‫[این داستان بر اساس رویدادها و شخصیت‌های واقعی می‌باشد.]
‫[امپراتوری عثمانی]
‫در اواخر قرن هفدهم، امپراتوری عثمانی ‫به دلِ اروپا نفوذ کرده...
‫و در حال پیشروی به سمت وین بود.
‫نیروهای عثمانی، شهر امپراتوری را محاصره کردند.
‫موفقیت آن‌ها مسیر تاریخ را تغییر می‌داد.
‫[وین]
‫اما در آخرین لحظات، اروپا متحد شد ‫و عثمانی‌ها را دور کرد...
‫و مانع از پیشرویِ بیشترِ آن‌ها شد.
‫[رشته‌کوه آلپ، ایتالیا]
‫همزمان با این شکست تاریخی، واقعه‌ای رُخ داد ‫که کمتر دربارۀ آن صحبت می‌شود.
‫یک سرباز «ینی‌چری» که به‌شدت مجروح شده بود... ‫(جنگاورهای ماهر تُرک)
‫توانست خود را به شهری به‌نام «موئنا» برساند ‫که در شمال رشته‌کوه آلپ ایتالیایی واقع شده است.
‫در آنجا ساحره‌ای او را پیدا کرد.
‫[شهر موئنا]
‫و این بود آغاز داستان واقعیِ «ال تورکو».
‫آره! آره!
‫«ترجمه از محمد سید»
‫تمام سربازهایی که دیشب بهت سپردیم، مُردن.
‫همه‌شون رو بکُشید!
‫دیشب برام کمین کرده بودن.
‫کی کمین کرده بود؟
‫«مته».
‫مته که چند سال پیش مُرد.
‫من خائن نیستم!
‫دیگه «ینی‌چری» نیستی. ‫(واحد چریک‌های ویژۀ سلطان، سربازان ورزیده و تنومند)
‫دیگه پسرم هم نیستی.
‫تصمیمت رو بگیر.
‫یا با شرافت بمیر
‫یا مثل یه آدم بی‌شرف برو توی تبعید زندگی کن.
‫بابا، من بی‌گناهی‌ام رو ثابت می‌کنم!
‫اون مته‌ی خائن رو برات پیدا می‌کنم.
‫[یک ماه بعد]
‫اول از همه، اون زنه رو پیدا می‌کنیم.
‫بله، ساحرۀ... یادم رفت.
‫موئنا.
‫موئنا! پشت این کوهه‌ست، درسته؟
‫تا اونجا دو ساعت راهه.
‫شنیدم جای قشنگی‌ـه.
‫همه با هم کنار میان. ‫صلح و صفا برقراره.
‫انگار از اون روستاهای توی افسانه‌هاست.
‫هر افسانه‌ای یه هیولا داره.
‫و یه ساحره!
‫به‌زودی تکلیفش مشخص می‌شه.
‫چی شده؟
‫صدای چی بود؟
‫- اسب‌ها! ‫- زود باشید!
‫- مته کجاست؟ ‫- اسمش مته نیست.
‫«مارکو»ـه.
‫کمان‌دارها!
‫نگه‌ش دار، «توپو».
‫می‌میره؟
‫گفتم نگه‌ش دار.
‫نجاتش می‌دی؟
‫می‌تونیم بهش اعتماد کنیم؟
‫اون تُرک‌ـه.
‫به تُرک‌ها اصلاً نمی‌شه اعتماد کرد.
‫فکر نمی‌کردیم زنده بمونی.
‫چطوره؟ خوشت میاد؟
‫توی شهر قراره جشن برگزار بشه.
‫من نقش یه سرباز تُرک رو بازی می‌کنم.
‫شوالیه‌ها می‌افتن دنبالم، ‫بعدش می‌گیرنم.
‫بعدش توی میدانِ روستا می‌سوزوننم.
‫تو...
‫تو تُرک هستی؟
‫ال تورکو؟ ‫(به ایتالیایی)
‫آره عزیزم.
‫اون یه اجنبی‌ـه.
‫در مورد تُرک‌ها چی بهت گفته بودم، توپو؟
‫اجنبی و وحشی‌ان، هیولائن.
‫دیگه چی؟
‫اونا بزرگترین دشمن‌مون هستن.
‫تحت هیچ شرایطی نباید به تُرک‌ها اعتماد کرد.
‫نمی‌فهمی داریم چی می‌گیم، مگه نه؟
‫خب، حالا که نمی‌تونی بهم بگی، ‫بذار خودم حدس بزنم.
‫از گروهت جدا شدی؟
‫تنهات گذاشتن، مگه نه؟
‫و این...
‫حتی یه لحظه هم ولش نمی‌کردی.
‫وقتی تب داشتی، ‫حتی موقع خواب، مثل بچه‌ها دو دستی چسبیده بودی بهش.
‫چندتا آدم بی‌گناه رو با این خنجر کُشتی؟
‫من یکی از اون آدمای بی‌دفاع نیستم.
‫من «گلوریا» هستم.
‫جونت رو نجات دادم ‫ولی هنوز تصمیم نگرفتم باهاش چی‌کار کنم.
‫گلوریا، اگه جای تو بودم نمی‌رفتم بیرون.
‫تو... زبون ما رو بلدی؟
‫اونا فقط دنبال من نیستن. ‫شنیدم چی می‌گفتن.
‫یه چیزهایی دربارۀ یه ساحره گفتن.
‫تو همون ساحره‌ای، مگه نه؟ ‫دنبال تو هم می‌گردن.
‫«روتگر ورچیک» هستم، هوسارِ بالدارِ ارتش سلطنتیِ لهستان. ‫(هوسار بالدار: لقب سواره‌نظام‌های لهستانی)
‫جان بر کفِ پادشاه «ژان سوم سوبیسکی».
‫اسب‌مون رو گُم کردیم.
‫داریم دنبالش می‌گردیم. ‫ردش رو تا اینجا زدیم.
‫یعنی یه دسته شوالیه‌ ‫نتونستن مراقب یه دونه اسب باشن؟
‫ما هم می‌تونیم همین سؤال رو از تو بپرسیم، گلوریا.
‫مگه مادرها نباید مراقب بچه‌هاشون باشن؟
‫توپو! توپو!
‫اون بچۀ من نیست.
‫نیستی؟
‫پس بچۀ کی هستی؟
‫من بچۀ هیچ‌کس نیستم.
‫این موش‌‌کوچولو توی روستایی به دنیا اومده ‫که یه‌کم بالاتره.
‫با یه علامت روی صورتش به دنیا اومده ‫و توی این مناطق، این فقط یه معنی داره...
‫علامت اهریمن!
‫پدر و مادرش همین فکر رو می‌کردن.
‫- کنارِ رودخونه ولش کرده بودن. ‫- اون‌وقت تو برش داشتی؟
‫نقطه‌ضعفِ من، چیزهای داغون و رهاشده‌ست.
‫چی‌کاره‌ای مگه؟
‫کلکسیونر آشغال‌ها؟ تعمیرکار؟
‫یا شایدم یه ساحره‌ست ‫که پسربچه‌ها رو می‌دزده و می‌خورتشون!
‫اگه وارد خونه‌تون بشیم ‫چی پیدا می‌کنیم که قایمش کردین؟
‫هیچی.
‫ولی اگه کسی رو پیدا کنیم...
‫مجبور می‌شیم خودتون رو ببریم.
‫این خونه رو هم به آتیش می‌کِشیم.
‫این چه لباسیه که پوشیدی؟
‫لباس محلیِ تُرکی. ‫یه لُرد داره میاد اینجا.
‫توی روستا براش جشنواره راه میندازیم.
‫من لباس تُرک‌ها رو پوشیدم ‫و قراره منو آتیش بزنن.
‫اگه دوباره همدیگه رو ببینیم...
‫یه چیزی نشونت می‌دم ‫که کمکت کنه نقشت رو بهتر بازی کنی.
‫چی؟
‫اینکه تُرک‌ها چطور می‌سوزن.
‫مامان، اون مَرده کجاست؟
‫توپو، برو بیرون.
‫- گوش کن، ساحره. ‫- تو چطور...؟
‫پرسیدی چندتا بی‌گناه رو کُشتم. ‫هیچی!
‫اگه نمی‌خوای اولین بی‌گناهی باشی ‫که می‌کُشم، خوب گوش کن.
‫من الآن جایی نمی‌تونم برم.
‫تا وقتی حالم بهتر بشه همین‌جا می‌مونم.
‫سه شب دیگه، یه جشنواره توی روستا برگزار می‌شه.
‫یه چوب رو به آتیش می‌کِشن ‫و مترسک‌هایی که تیپ‌شون مثل توئه رو می‌سوزونن.
‫اگه تا اون‌موقع گورت رو گُم نکرده باشی، ‫خودم می‌بندمت به یه چوب و آتیشت می‌زنم.
‫فهمیدی؟
‫[ایتالیا، موئنا، سال ۱۶۸۳]
‫جناب قاضی، حال‌تون چطوره؟
‫امروز روز بزرگی برای روستامونه، پدر روحانی.
‫پایتختی‌ها بالأخره بهمون توجه کردن.
‫قراره بهمون لطف کنن و یه لرد برامون بفرستن.
‫این جناب لرد کِی می‌رسه، آقای قاضی؟
‫- می‌دونید؟ ‫- دیگه الآناست که برسه.
‫می‌خواستم پیشکش خودم رو تحویل بدم.
‫خدا خیرتون بده.
‫آسیاب بادی نیاز به تعمیر داره.
‫با اون پول، می‌تونیم آسیاب بادی رو تعمیر کنیم.
‫گونتر، حالت چطوره؟
‫حالم به خوبیِ شماها نیست ‫ولی حافظه‌ام هنوز بهتر از بقیه کار می‌کنه.
‫آخرین باری که یه فرستاده اعزام کردن به این شهر ‫پونزده سال پیش بود.
‫کسی یادش میاد چی شد؟
‫نه اینجا جاشه، نه الآن وقتشه که...
‫پول می‌خواستن.
‫ما هم بهشون دادیم.
‫غذا می‌خواستن، بهشون دادیم.
‫هر چی بیشتر می‌خواستن، بیشتر می‌دادیم.
‫پسرهامون رو برای ارتش‌شون می‌خواستن.
‫تقدیم‌شون کردیم.
‫می‌خواستن با دخترهامون ازدواج کنن.
‫- به وصلت‌شون در آوردیم‌شون. ‫- گونتر!
‫بذار حرفش رو تموم کنه.
‫براشون بردگی کشیدیم.
‫بعد از اینکه دار و ندارمون رو ازمون گرفتن، ‫ول کردن رفتن.
‫یادتون رفته؟
‫حرف‌هاش کاملاً درسته.
‫ولی اونا ازمون محافظت کردن، گونتر.
‫برادرها، اونا صرفاً داشتن در برابر خودشون ‫ازمون محافظت می‌کردن.
‫گونتر سال‌های سال برامون جنگیده، پدر (پدر روحانی).
‫من به‌جای اون هم پیشکش می‌دم.
‫دوتا سنجاق‌سینه، یه انگشتر، چندتا کَلَم...
‫اگه اینا براشون کافیه، اشکالی نداره.
‫ولی اگه این‌بار ‫بیشتر از اونی که می‌تونیم بهشون بدیم بخوان...
‫میاید درِ خونۀ منو می‌زنید تا حالی‌شون کنم.
‫گندش بزنن!
‫پسر، دیوونه شدی؟ دمنوش بود.
‫خب که چی؟ مگه تشنه نبودی؟
‫چرا، ولی وقتی تشنه‌ات می‌شه چی می‌خوری؟ آب!
‫آب حالت رو بد می‌کنه.
‫شماها خیلی عجیب‌اید.
‫اتفاقاً شما تُرک‌هایید که خیلی عجیب‌اید.
‫به‌نظر ترسناک میای ‫ولی اصلاً آدم ترسناکی نیستی.
‫کاش باهام این جشنواره رو می‌اومدی.
‫چرا؟ تا زنده‌زنده بسوزوننم؟
‫کارهای دیگه هم می‌کنن.
‫آواز می‌خونیم. ‫گلوریا کنار آتیش، نمایش اجرا می‌کنه.
‫همه سعی می‌کنن حرکاتش رو تکرار کنن. ‫تازه گوشت هم می‌خوریم.
‫بزرگترها کل سال، بداخلاق‌ان.
‫ولی توی جشنواره، اونا هم لبخند می‌زنن و می‌خندن.
‫می‌دونی چیه؟ شبیه بایرام‌های ما می‌مونه. ‫ (جشن به تُرکی)
‫چه‌جوری‌ان؟
‫خب، ‌صبح که از خواب بیدار می‌شیم ‫یه دست لباس نو می‌پوشیم.
‫من و خواهرم رو می‌گم. ‫مردم برای دید و بازدید میان.
‫- بهشون حلوا و شیرینی‌جات می‌دیم. ‫- شیرینی‌جات؟
‫آره. بعدش توی میدان جمع می‌شیم.
‫بندبازی و پرتاب چاقو و شعبده‌بازی ‫و همه‌جور نمایشی داریم.
‫- بازی هم می‌کنیم. ‫- با کی بازی می‌کنید؟
‫با بقیه.
‫به فقرا لباس می‌دیم.
‫برای یتیم‌ها، مادری و پدری می‌کنیم.
‫اون روز هیچ‌کس تنها نمی‌مونه.
‫چه خوب.
‫پدرم...
‫منو می‌بره توی حیاط قصر.
‫می‌ریم دستِ سلطان رو می‌بوسیم. ‫اون پادشاه‌مونه.
‫منظورت اینه که پادشاه‌تون رو دیدی؟
‫پسرها توی حیاط قصر کُشتی می‌گیرن. ‫منم می‌گیرم.
‫بابام می‌شینه و نگاه می‌کنه.
‫برنده هم می‌شی؟
‫همیشه برنده می‌شم.
‫و پدرم خیلی...
‫خیلی بهم افتخار می‌کنه.
‫وقتی برگردی خونه ‫دوباره توی بایرام‌هاتون شرکت می‌کنی.
‫بابات بازم بهت افتخار می‌کنه، مگه نه؟
‫زود باش، موش‌کوچولو. ‫وقتشه بری جشنواره.
‫- تو نمیای؟ ‫- منم الآن میام.
‫بابای من خجالت می‌کشیده که همچین پسری داشته.
‫ولی اگه الآن منو ببینه، پشیمون می‌شه
‫و محکم بغلم می‌کنه. ‫مگه نه، گلوریا؟
‫قطعاً همین‌طوره، عزیزم.
‫می‌ری شکار؟
‫اومدم اینجا تا یه نفر رو پیدا کنم، گلوریا.
‫وقتش رسیده که دوباره برم بگردم.
‫مَردی که کلاهخود گرگی داشت و اومد اینجا؟
‫من توی خونه کلی کار دارم. ‫راه رو که بلدی دیگه.
‫چیه؟ می‌خوای قبل از رفتنت بازم سوپ بخوری؟
‫بهش می‌گن «گرگ اسکلتی».
‫آدم خیلی بَدیه.
‫باهات چی‌کار کرده؟
‫با دوتاشون مشکل دارم.
‫اون یارو برای یه نفر کار می‌کنه.
‫یه نفر که خیلی وقت پیش می‌شناختمش.
‫یه نفر که فکر می‌کردم مُرده.
‫ظلم اصلی رو اون در حقم کرده.
‫برای همینه که نمی‌تونی بری خونه؟
‫شنیدم می‌گفتن دارن می‌رن موئنا.
‫یعنی می‌گی می‌خوای توی همون شبی که
‫به یه مترسک، لباس تُرک‌ها رو می‌پوشونن...
‫و به یه چوب می‌بندنش و آتیشش می‌زنن، ‫وارد روستا بشی؟
‫منم باهات میام.
‫نمی‌شه بیای.
‫احتمالاً هنوز متوجه نشدی، ‫من زنی‌ام که هر کاری دلش می‌خواد می‌کنه.
‫گلوریا.
‫نمی‌شه بیای، چون من نمی‌ذارم.
‫کی از تو اجازه خواست؟
‫به اینکه می‌گن مردم توی زندگی‌های دیگه ‫همدیگه رو دیدن، اعتقاد داری؟
‫آره.
‫ما دوتا غریبه‌ایم.
‫ولی شاید توی یه زندگیِ دیگه...
‫...اصلاً غریبه نبودیم.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمت.
‫شاید توی یه زندگی دیگه...
‫...از اون دَر نری بیرون.
‫شاید توی یه زندگی دیگه، ‫اجازه داشته باشم که حس کنم، عاشق بشم.
‫نرو.
‫ایشالا...
‫توی یه زندگی دیگه نمی‌رم.
‫[ال تورکو]
‫من هِی کنار آتیش رو نگاه می‌کنم...
‫ولی گلوریا رو نمی‌بینم.
‫خوبه که اینجا نیست.
‫این مشکلی که با لرد داری ‫لذت جشنواره رو ازت می‌گیره.
‫اهالی موئنا!
‫بالأخره یه لرد جدید برامون میاد، ‫یه حافظ و حامیِ جدید!
‫من از طرف لرد جدیدتون اومدم:
‫«مارکو بندتی دی ویچنزا».
‫مته!
‫ایشون تُرک‌ها رو در نبرد وین شکست دادن.
‫به افتخار پیروزیِ شکوهمندشون...
‫شاهدخت، این روستا رو بهشون داده.
‫من گرگ اسکلتی هستم.
‫از طرف ایشون اومدم اینجا ‫تا بازرسی کنم.
‫ما منتظر بودیم تا به جناب لرد، ‫پیشکش‌هامون رو بدیم.
‫چرا خودشون نیومدن؟
‫نمی‌خواسته به خودش زحمت بده.
‫برای همین به‌جای خودش گرگش رو فرستاده.
‫زبونت یه‌کم زیادی تنده.
‫شما منو نمی‌شناسید.
‫البته فعلاً.
‫روتگر، شاید بهتر باشه تو معرفی‌ام کنی.
‫با کمال میل.
‫یکی بود یکی نبود...
‫یه روز یه شوالیه ‫داشت از یه نبرد برمی‌گشت.
‫توی یه جنگل، نزدیک روستای «بریزبرگ» وایستاد.
‫اونجا با یه دختر خوشگل آشنا شد
‫که توی آسیاب کار می‌کرد. ‫یک دل نه صد دل عاشقش شد.
‫با همدیگه بچه‌دار شدن.
‫وقتی اون شوالیه، پسر نوزادش رو بلند کرد...
‫چی دید؟
‫بچۀ صغیری که اون‌قدر سفید بود...
‫که انگار خداوند هنوز بهش جون نداده.
‫جوری بود که انگار ‫اهریمن از لحظۀ تولد، تسخیرش کرده بود.
‫حاضر نبودن بهم دست بزنن.
‫حتی حاضر نبودن بکُشنم.
‫توی جنگل ولم کردن.
‫و توی اون جنگل...
‫همون هیولایی شدم که ازش می‌ترسیدن.
‫کسی از اون جنگل، زنده بیرون نمی‌اومد.
‫یه گرگ اونجا منتظر بود.
‫یه گرگ گرسنه!
‫تشنۀ انتقام!
‫بعدش فهمیدم که تُرک‌ها ‫به اندازۀ من وحشتناک‌اند.
‫برای همین از جنگل اومدم بیرون
‫تا بکُشم‌شون.
‫وقتی از جنگل اومدم بیرون...
‫دیگه تنها نبودم.
‫مردم شریف موئنا!
‫این جنگل، از الآن به بعد مال ماست.
‫از طرف لرد جدیدتون...
‫اومدیم تا نظم رو توی موئنا و جنگل‌مون برقرار کنیم.
‫شنیدیم که اینجا یه‌سری هیولا هست.
‫طبیعتاً اولین کاری که کردیم...
‫این بود که یکی‌شون رو گرفتیم.
‫گلوریا.
‫گلوریا!
‫حالت خوبه؟
‫گونتر!
‫این قفس کوفتی رو باز کن!
‫چشمت رو از حدقه در میارم، کثافت!
‫شماها تا الآن از ساحره‌ها محافظت می‌کردین.
‫دیگه اون دوره گذشته.
‫قبلاً قوانین خودتون رو داشتید، ‫دنیای کوچیک خودتون رو داشتید.
‫ما مسیحیانِ درستکاری هستیم، آقا.
‫در خدمت شماییم.
‫با طلا نمی‌تونید وفاداری‌تون رو ثابت کنید.
‫این روستا با اهریمن‌ها همکاری کرده.
‫هر کی به این ساحره غذا بده ‫هر کی باهاش صحبت کنه،
‫یعنی خودش هم اهریمنی‌ـه.
‫کی جرئت می‌کنه جلوی ما رو بگیره که آتیش‌اش نزنیم؟
‫من!
‫توپو!
‫آهای تو!
‫سرباز منو کُشتی!
‫مجازاتش کنید!
‫توپو، فرار کن!
‫فرار کن، توپو! ‫فرار کن!
‫- فرار کن! ‫- برو!
‫روتگر، اون ساحره رو از اینجا ببر.
‫- فرار کنید! ‫- فرار کنید!
‫گلوریا!
‫فرار کنید!
‫بریم سمت کلیسا.
‫برید کلیسا! برید کلیسا!
‫- بیاید داخل. آروم باشید. ‫- بیاید داخل.
‫همه بیاید تو.
‫- بیاید داخل. ‫- پناه بگیرید. چیزی‌مون نمی‌شه.
‫اینجا چیزی‌مون نمی‌شه. بذارید بقیه هم بیان. ‫وارد شید!
‫بیاید داخل. ‫بیاریدشون داخل!
‫درها رو ببندید!
‫اصلاً نترسید.
‫- پدر! ‫- اینجا در امان‌اید.
‫- خونسرد باشید. خواهشاً خونسردی‌تون رو حفظ کنید. ‫- بزدل عوضی!
‫- اونا گلوریا رو بُردن. ‫- گونتر!
‫دیگه وقتش بود ببرنش.
‫کی اینو گفت؟
‫گونتر، ما همه‌مون گلوریا رو دوست داریم ‫ولی اگه این‌جوری دست از سرمون بردارن...
‫چی زِرت و پرت می‌کنی؟
‫راست می‌گه.
‫اگه بهمون برچسبِ روستایی رو بزنن که ساحره داره...
‫می‌کُشنش!
‫زنده‌زنده می‌سوزوننش.
‫گلوریای عزیزمون رو!
‫زنی که پسر تو رو به دنیا آورد.
‫شماها چِتون شده؟
‫آهای تو! ‫مگه زخم‌هات رو بخیه نزد؟
‫همه‌تون دیوونه شدین؟
‫صحبت از گلوریاست!
‫- اون از خودمونه. ‫- نه نیست.
‫تعارف نداریم که.
‫اون از ما نیست.
‫پس منم نیستم، آقای قاضی.
‫بعدش می‌خواید منو تحویل‌شون بدید؟
‫من چی؟
‫اگه این‌جوریه باید منم ببرید.
‫دوست دارم جواب سؤالم رو بگیرم.
‫برگرد توی روستا!
‫چرا گوش به حرفم نمی‌دی؟
‫گفتم اونا رو نجات بده، نه منو!
‫می‌گن تو ساحره‌ای ‫و بیرونت کردن!
‫اونجا روستای تو نیست، خاک تو نیست.
‫بچه‌ها، توپو، اونا روستای من‌ان.
‫یه فراری اینجاست.
‫یه کوچولو که...
‫علیه ما گردن‌کِشی کرد.
‫نه!
‫ولم کنید!
‫توپو!
‫توپو، من دارم میام.
‫توپو!
‫نه!
‫توپو!
‫توپو! توپو!
‫بابا... تویی؟
‫بهت افتخار می‌کنه. ‫بابات... بابات بهت افتخار می‌کنه.
‫نه!
‫توپو!
‫[ترنتو]
‫از روستا خبر آوردم.
‫دنبالم بیا.
‫همون‌طور که دستور داده بودی، رفتیم روستا.
‫ساحره رو پیدا کردم ‫و زندانی‌اش کردم.
‫و طبق خواستۀ تو، روستایی‌ها رو به جون هم انداختم.
‫یه چیزی هست که داری بهم نمی‌گی.
‫اون یارو اومد.
‫تُرکی که توی وین بود.
‫«بالابان».
‫سراغت رو می‌گرفت، مارکو.
‫داره دنبالت می‌گرده.
‫خوبه.
‫تا وقتی تموم نشده، به کسی نگو.
‫تا وقتی چی تموم نشده؟
‫شوالیه‌شدنِ من.
‫«ترجمه از محمد سید»