‫پنج سال پیش، واقعا یه زن اینجا مرده.
‫نامزد آماتاتسو، یعنی کیوا رو ‫یه نفر که تعقیبش می‌کرده کشته.
‫توی شومینه خرزهره داشت می‌سوخت.
‫حتی استشمام دودش هم کشنده‌ست.
‫راستش قبل از این که بیام اینجا ‫آقای آماتاتسو ازم خواست...
‫حتما یه نفر دروغ میگه. ‫میشه حواست بهشون باشه؟
‫از منم یه چیزی خواست.
‫حتما یه نفر دروغ نمیگه.
‫میشه حواست بهشون باشه؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «
‫[تنها گزینه‌ی پیش رو، کشتنه.]
‫وقت پارو زدن برفه! بلند شید، بچه‌ها!
‫انگار به این کار عادت داری، کونو.
‫قبلا شمال زندگی می‌کردم.
‫واقعا؟ کجاش؟
‫هاکوداته.
‫هاکوداته؟ خیلی جای قشنگیه، مگه نه؟
‫آره فکر کنم.
‫اون روز هم همینقدر برف باریده بود.
‫روز حادثه؟
‫آره.
‫رد پاهای مجرم تا در پشتی بود.
‫قفل شکسته بود، احتمالا اینجوری وارد شدن.
‫اما عجیبه که فقط ‫برفای جلوی در ورودی پاک شده بود.
‫یه بخشی از ردپاهای مجرم هم ‫ با پارو از بین رفته بود.
‫یعنی میگین بعد از اومدن مجرم، ‫محل رو تمیز کرده بودن؟
‫دقیقا.
‫اگه مجرم بود، تمام ردپاها رو پاک می‌کرد،
‫پس احتمالا کار کیوا بوده.
‫یعنی اون متوجه نشده که مجرم...
‫کمین کرده بود و رد پاهاش رو ندیده؟
‫به نظرت...
‫نفر سومی هم بوده؟
‫اونا دستکش پوشیده بودن، ‫برای همین اثر انگشتی روی پاروها نبود.
‫ردپای کس دیگه‌ای هم نبود.
‫فقط کیوا توی ویلا بوده.
‫برای همین فکر نکنم ‫کس دیگه‌ای این کار رو کرده باشه.
‫اما همیشه حس می‌کردم ‫یه چیزی از قلم افتاده...
‫شما بهم گفتی که احتمالا یکی داره دروغ میگه ‫و حواسم رو جمع کنم، درسته؟
‫چرا اون آدم باید دروغ بگه؟
‫وقتی بفهمی طرف کیه، چی کار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫به هر حال، حواستون باشه.
‫می‌تونید بدون تعصب ‫حواستون به همه چی باشه.
‫کیتسوکاتا، زورت زیاده‌ ها!
‫- به هر حال، کوهنوردی دیگه! ‫- نه بابا، اصلا!
‫جدیدا کوهنوردی نرفتم.
‫درگیر کار بودی؟
‫من با پدر و مادرم زندگی می‌کنم. ‫آلزایمرشون داره بدتر میشه.
‫دیر یا زود شاید مجبور بشم ‫کارم رو هم ول کنم.
‫وای... فاجعه‌ست.
‫- تو متاهلی؟ ‫- نه، مجردم.
‫برای همین زندگیم فعلا بی‌دغدغه‌ست.
‫واقعا؟ منم هنوز مجردم.
‫ازدواج نکردن هم خوبه.
‫من سه تا بچه دارم.
‫همه‌ش همین بود دیگه؟
‫آره.
‫چی شد؟
‫فکر کنم برق رفت.
‫در!
‫چی؟ باز نمیشه!
‫فکر کنم فقط از داخل باز میشه.
‫درهای پارکینگ برقیه، آره؟
‫یعنی این تو گیر افتادیم؟
‫حالا چی کار کنیم؟
‫چراغ قوه...
‫شاید تو چادر باشه.
‫آره.
‫وضعیت اضطراریه، پس شرمنده.
‫- یکی اینجا هست. ‫- خوبه!
‫یعنی چرا برق رفت؟
‫میرم بیرون رو ببینم.
‫منم میام.
‫بیرون خیلی سرده. ‫مرسی‌ بچه‌ها!
‫من قبلا یه همچین چیزی تو فیلما دیدم.
‫یه همچین چیزی؟
‫وقتی مردم به خاطر برف و قطعی برق ‫توی یه ویلا...
‫ گیر کرده بودن، قتل اتفاق افتاد.
‫کارآگاه هم مجرم واقعی رو پیدا کرد.
‫همچین اتفاقی که هیچوقت نمیفته، نه؟
‫اگه کارآگاهی باشه، ازش می‌خوام ‫ از همون اول جلوی قتل رو بگیره.
‫کونو، می‌دونی کدومشون داره دروغ میگه؟
‫نه، هنوز نه.
‫تو می‌دونی کدومشون دروغ نمیگه؟
‫نه هنوز.
‫فقط...
‫احساس می‌کنم این ادامه‌ی یه جور بازیه.
‫- بازی؟ ‫- آره.
‫انگار همه‌شون دارن فیلم بازی می‌کنن.
‫دلا و پن هم؟
‫شاید.
‫شاید هنوز این معماها تموم نشده.
‫یعنی میگی یه نفر عمداً برق رو قطع کرده؟
‫سیم برق رو ببین.
‫پس به خاطر این بوده؟
‫- من خورش کاری می‌‌خوام. ‫- برای سسش،
‫اول کاری جاوا رو با کاری ورمونتِ ‫ شیرین مخلوط می‌کنم...
‫اولین باره که همچین چیزی می‌شنوم.
‫بالاخره علت کارت رو فهمیدم.
‫فورومیتسو؟
‫کونو، همه چی مرتبه؟
‫از سرخ کردن این پیازها ‫ماهیچه‌هام داره درد می‌گیره.
‫این باعث شد یادم بیاد...
‫- که یه چیز قابل‌توجه دیدم. ‫- چی؟
‫- خرزهره‌ی باغچه رو چیده بودن. ‫- چی؟
‫شاید چیز خاصی نباشه،
‫اما اگه یه نفر اونا رو چیده باشه...
‫باید از اینجا بریم بیرون.
‫حتما بیرون یه خبریه.
‫من این رو قرض می‌گیرم.
‫اگه اون رو بکشیم در پارکینگ باز میشه، نه؟
‫راست میگی! چهارپایه هست؟
‫این رو بگیر!
‫- باشه. ‫- ببخشید.
‫فورومیتسو؟
‫اینجوری عمراً دستت برسه.
‫- فقط یه کم بالاتر! ‫- نه، خیلی دوره.
‫- فورومیتسو... ‫- اینجوری نمیشه!
‫چی کار کنیم؟ باید عجله کنیم.
‫اون رو بده ببینم.
‫با این دستم بهش می‌رسه.
‫صبر کن، من میرم!
‫امکان نداره. خطرناکه. خودم میرم.
‫بسپرش به خودم.
‫باشه.
‫تو... تو حالت خوبه؟
‫خوبم، به سلامت سقوط کردم.
‫اینجایی، کونو؟
‫اینجام!
‫چی شد؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، خوبم.
‫پس اینجا گیر افتاده بودین!
‫انگار برف سیم برق رو کنده بود.
‫باید زنگ بزنیم تعمیرکار.
‫من زنگ می‌زنم.
‫چی؟
‫ببخشید آماتاتسو، ‫میشه یه زنگ به گوشیم بزنی؟
‫حتما.
‫تو خونه جا گذاشتمش!
‫بیخیال، داداش!
‫صبح خیلی زود اومدی!
‫انقدر خواب‌آلود بودم، یادم رفت!
‫پس واسه همین تو کل مسیر ‫رو صندلی عقب زیر پتو خوابیدی؟
‫- اصلا باهام جابه‌جا نشدی! ‫- بفرمایید نوشیدنی گرم.
‫مرسی.
‫پس من بهشون زنگ می‌زنم.
‫من یه کم نون خریدم، ‫پس بیاین فعلا همین رو بخوریم.
‫فکر خوبیه! دارم از گشنگی می‌میرم.
‫- انگار واقعا برق رفته. ‫- آره.
‫کوهنوردها وقتی برق میره ‫صداشون درنمیاد؟
‫من که تو خونه برق می‌خوام!
‫برف ترسناکه! ‫حتی می‌تونه سیم‌های برق رو هم قطع کنه.
‫تعمیرکار غروب به بعد میاد اینجا.
‫غروب؟
‫به هر حال می‌تونیم از اجاق استفاده کنیم، ‫چطوره واسه ناهار یه خورش کاری بپزیم؟
‫خورش کاری؟ تو همیشه ‫درست می‌کنی، مگه نه کونو؟
‫فکر خوبیه! من خورش کاری می‌خوام!
‫نه، بقیه نمی‌خوان بخورن...
‫خب، من که همه چی می‌خورم.
‫برای سسش، اول کاری جاوا رو با کاری ‫ ورمونتِ شیرین مخلوط می‌کنم...
‫خوبه! ما انواع ادویه‌ها رو داریم.
‫ادویه؟
‫اینم یه بخش از بازیه، نه؟
‫چند نفر؟ 7 نفر؟ 7 پرس؟ ‫با شام میشه 14 پرس.
‫چه قدر... نمی‌دونم چه قدر...
‫کونو، من کمکت می‌کنم.
‫نه، خوشم نمیاد بقیه کمک کنن.
‫پس من سیب‌زمینی پوست می‌کنم.
‫خوب بلدی ها.
‫جدی؟
‫کیتسوتاکا!
‫یادت رفته پنجره‌‌ی انتهایِ ‫ طبقه‌ی دوم رو ببندی.
‫دیروز رفتی اونجا رو تمیز کنی، ‫اما الان برف زده خیسش کرده.
‫- وقتی یه چیزی رو باز می‌کنی، بعدش ببند. ‫- یه لحظه صبر کن...
‫من باز نذاشتم. حتما بستمش. ‫فکر کردی چنین اشتباه احمقانه‌ای می‌کنم؟
‫- پس.... کار تو بود؟ ‫- نه، من نبودم!
‫پس کی بود؟
‫برم تمیزش کنم؟
‫مرسی. کمک بزرگی می‌کنی.
‫کونو، همه چی مرتبه؟
‫انقدر پیاز هم زدم ‫ماهیچه‌هام داره درد می‌گیره.
‫نه، اون رو نمیگم... ‫باید ببینیم کی دروغ میگه کی نمیگه.
‫اونا سوغاتی‌هاییه که گرفتی؟ ‫بدلیجات محلیه، آره؟
‫اینا؟ اخیرا زیاد سفر یه روزه رفتم.
‫بدون برنامه‌ریزی، سوار یه قطار میشم ‫و جایی که نمی‌شناسم پیاده میشم.
‫- وای! چه جالب. ‫- این سوغاتی‌ها رو از اونجاها خریدم.
‫- میشه یه نگاه بهش بندازم؟ ‫- حتما.
‫شاید منم باید این کار رو بکنم. ‫خیلی درگیر کار شدم.
‫تو خونه بی‌توجهی می‌کنم، زن و ‫ بچه‌هام باهام سرد میشن. می‌دونی چی میگم؟
‫اما الان پسر بزرگم سرکار میره، ‫باهام یه کم مهربون‌تر شده.
‫کم کم داره دردم رو درک می‌کنه.
‫خیلی خب! حالا یه کم می‌جوشه.
‫همه یه جورهایی مشکوکن.
‫چیزی نمیشه.
‫چیزی نشده.
‫فقط یه کم کنجکاوم.
‫ببخشید! ممنون!
‫یه آدم نامرئی...
‫چه عطر و بوی خوبی داره! ‫بیاید خورش کاری بخوریم!
‫هنوز واسه ناهار خیلی زوده!
‫واقعا؟ یه جورایی گرسنه‌مه.
‫بیاید نوشیدنی و پنیر بخوریم! ‫من یه کم با خودم آوردم.
‫فکر خوبیه! بیاید بخوریم.
‫میرم چند تا استکان بیارم.
‫صبر کن.
‫گمونم نباید اون نوشیدنی رو بخوریم.
‫کونو؟
‫گمونم نباید اون نوشیدنی رو بخوریم.
‫کونو؟
‫چرا که نه؟ یعنی میگی ‫کسی توش سم ریخته؟
‫آقای آماتاتسو، بازی هنوز ادامه داره؟
‫همه دارن فیلم بازی می‌کنن؟
‫خیلی باهوشی ها.
‫فکرش رو می‌کردم.
‫به نظر من الان دو تا موضوع هست.
‫اولیش چیزیه که آقای آماتاتسو ازم خواست.
‫بهم گفت احتمالا اینجا یه نفر داره ‫دروغ میگه و باید حواسم باشه.
‫اون کیه؟ فهمیدی، مگه نه؟
‫تویی، کیتسوتاکا.
‫چی؟ چی میگی؟ من کی دروغ گفتم؟
‫وقتی دیروز رسیدیم اینجا.
‫گفتی اون پادری قبلا اونجا نبود.
‫- گمونم زمستونا برش می‌دارن. ‫- فکر کنم همینطوره.
‫چی؟ آهان. من تا حالا ‫تو زمستون نیومدم اینجا.
‫زیاد بهش توجه نکردم، اما وقتی درموردش ‫فکر کردم، دیدم با عقل جور درنمیاد.
‫اگه زمستون اومده بودی اینجا، ‫همیشه پادری رو می‌دیدی.
‫پس کی پادری رو اونجا ندیدی؟
‫تازه، اون موقع به بینیت هم دست زدی.
‫به بینیم؟
‫من این رو از یکی از سخنرانی‌هایِ ‫آقای آماتاتسو یاد گرفتم.
‫وقتی مردم دروغ میگن، ‫احتمال داره به بینیشون دست بزنن.
‫بهش میگن «اثر پینوکیو».
‫برای همین فکر کنم داشتی دروغ می‌گفتی ‫که تا حالا زمستون اینجا نیومدی.
‫عجب مزخرفاتی!
‫ممکنه چون دماغم می‌خاریده، ‫بهش دست زده باشم.
‫اگه فقط یه بار این کار رو می‌کردی، درست. ‫اما دو دفعه‌ی دیگه هم به بینیت دست زدی.
‫مجرم...
‫یه آدم نامرئی بوده.
‫من نبودم. من حتما بستمش.
‫آقای آماتاتسو از منم یه درخواستی کرد.
‫گفت احتمالا یه نفر اینجاست ‫که دروغ نمیگه.
‫ازم خواست حواسم بهشون باشه.
‫وقتی همه داشتن فیلم بازی می‌کردن،
‫کیتسوتاکا تنها کسی بود که عصبانی شد.
‫حتی اون گل‌ها رو هم کیوای من کشیده بود.
‫به این فکر کن که آماتاتسو چه حسی داره. ‫چه قدر تو بی‌ملاحظه‌ای!
‫می‌دونستی فقط یه بازیه، اما ‫عادی بودی و صادقانه حرف زدی.
‫این یعنی حتی بیشتر از ‫ آقای آماتاتسو می‌خواستی...
‫که حادثه‌ی 5 سال پیش اتفاق نیفته، درسته؟
‫کیتسوتاکا...
‫تو روز حادثه نیومدی اینجا، مگه نه؟
‫اما دیشب جوری حرف زدی، که انگار خودت دیدی.
‫مجرم...
‫اینجا مُرد.
‫جلوی شومینه.
‫اینا رو.... اینا رو شماها ‫با جزئیات برام توضیح دادین!
‫واسه همین احساس کردم خوب می‌‌دونم.
‫- کیتسوتاکا. ‫- چیه؟
‫توی چادر تو پارکنیگ گفتی...
‫کاش می‌تونستیم...
‫برگردیم به صبح اون روز.
‫من واقعا نظرم اینه.
‫فکر کردم یه کمی عجیبه.
‫می‌فهمم دلت می‌خواد با یه ماشین زمان ‫برگردی عقب و جلوی جنایت رو بگیری.
‫زمان رو به عقب برگردوندن...
‫زمان رو به عقب برگردوندن، ‫ جلوی هیچی رو نمی‌گیره.
‫حداقل اگه توی این جنایت دست نداشته باشی.
‫پس این که می‌خوای ‫زمان رو به عقب برگردونی...
‫یعنی اگه کار دیگه‌ای می‌کردی، ‫این جنایت اتفاق نمی‌افتاد، درسته؟
‫کیتسوتاکا، می‌خوای کدوم کارت رو انجام ندی؟
‫اون روز صبح...
‫که سرکار بودم، بهم زنگ زدن.
‫کیوا بود.
‫سلام، بفرمایید؟
‫کیتسوتاکا؟ من کیوام.
‫- سلام. ‫- ببخشید موقع کارت زنگ زدم.
‫اما یکی از دوستای دبیرستانم ‫ممکنه زنگ بزنه اونجا.
‫میشه بهش بگی کجام؟
‫اسمش واکامیاست.
‫حتما. بهش میگم.
‫این اولین باریه که این رو می‌شنوم.
‫یه کم بعد، یه نفر بهم زنگ زد.
‫بله؟
‫- سلام. من دوست کیوام... ‫- آهان!
‫واکامیا؟
‫بله؟ درسته.
‫کیوا در مورد شما بهم گفت. ‫الان توی ویلای یکی از دوستاشه.
‫آدرسش رو بهتون میگم.
‫استان یاماناشی، شهر فوئه‌فوکی...
‫اون کی بوده... همونی که تعقیبش می‌کرد؟
‫وقت استراحت ناهارم، ‫لحظه‌ای که بلند شدم،
‫یه حس بدی بهم دست داد.
‫اصلا اون مرد خودش رو بهم معرفی کرد؟
‫یا من اسمش رو زودتر بهش گفتم؟
‫اگه اون دوست کیوا نباشه...
‫اگه همونی باشه که تعقیبش می‌کرده...
‫حس خیلی بدی بهش داشتم. ‫گازش رو گرفتم با ماشین رفتم اونجا.
‫یه ماشین غریبه دم ویلا بود.
‫وقتی در رو باز کردم...
‫کیوا!
‫ویلا پر دود بود.
‫وقتی از پنجره نگاه کردم،
‫دوتاشون مرده بودن.
‫تو بهش گفتی؟
‫همیشه پشیمون بودم.
‫همیشه بابتش عذاب وجدان داشتم.
‫هر روز این 5 سال رو!
‫طاقت نداشتم با آماتاتسو رو در رو بشم.
‫خیلی خیلی متاسفم.
‫چرا زنگ نزدی؟
‫حتی اگه نتونستی خودت رو ‫به کیوا برسونی،
‫باید به آماتاتسو یا پلیس محل خبر می‌دادی.
‫چون...
‫تو نخواستی به بقیه بگی...
‫که اشتباه کردی.
‫گند زدم!
‫برای همین برف رو پارو زدی ‫و ردپاهات رو پاک کردی.
‫اما وقتی این کار رو کردی، اشتباهی ‫یه بخشی از ردپاهای مجرم رو هم پاک کردی.
‫حق با توئه.
‫اون روز پادری‌ بیرون نبود.
‫چی؟ یعنی چی؟
‫فقط یه اشتباه بود! ‫باید بهمون می‌گفتی!
‫وقتی به کیتسوتاکا گفتم که ‫یادش رفته پنجره رو ببنده،
‫واقعا نمی‌خواست قبول کنه.
‫فکر کردی چنین اشتباه احمقانه‌ای می‌کنم؟
‫برای بعضی از آدما...
‫این که در مورد اشتباهشون حرف بزنن، ‫سخت‌تر از کار اشتباه کردنه.
‫گند زدم...
‫این بدترین اشتباه زندگیمه.
‫نمی‌تونم به کسی بگم!
‫بیشترش رو دیروز فهمیدی، نه؟
‫آره.
‫اما...
‫امیدوار بودم خودش درموردش حرف بزنه.
‫برای همین زنگ زدی دور هم جمع شیم؟
‫تا اشتباهم رو برملا کنی؟
‫چرا الان؟
‫تو غرب توکیو یه قاتل نامعلوم ‫سه نفر رو کشته.
‫هر سه مورد، زمانی بهشون حمله شده ‫که یه جای پرتی خارج شهر بودن.
‫قتل توسط افرد ناشناش تو شهر زیاد شده.
‫به نظرتون اون موردها ‫ارتباطی با قتل کیوا داشتن؟
‫دیگه دیر شده.
‫من کارآگاه بخش 1 اداره پلیسِ ‫ توکیوی غربی هستم.
‫- اسمم اوکودراست. ‫- منم کوموگی‌ام، از بخش 1.
‫چی؟
‫ما از مجرم‌ها شهادت گرفتیم.
‫هر سه تاشون ادعا کردن که از ‫یه شماره‌ی مخفی باهاشون تماس گرفته شده.
‫و کسی که تماس گرفته ‫بهشون گفته هدفشون کجا قایم شده.
‫کی بهشون زنگ زده؟
‫افراد ‌زیادی نمی‌‌تونن آدرس کسایی رو ‫ پیدا کنن...
‫که از دست این تعقیب‌کننده‌ها در میرن.
‫کیتسوتاکا...
‫تو توی شهرداری مرکزی توکیوی غربی ‫کار میکنی، مگه نه؟
‫تو کارهای اداری قربانی‌های مزاحمت ‫و خشونت‌های خانگی رو انجام میدی.
‫تو جزئیات قربانی‌هایی که به پلیس ‫گزارش دادم رو ثبت می‌کنی.
‫- فقط من نیستم. ‫- درسته.
‫اما وقتی ما پایگاه داده‌ی ‫موردهای اخیر مزاحمت رو بررسی کردیم...
‫[کیوا میوشی]
‫[اداره‌ی پلیس توکیوی غربی]
‫[کارکنان مربوطه]
‫اسم تو اومد. ‫[ماسارو کیتسوتاکا]
‫ما فهمیدیم که به پرونده‌ی ‫ قتل کیوا میوشی دخلی داشتی.
‫بعدش اومدن سراغ من.
‫فکر کردن پرونده‌ی کیوا ‫با سه مورد اخیر وجه اشتراک داشته.
‫پس می‌خواستی من رو ‫ تو عمل انجام شده بذاری؟
‫- مسخره کردی من رو، آماتاتسو! ‫- نه، نه...
‫آماتاتسو و بقیه گفتن که تو ‫هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کنی.
‫برای همین این فرصت رو جور کرد، ‫تا خودمون ببینیم.
‫اگه اتفاقی نمی‌افتاد، بدون این که ‫خودمون رو لو بدیم، می‌رفتیم خونه.
‫عجب...
‫پس برای همین همه‌ش ‫دور و بر کیتسوتاکا بودین.
‫کیتسوتاکا، نمی‌خوای بیای؟
‫پس وقتی که رو مبل خوابیده بودی، ‫داشتی نگهبانی می‌دادی؟
‫درسته.
‫تحقیقات ما نشون داد هر سه تماسی ‫ که با مجرم‌ها گرفته شده،
‫از تلفن عمومی جاهای مختلف بوده.
‫کیتسوتاکا، تو نگفتی که واسه ‫رهایی از فشار کار، سفر کوتاه میری؟
‫بدون برنامه‌ریزی سوار یه قطار میشم ‫و یه جایی که نمی‌شناسم، پیاده میشم.
‫تو با تلفن‌ عمومی‌های اونجا...
‫ به مزاحم‌ها زنگ زدی، مگه نه؟ ‫- مدرکی ازش نیست.
‫سوغاتی‌هایی که خریدی. ‫اون سه تا آویز.
‫میشه ببینمشون؟
‫تازه تاییدیه‌ش واسه‌م اومد ‫ که اون سه تا آویز،
‫ ازمغازه‌های اطرافِ ‫ تلفن‌ عمومی‌ها خریداری شده.
‫ببین، این اظهارات کسیه ‫ که اونجا کار می‌کنه.
‫ما تاریخ و ساعتی که ‫ این رو خریدی رو می‌دونیم.
‫همون روزیه که تماس‌ گرفته شده.
‫یکی از مجرم‌ها تماس رو هم ضبط کرده.
‫تن صدات رو عوض کرده بودی،
‫اما اگه با صدات مقایسه‌ش کنیم، ‫مطمئنم یه تشابهاتی پیدا می‌کنیم.
‫کیتسوتاکا... امکان نداره....
‫این جرمه؟
‫می‌تونه مشارکت در قتل ‫ یا قصور عمدی باشه.
‫حداقل متهم به نقض حقوق مدنی میشی.
‫به هر حال باید به زودی استعفا می‌دادم.
‫صبر کن! تو بابت اتفاقی که ‫برای کیوا افتاد پشیمون بودی، درسته؟
‫- پس چرا؟ ‫- چرا؟
‫شاید... به خاطر فشاری که روم بود؟
‫از حس پشیمونی خسته شده بودم.
‫عذاب وجدان داشتم. شرم داشتم. ‫از خودم متنفر بودم.
‫همه چی برام تیره و تار شد.
‫بعدش شدیدا عصبانی شدم.
‫توی کارم فقط درجا می‌زدم،
‫به خاطر مراقبت از پدر و مادرم وقت نداشتم.
‫حتی نمی‌تونستم برم کوه.
‫احتمالا از فشار بود.
‫بازی دادنِ مزاحم، ‫حالم رو یه کم بهتر می‌کرد.
‫کونو، نباید بیشتراز این بذاری کاری بجوشه.
‫چی؟
‫خب بچه‌ها، بعد از این همه دردسر ‫بیاید خورش کاریمون رو بخوریم!
‫- باورم نمیشه! ‫- این رو من باید می‌گفتم.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم با کارآگاه گولم بزنی.
‫کارآگاه‌ها امید ندارن...
‫هیچ‌وقت فکرش رو نمی‌کردم که ‫واسه همچین چیزی دعوت شم اینجا.
‫بالاخره انگیزه‌ی کارت رو فهمیدم.
‫اون الان گفت از فشار بود.
‫نه، مسئله یه چیز دیگه‌ست.
‫به خاطر انگیزه‌شه.
‫کیتسوتاکا تو پارکینگ توی چادر خوابید.
‫تو برای خودت دمپایی، بشقاب، ‫استکان و چاپستیک آوردی.
‫همیشه دستکش و کلاه می‌پوشی و هیچوقت ‫از حموم یا دستشویی استفاده نمی‌کنی.
‫حتی اگه دستمالی استفاده کنی، ‫میندازیش دور.
‫چی داری میگی؟
‫کیتسوتاکا، تو می‌خوای.... ‫نامرئی باشی، مگه نه؟
‫برای همین نباید اون نوشیدنی رو بخوریم.
‫اگه توش قرص خواب ریخته باشی، ‫بعد از این که همه خوابیدن،
‫اول از همه بوته‌های خرزهره رو می‌سوزونی.
‫بعد از این که مردیم، پیدامون می‌کنن. ‫پلیس میاد.
‫جمعا میشیم 6 تا جنازه. ‫بدون هیچ زخم خارجی‌ای.
‫وقتی پلیس اطراف رو نگاه کنه، ‫6 جفت دمپایی می‌بینه.
‫6 تا بشقاب، استکان، لیوان و کارد و چنگال.
‫6 تا تخت.6 تا چمدون. ‫هیچ اثرانگشتی هم از کیتسوتاکا نیست.
‫حتی یه تار موش هم زمین نمی‌افته.
‫دیروز هم وقتی داشتی میومدی اینجا،
‫تسوتا گفت که رو صندلی عقب خوابیدی ‫و دورت پتو پیچیدی.
‫اینجوری اگه دوربین نظارتی ‫از ماشین تصویربرداری می‌کرد،
‫معلوم نمی‌شد که تو داخلشی.
‫واسه رفتن هم می‌تونستی ‫از شبکه‌های آب زیرزمینی بری.
‫زیرزمینی؟
‫کانال‌های آب زیرزمینی‌ای هست...
‫که به سمت کوهپایه میره، ‫و آدم ازش رد میشه.
‫اونا روی یه نقشه‌ی قدیمی که کیتسوتاکا ‫با خودش آورده، علامت زده شدن.
‫اگه از اونجا می‌رفت، ‫هیچکس نمی‌دیدش،
‫انگار که کیتسوتاکا اصلا اینجا نبوده.
‫به نظر من اون نقشه کشیده همه رو بکشه.
‫همه رو بکشه؟
‫تو خیلی راحت اعتراف کردی.
‫برای این بود که فکر کردی ‫می‌تونی ساکتمون کنی؟
‫نه. امکان نداره.
‫نمی‌تونی پلیس رو انقدر دست کم بگیری.
‫وقتی کسی جایی میره، ‫همیشه یه ردی از خودش به جا می‌ذاره.
‫اما اصلا در موردش تحقیقات کامل انجام میدن؟
‫اینجا توکیو نیست. ‫ممکنه حتی کالبدشکافی هم نکنن.
‫نزدیک سالگرد فوت کیوا،
‫عشقش و دوستاش تو صحنه ‌ی جرم جمع میشن،
‫و از دود خرزهره می‌میرن، ‫درست مثل خودش.
‫و اینجوری قصه به سر می‌رسه.
‫یعنی اینجوری اونا میگن من انقدر ‫دلم شکسته بود که همه رو...
‫مجبور کردم بیان و خودکشی کنن؟
‫ممکنه اینطور بگن.
‫اگه اینطور بگن، کسی به فکرش می‌رسه...
‫که در مورد یه نفر دیگه که ‫باهاشون بوده تحقیق کنه؟
‫حق با توئه.
‫امروز دنبال گوشیت گشتی...
‫و عمداً به آقای آماتاتسو گفتی ‫بهت زنگ بزنه، مگه نه؟
‫خودت گوشیت رو خونه گذاشتی.
‫اینجوری اگه به موقعیتِ ‫ تماس گیرنده نگاه کنن،
‫می‌تونی بگی که خونه بودی.
‫احتمالا هم دودکش رو دستکاری کردی ‫تا دود خرزهره بیرون نره.
‫برای این کار، رفتی بالا ‫و تظاهر کردی که داری تمیزش می‌کنی،
‫اما از قضا پنجره رو باز گذاشتی.
‫یادت رفت پنجره‌ی انتهایِ ‫طبقه‌ی دوم رو که باز کرده بودی، ببندی.
‫قطعی برق‌ به خاطر برف هم ‫احتمالا جزء محاسباتت نبوده.
‫تعمیرکار غروب به بعد میاد.
‫غروب؟
‫اگه تعمیرکار میومد، ‫می‌فهمید که تو اینجایی.
‫برای همین باید قبل از اومدنش ‫ کار رو یه سره می‌کردی.
‫حتما تو دلت خیلی ترسیدی.
‫تو خیلی حواست جمعه...
‫چی؟
‫یه بار دیگه که به بینیش دست زد،
‫اوایل دورهمی رمز و راز بود که داشت...
‫در مورد فرد نامرئی‌ حرف می‌زد.
‫ایناهاش.
‫چی شده؟
‫این رو ببینید.
‫یه خبر در مورد چهار نفره که ‫مجبورشون کردن...
‫با دود خرزهره تو یه ویلای کوهستانی ‫تو ناگانو خودکشی کنن.
‫پس اون...
‫تمرینی بود، آره؟
‫ زنگ بزن نیروی کمکی بیاد. ‫اون آدم خطرناکیه.
‫چشم.
‫امکان نداره...
‫چی کار می‌کنی؟ تو آدم کشتی... ‫و می‌خواستی ما رو هم بکشی!
‫تو هیچ‌وقت اینجور آدمی نبودی! ‫تو کی هستی؟ تو کیتسوتاکا نیستی!
‫تو کی هستی؟
‫خب، راستش...
‫من فکر می‌کردم آماتاتسو...
‫یه کمی حقشه.
‫تو شغلی داری که دوستش داری، کارت خوبه.
‫با دختر معرکه‌ای مثل اون هم بودی.
‫من توی مدرسه نمراتم از تو بهتر بود،
‫اما تو شهرداری غرق کارهای اداری‌ام!
‫تو همیشه خیلی خونسرد و آروم ‫به نظر می‌رسی...
‫تو دلت داری بهم می‌خندی، نه؟
‫بس کن!
‫تو هم همینطور، تسوتا! ‫تو یه تابع بی‌مغزی.
‫تو کار درست و حسابی هم نمی‌کنی، ‫اما مثل بچه مایه‌دارها رفتار می‌کنی.
‫اون وقت من دارم جایِ ‫ ننه بابام رو عوض می‌کنم.
‫تو و آماتاتسو!
‫هر کدومتون بمیرید، ککم هم نمی‌گزه.
‫اصلا برام مهم نیست.
‫کونو، من هیچی توی نوشیدنی نریختم.
‫چون گفتم تو احتمالا نمیخوری.
‫باید توی خورش کاری می‌ریختم.
‫می‌خواستم بریزم،
‫اما با اینجا بودن پلیس، بی‌فایده‌ست.
‫پس نمی‌تونم نامرئی باشم. حیف شد.
‫تو هم می‌تونی ازم متنفر باشی.
‫کسی که کیوا رو کشت، من بودم!
‫این عصبانیت می‌کنه، نه؟ ‫می‌تونی سرم داد بزنی.
‫این... این حقیقت نداره.
‫تو باعث قتل کیوا نشدی، کیتسوتاکا.
‫من...
‫از اون مزاحم عصبانی‌ام.
‫اون مزاحم واسه خودش ول می‌چرخه،
‫اونوقت قربانی‌ها فرار می‌کنن، قایم میشن ‫محو میشن، حتی آزادیشون سلب میشه.
‫می‌ترسن بمیرن، اما باز می‌میرن.
‫من از این روال ظالمانه عصبانی‌ام.
‫تو توی اون جرم مشارکت کردی ‫چون می‌خواستی فایده‌ای داشته باشی.
‫یه نفر باید بهت اهمیت می‌داد.
‫من هیچ دوستی ندارم برای همین ‫واقعا اینجور اختلافات رو درک نمی‌کنم.
‫اما مسئله این نبود که اشتباه کردی، ‫این بود که به کسی نگفتی.
‫اگه بهشون می‌گفتی، ‫مصیبت دیگه‌ای اتفاق نمی‌افتاد.
‫و انقدر نمی‌ترسیدی.
‫حتی نیازی نبود اون قتل رو ‫تمرینی انجام بدی.
‫بترسم؟
‫آره.
‫اینکه همه اینجا مثل قدیما...
‫دور هم جمع شدن،
‫مثل یه جور تله به نظرت میومد.
‫می‌ترسیدی بیای، مگه نه؟
‫اگه آقای آماتاتسو همه چی رو می‌دونست، ‫ممکن بود ازت انتقام بگیره.
‫نتونستی باهاش توی یه اتاق بخوابی، نه؟
‫[یا کشته شدن؟]
‫ما؟ تو رو بکشیم؟
‫غیرممکنه.
‫وقتی کشتن بقیه ممکنه...
‫پس کشته شدن هم ممکن میشه.
‫[تنها راه، کشتنه.]
‫دیروز به آقای تسوتا گفتی که ‫به حسی که آقای آماتاتسو داشت، فکر کنه.
‫گفتی براش ناراحتی.
‫دروغ که نبود، هان؟
‫به این فکر کن که آماتاتسو چه حسی داره.
‫- چه قدر تو بی‌ملاحظه‌ای! ‫- کیتسوتاکا.
‫من حالم خوبه.
‫[ماسارو کیتسوتاکا]
‫کیتسوتاکا.
‫ما از پدر و مادرت مراقبت می‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫هنوز همون آدم سابقی، آماتاتسو.
‫پزشکی قانونی میره داخل. ‫می‌خوام همگی بیاید پاسگاه.
‫فورومیتسو. تو هم کارآگاهی، درسته؟
‫بله.
‫وقتی کسی باهات همکاره متوجه میشی، نه؟
‫آره.
‫اگه چیز دیگه‌ای بود، خوشحال میشم ‫که توی اظهاراتت باشه.
‫اصلا هم متوجه نشدم همکاره.
‫کونو این دفعه هم یه ‫پرونده‌ی مزاحمت رو حل کرد؟
‫آره.
‫اون واقعا دانشجوی کارآگاهی ‫از پلیس متروپله که ما خبر نداریم؟
‫امکان نداره!
‫ولی کاش اون هم کارآگاه می‌شد.
‫کونو حرف نداره.
‫من پیشش بودم و هیچی متوجه نشدم، ‫اما اون نقشه‌ی مجرم رو حدس زد.
‫به عنوان کارآگاه برام آزار‌دهنده‌ست.
‫اما واقعا براش احترام قائلم.
‫چی؟
‫نکنه بعد از یه شب با هم بودن، عاشقش شدی؟
‫چی داری میگی؟
‫مسخره‌بازی درنیار! من فقط می‌خوام ‫به عنوان یه کارآگاه مثل اون باشم! همین!
‫عشق و این حرفا نیست! ‫این کارت تعرضه!
‫خب. من باید برم بیمارستان تا ‫گزارش یه قربانی مصدوم رو بگیرم...
‫ببخشید.
‫سلیقه‌ی عجیبی داره.
‫خوش رنگ و لعابه!
‫یه نفر هست که تو بهار ناپدید میشه.
‫رایکا! حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫تو کی هستی؟
‫- مریضی؟ الان یه نفر رو خبر می‌کنم. ‫- نه.
‫چیز خاصی نیست.
‫رایکا؟ رایکا؟
‫چی شد؟
‫حالت خوبه؟
‫چیاکو؟ چیاکو؟
‫من کجام؟
‫چیاکو، حالت چطوره؟
‫من کجام؟ اینجا چی کار می‌کنم؟
‫چیزی نیست. ‫بیا برگردیم بیمارستان تو اتاقت.
‫- ویلچر آوردم. ‫- ممنون.
‫بلندش کنیم. یک، دو، سه.
‫بریم.
‫چیاکو؟
‫بالاخره تونستم یه کم بخورم.
‫بهار بیا، من می‌خوام برم و اون تنها میشه.
‫وقتی ارواح بهم حمله کردن، یه دوربین دیدم.
‫کاش من یه دوربین بودم. ‫اینجوری دیگه هیچ دردی حس نمی‌کردم.
‫آرزوی رایکا، خوشحالی چیاکوئه.
‫اینجا از هم جدا میشیم، توتونو؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «