با اون تاک.
خوشحالم که برگشتی.
من واقعاً
خوشخالم که برگشتی.
‫خیلی خوبه که کسی بهم خوش آمد می گه.
من خیلی بی حیام.
همچنین خیلی دیره...
می دونم خیلی دیره.
باید ۹ سال پیش این کارو می کردم.
باید ۹۰۰سال پیش این کارو می کردم.
من و بابت گفتن...
خیلی دیرِ این حرف ببخشید.
لطفاً من و ببخش
که از عشقم مراقبت نکردم
یا از تو، که از گوریوی من محافظت کردی.
دوست داشته شدم،
ولی کسی رو دوست نداشتم.
لطفاً من و ببخش.
‫باید موهات و کوتاه کنی.
بالآخره برگشتم به خونه م.
این خونه ی منه.
‫ده سال از اجاره م مونده.
خواهرم چطور؟
من اون و نمی بینم البته
حسرتش
‫شده مجازاتِ این 9 سال قبلم.
به هرحال من تا ابد یه گناهکارم.
اون تاک رو دیدی؟
آره.
یادش نمیاد، مگه نه؟
نه.
‫تهیه کننده ی رادیو شده.
روبه راه به نظر می اومد.
گاهی اوقات بهش گوش می دم.
به منم بگو تا گوش بدم.
من دوک هوا هستم
دوک هوا.
قایم شو. اینجا.
‫عمو تنانت.
سلام. چه خبر؟
امروز تو دفتر یه آدم عجیب رو دیدم
‫واسه همین یه کم احساس ناراحتی کردم.
می خواستم ببینم حالت چطوره.
‫- عمو تنانت؟ ‫- بله.
اگه عموی منی پس فقط باید عمو صدات بزنم.
چرا «عمو تنانتی»؟
این سؤال به ذهن آدم میاد که از کِی اینجا زندگی می کنی؟
‫همه ش تو اجاره نامه اومده.
سلام. چرا دو تا بطری نوشابه اونجاس؟
کسی اینجاس؟
من دوست دارم دوتایی بخورم، همین.
پس اون پاهای کیه که از کنار مُبل زده بیرون؟
‫این مبل خیلی خوبه.
‫صاحبش سلیقه ی خیلی خوبی داره.
‫جنس پارچه ش عالیه.
‫تو همون مَرده ای که تازگی دیدمش.
اون غریبه...
موهات و کوتاه کردی.
‫از مدل جدید خوشم میاد. ‫من دوست اونم. اومدم اینجا تا...
داره می ره. همین الآن می خواست بره.
خوش گذشت.
برو.
بله.
باید برم.
برو.
از ملاقاتت خوش وقتم.
‫- منم همین طور. ‫- چه لباس شیکی.
چی شده؟
یعنی عمو تنانت هم
‫راز تولد من و می دونه؟
خدای من.
‫صدای در طبقه ی بالا رو نشنیدی؟
‫- نه. ‫- من شنیدم.
‫- نه. ‫- مطمئنم شنیدم.
تو هیچی نشنیدی. دوک هوا.
به چشمام نگاه کن.
دما تا ۲۲ درجه ی سلسیوس پایین اومده
و داره کاملاً سرد می شه.
اینم از آخرین آهنگ امروزمون.
‫سرما نخورین.
چی کار کنیم؟
اون گفت دما ۲۲ درجه ی سلسیوسه،
ولی باید می گفت دو درجه ی سلسیوسه.
‫به خاطرِ...
‫اشتباه تایپیه من بود.
واضحه که نویسنده ی خوبی من نیستم.
‫تهیه کننده ی اصلی مون داره میاد.
نگران نباش، خودم تقصیرا رو گردن می گیرم.
چی؟ ۲۲ درجه ی سلسیوس؟
‫«دما تا ۲۲ درجه ی سلسیوس پایین اومده
‫و داره کاملاً سرد می شه.
‫سرما نخورین.»
اصلاً با عقل جور در میاد؟
متأسفم آقا.
تازه ازدواج کردی؟
فکر می کنی بهاره؟
چرا از گُل ها نمی خوای که شکوفه بدن؟
متأسفم آقا.
محاله. واقعاً؟
خانم جی، شما شعبده بازین؟
تو کُل شبکه های اجتماعی پُر شده.
بیرونِ ساختمون اداره.
دما دقیقاً ۲۲ درجه ی سلسیوسه
‫و گل ها وسط زمستون شکوفه دادن.
‫دمای امروز صبح سنگام دونگ ‫به 22 درجه ی سلسیوس رسید.
9 سال از این تغییر غیرعادیِ هوا می گذره، و مردم برای
‫لذت بردن از شکوفه های گیلاس توقف کرده ن.
‫چه خبر شده؟
خیلی عجیب نیست؟
با عقل جور در نمیاد.
‫با این موضع سال پیش بیشترِ شنونده هامون ‫رو از دست دادیم.
‫باید یه راهی پیدا کنیم
‫تا شنونده های برنامه مون رو نگه داریم.
خیله خب. به زودی درخواستم و براتون می فرستم یه نگاه بهش بندازین،.
اون یارو دیگه کیه؟
من چه م شده؟
‫داروهام تا الآن تأثیر داشتن.
‫منظورم این بود که...
چی شده؟
منظورت چیه؟
چرا اونجا نشستی؟
یکی بهم زنگ زد.
مشکل خودته.
نمی خوام با تو بشینم.
اون آدم
نیومد؟
اون اینجاس.
ولی من و نشناخت.
که این طور.
برات متأسفم،
ولی قراره کسی و اینجا ببینم.
شوهرم میاد اینجا.
فکر نکنم شوهر داشته باشی.
امیدوارم ایمیل رفته باشه. خیلی مهمه.
موهات و کوتاه کردی.
کم مونده بود نشناسمت.
‫- هنوزم من و نشناختی. ‫- شناختم.
امروز
تو اونجا بودی، مگه نه؟
‫می تونم هرجایی باشم و جایی نباشم.
بیرون از ساختمون
وقتی دما ۲۲ درجه ی سلسیوس بود
اونجا بودم تا کسی و ببینم.
خیلی دلم براش تنگ شده بود.
وقتی چشمم بهش می افته فکر می کنم الآن می دوئه میاد تو بغلم،.
ولی چون می دونم همچین اتفاقی نمی افته،
‫قلبم تیر می کشه.
چرا این و
به من می گی؟
تو پرسیدی.
نباید چیزی سفارش بدی؟
‫- از نوشیدنی تون لذت ببرین. ‫- ممنون.
‫- ممنون... ‫- چطور ۵۰۰۰ وان نداری؟
اصلاً تو چرا اینجایی؟
کیفم تو جیب کتمه.
‫وقتش و ندارم که برم کتم رو بیارم.
متأسفم. ممنون بابت نوشیدنی.
دفعه ی بعدی بهت می گم که...
من دیگه نمی بینمت کدوم سمتی می ری؟.
اون وری می رم، صبر کن...
می تونست یه کم دیگه بمونه.
۵۰۰۰ وان بهم قرض بده تا بدهیم و بدم.
در رو ببند!
چطور باید این و درستش کنم؟
۱۰۰۰۰ وان می خوام
که یه کتاب بخرم.
اونی که بهش زنگ زدم تا بیاد این و درست کنه کجاس؟
۱۰۰۰۰۰ وان بهم بده تا یه مقدار گوشت بخرم.
خواهش می کنم.
حتماً یه دلیلی داره که قادر مطلق
‫خاطرات تو رو واسه م پاک نکرده.
‫خیلی جای افسوس داره که این حرف رو زدی.
‫باید به گزینه ی آخرم رو بیارم.
‫نمی تونی مثل قبل شمش های طلا رو احضار کنی.
‫اونا شماره سریال دارن، ‫نمی تونی معامله شون کنی.
خیلی گیج کننده س.
تنها کاری که می تونم بکنم همینه؟
چی؟
خونه م خیلی امنه یه سیستم فوق امنیتی داریم..
تو چطور...
تو کی هستی؟
من
آب و آتشم،
روشنایی و تاریکی ام.
واسه تو، یو شین جای هستم.
واسه تو، کیم شین هستم.
تو همون عمویی هستی که پدربزرگم درباره ش بهم گفته؟
اون همون مَردیه که
‫تو وصیت نامه ی رئیس قبلی بهش اشاره شده.
‫وصیت نامه ی پدربزرگ؟
‫نه تنها وصیتِ اون بوده،
‫بلکه وصیتِ تمام اجدادت بود.
اگه کسی
با اسم خانوادگی کیم و اسم کوچیک شین اومد پیشت
و خواست چیزی که مال خودشه رو پس بگیره،
بهش بده.
هرچی که بذارم، واسه اونه.
اون با بارون میاد پیشت
‫و با شعله های آبی می ره.
‫اون وقت می فهمی که خودشه.
‫امشب خیلی دلم برای رئیس یو تنگ شده.
‫من شرکت رو نمی خوام.
‫خانواده ی یو شرکت رو تأسیس کرده،
‫پس حالا اونجا متعلق به توئه یو.
من فقط خونه، هویت
کارت اعتباری و برادرزاده م رو می خوام.
‫به خواسته ی رئیس یو احترام می ذارم.
‫بهت خونه، کارت شناسایی و کارت اعتباری می دم.
تو برادرزاده منی.
ولی موضوع اینه که...
اشکال نداره اگه متوجهش نشدی.
متوجه چی؟
جی اون تاک!
دقیقاً پشت تلفن چی گفتی؟
به خاطر چیزی که گفتی،
‫تو وبسایتمون کُلی ازمون شکایت شده.
‫من چاقوهای آشپزخونه رو ‫به عنوان هدیه می دم به مردم،
‫ولی اونا مدام زنگ می زنن ‫و درخواست کوپنِ لباس می کنن.
نویسنده ها نمی تونن رو کارشون تمرکز کنن.
مگه ما شرکت پوشاکیم؟
در این رابطه چی کار می کنی؟
فکر می کنی حقوقت و از کجا میاریم؟
هم شرکت چاقو هم شرکت پوشاک
‫هردوشون می خوان تبلیغاتشون و لغو کنن. ‫یعنی یه آشفته بازار به تمام معنا!
هر شرکتی که می تونی پیدا کن
‫برای اسپانسر شدن و تبلیغات تو برنامه ت.
اگه نمی تونی اخراجی.
آقا.
‫- چیه؟ ‫- تمام تلاشم رو می کنم.
کار آسونی نیست، ولی تلاشم و می کنم.
‫ای احمق.
‫سانگ هون دیروز من و دعوتم کرد.
‫- واقعاً؟ ‫- آره، سانگ هون از کلاس کناری.
جدی می گی؟
‫از دست جوون های این دوره و زمونه.
چرا می خندی؟
چون بامزه بود.
‫فکر کنم باشن.
‫اونا رو نگفتم.
درضمن،
نمی خوای ۵۰۰۰ وان رو بهم پس بدی؟
اگه ندم میای بازم دیدنم؟ میای دنبال پس گرفتن پولت؟
‫به خاطر جُرمی که داری مرتکب می شی میام.
می دونی که منظورم چیه، نه؟
نه نمی دونم.
دارم می گم اگه بازم این اتفاقات بیفته به پلیس زنگ می زنم.
نمی فهمم چرا همه ش به هم دیگه برمی خوریم.
این دفعه دیگه واسه چی می خندی؟
چون خیلی خوشحالم.
چون این یه لحظه ی باورنکردنیه.
چون همه چیز عالی و بی نقصه.
چرا؟ یعنی ازت دوری کردن تصمیم عاقلانه ایه؟
کدوم سمتی می ری؟
بازم داری می ری؟
‫موج رادیو رو روی برنامه ی شما می ذارم. ‫من خیلی طرفدارتم.
‫از کجا می دونی من تو ‫برنامه ی رادیویی کار می کنم؟
‫دیگه خیلی مشکوک شدی.
فکر می کردم قبلاً بازیگر بودی ولی نبودی، مگه نه؟.
ببخشید، ولی شغلت چیه؟
خب...
اونجا. من اونجا کار می کنم
تو اون شرکت مبلمان؟ اونجا چی کار می کنی؟
من...
من عالی رتبه ترین شخص تو اون شرکتم.
‫- ببخشید. ‫- داشتی به مدارکشون نگاه می نداختی.
‫بده ش به من. ‫واسه اسپانسریه مگه نه؟
بده شون به من بهت ثابت می کنم که من عالی رتبه ترین شخص اونجام..
معمولاً مدیر اجرایی این چیزا رو امضا می کنه، ولی مدیر عامل تقاضای این لطف رو کردن.
اون مدیرعامله؟
اینجا تو بخش مدیریتی کار می کنه؟
‫اینجا نمیاد که کار کنه.
گروه چئون وو مدیرعامل: کیم دویئونگ
پس چطور باید ازشون تشکر کنم؟
راستش و بخوای اصلاً شماره ش رو ندارم.
با این حال گفت که باید این اسناد رو امضا کنم؟
چرا اون وقت؟
‫دقیقاً. منم نمی دونم چرا.
‫می شه شماره تون رو بهم بدین؟ ‫من می دم بهش.
ممنون.
به هرحال، اسمش...
عجیبه، مگه نه؟
‫وقتی با اون در ارتباط باشین این جوری می شه.
اسمش یو شین جی هست.
که این طور.ممنون.
- .خانم جی - خانم جی .
‫- خانم جی. ‫- ایول.
چی شد؟ چطوری اسپانسری رو گرفتی؟
نمی دونم.
‫انگار جادو شده م. ‫مثل معجزه می مونه.
‫هیچ جوره دیگه نمی تونم توضیحش بدم.
چه اهمیتی داره؟ چیزی که مهمه اینه که برنامه مون با تجدید ساختار
‫شرکت نجات پیدا می کنه.
‫- تو بهترینی. ‫- تو بهترینی خانم جی.
‫با این اتفاقی که افتاده، پس بیاین ‫تمام تلاشمون رو برای پروژه ی بعدی مون بکنیم.
‫«ما کسی رو که دنبالشین پیدا می کنیم.
‫آدمی رو که طی سال ها فراموش کردین ‫پیداش می کنیم.
‫کمکتون می کنیم خاطرات فراموش شده ‫و چهره های از یاد رفته رو به یاد بیارین.
‫اگه داستانتون رو برامون بفرستین، ‫تو برنامه اعلامش می کنیم
‫و شما رو به کسی که دنبالش ‫می گردین وصل می کنیم.»
‫به نظر خوب میاد؟
‫تو عکسای گوشی تون بگردین
‫و تا جلسه ی بعدی داستان هاتون رو درست کنین.
‫می خوایم رُک و روراست صحبت کنیم.
‫اگه داستان ساختگی باشه می فهمم.
‫آره، واقعاً می فهمه. حالا تلاشتون و بکنین.
خیله خب.
منتظر تماس کی ای؟
زنگ نمی زنه.
پروژه ی خوبیه.
شاید دنبال عشق اولم بگردم.
باید دنبال اون آدم بگردی کیم شین..
واقعاً؟
درضمن، اون واقعاً دست خط خودت بود؟
‫آره. واسه همینه که خیلی عجیبه.
‫حتماً یه روح بوده.
‫تا زمانی که بچه مدرسه ای باشی روح می بینی.
‫نُه یا دَه سالی هست که نتونستم روح ببینم.
‫ولی این روزا دوباره می بینم.
‫یکی الآن پشت سرته!
‫وای خدای من، اون تاک!
‫می شه دستمال رو بدی بهم؟
‫واقعاً می خوام بکشمت.
‫باید به خاطر بیاری. اسمش کیم شینه. ‫تو عروسش بودی.
‫آخه تو چی هستی؟
‫چرا من عروستم؟
‫«تو عروسش هستی.»
‫تو کی هستی؟
عمو تنانت.
این به ساختمون کوچیک من پُست شد.
نمی فهمم.
‫اونجا قبلاً مرغ می فروختن. ‫نمی تونستم همین جوری بندازمش دور.
‫کار دارم. ‫نمی دونم دوباره کِی بتونم بیام اینجا.
می تونی منتظرم بمونی، درسته؟
می تونی بدیش به این آدم.
اسم شما جی اون تاکه آقا؟
چرا شما انقدر اسم دارین؟
‫تو بده بهش.
وقتی هم دیگه رو دیدیم چی باید بگم بهش؟
پس من دیگه می رم.
‫پس بده ش به سانی و ازش بخواه بده ش به اون.
‫به دلایلی طبقه ی بالای ‫خونه ی سانی زندگی می کنه.
اونا الآن همسایه ن.
‫چیزی رو تغییر نمی ده. ‫حتی باعث می شه مشکوک تر جلوه کنم.
منم می برمش.
‫از وقتی ساختمون رو خریدم، ‫به من از همه کمتر شک می شه.
‫چون همین جوریش هم عجیب غریبه،
‫فکر کنم بهتر باشه تو بری ‫چون تو براشون یه غریبه ای.
‫من می برم. ‫صاحب اونجا واقعاً خوشگله.
‫من می رم. ‫سلام؟
بعد از نُه سال،
بالآخره یه بهونه پیدا کردی.
شماها صدام رو نمی شنوین؟
الآن دارم با کی حرف می زنم؟
خوش اومدی.
‫صاحب اینجا کجاس؟
امروز نمیاد.
‫صاحب اینجا کجاس؟
امروزم نمیاد چی شده؟.
- .لذت ببرید - ممنون .
‫- صاحب اینجا کجاس؟ ‫- امروز نمیاد.
می تونم بپرسم اسمتون چیه؟ می خواین بهش زنگ بزنم؟
نه.
فقط این و بهش بدین.
باشه.
این چیه؟
واقعاً. اون چیه؟
‫به فروشگاه قدیمی فرستاده شد، ‫حتی به جدیده هم نفرستادن.
‫مثل این که صاحب ساختمون دادتش به ‫یه پسر خوش قیافه
‫و اون پسر آوردتش اونجا.
‫رفتم فیلم دوربین ها رو چک کردم.
اون واقعاً خوش قیافه س.
فروشگاه قدیمی؟
اون کجاس؟
‫نکته عجیبش اینجاس.
‫نامه ی بین المللی هم هست.
‫تا حالا همچین نامه ای به اون فروشگاه نیومده.
خیلی عجیبه.
اون خیلی خوش قیافه س و همین موضوع رو عجیب می کنه،.
چی می تونه باشه؟
جی اون تاک
این دست خط منه.
سلام مامان.
تقدیم به مادر خوشگلم،
کسی که احتمالاً همیشه نگرانمه.
زندگی بعد از مرگ چطوره؟
شبیه اینجاس؟
دارم از کانادا یه نامه برات می نویسم.
خیلی شوکه می شی اگه
بفهمی که چطوری اومدم اینجا.
فقط کافیه یه در رو باز کنم،
تا وارد همچین بهشتی بشم.
تا زمانی که من با اونم.
بالآخره یکی و دارم که ازم می پرسه حالم چطوره.
ممکنه نگران باشی و حس بدی داشته باشی که من چیزایی رو می بینم
که نباید ببینم،
ولی لازم نیست دیگه نگران باشی.
‫چون همین باعث می شه واسه یکی خاص باشم.
من روبه راهم مامان.
و بهتر هم می شم.
‫زندگیِ خوبی خواهم داشت ‫و از هر کسی شادتر خواهم بود.
بیا بعداً بازم هم دیگه رو ببینیم.
دوستت دارم مامان.
دخترت، اون تاک، از کانادا.
از کانادا؟
من حتی پاسپورت هم ندارم.
این چیه؟
این قضیه من و می ترسونه.
یادت بمونه. اسمش کیم شینه.
یعنی مَردی که تو این نامه حرفش و زدم
کیم شینه؟
نُه سال پیش چه اتفاقی افتاد؟
من چی و فراموش کردم؟
سلام؟
من یو شی جی هستم.
‫سلام. یه دقیقه وایسا.
سلام؟
منتظر تماسم بودی؟
یه خرده سرم شلوغ بود،
حتی فراموش کردم که بهت شماره م رو داده بودم.
که این طور.
قبلاً نتونستم ازت تشکر کنم ممنون..
پس دوست داری باهام یه قدمی بزنی؟
گفتی کجا زندگی می کنی؟
من؟
بهت نگفتم کجا زندگی می کنم.
خب کجا زندگی می کنی؟
نزدیک سَکوی هُنر
‫تو اینچئون زندگی می کنم.
کجای نزدیک سَکوی هنر؟
‫موقعیت مکانیم خیلی پیچیده س.
‫کجایی؟
‫فکر کنم
‫حدود نیم ساعت با سکوی هنر فاصله داشته باشم.
می خوای بیای دیدنم؟
‫.آره
‫تصمیم گرفتم که
‫بیام دیدنت.
وقتی نزدیک رسیدی بهم زنگ بزن.
‫حدود نیم ساعت دیگه.
منم از اون عطر خوشم میاد.
این عطریه که زن ها ازش خوششون میاد.
‫حتماً کُلی عطر زنونه می شناسی.
‫خوشت نمیاد که ‫عطرهای زنونه ی زیادی رو می شناسم؟
من کی باشم که بخوام قضاوت کنم؟
تو تنها زنی هستی که شمارم رو داری.
واقعاً؟ چرا؟
عجیبه.
اصلاً هم عجیب نیست.
تازه تلفنم رو گرفتم.
یه مدت نیازی به تلفن نداشتم.
جایی بودم که تلفن ها کار نمی کردن.
اونجا فقط کُلی برف بود.
‫یه دقیقه، ببخشید.
مُدام یادم می ره.
باید مرتب بخورمش.
واسه چیه؟
‫داروی تسکین روانه.
چند وقته می خوریش؟
می تونم دلیلش رو بپرسم؟
راستش رو بخوای، نمی دونم
از کجا شروع شد.
‫شاید بخوای فرار کنی.
‫باهات روراست بودم تا فرصت فرار رو بهت بدم.
‫اون آدم عجیب غریبه منم، مگه نه؟
‫من تلاشم و می کنم تا عجیب تر بشم.
دارم می رم تعطیلات.
خودم دارم زودتر بهت می گم، قبل از این که
‫بازم اتفاقی سر از سکوی هنر در بیاری.
کجا می ری؟
‫خارج از کشور.
اولین باره که می رم خارج
‫واسه همین خیلی مضطربم.
خیلی ضایع م، مگه نه؟
‫اگه اولین بارت هم باشه مضطرب نمی شی.
‫یه جوری طبیعی می شه برات
‫.انگار که دفعه ی اولت نیست.
‫یه جوری رفتار می کنی انگار اونجا زندگی می کنی، ‫پس نگران نباش.
ولی تو من و خوب نمی شناسی.
بهم اعتماد کن.
‫شروع می کنیم.
یک، دو.
درخواست تعطیلات
درخواست ارسال شد
‫حس می کنم یه چیزی اونجاس،
‫واسه همین می خوام برم چک کنم.
‫چی اونجاس؟
واسه همین می خوام برم که بفهمم.
البته. اگه نمی دونی باید بری و بپرسی،.
قبل این که پیرتر بشی برو بپرس.
می دونی،
‫پوشیدن سویشرت کلاه دار ‫تو خارج از کشور یه جُرم بین المللیه، درسته؟
خیله خب.
‫این اولین سفر خارجیته. ‫بیا شیک تر باش.
خیله خب.
درضمن،
‫تو با این کار و کاسبیت کُلی پول به جیب زدی.
چرا نقل مکان نکردی؟
نمی دونی؟
این ساختمون مال منه. خریدمش.
چطور می شه ندونم؟ ۱۰۰بار بهم گفتی.
پرسیدم چرا نقل مکان نکردی.
‫زحمتش زیاده.
من فوبیای خونه ی جدید دارم.
همچین چیزی وجود نداره.
واقعاً؟
‫این نارنگی ها خوشمزه ن.
‫- خیلی شیرینن. ‫- آره.
ببخشید.
‫این نامه به دستم رسید.
‫از این هتل ارسال شده.
‫بله، آدرسِ ماس.
‫کره ای ای. پس راحت شدم.
این هتل رو یه کره ای ساخته.
اُه، که این طور.
جعبه ی نامه ها و محموله های هر طبقه رو تعمیر کردیم
‫و چندتا نامه که جا مونده بودن رو پیدا کردیم.
‫تا حالا نامه ای که مربوط به ‫ده سال پیش باشه پیدا نکرده بودیم.
‫از کجا می دونین مربوط به اون موقع س؟
‫ساخت نامه واسه ده سال پیشه.
‫حتماً خاطره ی خوبی بوده.
عذر می خوام که انقدر طول کشید.
اشکالی نداره.
حتماً یه دلیلی داشت که انقدر طول کشید.
‫بهم گفتن که هر کاری که قادرمطلق می کنه ‫حتماً یه دلیلی داره.
‫فقط برام سؤاله کی این و بهم گفته.
دوست داشتنیه.
خیلی عجیبه.
چطوری اینجا به هم برخوردیم؟
تو یه سفر کاری هستم.
اومدم اینجا برای تحقیقات
‫درباره ی طرح های برای گوشه های مبلمانمون.
چی داری می گی؟
چطوری؟
داری من و
تعقیب می کنی؟
این جُرمه؟
‫- باید چی کار کنم؟ ‫- من آدم بدی نیستم.
از کجا بدونم؟
با وقت گذروندن با من.
دلیلی برای این کار ندارم.
‫شرکت من اسپانسر برنامه تون شده.
‫تو بهم پیشهاد یه غذا خوردن رو دادی.
اولین بارتونه که اومدین کانادا آقا؟
بیا این وری بریم.
«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
برای کسی که فکر می کرد
‫فراموش بهم آرامش می ده.
می خواستم ببینمت.
‫دعا کردم که تو زندگیِ بعدی مون
‫منتظر موندن کوتاه
‫و دیدار طولانی باشه.
‫خیلی طولانی.
خداحافظ.
ما قبلاً
هم دیگه رو دیدیم؟
حدود ده سال پیش؟
‫اینجام.
تو یه روحی؟
‫حتی عمیق ترین غم و اندوه ها ‫هم نمی تونه ۱۰۰۰ سال طول بکشه.
مخالفم.
با کدوم یکی مخالفی؟
اندوه یا عشق؟
‫عشق اندوهناک.