‫همه‌شون رو بیارید اینجا.
‫چشم، قربان.
‫دنبال من بیاید، دنبال من!
‫ترک‌ها به همون اندازه‌ان که گفتی.
‫کل روستا رفته روی حالت تدافعی.
‫به همین راحتی تسلیم‌مون نمی‌شن.
‫یالا.
‫زود باش.
‫حاضر؟
‫رها کنید!
‫«ترجمه از محمد سید»
‫(در حال دعا به زبان ایتالیایی)
‫امروز، ما یه نفر رو خاک کردیم ‫که از اعضای کلیسامون نبود.
‫ولی در دل‌مون جا داره.
‫من در آخرین لحظات زندگی این بندۀ خدا ‫کنارش بودم.
‫خیلی زود ازمون گرفته شد ‫و به دیدارِ خالقش رفت.
‫از نگاه توی چشم‌هاش این برداشت رو کردم ‫که می‌گفت:
‫«دل‌تون برای من نسوزه.»
‫«من همون‌جا هستم که همیشه می‌خواستم باشم.»
‫«نگران نباشید.»
‫«توی بهشت خداوند هستم.»
‫در واقع، آخرین جملاتی که گفت اینا بودن: ‫«من دیگه از جنگیدن خسته شدم.»
‫«حالا شما باید برای من بجنگید.»
‫می‌خوای چند کلمه در مدحش صحبت کنی؟
‫فکر می‌کنم روح دجوال شاد بشه.
‫تو از کجا می‌دونی چی روح دجوال رو شاد می‌کنه؟
‫تقصیرات رو گردن من ننداز، حسن.
‫من که کاری نکردم.
‫توی جنگ، من یه دونه جون ندارم، ‫چهارتا جون دارم.
‫مسئولیت هر چهارتاشون با منه.
‫جون این رفقام، از جون خودم برام مهمتره.
‫برادرم رو فراموش کردم.
‫موفق نشدم نجاتش بدم، نتونستم...
‫نتونستم نجاتش بدم.
‫چون تنها کسی که می‌خواستم نجاتش بدم...
‫تو بودی.
‫انجلو.
‫سخنان قشنگی گفتی.
‫می‌شه یه صحبتی با هم داشته باشیم؟
‫چرا که نه، پسرم؟
‫- همیشه از شنیدنِ صحبت‌هات خوشحال می‌شم. ‫- اینجا نه.
‫می‌دونی؟ شاید وقتش رسیده باشه ‫به گناهانم اعتراف کنم.
‫آخرین باری که اعتراف کردی کِی بود، پسرم؟ ‫(سنّت اعتراف به کشیش، در مسیحیت مرسوم است)
‫هیچ‌وقت نکردم.
‫بیا با اولین گناهت شروع کنیم.
‫همه‌شون مثل همن، انجلو.
‫من از پونزده سالگی‌ام آدم می‌کُشتم.
‫خیلی‌ها رو کُشتم.
‫چرا آدم می‌کُشتی، پسرم؟
‫چون شماها بهم گفتید.
‫- من... ‫- از زمانی که یادمه...
‫شماهایی که در رأس قدرت هستید ‫دستور دادین کافرها رو بکُشیم.
‫شماها دستور دادین، من پیروی کردم.
‫از کجا می‌دونی دستورِ قتل ‫از طرف من و امثال من اومده؟
‫راستش رو بخوای...
‫دیگه خیلی مطمئن نیستم.
‫اون پسربچه...
‫توپو...
‫می‌تونست مثل بچه‌ام باشه، پدر.
‫اون آهنگرتون که همیشه خیلی عصبانیه
‫می‌تونستم شاگردش باشم.
‫اون زنه...
‫اون زن دیوونۀ منحصربه‌فرد شجاع...
‫می‌تونست زن من باشه.
‫ولی روالش این نیست، مگه نه پدر؟
‫چون ما نه تنها اختیاری روی کسایی که می‌کُشیم نداریم،
‫اختیاری روی کسایی که عاشق‌شون می‌شیم هم نداریم.
‫تا حالا...
‫تا حالا به این فکر کردی که صدایی که...
‫بهت می‌گه عاشق شو، خداست...
‫و اون یکی که بهت می‌گه آدم بکُش...
‫ممکنه صدای شیطان باشه؟
‫اگه این حقیقت داشته باشه...
‫شیطان الآن داره توی گوشم زمزمه می‌کنه.
‫«بکُش».
‫«بکُش»؟
‫کی رو؟
‫کافری که دجوال رو کُشت.
‫- ولی... ‫- ال تورکو!
‫ال تورکو!
‫هنوز کارم باهات تموم نشده.
‫ال تورکو!
‫این...
‫- حرف بزن، پسر، چی شده؟ ‫- باید اینو ببینی.
‫از اردوگاه اونا دزدیدمش.
‫بدبخت شدیم.
‫یه توپ‌جنگیِ آلمانی‌ـه.
‫راحت دیوارهای شهر رو خراب می‌کنه.
‫منظورت چیه؟
‫اگه اون توپ‌جنگی رو بیارن اینجا...
‫به فنا می‌ریم.
‫پس چی‌کار کنیم، حسن؟
‫باید قبلش توی جنگ پیروز بشیم.
‫پنجه یعنی پنج، ‫روی هوا که اسم نذاشتیم.
‫الآن یه نگاه بهمون بنداز، فرمانده. ‫چند نفریم؟
‫یکی‌مون رو خاک کردیم و داریم می‌ریم توی ‫میدان نبرد تا جون یکی دیگه‌مون رو بگیریم.
‫- منم درک می‌کنم که... ‫- گور بابات، فرمانده.
‫چی رو درک می‌کنی؟ چی رو؟
‫هیچ کوفتی رو درک نمی‌کنی.
‫توی این روستای بی‌صاحاب ‫وسط این کوهستان بی‌صاحاب، داریم می‌ریم بجنگیم.
‫حسن!
‫من دیگه افسرهای ارتش عثمانی نیستیم، برادر.
‫تو رو تبعید کردن، ما رو هم مرخص کردن.
‫ارتشی پشت سرمون نداریم که بتونیم روش حساب کنیم.
‫من جز شما، خانوادۀ دیگه‌ای ندارم.
‫آخه...
‫تحمل ندارم شماها رو هم از دست بدم.
‫«خطاب به حاکم مطلق سرزمین‌های ترنتو،
‫شاهزاده اسقف، فرانچسکو دی پائولو،
‫از طرف اژدهای وین و شوالیۀ امپراتوری مقدس روم،
‫خادم سینه‌چاک شما،
‫ مارکو بندتی دی ویچنزا.»
‫«قدرت شما در اینجا، همچنان پابرجاست
‫و زیردستان‌تان در آرامش‌اند.»
‫که این‌طور.
‫پس اونجا همه‌چی گل و بلبل‌ـه.
‫نه، نیست.
‫شوهر من، رودولف...
‫شوهرم رو آتیش زدن.
‫شوهرت همون چیزه؟
‫چیز بود... قاضیِ موئنا؟
‫نیروهامون آتیش‌اش زدن تا بمیره.
‫آدم براش سؤال می‌شه ‫که چرا همچین حرکت نمایشی‌ای زدن.
‫رودولف به مردم گفت بیاید ساحره رو تحویل بدیم.
‫ولی ترک‌ها نذاشتن!
‫ترک‌ها و ساحره‌ها؟!
‫فکر کنم وقتش باشه تا خودمون این گندکاری رو تمیز کنیم.
‫اسب‌ها رو آماده کنید.
‫فردا می‌ریم سمت موئنا.
‫موئنا!
‫موئنا، موئنا، موئنا!
‫[ساحرۀ بنفشه‌های موئنا] ‫[در سال ۱۵۰۳ آتش زده شد]
‫بانو.
‫بگید درشکه‌ام رو بیارن پشت.
‫می‌خوایم سرزده بریم یه جایی.
‫عشقم؟!
‫امروز نه.
‫امروز من یه فرشتۀ راهنما هستم ‫که از بهشت اومده.
‫خب...
‫فرشتۀ راهنما، دلت برام تنگ شده بود؟
‫شدیداً!
‫ولی به دلیل دیگه‌ای اومدم اینجا.
‫بابای عزیزم از شرایط باخبر شده.
‫فردا میاد اینجا.
‫ولی اصلاً وقت نداریم. ‫می‌گم کارها رو سریع‌تر پیش ببرن.
‫درسته که می‌تونی به افرادت بگی ‫شمشیرهاشون رو سریع‌تر حرکت بدن،
‫بیشتر بکُشن، بهتر بمیرن.
‫ولی راه‌های دیگه‌ای ‫برای اطمینان‌حاصل‌کردن از یه پیروزی هست.
‫باید مراقب باشید. نه، نه، نه، یک.
‫دو.
‫فابریچیو، الکل بیار. ‫هنوز نفس می‌کشه؟
‫گلوریا، لطفاً ضربان قلبش رو چک کن.
‫ضربان قلبش رو چک کن.
‫اینم از این.
‫گلوریا! گلوریا!
‫این یارو از جونش سیر شده.
‫تنهایی از خط دشمن رد شد.
‫بدنش سوراخ‌سوراخ شده. ‫هِی اسم تو رو صدا می‌زنه.
‫از خادم و پیام‌رسان خدایان...
‫شاهدخت دیانا.
‫ببرش بیرون.
‫برادرها، اگه این آخرین خداحافظیه،
‫اگه برگشتی در کار نیست،
‫برای خیر و صلاح همه...
‫فقط یه کار مونده که باید بکنم.
‫شماها اینجا دارید چه دسیسه‌ای می‌چینید؟
‫چیزی هست که من باید بدونم؟
‫داشتم بهشون می‌گفتم ‫قصد دارم برم سراغ مارکو.
‫می‌رم توی اردوگاهش ‫و به دوئل دعوتش می‌کنم.
‫نمی‌تونه جلوی کل افرادش، پیشنهادم رو رد کنه.
‫خودت رو به کُشتن می‌دی.
‫از کجا می‌دونی مارکو به افرادش دستور نمی‌ده ‫که همون‌جا بزنن بکُشنت؟
‫- برات تله کار می‌ذاره. ‫- آره، منم راحت دُم به تله می‌دم.
‫حسن!
‫اینا رو ببرید.
‫دروازه رو نگه دارید!
‫دروازه رو نگه دارید! دروازه رو نگه دارید!
‫حسن!
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫بهم دروغ گفتی؟
‫الکی می‌گفتی عاشقمی؟
‫امروز...
‫عاشقت نیستم.
‫حسن!
‫حسن، بجنب.
‫[من و تو می‌تونیم این جنگ رو تموم کنیم]
‫[زیر درختی که اجدادت رو اونجا سوزوندن، منتظرتم.]
‫[از طرف دیانا]
‫وایستا! گفتم وایستا!
‫من حسن بالابان هستم،
‫تنها پسر «برزان»،
‫از جوخۀ کمربندسبزها،
‫حامل «سنجاق خارپوت»،
‫فرمانده واحد دوم ینی‌چری‌های ارتش عثمانی.
‫اومدم اینجا تا شرافتم رو ازت پس بگیرم.
‫جلوی من دَم از شرافت نزن، حسن.
‫مرتیکۀ برادرکُش!
‫گور بابای سوگند برادری‌تون.
‫اون برادری که کُشتمش ‫منو از دست تو نجات داد.
‫ولم کرد که برم، ‫بعدش سال‌های سال در موردش دروغ گفت.
‫ببین حسن، چیزی که نتونستی درک کنی...
‫اینه که تو آدم‌بَده‌ی این داستانی.
‫چطور می‌تونی این حرف رو بزنی؟
‫جفت‌مون یه مَرد رو «پدر» صدا می‌زدیم.
‫من خودم یه پدر داشتم.
‫اون مَردی که تو بهش می‌گی پدر،
‫منو دزدید.
‫ما دوشادوش همدیگه می‌جنگیدیم
‫ولی همیشه دشمن واقعی‌ام شما بودین.
‫پدرم بهم گفت «خائن»، مته.
‫افرادم توی صورتم آب‌دهان انداختن.
‫مثل یه سگ مریض پرتم کردن بیرون.
‫می‌دونم.
‫مجبور شدی بین دشمن‌ها زندگی کنی.
‫بدونِ کشورت، بدونِ خونه‌ات، بدونِ خانواده‌ات، ‫بدونِ شرافتت، خیلی چیز بَدیه.
‫حسن بالابان، پسر قهرمان و شگفتی‌سازِ آقا خارپوت...
‫حالا بالأخره فهمیدی چی به من گذشته؟
‫ما پنجه‌ایم.
‫هیچ‌وقت از مسیر درستکاری، فرار نمی‌کنیم.
‫من...
‫عثمانیِ ینی‌چری، حسن بالابان،
‫شوالیۀ ترنتو، مارکو بندتی دی ویچنزا رو ‫به دوئل دعوت می‌کنم.
‫من و تو برای شرافت‌مون تا آخرین نفس‌مون می‌جنگیم.
‫همون‌طور که گفتی، الآن دیگه شوالیۀ باشرفی هستی؟
‫یا هنوز همون پسرکِ ترسوی دوروی بی‌آبرویی؟
‫غروب.
‫کنار تالاب،
‫تن‌به‌تن،
‫تا آخرین نفس.
‫تا قبل از غروب، سرش رو برات میارم، گرگ‌کوچولو.
‫یه کار دیگه بکن:
‫اون خالکوبی رو از روی سینه‌ش بکَن و برام بیار.
‫زندگی اینجا بهت یاد داده ‫که چطور مثل یه مَرد بجنگی
‫ولی عزیزم، همون مَردها هستن که ‫جنگ به راه میندازن.
‫و مسئولیت برقراری صلح، به گردن ماست.
‫شوخی‌ات گرفته؟
‫دستۀ گرگ‌های قاتل‌تون ‫همین‌الآن دارن به شهر حمله می‌کنن.
‫اول از همه بیا یه‌کم با هم مهربون‌تر باشیم، خب؟
‫اول از همه، بیا از شرّ مار سمّیِ توی حیاط‌پشتی خلاص بشیم.
‫شاید اینجا حیاط‌پشتی تو باشه، عزیزم، ‫ولی کل کشور مال منه.
‫این‌طوری به جایی نمی‌رسیم.
‫من و تو می‌تونیم این خونریزی رو تموم کنیم.
‫چطور؟
‫ترک‌ها، ساحره‌ها، حتی این روستا، ‫هیچ‌کدوم از اینا پشیزی برای ما مهم نیستن.
‫تنها چیزی که مهمه ‫اینه که فاتح و پیروز، به ترنتو برگردیم.
‫و تو می‌تونی ما رو به این هدف برسونی.
‫چطور؟ با جنگیدن برای شما؟
‫چه دختر سرگرم‌کننده‌ای هستی.
‫ولی یه ایدۀ بهتر دارم.
‫می‌بریمت ترنتو ‫و می‌گیم یه ساحره گرفتیم.
‫بعدش محاکمه‌ات می‌کنیم.
‫قول می‌دم توی دادگاه، دستت رو بگیرم.
‫با همدیگه به هر کی که بهت می‌گه ساحره، می‌خندیم.
‫بعدش چی؟
‫بعدش، شاهزاده و دختر دوست‌داشتنی‌اش
‫مثل قهرمان‌های واقعی، وارد روستا می‌شن.
‫جنگ نمی‌شه، روستا نجات داده می‌شه ‫و همه به‌خوبی و خوشی زندگی‌شون رو می‌کنن.
‫تنها کاری که باید بکنی ‫اینه که با من بیای، گلوریا.
‫تصمیمش با خودته.
‫ولی پیشنهاد می‌کنم عجله کنی.
‫دارم به این فکر می‌کنم ‫که یه عده از عزیزانت اونجا هستن.
‫دارید آماده می‌شید، آره؟
‫برای تو، گرگ‌کوچولو، برای آخرین بار می‌رم شکار.
‫شکار بهت میاد.
‫قربان، بانو رسیدن و منتظرتون هستن.
‫اون صدا رو می‌شنوی، گرگ‌کوچولو؟
‫جنگل داره هیولا رو فرا می‌خونه.
‫السلام علیکم و رحمة الله.
‫آمین.
‫چه خبره؟
‫گندش بزنن.
‫گندش بزنن، گندش بزنن، گندش بزنن!
‫چه توپ‌های جنگیِ بزرگی!
‫- من باید برم. ‫- دیگه کارمون تمومه، نه؟
‫ناقوس‌ها رو به صدا در بیارید.
‫برید توی کلیسا.
‫یالا، راه بیفتید، زود باشید، زود باشید.
‫گندش بزنن.
‫خالکوبی‌ات رو می‌کَنم و می‌برمش برای مارکو.
‫یالا!
‫زود باشید.
‫- مارکو، باید بریم. ‫- منتظر گرگ اسکلتی هستم.
‫بچه که نیست. از پسِ خودش برمیاد.
‫ما یه کار فوری‌تر داریم.
‫بابام اگه بیاد، همه‌چی تموم می‌شه.
‫خوشحالم اون مُرده، نه تو.
‫حالا برو. برو، برو پاداشت رو بگیر.
‫برادر...
‫هر جا که می‌ری...
‫امیدوارم که در نهایت...
‫به آرامش برسی.
‫انشاءالله.
‫سربازها!
‫شمشیرهاتون رو بکِشید.
‫بیاید!
‫بریم.
‫پدر، هر کی که خودش مایله رو ببر توی کلیسا.
‫اینجا ته خطه!
‫برید توی کلیسا.
‫اون‌وقت تو چی‌کار می‌کنی؟
‫امروز من ساحرۀ موئنا می‌شم،
‫تُرک اجنبی می‌شم.
‫اون اهریمن‌ها دنبال هر کی که هستن، من همون می‌شم ‫و باهاشون روبه‌رو می‌شم.
‫من یکی که محاله برگردم.
‫دخترم چی شد؟
‫گلوریا؟
‫به‌نظرت رفته؟
‫چیزی‌اش نمی‌شه، مگه نه؟
‫آماده شید!
‫آتیش!
‫برید به جهنم!
‫الدا! الدا!
‫می‌شنوی، گرگ اسکلتی؟
‫جنگل داره صدات می‌زنه.
‫خیلی دیر کردی.
‫برای پیروزی توی این جنگ، ‫به بهترین جنگجوها نیاز دارم.
‫با منید؟
‫سعی کن ازم عقب نمونی!
‫حمله کنید، موئنا!
‫برای شهرتون بجنگید.
‫این پیروزیِ اوناست، برادر.
‫پیروز شدن.
‫گلوریا!
‫امروز توی مرز روستا، یه بنفشه ‫گل داد.
‫یه دونه گل، داره جلوی زمستون وایمیسته.
‫من تصمیم گرفتم مثل اون گل دوستت داشته باشم.
‫برای تو می‌رم و جلوی یه شهر وایمیستم.
‫گلوریا، نه.
‫نگران نباش.
‫یک کلمه از حرف‌هاشون رو باور نمی‌کنم.
‫خودم یه نقشه دارم.
‫سیر تا پیازش رو توی نامه‌ام برات تعریف می‌کنم.
‫ولی قبلش، باید دلیلش رو بهت بگم.
‫می‌دونم شما مَردها ‫عاشق جنگیدن و پیروزی و قهرمان‌بودن هستید.
‫ولی پیروزی توی این نبرد، پایان این جنگ نیست.
‫گرگ‌ها بازم میان.
‫مته‌های دیگه‌ای هم هستن ‫که تبدیل به مارکو می‌شن.
‫و شما قهرمان‌های بزرگ ‫سر از قبرهای بی‌نام‌ونشون در میارید.
‫اگه به جنگیدن ادامه بدید، توپوهای دیگه‌ای هم می‌میرن.
‫اگه می‌خواید جنگ تموم بشه
‫باید به وسیلۀ یه زن تموم بشه.
‫مثل سال‌ها پیش ‫که یه زن، از سوختن توی آتیش نترسید.
‫تنها خواسته‌ای که ازت دارم، ‫اینه که بیای پیشم، عشقم.
‫بیا و آزادم کن.
‫بیا و پیشم باش.
‫در میانِ شعله‌ها منتظرت می‌مونم.
‫چون‌که امروز، عزیزم، و تا آخر عمرم...
‫توی این زندگی و تمام زندگی‌های دیگه، ‫همیشه عاشقت می‌مونم.
‫«ترجمه از محمد سید»