‫[قسمت آخر]
‫اونطور که من متوجه شدم، ‫وقتی کسی حواسش نبود،
‫از اتاق خارج شدی؟
‫دو بار، ساعت 3 صبح و 3 بعداظهر.
‫حواسم بود سر ساعت برگردم.
‫چیاکو از هیچی خبر نداره.
‫این اولین باری بود که غش کردی، درسته؟
‫راستش...
‫در رابطه با این موضوع ‫باید نظر شما رو بپرسم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «
‫من به موهای صافت ‫که باد می‌پیچه لاش، حسودیم میشه.
‫توتونو، موهای پرپشت تو هم بد نیست که.
‫پیدا کردنت راحته، حتی از دور.
‫من از موهام متنفرم.
‫عجب.
‫من که دوستش دارم.
‫شما دو نفر برنامه‌ای واسه سال جدید ندارین؟
‫نه راستش.
‫بیمارستان سال جدید رو ‫ چه جوری جشن می‌گیره؟
‫«اوزونی» سرو می‌کنه. ‫(سوپ موچی مخصوص سال نو)
‫یه بار هم یه نفر رقص شیر اجرا کرد.
‫بعضیا هم برای «هاتسوموده» میرن معبد.
‫(رفتن به معبد در سال نو)
‫پس... بیا برای «هاتسوموده» بریم معبد.
‫برای چی؟
‫یه لحظه دلم خواست پیشنهاد بدم.
‫چه عالی!
‫حتما باید دوتایی برید.
‫عجب.
‫چطوره ساعت 3 صبح روز سال نو بریم؟
‫خوبه.
‫رایکا؟
‫من کجام؟
‫- فورومیتسو، بیا بریم. ‫- چی؟
‫از مرکز، گزارش وضعیت اضطراری دادن.
‫خدای من، آخه شب سال نو؟ ‫بذارید یه نفسی بکشم.
‫قبل از «هاتسوموده» نودل سوبا می‌خورم.
‫اما فقط رامن دارم، پس ‫اینم از ساپورو ایچیبانِ فوری!
‫همه با طعم میسو دوست دارن، ‫اما من عاشق نمکیشم.
‫قطعا نمکیش!
‫نوش جان!
‫واقعا دلم نمی‌خواست چیزی بهش اضافه کنم.
‫اینجوری طعمش عوض می‌شد. ‫اما تصمیم گرفتم بهش...
‫کلم و فلفل بزنم و پیازچه نزنم.
‫این دونه‌ی کنجد....
‫من...
‫دارم استرس می‌گیرم...
‫این... یه قرار ملاقاته؟
‫نه، نه، امکان نداره! اینطور نیست.
‫به هیچ وجه!
‫رایکا!
‫- شرمنده منتظر موندی. ‫- سلام.
‫سال نو مبارک.
‫[فانوس کاغذی]
‫چه آرزویی کردی؟
‫آرزوی شادی برای چیاکو.
‫خواهر کوچیکه‌ت...
‫وقتی بهار بیاد و من ناپدید بشم...
‫اون تنها میشه.
‫با این که از خدا ناامید شدم ‫و خدا هم دقیقا همون کار رو کرد...
‫اما بازم به خدا اعتماد می‌کنم.
‫رایکا.
‫بیا بریم جعبه‌ی شانسمون رو بکشیم بیرون.
‫لطفا یه جعبه‌ی شانس بدین!
‫کشوی شماره‌ی 12... چه هیجان‌انگیز!
‫[دوازده]
‫[بدشانسی]
‫بدشانسی؟
‫امکان نداره، هنوز شروع نشده بدبخت شدم؟
‫چرا همچین شانس فاجعه‌ای توش گذاشتن؟
‫فقط داره بهت میگه احتیاط کن.
‫احتیاط کنم...
‫من شانس متوسط آوردم. ‫[شانس متوسط]
‫خوش به حالت.
‫[شانس متوسط]
‫[آرزوی شما برآورده میشه.]
‫راستی، من متوجه شدم ‫که شانس رو برعکس ردیف کرده بودم.
‫- برعکس؟ ‫- همیشه فکر می‌کردم...
‫اینجوریه. اما در واقع اینجوریه.
‫[شانس خوب>شانس متوسط ‫>شانس کم>شانس در آینده> شانس بد]
‫[شانس خوب>شانس>شانس متوسط ‫>شانس کم> شانس در آینده> شانس بد]
‫نظریه‌ها میگن کسایی که «بدشانسی» میارن،
‫به مشکل می‌خورن، ‫روحیه‌ی انتقام‌جویی دارن،
‫برنجشون تموم میشه، ‫به عبارت دیگه از گشنگی می‌میرن و غیره.
‫چیه؟
‫توتونو، تو آدم سرگرم کننده‌ای هستی.
‫قبول ندارم.
‫یه چیزی وسوسه‌م می‌کنه.
‫توتونو، تو به خیلی چیزها فکر می‌کنی ‫و تفکرات بقیه رو زیر سوال می‌بری.
‫پس چرا به شانس اعتقاد داری؟
‫تا حالا بهش فکر نکردی؟ ‫انتظار نداشتم.
‫به نکته‌ی مهمی اشاره کردی.
‫فکر کنم برای اینه که خانوم کیوا گفت...
‫طالع‌بینی براساس آماره.
‫فکر کنم به بشریت هم ربط داره.
‫نشون دهنده‌ی اینه که آدما زنده بودن.
‫جالب نیست؟
‫اما جعبه‌ی شانس با طالع‌بینی فرق داره.
‫می‌خوای تاکویاکی بخوریم؟
‫[تاکویاکی]
‫تاکویاکی؟
‫- اجازه داری بخوری؟ ‫- آره.
‫پس مهمونِ من.
‫- نه، من نصفش رو میدم. ‫- یه ظرف بدین لطفا!
‫داغه، داغه!
‫حتما شبیه زوج‌ها شدیم.
‫نه، نه، نه، اینطور نیست.
‫- اشتباه می‌کنی، ما... ‫- چی میگی واسه خودت؟
‫چرا اولین کار اول سالِمون ‫باید گشت‌ زدن باشه؟
‫غر زدن بی‌فایده‌ست، کارمونه دیگه.
‫کونو.
‫اون نامزدشه؟
‫- صبر کن، اون... ‫- بیا بریم، ایکیموتو.
‫نباید مزاحمشون بشیم.
‫میشه تو ناحیه‌‌ی کیاکو رو نگهبانی بدی؟
‫اگه جدا بشیم، موثرتره. لطفا؟
‫باشه، حتما.
‫- اصلا انتظار نداشتم انقدر خوش بگذره. ‫- خوشحالم این رو می‌شنوم.
‫به منم خوش گذشت.
‫باید برگردیم بیمارستان.
‫توتونو...
‫- می‌خوای بریم کباب؟ ‫- هان؟
‫کبابی؟
‫برای این که دو نفر ‫کباب بخورن باید شیک باشن...
‫تازه، امروز این موقع مغازه‌ای باز نیست.
‫اما اونجا بازه.
‫[یاکینیکوتی ریکی: باربیکیوی ژاپنی]
‫بار...بیکیو؟
‫[یاکینیکوتی ریکی]
‫ببخشید...
‫مغازه‌تون بازه...؟
‫بله، خوش اومدین!
‫- نه، می‌خواستیم ببندیم... ‫- مشکلی نیست.
‫بابا، نمیشه که مشتری رو رد کنیم. ‫تازه سال شروع شده.
‫- ببخشید... ‫- نگران نباشید!
‫بفرمایید بشینید لطفا.
‫بفرمایید تو.
‫کباب... کباب...
‫- کباب... ‫- سال نو مبارک!
‫امیدوارم امسال، سال خوبی براتون باشه.
‫من کلی ضرر کردم و نیم لیتر نوشیدنی خوردم.
‫بابا، شما بشین. ‫من به کارها می‌رسم.
‫ببخشید، حتما مزاحم شدیم...
‫مشکلی نیست، نگران نباشید.
‫بفرمایید.
‫116-2-19، 20، 8.
‫100-9-29، 31.
‫51-1-16، 17.
‫101-1-22، 25.
‫عادی حرف بزن، لطفا.
‫باشه.
‫چی می‌خوری؟
‫- من اولین بارمه، پس تو انتخاب کن. ‫- چی؟
‫می‌خوای از نوشیدنی شروع کنیم؟
‫- چای داغ دارین؟ ‫- البته.
‫پولتون افتاده بود زمین. [5 ین، 10 ین]
‫مال ما نیست.
‫واقعا؟
‫- بفرمایید، برای سال جدید مهمون مایید. ‫- ممنون.
‫می‌دونم فصل توفوی گویا نیست، ‫اما امیدوارم دوست داشته باشید.
‫متاسفانه اون سطح کلاسیک و برآمده رو نداره.
‫دنده... ته‌دنده... پیازچه و دنده‌ی نمکی... ‫ته‌دنده‌ی ممتاز...
‫فیله... شقه... استیک سینه... ‫سینه‌ی طعم‌دار شده با سس سویا...
‫جاپچه... گوکباپ... کیمچی...
‫ببخشید!
‫منم اولین بارمه. هیچکدوم این کلمات رو ‫نمی‌شناسم و نمی‌دونم چه جوری سفارش بدم.
‫واقعا؟
‫خیلی زیادن، نمی‌دونم چی به چیه. ‫ببخشید که نمی‌تونم.
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫میشه برای ما مبتدی‌ها پبشنهاد بدین ‫و بگین روالش چه جوریه؟
‫حتما.
‫- اول، زبان گوساله‌ی نمکی انتخاب کنید. ‫- زبان گوساله...
‫سیرابی با پونزو داریم.
‫گجانگ با سس سویا داریم که کیمچی خرچنگ ‫ داره، سوپ دم گاومون هم خیلی طرفدار داره.
‫مگه گوشت نمی‌خوان؟
‫پس میشه دنده، استیک سینه و فیله.
‫- درسته... ‫- خدای من،
‫- دخترم سلیقه نداره. ‫- دنده، استیک سینه و فیله.
‫- چطوره این مجموعه رو بگیریم؟ ‫- آره، همون رو می‌خوایم!
‫کباب شد؟
‫آره. پس معطل نکنیم.
‫خیلی خوبه!
‫- بیا بازم کباب کنیم. ‫- آره!
‫خودم این کار رو نکردم.
‫میشه یه چیزی ازت بپرسم؟
‫کجات مریضه، رایکا؟
‫سرم. محدودیت غذایی ندارم.
‫یعنی مغزت؟
‫یه چیز جالب، حرف کانجی برای «مغز»...
‫مثل همون کانجی توی «بدشانسی»ـه.
‫اما در اصل اینجوری نوشته می‌شده.
‫پس مغز، «بدشانسی» نداره.
‫من مشکلی باهاش ندارم.
‫توتونو، تو شیفته‌ی خیلی چیزها میشی.
‫خب، همینجوری شیفته‌ی تو شدم دیگه.
‫من دنبال همچین کسی بودم.
‫- همچین کسی؟ ‫- آره.
‫کسی که هر نقصی رو ‫متوجه بشه و یه کاری کنه.
‫کسی که فورا در مورد اون نقص به بقیه بگه.
‫کسی که به جای من کار کنه.
‫وقتی کدها رو اینور و اونور گذاشتم، ‫اول کارآگاه قبلی متوجه شد.
‫- اوشیدا؟ ‫- بله.
‫اما دیگه انرژی نداشت تکون بخوره. ‫منم به جاش یه کتاب بهش دادم.
‫گفت هر روز می‌خونه.
‫یه نسخه از کتاب «مراقبه» بود.
‫منم هر روز با چیاکو می‌خوندمش.
‫من این کار رو نکردم.
‫- چیاکو کرده. ‫- چی؟
‫من و چیاکو خواهر نیستیم.
‫فقط چیاکو توی این دنیاست.
‫دقیقا.
‫چیاکو «اختلال تجزیه‌‌ی هویت» داره.
‫بهش «اختلال چند شخصیتی» هم میگن.
‫من یکی از شخصیت‌هام که چیاکو ساخته.
‫چیاکو! چرا اونجوری زل زدی؟ ‫من باباتم!
‫من رو دست ننداز!
‫بابام یه عوضی تمام عیار بود.
‫ما در اصل سه‌تا بازیچه بودیم.
‫مامان، نجاتم بده! مامان!
‫می‌دونستی؟
‫اکثر کسایی که این اختلال رو دارن، ‫قربانی تعرضن.
‫چیاکو عذاب کشید و عذاب کشید...
‫تا این که یه روز دیگه نتونست، ‫برای همین از خودش فرار کرد.
‫هروقت جام رو باهاش عوض می‌کنم،
‫یه هیولا می‌بینم.
‫من فقط برای این به دنیا اومدم ‫که درد چیاکو رو به دوش بکشم.
‫بابام فقط عاشق دوربینش بود.
‫وقتی هیولا داشت یادم می‌داد، ‫به دوربین زل زدم.
‫سعی کردم دوربین باشم.
‫تا دیگه درد و رنجی نکشم.
‫شاید یه بخشی از من می‌خواست ‫چیزی باشه که بابام دوستش داشت.
‫فکر کردن بهش هم حالم رو به هم می‌زنه.
‫درنهایت شخصیت‌ها زیاد شدن.
‫چیاکو فوراً به مرگ پناه می‌برد،
‫برای همین همه‌مون به جاش اومدیم، ‫تا به زور زنده نگهش داریم.
‫اون موقع بود که کانتو ‫و قورباغه سر و کله‌شون پیدا شد.
‫پدر و مادرم رو زنده زنده سوزوندن.
‫اونی که باهاشون حرف زد ‫و علامت رو کشید، من بودم.
‫برای همین چیاکو هیچی نمی‌دونه.
‫وقتی فرستادنش بیمارستان روانی، ‫اوضاع بهتر شد.
‫هیچکسی نبود که چیاکو رو تهدید کنه، ‫میل به خودکشیش هم کم شده بود.
‫یکی یکی شخصیت‌هایِ دیگه‌ش هم ناپدید شدن.
‫فهمیده بودن که نقششون ‫ داره به پایان می‌رسه.
‫فقط من موندم.
‫چیاکو از لحاظ روحی ده سالشه.
‫فکر می‌کنه نمی‌تونه راه بره.
‫برای همین روزها از بیمارستان ‫فرار می‌کنم و پاهاش رو ورزش میدم.
‫اما اخیرا...
‫چیاکو علائم رشد از خودش نشون داده.
‫بهار امسال مرخص میشه ‫تا با پدرخونده و مادرخونده‌ش زندگی کنه.
‫هروقت ببینم که چیاکو خوشحاله، منم میرم.
‫پس منظورت از ناپدید شدن...
‫این بود.
‫دقیقا.
‫برای همین هیچ‌وقت کبابی نرفتی.
‫فکر می‌کردم بیرون غذا خوردن ‫با دوست‌ها و خانواده‌م...
‫یه رویای دست‌نیافتنیه.
‫دوست...
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ‫ که کباب انقدر خوشمزه باشه.
‫آره.
‫بیا بعدش این استیک سینه رو بخوریم.
‫آره.
‫ظاهرا با کاهو طعمش خیلی عالی میشه.
‫آره.
‫- بیا کیمچی هم بهش اضافه کنیم. ‫- آره.
‫واسه منم نوشیدنی بریز.
‫باشه.
‫سینی کبابشون رو هم عوض کن، خب؟
‫چشم. ببخشید!
‫چیز دیگه‌ای هم می‌خواین سفارش بدین؟ ‫پیشنهاد من بیبیم‌بابه.
‫- پس همون رو سفارش میدیم. ‫- پس یه بیبیم‌باب میارم.
‫- هان؟ ‫- چی شده؟
‫سیرابی و پونزویی که پیشنهاد داده بود، ‫ توی منو نیست.
‫سیرابی با پونزو هم داریم.
‫واقعا دلش می‌خواسته ‫ سیرابی رو به منو اضافه کنه.
‫فیله هم خوبه.
‫- توفوی گویا، گویا نداشت. ‫- آره.
‫من یه فلفل برمی‌دارم.
‫این سینی کباب نیست، ‫صفحه‌ی کبابه.
‫میشه سینی کبابشون رو عوض کنی؟
‫11-3-2، 17. ‫178-12-17-23، 5، 10.
‫برای بیبیم‌باب ذوق دارم.
‫منم همینطور.
‫خوش اومدین. لطفا بازم تشریف بیارین.
‫بهمون چندتا آدامس داد.
‫ببخشید تو بیشتر پول دادی. ‫بعدا بهت برمی‌گردونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫در رو قفل کن. ‫نذار دیگه مشتری بیاد.
‫پس بهت زنگ می‌زنم.
‫ببخشید! فکر کنم یه چیزی جا گذاشتم.
‫اومدم!
‫ولش کن بابا!
‫نمی‌تونم...
‫واقعا متاسفم، یه خودکار رو زمین نیفتاده؟
‫- الان نگاه می‌کنم. ‫- ببخشید.
‫اینجا که بازه. خدا رو شکر!
‫نه، ما... ‫- بیخیال، سال نوئه! یه نوشیدنی لطفا.
‫- انگار اینجا نیست... ‫- شاید زیر صندوقه؟
‫اینجا هنوز باز بود؟ شانس آوردیم!
‫اینجا، اینجا!
‫- نه، نه، ما... ‫- باید برم سرویس بهداشتی.
‫بیاید گوشت بزنیم تو رگ.
‫وقتی فیلمای مهیج می‌بینم، ‫یه مسئله‌ای کنجکاوم می‌کنه.
‫بله؟
‫هر وقت که کارآگاه یه مظنون پیدا می‌کنه، ‫از دور سرش داد می‌زنه.
‫برای همین مظنون فرار می‌کنه.
‫لابد اگه اینجوری نباشه داستان درست نمیشه. ‫برای همین گاهی وقتا برام سواله...
‫که چرا قبل از این که ‫صداش رو دربیارن، نمی‌گیرنشون؟
‫یعنی چی...؟
‫- اینجوریاست دیگه. ‫- پلیس.
‫یکم ژانویه‌، ساعت 5:23 صبح. ‫اورابوساوا کورئو، به جرم دزدی بازداشتی.
‫خیلی خب، زور نزن.
‫آقا! چند نفر رو توی آشپز خونه بستن. ‫ظاهرا صاحبای اصلیِ اینجائن.
‫- بابا، مامان! ‫- سایاکا!
‫خوشحالم که حالت خوبه...
‫خیلی ممنون!
‫خیلی خب، بریم.
‫کونو، از کمکت ممنونم.
‫خبرش بهمون رسیده بود که یه دزد،
‫فرار کرده اومده اودوناری ‫و دنبالش بودیم.
‫- فورومیتسو کجاست؟ ‫- داره از منطقه‌ی کیاکو میاد.
‫گفت نمی‌تونه برسه و من خودم برم.
‫آقا، شما متوجه شدین؟
‫بله.
‫انگار داشتی گریه می‌کردی ‫و می‌لرزیدی، برای همین توجهم جلب شد.
‫116-2-19، 20، 8. ‫100-9-29-31.
‫«ببین، خیلی مضطرب به نظر می‌رسه.» ‫آره.
‫پول خردتون افتاده بود زمین.
‫تازه، سکه‌ی 5 ینی و 10 ینی هم بود.
‫می‌دونم الان فصل توفو نیست، ‫اما امیدوارم خوشتون بیاد.
‫متاسفانه اون سطح کلاسیک ‫و برآمده رو نداره.
‫با این که توفو گویا نداشت، ‫اما گفتی توفوی گویا.
‫سطح توفو برآمده نیست. ‫اگه حروف یکسانِ...
‫توفوی گویا رو خط بزنیم، به ژاپنی ‫میشه «رفتن» یا «دزدی».
‫سکه‌های 5 و 10 ینی هم ‫ به ژاپنی یعنی «رفتن».
‫دقیقا!
‫ از کونو همین انتظار میره دیگه!
‫وقتی ازتون خواستیم پیشنهادتون رو بگین...
‫- اول زبون گوساله‌ی نمکی بخورید. ‫- زبون گوساله...
‫سیرابی و پونزو هم داریم.
‫اما سیرابی توی منو نبود.
‫واقعا دلش می‌خواست سیرابی رو ‫به منو اضافه کنه.
‫گجانگ سس سویا داریم که کیمچیِ خرچنگ ‫ داره، سوپ دم گاومون هم خیلی طرفدار داره.
‫حرف اول پیشنهاداتش رو برداریم،
‫به علامت «کمک» می‌رسیم.
‫میشه سینی کبابشون رو عوض کنی؟
‫کباب‌پز صفحه داشت، سینی نداشت. ‫اون موقع بود که واقعا شک کردم.
‫11-3-2، 17. 178-12-17-23، 5، 10.
‫«اون ادای باباش رو درمیاره. این دزدیه.»
‫عجب.
‫من فهمیدم که شما دوتا با اعداد ‫با هم صحبت می‌کنید،
‫برای همین سعی کردم با کد بهتون بگم.
‫کد خیلی خوبی نبود، برای همین ‫فکر کردم متوجه نمیشین.
‫- اصلا، متاسفم که نتونستم زودتر کاری کنم. ‫- مشکلی نیست، خیلی ممنون!
‫نگران نباشید. این موقعیت بحرانی به کنار، ‫غذا خیلی خوشمزه بود. ممنونم.
‫می‌خوای با ماشین برسونمت؟
‫راحتم.
‫خیلی خب.
‫امسال هم هوام رو داری؟
‫ترجیح میدم دیگه تو پرونده‌ای ‫دخالت نکنم.
‫- بیخیال، انقدر سخت نگیر! ‫- با اجازه!
‫خیلی دیر شده. ‫تاکسی بگیریم؟
‫مشکلی نیست. راه میرم.
‫اما باید عجله کنیم. ‫نباید بیمارستان بفهمه.
‫پس می‌دوئم.
‫می‌خوام بدوئم.
‫صبر کن، رایکا؟ رایکا!
‫ببخشید دیر کردم.
‫کونو کجاست؟
‫الان با دختری که تو معبد بود، رفت.
‫عجب.
‫راستی...
‫چیه؟
‫خب...
‫من اون دختره رو می‌شناسم.
‫اون وقتی رو یادته که داشتیم ‫پرونده‌ی اوریتو روکوتو رو بررسی می‌کردیم؟
‫من قایمکی رفتم قربانی‌های تعرض رو دیدم،
‫که از کانتو ایهارا خواسته بودن ‫پدر و مادرشون رو بکشه.
‫چیاکو اوتوناشی هم بینشون بود.
‫مطمئنم که کونو از اونجا می‌شناستش.
‫گفتن اختلال تجزیه‌ی هویت داره، آره؟
‫میل به خودزنی هم داشت...
‫یه مدتیه که تو بیمارستان روانی بستریه.
‫دختر بیچاره.
‫به هر حال گفتن بهار امسال مرخص میشه.
‫بهار امسال؟ وضعیت جسمانی بنده خدا خوبه؟
‫بیماریش روانیه، پس حتما مشکل جسمی نداره.
‫یه نفر هست که بهار ناپدید میشه.
‫رایکا!
‫عیبی نداره بدویی؟
‫اصلا!
‫باختم...
‫توتونو، استقامتت خیلی پایینه.
‫شنیدنش از کسی که تو بیمارستان ‫ بستریه، مایه‌ی آبروریزیه.
‫به هر حال، فکر نمی‌کردم ‫عاقبتمون به اینجا ختم شه.
‫آره...
‫رایکا، چون چیزی متوجه شدی ‫رفتی داخل اون مغازه؟
‫نه دقیقا.
‫اما معمولا وقتی قدم می‌زنم، اونجا بسته‌ست. ‫برای همین به نظرم عجیب اومد.
‫عجب.
‫واقعا مو به تنم سیخ شد.
‫به نظرم یه کمی خوش گذشت.
‫موافقم.
‫بیا باز هم بریم بیرون، ‫حداقل تا وقتی که بهار بیاد.
‫نه،
‫دفعه‌ی بعدی در کار نیست.
‫منظورت چیه؟
‫اون روز من اینجا غش کردم. ‫دکتر فهمید که جیم شدم.
‫- غش کردی؟ ‫- یه دفعه شخصیتم عوض شد.
‫قبلا این اتفاق نیفتاده بود.
‫چیاکو دیگه خوب شده.
‫حتی اگه برم هم چیزیش نمیشه.
‫فقط... اون نقشه یه ایراد کوچیک داره.
‫ایراد؟
‫برای همین با دکتر مشورت کردم.
‫من می‌تونم حرکت کنم.
‫و به خواست خودم برم.
‫برای همین فکر کردم ‫جون چیاکو رو به خطر ننداختم.
‫مطمئنم که شخصیت اصلیش داره سبقت می‌گیره.
‫پیشرفت خوبیه.
‫آرزوی من برای چیاکو.... ‫اینه که خوشحال باشه.
‫هیچ آرزوی دیگه‌ای ندارم، ‫وابستگی‌ای هم به این دنیا ندارم.
‫برای همین اگه ناپدید بشم ‫برام مهم نیست.
‫این...
‫تا وقتی بود که با یه آدم خاص آشنا بشم.
‫من تو حوض آب گرم باهاش حرف زدم ‫و حتی کادوی کریسمس به هم دادیم.
‫همه‌ش برای این بود که به هدفم برسم.
‫این یه روش برای ملاقات با ناجیِ چیاکو بود، ‫همونی که پدر و مادرش رو کشت.
‫من یه دوربینم.
‫مثل یه دوربین شدم... بی‌احساس.
‫اما شاید...
‫دلخوشی و شادی...
‫یعنی همین.
‫خب؟
‫پس... همه چی تموم میشه.
‫حتی با اینکه منتظره تا دوباره من رو ببینه.
‫حس می‌کنم قراره تا ابد منتظر بمونه.
‫وقتی همه چی متوقف میشه، احساس می‌کنم ‫ نسبت به وابستگی‌ها تردید دارم،
‫و رفتن برام سخت‌تر میشه.
‫اگه بمونم، چیاکو نمی‌تونه خوشحال باشه.
‫به نظرت باید چی کار کنی؟
‫برای همین امروز برنامه‌یِ ‫ هاتسوموده رو چیدم تا قرار آخرمون باشه.
‫دیگه نمیرم بیرون.
‫تا ابد تو وجود چیاکو به خواب میرم، ‫بدون این که منتظر بهار بمونم.
‫اما من خودخواهی کردم و رفتم اون رستورانه.
‫حالا وقتشه خداحافظی کنیم، توتونو.
‫این یعنی...
‫چیاکو حالش بهتر میشه، آره؟
‫آرزوی تو شادیِ چیاکوئه.
‫دقیقا.
‫این تنها آرزوی منه.
‫پس...
‫پس من خوشحالم. واقعا خوشحالم.
‫هرچند واقعا تاسف‌آوره....
‫اما اگه اینجوری آرزوی تو برآورده میشه، ‫من مشکلی باهاش ندارم، رایکا.
‫چیاکو تو رو نمی‌شناسه، توتونو.
‫لطفا حتی اگه دیدیش، صداش نزن.
‫منم جای زخم دارم.
‫دردِ این جای زخم...
‫مثل درد توئه، رایکا.
‫عجب.
‫کاش می‌تونستم درد تو رو هم من بکشم.
‫ازت ممنونم، توتونو.
‫خدا رو شکر می‌کنم که وجود دارم...
‫همه‌ش هم به خاطر اینه که با هم دوست شدیم.
‫[شانس متوسط]
‫[آرزوت برآورده میشه]
‫خوشحالم که تونستیم با هم کباب بخوریم.
‫به عنوان تلاش آخرمون.
‫منم همینطور.
‫پس... مراقب خودت باش.
‫خداحافظ، رایکا.
‫خبر بعدی، اخبار آب و هواییه.
‫سازمان هواشناسی اعلام کرد ‫که شکوفه‌های گیلاس توکیو کامل گل دادن.
‫طبق گفته‌های سازمان هواشناسی، ‫درختان گیلاس یوشینو...
‫در معبد یاسوکونیِ شهر چیودا، ‫کامل شکوفه دادن.
‫برخلاف شکوفه‌های معمولی...
‫کونو، چیزی شده؟
‫- چرا می‌پرسی؟ ‫- آخه از قیافه‌ت معلومه.
‫گاهی وقتا برام سواله...
‫که چرا تماشای گل‌ها انقدر لذت‌بخشه.
‫تنهایی راحت‌تر میشه ‫روی زیبایی‌ چیزها تمرکز کرد.
‫می‌‌تونی هر وقت و هرجور که بخوای ‫نگاهشون کنی.
‫اما برای اولین بار تو زندگیم...
‫دلم می‌خواد با یه نفر دیگه ‫شکوفه‌های گیلاس رو ببینم.
‫دلم می‌خواد با یکی دیگه ‫از زیبایی‌هاش بگم.
‫خودم هم واقعا تعجب کردم.
‫«جوون وبن، یعنی هنوز کم سنی. ‫یعنی هنوز هیچی به دست نیاوردی.»
‫کی این رو گفته بود؟
‫در کل یعنی هنوز فرصت تغییر داری.
‫خیلی چیزها هست که فقط دانشه.
‫به نظرم قطار دانش، ‫با تجربیات جدید تغییر می‌کنه.
‫اصلا جای خجالت نداره.
‫برو با آدما آشنا شو...
‫و آدما رو تجربه کن.
‫تا یه سفر برای خودشناسی باشه.
‫آقای آئوتو، من بابت اون دزدی ‫از شاهدها بازجویی کردم.
‫دوربین‌های امنیتی، مظنونمون رو گرفتن.
‫- فیلمش رو برای تحقیقات بفرست. ‫- چشم، قربان.
‫فورومیتسو، شنیدم چیاکو اونوتاشی ‫امروز مرخص میشه.
‫چی؟
‫از دکترش شنیدم. خوش به حالش، نه؟
‫من هیچ دوستی ندارم، نامزدی هم ندارم. ‫هیچوقت کسی نمیاد دیدنم.
‫یه نفر هست که بهار ناپدید میشه.
‫از مراقبت‌هاتون ممنونم.
‫- خواهش می‌کنم، اگه اتفاقی افتاد، برگردین. ‫- چشم، خانوم.
‫چیاکو، مراقب خودت باش.
‫ممنون.
‫به امید دیدار.
‫چیاکو نمی‌شناستت، توتونو. لطفا ‫حتی اگه دیدیش، صداش نکن.
‫چیاکو رو دیدی؟
‫آره. با این که صداش نکردم، ‫اما انگار حالش خوب بود.
‫واقعا؟
‫- ممنون که بهم گفتی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫کونو، احساس تنهایی می‌کنی؟
‫- من دوستت میشم. ‫- ها؟
‫خب، «میشم» یه کمی...
‫مغرورانه به نظر میاد... پس این نه. ‫می‌خوام بگم که...
‫می‌خوام به عنوان یه دوست باهات ارتباط ‫داشته باشم! نه به عنوان یه کارآگاه.
‫- ببخشید... ‫- خیلی ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫پس... همین دیگه.
‫قشنگه، نه؟
‫آره، خیلی قشنگه.
‫اکثر اوقات به این فکر می‌کنم که گیلاسِ ‫ یوشینوی ژاپن، همه‌ش از یه درخته.
‫با بریدن و قلمه زدن تو کل کشور پخش میشه.
‫یعنی، حتی درخت هم ‫از یه چیزی به وجود اومده.
‫این یعنی شکوفه‌ های گیلاس بچگی هام ‫و اینی که اینجاست،
‫ژنشون یکیه.
‫ما یه چیز یکسان رو می‌بینیم، ‫که فراتر از فضا و زمانه.
‫چه قدر اسرارآمیز.
‫[قسمت بعد] ‫من حتما...
‫جوت رو پیدا می‌کنم.
‫[گارو برگشته]
‫نام، «جوت»، «توتو»،
‫یا «جوت». ممکنه این اسم قاتل باشه.
‫این یعنی هاگوئی دوباره داره آدم می‌کشه؟
‫جوت...
‫[جوت کیه؟]
‫یا فقط یه اسمه، ‫یا معنای عمقی‌تری داره.
‫چرا باید این همه راه می‌رفت ‫تا جسد رو توی تقاطع بذاره؟
‫اون هفدهمین قربانی هاگوئی گنتو ‫تو دوره‌ی قتل زن‌های فاسد بود.
‫اون موقع بود که فهمیدم ‫ قاتل‌ها واقعا وجود دارن.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «