‫«ترجمه از محمد سید»
‫برای برادرهای کشته‌شده‌مون!
‫برای شرافتی که تروآ ازمون دزدید!
‫برای یونان!
‫حالا!
‫یونانی‌ها!
‫تیراندازها رو مستقر کنین!
‫«اودیسئوس»، دژکوب به دیوارهای شهر رسیده.
‫عالیه.
‫تا شب بالأخره اون شاه پریامِ خائن، مال ما می‌شه.
‫به ارتش علامت بده.
‫طولی نمی‌کشه که میرمیدون‌ها دروازه‌ها رو باز کنن.
‫تروآیی‌ها بی‌رحمن.
‫شاید! ولی ما چیزی داریم که اونا ندارن.
‫آشیل.
‫و خبر ندارن که داره میاد.
‫رها کنین!
‫بکشین!
‫رها کنین!
‫تیراندازها رو رد کنین برن!
‫قیر داغ!
‫رها کنین!
‫موفق شدیم، برادر.
‫پایانِ تروآ رو می‌تونیم از همین الان ببینیم.
‫نقشۀ اودیسئوس داره جواب می‌ده.
‫اگه قراره همین‌طور خوب پیش بره، ‫باید حواس تروآیی‌ها رو پرت کنیم.
‫آشیل، بیا، زود باش.
‫مطمئنم از این قضیه خوشحال نمی‌شی.
‫اه، گندش بزنن!
‫این تروآیی‌ها هیچ‌وقت دست از ساخت‌وساز برنمی‌دارن؟
‫شاید یه مانع باشه، ولی شکست نیست.
‫اونا می‌سازن، ما خودمون رو وفق می‌دیم.
‫حق با توئه، «مِمنون». همیشه یه راهی هست.
‫آشیل!
‫حواس‌تون به جلو باشه. هوشیار بمونین.
‫داره اتفاق می‌افته.
‫آشیل امروز پیروز می‌شه،
‫و تا غروب، بالأخره پیروزی رو برای یونان به ارمغان میاریم.
‫نه، برادر. برای واکاندا.
‫نفوذ کردن! یونانی‌ها روی دیوارن!
‫یونانی‌ها روی دیوارن!
‫[قسمت دوم: افسانه‌ها و دروغ‌ها]
‫بکِشین! رها کنین!
‫میرمیدون‌ها! حمله!
‫- برای یونان! ‫- برای یونان!
‫ادامه بده، پیرمرد. حواست به پشت سرت باشه.
‫تو رو واسه همین چیزها دارم دیگه.
‫برید بیرون! برید بیرون!
‫فرار کنید.
‫میرمیدون‌ها لو رفتن. نقشه شکست خورد.
‫لعنت به همه‌شون!
‫دستور عقب‌نشینی بده.
‫اودیسئوس می‌خواد عقب‌نشینی کنیم؟ بزدل!
‫نیروهای کمکی برن روی دیوارهای بالایی!
‫مِمنون!
‫آشیل، باید بریم.
‫نه. تا اینجاش اومدیم. حیفه الان تسلیم شیم.
‫امروز دیگه نمی‌تونیم جلوتر بریم.
‫می‌خوای اینجا بمیری؟
‫آشیل، برادر، امروز شکست خوردیم.
‫اه.
‫این جنگ نفرین‌شده‌ست.
‫ایزدها ما رو رها کردن، می‌دونم.
‫احمقیم که باز داریم زور می‌زنیم.
‫آشیل، آتیش کاری کرده که ازش حرصت گرفته؟
‫بس کن، مِمنون. حال و حوصله ندارم.
‫روز سختی بوده.
‫ولی هر وقت بخوای می‌تونی ‫راحت حرفت رو با من بزنی.
‫این همه مرگ‌ومیر.
‫و گِل.
‫چندتا مرد خوب رو برای جنگیدن در راه عدالت به کار گرفتم؟
‫فقط برای اینکه به کام مرگ بکِشونم‌شون.
‫آشیل، ما بهت ملحق شدیم
‫چون نشون‌مون دادی بعضی آرمان‌ها ارزش مُردن رو دارن.
‫این‌که آرمان نیست!
‫این قرار بود یه افسانه باشه، مِمنون. ‫ تا به نسل‌های آینده الهام ببخشه.
‫به‌جاش صرفاً داستانی از جسدهای یونانی شده
‫که حالا بلندتر از اون دیوار لعنتی روی هم تلنبار شدن.
‫افسانه‌ها دروغن، رفیق من.
‫داستان‌هایی‌ان که اونایی که هیچ‌وقت کاری نکردن ‫برای اونایی تعریف می‌کنن که هیچ‌وقت کاری نخواهند کرد.
‫کاری که ما اینجا می‌کنیم ‫برای نفع‌رسوندن به اونا نیست.
‫ما برای وطن‌مون می‌جنگیم.
‫هیچ‌وقت جنگجویی رو ندیدم ‫ که انقدر به شهری که توش به دنیا نیومده، متعهد باشه.
‫وقتی به آرمان شما ملحق شدم، آواره بودم.
‫ولی تو، آشیل، کاری کردی که حس کنم از خودتونم.
‫چاپلوسی! این‌طوری می‌خوای ورق جنگ رو برگردونی؟
‫خود اودیسئوس هم نمی‌تونست استراتژی بهتری، رو کنه!
‫بعضی وقت‌ها حس می‌کنم این جنگ، ‫ از عمر ما هم بیشتر طول می‌کشه.
‫متشکرم که اینجا هستی.
‫بالأخره یکی باید اینجا باشه که سکه‌ها رو ‫برای قایق‌رونِت، روی چشم‌هات بذاره. (مراسم ختم)
‫من بودم به کسی اعتماد نمی‌کردم
‫که با این همه شور و شوق، ‫ مرگت رو پیش‌بینی می‌کنه، آشیل.
‫«فِرو»، خواهش می‌کنم. باز شروع نکن.
‫شاید این اجنبی، ‫تو رو قانع کرده باشه که بهت وفاداره
‫ولی من هیچ‌وقت از اونایی نبودم ‫که به یه غریبه اعتماد می‌کنن.
‫مخصوصاً بعد از اینکه یه‌بار دیگه ‫ یکی از لشکرکشی‌هامون به نحوی به شکست ختم شد.
‫هر کی ندونه فکر می‌کنه ‫ بین خودمون یه جاسوس تروآیی داشتیم.
‫یا شاید براتون راحت‌تره که به همه‌چی شک داشته باشید
‫تا اینکه قبول کنید از ما قوی‌تر بودن.
‫مزخرف نگو، فرو.
‫توی این نُه سالی که مِمنون به آرمان ما ملحق شده،
‫جون تک‌تک ما رو بارها نجات داده.
‫امروز شکست خوردیم، انکارش نمی‌کنم.
‫ولی اینکه بخوای با پشت‌کردن به برادرت ‫خودتو آروم کنی...
‫کارِ آدمای ضعیف‌تر از توئه، فرو.
‫من با جونم به مِمنون اعتماد دارم، ‫همون‌طور که به تک‌تک شما اعتماد دارم.
‫نباید اجازه بدیم مقاومت دشمن‌مون، ‫ پیوندهای برادری ما رو از هم بپاشونه.
‫مخصوصاً وقتی پیروزی انقدر نزدیکه.
‫پیروزی؟ با وجود حملۀ امروز؟
‫اودیسئوس، شاید الان وقت یکی دیگه از حقه‌های تو نباشه.
‫برعکس، فکر می‌کنم الان ‫بهترین زمان برای آخرین حقه‌ست.
‫ولی نه روی تو.
‫روی تروآ.
‫دوستان، بگید ببینم، چطور می‌شه دشمن رو ‫قانع کرد که به خونه‌ش دعوتت کنه؟
‫می‌ذاری باور کنه که برنده شده.
‫اون‌وقت چطور این کار رو بکنیم؟
‫با تقدیم یه هدیه به تروآ.
‫بیاید. خیلی چیزها هست که باید توضیح بدم.
‫[موقعیت عتیقه رو داخل قلعۀ تروآ پیدا کردم.]
‫[گمون کنم قبل از ماه بعد، بتونم به دست بیارمش.]
‫[دریافت شد. مأموریتت رو به هر وسیله‌ای که شده انجام بده]
‫[عتیقه رو به دست بیار.]
‫[بدون اون برنگرد.]
‫[برای واکاندا]
‫حرفم رو در مورد اودیسئوس پس می‌گیرم. ‫ طرف دیوونه‌ست.
‫نابغه، دیوونه...
‫هر طور شده، این نقشه به جنگ خاتمه می‌ده.
‫اون‌وقت آشیل افسانه‌ای
‫وقتی جنگی برای جنگیدن نباشه، چی‌کار می‌کنه؟
‫انقدر طول کشیده که تقریباً جرئت نکردم بهش فکر کنم.
‫ولی با پیروزیِ قریب‌الوقوع، ‫نتونستم جلوی افکارم رو بگیرم.
‫حتی بعد از این همه سال،
‫هنوز مزۀ هوای شهرمون رو یادمه.
‫خنک و شیرین، مثل آب و توت.
‫اون روز رو می‌بینی، برادر.
‫روزی که بالأخره شمشیرهامون رو کنار می‌ذاریم
‫و از صلحی که به دست آوردیم لذت می‌بریم.
‫با همدیگه.
‫وقتی بچه بودم، مادرم این رو برای خوش‌شانسی بهم داد.
‫همیشه برام خوش‌یُمن بوده.
‫بگیرش.
‫آشیل...
‫نه. من، من...
‫به‌خاطر همۀ کارهایی که کردی. ‫به‌خاطر هر چی که با هم از سر گذروندیم.
‫امشب، عدالت اجرا می‌شه.
‫عدالت برای یونان،
‫برای برادرهای کشته‌شده‌مون،
‫برای شرافتی که تروآ ازمون دزدید.
‫یادتون باشه، به شمشیرتون اعتماد کنید.
‫- به برادرهاتون اعتماد کنید. ‫- چشم، آشیل.
‫آهای، سربازها! ‫این طناب‌ها رو بگیرید.
‫شاه پریام حتماً خیلی خوشحال می‌شه.
‫حالا بکِشید!
‫بکِشید!
‫برای یونان.
‫- برای وطن. ‫- بکِشید!
‫تروآ پیروز است!
‫جنگ تموم شد!
‫زنده‌باد، شاه پریام!
‫من هنوز این علاقۀ شدیدِ این جماعت به اسب رو نمی‌فهمم.
‫اومدیم تو، مگه نه؟
‫بقیۀ ارتش؟
‫آشیل، اونا منتظر علامت تو هستن.
‫پشت سر من بیاید.
‫حرفم اینه که...
‫یه اسب غول‌پیکر آخه؟
‫فکر می‌کردم یونانی‌ها شاخۀ زیتون بفرستن. ‫(نماد صلح)
‫چه اهمیتی داره؟ اونا رفتن، ما پیروز شدیم.
‫کی پایۀ یه لیوان دیگه‌ست؟
‫یونانی‌ها!
‫دیگه بی‌سروصدا بودن فایده‌ای نداره، مگه نه پیرمرد؟
‫به شاه پریام خبر بدین!
‫خودتون رو به کاخ برسونین!
‫میرمیدون‌ها!
‫مِمنون؟
‫مِمنون!
‫مِمنون؟
‫مِمنون!
‫«پاریس»، باید بریم! ‫(پسرِ شاه پریام)
‫فقط چندتا چیز دیگه مونده.
‫یاغی، از جون ما چی می‌خوای؟
‫اگه دنبال جون‌مون هستی، قال قضیه رو بکَن.
‫هلن!
‫تو، تروآ یا هیچ‌کدوم از این چیزها برام مهم نیست.
‫نمی‌دونی چه فداکاری‌هایی کردم ‫ تا این رو پس بگیرم.
‫عه!
‫نُه سال سخت و طولانی.
‫فرار کنید.
‫فرصت دیگه‌ای گیرتون نمیاد.
‫مِمنون؟
‫مِمنون!
‫برو!
‫ روی پله‌ها دیدمت.
‫باهام چشم‌توچشم شدی ‫ولی ولم کردی که بمیرم.
‫برای چی؟ یه جواهر؟
‫برو کنار، رفیق.
‫از اون کلمه استفاده نکن!
‫آشیل، من واقعاً رفیقت هستم.
‫ولی این موضوع ربطی به من و تو نداره.
‫پس قضیه چی؟
‫من برای یه هدفی اومدم یونان، ‫ولی نه هدف و آرمانِ تو.
‫و الان دیگه به هدفم رسیدم.
‫پس «فرو» راست می‌گفت؟
‫کل این مدت جاسوس اونا بودی؟
‫نه آشیل، من تروآیی نیستم.
‫شرمنده، ولی بیشتر از این نمی‌تونم ‫برات توضیح بدم.
‫خواهش می‌کنم، رفیق، برو جنگت رو تموم کن، ‫ افسانه‌ات رو تکمیل کن.
‫به‌عنوان یه قهرمان به یونان برگرد و شمشیرت رو بذار کنار.
‫اجازه نده خشم وادارت کنه دست به کاری بزنی.
‫من...
‫من به تو اعتماد کرده بودم.
‫فقط بذار من برگردم وطنم.
‫وطن؟
‫آشیل...
‫اگه این تنها چیزیه که واقعاً دنبالشی، ‫پس به خدا قسم...
‫- آشیل... ‫- دیگه هیچ‌وقت دستت بهش نمی‌رسه.
‫آشیل، نه!
‫نه!
‫آشیل...
‫این...
‫تمام این مدت دنبال این جادو بودی؟
‫حتی اگه می‌تونستی درک کنی، بهتره که ندونی.
‫می‌فهمم.
‫این قدرت هر چی که هست، مال یونان می‌شه.
‫آشیل، برای آخرین بار می‌گم، ‫باید همین الان اون رو بدی به من.
‫من دیگه هیچی بهت نمی‌دم.
‫تو هم دیگه هیچی از من نمی‌گیری.
‫نه.
‫تو کی هستی؟
‫تو زخم‌های من رو بخیه زدی!
‫جونم رو نجات دادی!
‫تو به یونان خیانت نکردی.
‫به من خیانت کردی!
‫دیگه جلو نیا.
‫آشیل، تموم شد.
‫خواهش می‌کنم فقط اون رو بده من.
‫تموم شد، رفیق.
‫چرا؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫به همون دلیلی که ما همۀ این کارها رو کردیم، آشیل.
‫برای وطن.
‫یعنی...
‫همه‌ش دروغ بود، مِمنون؟
‫همه‌ش نه.
‫برای قایق‌رونِت.
‫[واکاندا - شش ماه بعد]
‫باکای. باکای.
‫خوشحالم می‌بینم دوباره سر پا شدی.
‫عذر می‌خوام، رئیس نونی.
‫هنوز به شنیدنِ دوبارۀ اون اسم عادت نکردم.
‫به‌مرور زمان عادت می‌کنی.
‫این مأموریت‌ها یه‌جوری اثر خودشون رو روی ما می‌ذارن.
‫بهایی که می‌پردازیم.
‫می‌دونی، توی اولین مأموریتم،
‫یکی بهم گفت وقتی توی دنیای بیرون قدم بذاری،
‫دیگه نمی‌شه فراموشش کرد.
‫زندگی‌هایی که اونجا داریم شاید واقعی نباشن،
‫ولی تجربه‌هامون واقعی‌ان.
‫تو خیلی وقت بود رفته بودی، ‫خیلی چیزها رو فدا کردی.
‫ولی بکای، الان به‌‌عنوان یه قهرمان به وطنت برگشتی.
‫عیبی نداره خودتو رها کنی.
‫من اینجام ولی حس می‌کنم غریبه‌ام.
‫ده سال از عمرم رو در راه واکاندا دادم.
‫براش توی جنگ شرکت کردم،
‫براش دروغ گفتم،
‫من آدم کُشـ...
‫همۀ اینا برای فرصت حضور دوباره در اینجا.
‫ولی حالا که برگشتم بین مردم خودم،
‫اینجا بیشتر از اونجا احساس تنهایی می‌کنم.
‫منو به کارهای میدانی برگردونید.
‫جای من همون‌جاست.
‫هر جور مایلی.
‫ولی اون بیرون، هیچ مسیری وجود نداره.
‫و اگه نمی‌خوای گم بشی،
‫باید به قطع و یقین بدونی دنبال چی می‌گردی.
‫دنبال هر چی که واکاندا ازم بخواد، رئیس.
‫بله.
‫ولی خودت دنبال چی هستی؟
‫«ترجمه از محمد سید»