‫[داخل نشوید]
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫"عصرهای پاییزی بهترینه"
‫هرچند الان هنوز صبحه.
‫توی این هوا خورش کاری میچسبه.
‫بسیارخب. پختن تاس‌کباب، راند دوم!
‫سیب‌زمینی‌ها دارن شروع به نرم‌شدن می‌کنن...
‫این مهمه.
‫یه عالمه پیاز نسبتاً خردشده اضافه می‌کنیم.
‫اینم مهمه.
‫شاید امروز از کروکت هم استفاده کنم.
‫یا شاید گوشت چرخ‌کرده؟
‫[قسمت اول]
‫- صاحبخونه! ‫- ببخشید که اینقدر زود اومدم
‫ولی اینا اومدن...
‫من یابو هستم از اداره پلیس اودوناری.
‫پلیس؟
‫کونو... سسا، درسته؟
‫جناب هیتوشی؟
‫توتونو هستم. کونو توتونو.
‫- این چه مدل اسمیه؟ ‫- هی.
‫جناب کونو، دیشب ساعت 10 کجا بودین؟
‫خونه بودم داشتم خورش کاری درست می‌کردم.
‫- تنها؟ ‫- بله، تنها.
‫اتفاقی این نزدیکا افتاده؟
‫یه جسد توی اون پارک کشف شده.
‫مقتول، جناب ساگائه کن هست.
‫- هم دانشگاهی شما. ‫- صحیح.
‫می‌خوایم با شما صحبت کنیم. ‫تشریف میارید به اداره؟
‫ولی ما اصلاً با هم صمیمی نبودیم.
‫گفتید مقتول، درسته؟
‫پس میگید ساگائه به قتل رسیده
‫و من به نظر شما یه مظنونم، درسته؟
‫همراه ما میاید، مگه نه؟
‫[روز 1]
‫این مردیه که دیروز دیدی؟
‫آره خودشه.
‫مطمئنم.
‫توی دبیرستان هم همکلاسی ‫جناب ساگائه بودی، درسته؟
‫درسته. توی سال سوم.
‫چرا قبل‌تر نگفتی؟
‫همونطور که گفتم، زیاد صمیمی نبودیم.
‫بعنوان یه شخص نظرت درموردش چی بود؟
‫یه بچه پولدار لوس بود.
‫باباش مدیرعامل بود، و یکی از بستگانش هم ‫عضو پارلمان بود.
‫یه عالمه پول تو جیبی می‌گرفت ‫و سطحی‌نگر، جلف و محبوب بود...
‫بعنوان کسی که زیاد باهاش صمیمی نبودی ‫خیلی درموردش اطلاعات داری.
‫و با کینه‌ورزی درموردش صحبت می‌کنی.
‫ازش متنفر بودی؟
‫از اون مدل آدمایی نبود که ‫دلم بخواد بهشون نزدیک باشم.
‫اونم به من نزدیک نمیشد، ‫پس هیچوقت تعاملی با هم نداشتیم.
‫یه شاهد داریم.
‫- یه شاهد؟ ‫- ساعت 10 شب، موقع وقوع جرم
‫تو و ساگائه همون محلی که ‫جسد پیدا شد، درحال جر و بحث بودین.
‫من نبودم. منو با کس دیگه‌ای اشتباه گرفتن.
‫اینطور فکر میکنی؟ ‫موی ژولیده‌ات کاملاً منحصربفرده.
‫شاید یه قل دیگه‌ی من بوده که ‫موقع تولد ازم جدا شده.
‫تو قُلی داری که موقع تولد ازت جدا شده باشه؟
‫ندارم.
‫اون پارک... پارک سایگوزاکا بود؟
‫با وجود اینکه مکان خیلی تاریکیه ‫منو به وضوح دیدن.
‫داشتن چکار می‌کردن؟
‫من چی پوشیده بودم؟
‫شما با این شاهد آشنا هستین؟
‫- چی؟ ‫- معلومه که نه. اونا یه شخص ثالث معتبر هستن.
‫پس جایگاه‌شون دقیقاً مثل منه، درسته؟
‫هیچی درموردشون نمی‌دونید.
‫در این صورت، چرا فکر می‌کنید ‫اونا دارن حقیقت رو میگن
‫و من دروغ میگم؟
‫این یارو عجب رو مُخیه!
‫پیش‌قدم شدن و دروغ گفتن فایده‌ای توش نیست.
‫ممکنه باشه.
‫ممکنه از یه سری منافع شخصی یا مالی مطلع باشن.
‫واسه کسی که مظنون به قتله
‫خیلی آروم هستی.
‫من هیچ‌کاری نکردم، و گمون نکنم پلیس
‫اونقدر احمق باشه که به اشتباه منو متهم کنه.
‫یا اینقدر احمقین؟
‫جناب یابو؟
‫- با جناب یابو دعوا راه انداخت! ‫- و اسم شما؟
‫- آئوتو. ‫- شما هم همینطور جناب آئوتو.
‫خب کارمون تموم شد، درسته؟
‫پس من میرم خونه.
‫جناب کونو.
‫متأسفانه این بازجویی قراره ‫تا غروب ادامه داشته باشه.
‫فردا برمی‌گردی، درسته؟
‫چی؟
‫[استعفا نامه]
‫خب... میشه لطفاً گوشیم رو پس بدید؟
‫عذر میخوام.
‫- چیه؟ ‫- من میرم خونه. موبایلم رو میخوام.
‫صحیح!
‫[استعفا نامه]
‫- این خودشه؟ ‫- بله.
‫- لطفا رسید رو امضا کنید. ‫- بسیارخب.
‫فورومیتسو! اون کپی‌ها کجان؟
‫الان ترتیبش رو میدم!
‫- این دست اون دست نکن! ‫- متأسفم.
‫میدونی که شنیدم.
‫- نباید دیر کنی چون حیوون خونگیت مُرده! ‫- درسته.
‫دلیلی نداره... که لیلی به لالات بذارم!
‫پسر، اون دانشجوئه حسابی خل بود!
‫اونا حسابی راحت گرفتنش!
‫توام همینطور ایکیموتو.
‫درست نیست! به‌زودی بابا میشم.
‫[روز 2]
‫- فورومیتسو. ‫- بله؟
‫اثر انگشت کونو رو بگیر.
‫باشه.
‫سلام، من ایکیموتو هستم.
‫من فورومیتسو هستم.
‫لطفاً همکاری کن که بتونیم ‫اثر انگشت‌هات رو بگیریم.
‫- اثر انگشت؟ ‫- خواهش می‌کنم منو ببخشید.
‫عذر می‌خوام.
‫[اداره پلیس کلان‌شهری]
‫[خطای اسکنر: لطفاً اسکنر و کامپیوتر را چک کنید]
‫شرمنده.
‫صبر کن.
‫- چی شده؟ ‫- عذر می‌خوام.
‫هی!
‫بلدی چطوری ازش استفاده کنی؟
‫[شماره 6931]
‫ممنونم.
‫حیوون خونگیت مُرده؟
‫[افسر پلیس، فورومیتسو سیکو]
‫از کجا میدونی؟
‫اتفاقی به گوشم خورد.
‫درسته.
‫به محض اینکه چشم ازش برداشت، مُرد.
‫حسابی افسرده شده.
‫می‌دونی، جناب یابو واسه مرگ ‫همسر و بچه‌اش اینجا نبود.
‫به محض اینکه چشم ازش برداشت...
‫گربه بود؟
‫همیشه کنارش بودی چون مریض بود؟
‫آره.
‫درک میکنم...
‫مطمئنم...
‫خیلی دوستت داشت.
‫نمی‌خواسته که تو مرگش رو ببینی.
‫فقط به این دلیل نیست که ‫ذات گربه اینطوریه...
‫بلکه به این دلیل هم هست که ‫واقعا تورو دوست داشت، خانم فورومیتسو.
‫با این حال، اینجور چیزا ‫فقط واسه گربه‌ها اتفاق نمیفته.
‫وقتی مادربزرگم توی بیمارستان بستری بود ‫یه نفر همیشه پیشش بود
‫اما انگار لحظه‌ای رو واسه فوتش انتخاب میکنه ‫که هیچکس کنارش نیست.
‫مادرم عزادار شد ولی من اونو ‫وصیت مادربزرگم دیدم.
‫زن قوی و مهربونی بود...
‫واسه همین نمی‌خواست هیچکس مردنش رو ببینه.
‫این درایت و غرورِ...
‫مادربزرگ من و گربه‌ی توئه.
‫هی! صبر کن، صبر کن، صبر کن!
‫امکان نداره
‫یه نفر بتونه نحوه مرگش رو کنترل کنه!
‫- فقط یه اتفاقه. ‫- نمی‌خوام توسط شما بازداشت بشم.
‫جریان چیه؟
‫آیا کاری واسه رفع دلیل بازداشتت انجام دادی؟
‫- فورومیتسو! ‫- بله؟
‫- تأخیر واسه چیه؟ ‫- متأسفم!
‫- اینقدر چموش نباش! مردم نگاهشون به توئه. ‫- باشه.
‫واسه همین میگن ما نیازی به زن ‫توی نیروی پلیس نداریم.
‫- عجله کن! ‫- چشم!
‫خب
‫حالا...
‫بیا بازجویی رو شروع کنیم.
‫پریشب ساعت 10 کجا بودی؟
‫جواب منو بده. چکار میکردی؟
‫- چیه؟ ‫- همسرت چندماهه بارداره؟
‫چی؟
‫موضوع رو عوض نکن، جواب منو بده...
‫شما دوتا دعوا داشتین؟
‫چی؟
‫از کجا میدونی؟
‫پیراهنت اتو نشده و کفشات کثیفن.
‫ولی لباسات رو عوض کردی، ‫پس به‌نظر نمیاد دیشب اینجا شیفت بودی.
‫دیروز لباسات خیلی خوب بود.
‫[افسر پلیس، ایکیموتو یوتو]
‫درسته، سرم شلوغ بود.
‫نتونستم برم خونه. ‫شاید کوتاهی از من بوده
‫ولی جناب یابو چندین ماه ‫بدون هیچ مشکلی نرفت خونه!
‫دقیقاً واسه افسرهای پلیس اینجوریه!
‫پس همه‌چیز رو توی خونه به همسرت سپردی؟
‫من آشغال‌هارو میبرم بیرون!
‫اون میتونه... واسه کمکم ازم تشکر کنه!
‫آشغال رو میبری بیرون؟ از کجا؟
‫از کجا؟
‫خب... از خونه‌مون به سطل زباله محله.
‫چندتا سطل زباله دارین؟
‫سطل زباله؟
‫بذار ببینم... دوتا؟
‫نه... سه تا؟
‫وقتی آشغال رو میبری بیرون، اول آشغال‌های ‫همه‌جای خونه رو جمع می‌کنی، درسته؟
‫زباله رو تفکیک میکنی، ‫کیسه زباله رو عوض میکنی،
‫آب پس‌مونده‌های غذا رو می‌گیری ‫و کف‌شور رو تمیز میکنی.
‫موجودی کیسه‌های زباله رو چک میکنی
‫و بعدش آشغال‌هارو با هم جمع میکنی.
‫تمام اینا یه عالمه کاره.
‫خب...
‫فقط بعد از اینکه آشغال‌ها ‫آماده شدن میبرمشون بیرون.
‫و میخوای بخاطر این ازت تشکر کنه؟
‫همسرت بارداره، درسته؟
‫این فشار زیادی به بدنش نمیاره؟
‫ایکیموتو.
‫برو و اطلاعات بیشتری جمع کن.
‫بله قربان.
‫حالا می‌تونم برم خونه؟
‫کلاس دارم و استادم به هرکسی که ‫حتی یه غیبت داشته باشه نمره الف نمیده.
‫پس حیف میشه. یه بار دیگه ازت می‌پرسم.
‫دوشب پیش ساعت 10 چکار میکردی و کجا بودی؟
‫بهتون که گفتم. خونه بودم.
‫آدم کله‌شقی هستی.
‫شما همش همینو میگی. ‫تا کی قراره اینکارو انجام بدیم؟
‫به تو بستگی داره.
‫چند بار بهتون نگفتم؟
‫من اینکارو نکردم.
‫بسیارخب.
‫پس، فردا هم برگرد.
‫[اداره پلیس اودوناری]
‫نمی‌تونم بفهمم که به چی فکر میکنه.
‫اون اینکارو کرده.
‫معمولا اینقدر زود به چنین نتیجه‌ای نمی‌رسید.
‫درموردش حدسی دارید؟
‫آره.
‫تحویلش نمیدم، حتی اگه اداره مرکزی اعلام کنه.
‫درهم میشکونمش.
‫[از میزوکی: حله!]
‫فقط به این دلیل نیست که ‫ذات گربه اینطوریه...
‫بلکه به این دلیل هم هست که ‫واقعا تورو دوست داشت، خانم فورومیتسو.
‫اتوبوس رسیده! صبر کن!
‫من اینکارو نکردم.
‫مردک رو مُخ! دست از چرندگویی برنمی‌داری!
‫اینو ببینید.
‫[روز 3]
‫پس توی دبیرستان همکلاسی مقتول بودی.
‫عذر میخوام.
‫جناب ایکیموتو، جناب آئوتو میخوان شمارو ببینن.
‫یه لحظه صبر کن.
‫عذر میخوام.
‫- خانم فورومیتسو؟ ‫- بله؟
‫شما نمی‌خواید از من بازجویی کنید؟
‫نه، من...
‫منو دست میندازی؟
‫چی؟
‫فکر میکنی من هیچ کاری ازم برنمیاد، آره؟
‫اینو بهت میگن؟
‫چون یه زنم، منو دست کم نگیر!
‫من تورو دست کم نمی‌گیرم.
‫درواقع
‫گمونم باید حواستون باشه
‫به مردهایی که توی این اداره ‫شما رو دست کم می‌گیرن.
‫فکر کنم دلیل اینجا بودن شما همینه.
‫دلیل اینجا بودن من؟
‫آره.
‫دلیل اینجا بودن من چیه؟
‫که مضحکه خاص و عام بشم؟ ‫نماد خوش شانسی این اداره بشم؟
‫دختری که شغلش عجیبه؟ حسابدار؟
‫دیگه چی هست؟
‫خب...
‫ممکنه خیلی متعصب باشم ‫و چیزای احمقانه بگم
‫ولی گمونم اون پیرمردها، ‫و بخصوص پیرمردهایی که توی منصب قدرتن
‫باندهایی تشکیل میدن و کارهای ‫وحشتناکی انجام میدن.
‫هرچیز ناخوشایند رو پنهون می‌کنن، ‫مخفیانه تبانی می‌کنن
‫و پول‌های کثیف مبادله می‌کنن.
‫اگه یه خانم اون وسط باشه
‫این کار واسه اون پیرمردها سخت‌تر میشه.
‫چون اون زن از تخلفاتشون حمایت نمی‌کنه.
‫وحدت خرابکارانه‌شون رو مختل میکنه.
‫دلیل اینجابودن شما این نیست، خانم فورومیتسو؟
‫که حواستون به این پیرمردها باشه.
‫می‌دونم در حال کشمکش با مردانی هستید ‫که به برتری قهرمانانه‌شون اعتقاد دارن
‫ولی هیچ چیز برتری درمورد اونا وجود نداره.
‫شما در مقایسه با اونا کاملاً متفاوت هستین
‫پس به این متفاوت بودن ادامه بدید.
‫اینجا اتاق استراحته؟
‫سر راه هستی. برو کنار.
‫کونو...
‫آشپزیت خوبه، درسته؟
‫تشریفات با من رو گذاشتی کنار، مگه نه؟
‫نه من معمولاً آشپزی نمی‌کنم. ‫نهایتاً یه وقتا خورش کاری می‌پزم.
‫چاقوی میوه‌خوری داری؟ یکی که غلاف داشته باشه.
‫دارم ولی هیچوقت ازش استفاده نمی‌کنم.
‫هنوز توی کشوی آشپزخونه منه.
‫دروغ میگی. اثر انگشتت همه‌جای ‫این چاقوی میوه‌خوری هست.
‫خون روش با خون مقتول مطابقت داره.
‫چی؟
‫پرتابش کردی توی یه ساختمون آپارتمانی ‫چند بلوک اونورتر، مگه نه؟
‫ولی یه پیرزن مزاحم همونجاست ‫که آشغال‌هارو چک میکنه.
‫توی یه کیسه متعلق به سوپرمارکت محل تو بود.
‫اثرانگشتت روی اونم بود.
‫پس من یه احمقم؟
‫چی؟
‫ساگائه رو با یه چاقوی پر از اثر انگشتم زدم
‫بدون اینکه اثر انگشتم رو پاک کنم ‫یا از دستکش استفاده کنم؟
‫بعدشم با دست خالی و بدون دستکش ‫گذاشتمش توی یه کیسه سوپرمارکت؟
‫زندگی همینه.
‫کارهایی ازت سر میزنه ‫که در حالت عادی انجام نمیدی.
‫وقتی کسی رو میکشی احتیاطت رو از دست میدی.
‫ولی اینجا دو رشته فکر وجود داره، مگه نه؟
‫اولیش اینه که از چاقوی خودم ‫واسه کشتن ساگائه استفاده کردم.
‫اون یکی اینه که یه نفر ‫چاقوی منو دزدیده
‫و با دستکش ساگائه رو کشته.
‫نتایج این دو موقعیت یکی هستن.
‫پس از کجا میتونی متوجه تفاوت‌شون بشی؟
‫مردک رو مُخ! دست از چرندگویی برنمی‌داری!
‫ما مدرک داریم! تو اینکارو کردی.
‫اینکارو کردی، مگه نه؟ راستشو بگو!
‫اعتراف کن!
‫- حافظه‌ی من خیلی خوبه. ‫- چی؟
‫اگه بازداشت بشم، متهم بشم، ‫و محاکمه بشم، بدون ترس حرفمو میزنم.
‫دقیقاً حرفی که بهم زدی
‫و کاری که باهام کردی رو بهشون میگم.
‫واسه این کار بازداشتت می‌کنم.
‫بهت گفتم.
‫من اینکارو نکردم.
‫جناب یابو، حکم تفتیش رو داریم.
‫حکم تفتیش؟
‫- قراره آپارتمانت رو بگردیم. ‫- چی؟
‫اوه بالاخره ترسید.
‫این کار واسه چیه؟ نمی‌خوام بگردین!
‫- و چرا؟ ‫- چرا؟
‫به دلایل خیلی زیاد! فقط بی اجازه داخل نشید!
‫چرا؟
‫مواد مخدر توی کمدت داری؟
‫چیز ناجوری تو تاریخچه جستجوی لپتاپت هست؟ ‫نمی‌تونم صبر کنم.
‫- ایکیموتو، بریم. ‫- بله قربان.
‫- فورومیتسو، تو رانندگی کن. ‫- باشه.
‫به‌نظر میرسه
‫در تلاش واسه بدست آوردن دل ‫ایکیموتو و فورومیتسو هستی، ولی بی‌فایده‌ست.
‫جناب یابو ناخدای این کشتیه.
‫- مثل یه مرد تسخیرشده کار میکنه، مگه نه؟ ‫- درسته.
‫همه‌چیزش رو واسه دستگیری مجرمین فدا کرده.
‫اون الگوی هر کارآگاهیه.
‫جناب ایکیموتو گفت که موقع مرگ ‫همسر و بچه‌ش حضور نداشته.
‫اون یکم...
‫یه تصادف بود؟
‫تابستون سه سال پیش
‫همسرش و پسر 11 ساله‌ش ‫تصادف میکنن و راننده فرار میکنه.
‫ولی جناب یابو کشیک بود ‫و نمی‌تونست کشیک رو رها کنه.
‫کی اینکارو کرد؟
‫هنوز کسی رو دستگیر نکردن.
‫خب تو اینکارو کردی، جناب کونو؟
‫میشه بذارید من برم؟ ‫امروز یه نوبت آرایشگاه دارم.
‫آرایشگاه؟ پس موهات فر شش ماهه‌ست؟
‫شرمنده، ولی طبیعیه.
‫اگه ولش کنم، به سرعت رشد میکنه ‫واسه همین یه وقتا آرایشگر باید مرتبش کنه.
‫این منو یاد یه چیزی انداخت.
‫درمورد وقتی که به ساگائه چاقو زدی؟
‫نه، درمورد چهره‌ات.
‫توی سال دوم راهنمایی، ‫توی یه مجله توی آرایشگاه دیدمش.
‫تو در معرض تخلف قضایی قرار گرفته بودی، مگه نه؟
‫[بازرس پلیس، آئوتو ناریاکی]
‫تو در اون زمان در بخش 1 تحقیقات ‫توی اداره بودی. تنزل رتبه داشتی؟
‫یادم میاد...
‫بخاطر قتل سریالی دختران جوون بود. ‫[قاتل سریالی دختران جوان]
‫یه مرد بیگناه رو دستگیر کردین.
‫قراره بازم اتهام کذب بزنید؟
‫اتهام کذب نیست.
‫حتی الان، من معتقدم کار اون بوده.
‫ولی نتونستم دروغ‌هاشو افشا کنم.
‫نمی‌تونه باز هم واسه همون جرم متهم بشه
‫ولی یه روز دستگیرش می‌کنم.
‫اگه تو مسئول این قتل باشی ‫واسه توام همین داستانه.
‫مهم نیست چقدر دروغ بگی
‫همیشه فقط یه حقیقت وجود داره.
‫چی؟
‫"فقط یه حقیقت وجود داره."
‫باورم نمیشه چیزی بگی که فقط ‫با یه نمایش‌نامه همخونی داشته باشه.
‫- چی؟ ‫- هرگز تنها یه حقیقت وجود نداره.
‫چی داری میگی؟
‫اگه دو یا سه حقیقت وجود می‌داشت عجیب میشد!
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫بعنوان مثال... فرض کنیم اِی و بی رو داریم.
‫یه روز روی پله‌ها میخورن به هم. ‫بی میفته و آسیب می‌بینه.
‫اِی همیشه به بی زور میگه.
‫بی ادعا میکنه که این دفعه هم مثل همیشه ‫اِی از عمد اونو هل داده.
‫ولی اِی هیچوقت خودشو یه قلدر نمی‌دونست.
‫فکر می‌کرد که فقط داشتن بازی می‌کردن.
‫اون میگه این فقط یه تصادف بوده.
‫هیچکدوم دروغ نمیگن. پس در این مورد حقیقت چیه؟
‫خب، اِی به بی زور نمی‌گفت...
‫و بی تصور اشتباهی داشت. ‫اونا فقط خوردن به هم و اون افتاد.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫جدی؟
‫تنها کسی که فکر میکنه قلدری در کار نبوده
‫اِی هست.
‫فرض اون به اندازه فرض بی اشتباهه.
‫مردم می‌تونن حرف‌هارو با پیش‌داوری بزنن.
‫و می‌تونن اونو فقط حقیقت بدونن.
‫اگه یه نفر دیگه، شخص سی، ‫تمام ماجرا رو ببینه
‫ممکنه حتی یه دیدگاه دیگه داشته باشه.
‫بدون یه شخص ثالث شبیه خدا، ‫ما نمی‌تونیم همه‌چیز رو ببینیم.
‫واسه همین طرف‌های مخالف جنگ‌ها ‫و درگیری‌ها، روایت‌های متفاوتی از اتفاق دارن.
‫حتی اگه دروغ یا اغراقی در کار نباشه ‫باز هم داستان‌های متفاوتی دارن.
‫واسه اِی، نسخه اِی حقیقته.
‫واسه بی، نسخه بی حقیقته.
‫پس می‌بینی جناب آئوتو
‫فقط یه حقیقت وجود نداره.
‫حتی دو یا سه حقیقت هم وجود نداره.
‫به تعداد آدم‌ها حقیقت وجود داره.
‫ولی... یک حقیقت وجود داره.
‫در این مورد، اِی و بی خوردن به هم ‫و بی مصدوم شد.
‫این چیزیه که پلیس باید تحقیق کنه، ‫نه حقیقت درمورد مردم.
‫شما در اجرای عدالت شکست می‌خورید چون تمام ‫فکرتون درگیر یه مفهوم انتزاعی مثل حقیقته.
‫داری چی میگی واسه خودت؟
‫من اینکارو نکردم.
‫[پلیس]
‫هی.
‫اینو نگاه کن.
‫[گواهی بدهی]
‫یه الگوی گواهی بدهی توی لپتاپت بود.
‫[گواهی بدهی]
‫امضا نشده.
‫قرار بود از جناب ساگائه پول قرض کنی، مگه نه؟ ‫[به ساگائه کن]
‫واسه همین اون یادداشت رو نوشت؟
‫ما یه یادداشت توی آپارتمان ‫جناب ساگائه پیدا کردیم.
‫نشون میده که اون به چند نفر پول قرض داده.
‫وقتشه که گمراه‌کردنت رو تموم کنی.
‫جناب ساگائه یه آدم ثروتمند، لاف‌زن ‫و منزجرکننده بود، درسته؟
‫اون آوازه‌ی بدی نداشت
‫ولی تو از دبیرستان ازش متنفر بودی.
‫از ساگائه خوشم نمیومد ‫چون اون سرخوش و محبوب بود.
‫دقیقاً لاف‌زن نبود...
‫بخشنده بود.
‫به‌نظر نمیومد که قرض بده...
‫حسود بودی؟
‫بهش حسودیت میشد؟
‫پیش دخترا هم محبوب بود، درسته؟
‫پدر و مادرش همیشه واسش چیزای گرون ‫می‌خریدن و توی سال سوم دبیرستان...
‫چی شده کونو؟
‫بیخیال.
‫شب رو اینجا می‌گذرونی.
‫به تعداد آدم‌ها
‫حقیقت وجود داره.
‫[قاتل سریالی پرونده دختران جوان در توکیو]
‫[در ارتباط با قاتل سریالی پرونده ‫دختران جوان در توکیو...]
‫پسر، داغونم!
‫اوضاع با کونو چطوره؟
‫کاملاً ساکته.
‫کسی درمورد اینکه حق داره ‫ساکت بمونه چیزی بهش گفت؟
‫نه، اون هنوز داوطلبانه اینجاست.
‫باید به زودی صبرش تموم شه.
‫شاید اراده‌ی یاوه‌گویی رو از دست داده.
‫- اعتراف میکنه؟ ‫- مجبورش می‌کنم.
‫ولی حتی بدون اعتراف
‫مدرک کافی واسه حکم جلبش داریم.
‫درسته. واسه بستن پرونده کافیه.
‫پس بالاخره تصمیم گرفته شد، درسته؟
‫گمونم...
‫بهرحال کونو اینکارو کرده.
‫آره.
‫امروز صبح...
‫سعی کردم تمام کارهای آشغال رو انجام بدم.
‫واقعاً؟
‫خب...
‫کونو گفت اگه فقط زباله رو حمل کنم، ‫نمیتونم بگم بردمش بیرون.
‫گفت واسه همسرم کار زیادیه.
‫خب؟
‫پسر، نمی‌دونستم...
‫کاغذهایی رو می‌نداختم دور که منگنه توشون بود!
‫باید پاکت‌ها و جعبه‌های کوچیک رو هم جدا کنی!
‫با احتساب سطل‌های بطری‎ها و قوطی‌ها، ‫هفت‌تا سطل زباله توی خونه‌مون داریم!
‫فهمیدم که همسرم تمام این مدت ‫خودش تمام این کارها رو انجام میداده.
‫بهش گفتم کیسه زباله‌مون داره تموم میشه، ‫پس سر راهم چندتا میخرم.
‫شروع کرد به گریه‌کردن!
‫چنین چیز کوچیکی باعث خوشحالیش شد!
‫ولی وقتی دیدم قیافه‌ش خوشحاله
‫منم خوشحال شدم.
‫این چیزی بود که متوجه شدم.
‫عالیه.
‫می‌بینمت.
‫هی، چی شده؟
‫واسه من...
‫اون به‌نظر قاتل نمیاد.
‫خب...
‫منم باورم نمیشه، ولی...
‫[روز 4]
‫[اداره پلیس اودوناری]
‫بیا.
‫این سوبا کاری‌ـه. کار خودمه.
‫من و همسرم درست کردیم. واسه تشکره.
‫از خورش کاری خوشت میاد، درسته؟
‫کاری دوست دارم، ولی...
‫طعم کاری رو با هیچی جز برنج دوست ندارم.
‫عجب آدم رومُخی هستی!
‫هرکاری میخوای بکن.
‫میشه خانم فورومیتسو رو بخاطرم صدا کنی؟
‫فقط می‌خواستم چک کنم...
‫وقتی خونه‌ام رو گشتین، چاقوی میوه‌خوریم رو
‫توی کشوی آشپزخونه‌ام پیدا کردین؟
‫اونجا نبود. شاید بعنوان سلاح قتل استفاده شده.
‫آیا نشانه‌هایی از بازکردن قفل ‫یا ورود اجباری وجود داشت؟
‫وقتی من خونه نبودم، ‫صاحبخونه اجازه داد کسی داخل بشه؟
‫خواهش می‌کنم غیبت صاحبخونه رو یه بررسی کنید.
‫پس...
‫میخوای ببینی آیا کسی چاقو رو ‫از توی آپارتمانت دزدیده یا نه؟
‫بله.
‫یه نفر داره سعی میکنه واسه این جرم ‫واسم پاپوش درست کنه، پس مقاومت می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بهم کمک کن.
‫درک می‌کنم.
‫چیز غیرعادی درمورد قفل یا پنجره‌ها وجود نداشت.
‫صاحبخونه اجازه نداد کسی ‫بدون اجازه وارد بشه
‫و غیبتش منطقیه.
‫جدی؟
‫شاید یکی از دوستات اومده پیشت و دزدکی اومده...
‫من هیچ دوستی ندارم.
‫کسی هیچوقت نمیاد پیشم وقت بگذرونه.
‫اون چه قیافه‌ایه؟
‫یه زندگی خیلی خوشایند دارم.
‫متأسفانه...
‫به‌نظر نمیرسه کسی چاقو رو دزدیده باشه.
‫چیه؟
‫خب، اگه کلیدا از پیشش افتاده باشه ‫و یه نفر ازشون کپی کرده باشه چی؟
‫چیه؟ پیشت افتادن؟
‫حدود یک سال پیش.
‫ولی فوراً تحویل‌شون دادن ‫به اداره پلیس کنار دانشگاه.
‫فکر می‌کردم اتفاق جدی از این بابت نیفتاده.
‫- می‌دونستم! ‫- یه لحظه صبر کن ببینم!
‫کسی که اتفاقی کلید رو پیدا کرده
‫همونیه که از قضا بخواد ساگائه رو به قتل برسونه؟
‫و واست پاپوش درست کردن؟
‫و یک سال قبل بود؟
‫غیرممکنه! امکان نداره!
‫این دقیقاً اتفاقیه که افتاده، جناب ایکیموتو.
‫تصادفی نیست.
‫- چی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫امکان نداره تصادفی این اتفاق افتاده باشه.
‫یا یه نفر از عمد برش داشته یا جیبم رو زدن.
‫خانم فورومیتسو، لطفاً اینو بررسی کنید.
‫کسی که کلیدهامو برداشت کی بود؟
‫باشه!
‫خانم فورومیتسو؟
‫چطور پیش رفت؟
‫شوکه شده بودم.
‫کسی که کلیدهات رو برداشته...
‫می‌دونستم.
‫چی؟
‫خانم فورومیتسو...
‫میشه یه خواهش دیگه ازتون بکنم؟
‫[روز 5]
‫[اداره پلیس اودوناری]
‫جناب یابو، یه چیزی یادم اومد.
‫که تو ساگائه رو کشتی؟
‫که ازش پول قرض کردی؟
‫نه.
‫یادم اومد که ساگائه گواهینامه رانندگیش رو ‫توی بهار سال سوم دبیرستان گرفت.
‫گواهینامه‌ش؟
‫درمورد ماشین گرونی که باباش ‫واسش خرید لاف میزد.
‫ولی بعدش، درست بعد از تعطیلات تابستون...
‫داشت با دوستاش صحبت می‌کرد.
‫ساگائه، ماشینت چی شد؟
‫بابام...
‫ازم گرفتش چون نمره آزمون آزمایشیم افت کرد!
‫تابستون سه سال قبل بود.
‫حدس میزنم...
‫که ساگائه اون تابستون تصادف کرد.
‫ولی علنی نشد.
‫توی مدرسه هم درموردش شایعه‌ای نبود.
‫یه تصادف که کسی درموردش نمی‌دونست.
‫یواشکی از شر ماشین خلاص شدن...
‫شاید باباش ترتیبش رو داده.
‫- درمورد چی صحبت میکنی؟ ‫- ساگائه چند نفر رو زیر کرد.
‫کافیه دیگه.
‫- وسط یه بازجویی هستیم... ‫- کسایی که ساگائه زیرشون کرد...
‫پسر و همسر جناب یابو بودن، درسته؟
‫تابستون سه سال پیش
‫همسرش و پسر 11 ساله‌ش ‫تصادف میکنن و راننده فرار میکنه.
‫[معاون بازرس، یابو کانزو]
‫اولین چیزی که واسم عجیب بود
‫این بود که پرسیدم آیا شاهد رو ‫خوب می‌شناسید یا نه.
‫شما با این شاهد آشنا هستین؟
‫چی؟
‫جناب یابو به نفس نفس افتاد.
‫واکنشی کاملاً متفاوت از جناب آئوتو نشون داد.
‫فکر کردم، "اوه، اون باید بشناسشون."
‫بعدش وقتی درمورد آپارتمانی که چاقو ‫توش پیدا شده بود صحبت کردین...
‫ولی یه پیرزن مزاحم همونجاست...
‫گفتی "همونجاست"، نه "اونجاست".
‫فکر کردم باید اون پیرزن رو هم بشناسید.
‫بعدش وقتی گفتید که قراره ‫آپارتمان منو بگردین...
‫مواد مخدر توی کمدت داری؟
‫چیز ناجوری تو تاریخچه جستجوی لپتاپت هست؟
‫از کجا مطمئن بودین که من این روزا ‫یه کمد و یه لپتاپ دارم؟
‫چون قبلاً توی آپارتمان من بودین، درسته؟
‫اینقدر حرف مفت نزن. این نمی‌تونه...
‫یک سال قبل کلیدهام رو گم کردم.
‫کسی که به اداره پلیس تحویلش داده، ‫تو بودی جناب یابو.
‫مسخره‌ست.
‫- کی... ‫- از خانم فورومیتسو خواستم که بررسی کنه.
‫حقیقت داره؟
‫بله.
‫یه کپی از کلید زدی
‫وارد آپارتمانم شدی و ‫چاقوی میوه‌خوریم رو دزدیدی.
‫بعدش...
‫ساگائه رو کشتی، مگه نه؟
‫واسه انتقام خونواده‌ت.
‫همونطور که انتظار می‌رفت دارید می‌خندید.
‫اینو توی نمایش‌ها زیاد می‌بینم.
‫وقتی مردم مظنون قتل میشن ‫بیگناه ناراحت میشه، و گناهکار می‌خنده.
‫من همیشه فکر می‌کردم الکیه ‫ولی گمونم واقعیه.
‫ساگائه به اینکه زده و در رفته اعتراف کرد؟
‫جناب یابو...
‫بهش اعتراف کرد؟
‫- هیچی نگو. ‫- چی گفت؟
‫هیچی نگو.
‫- انکارش کرد. ‫- دیگه حرف نزن.
‫جناب یابو! هیچی نگو!
‫ساگائه به جرمش اعتراف نکرد.
‫این تمام...
‫اون...
‫گوش کن.
‫دست از این اتهامات اشتباه و عجیب بردار.
‫می‌تونم کاری کنم آدمام ناپدیدت کنن.
‫فقط پول می‌خوای، درسته؟
‫چقدر میخوای؟
‫جواب منو بده!
‫هرچقدر بخوای بهت میدم!
‫زود باش، جواب بده...
‫واسه همین کشتمش.
‫اگه اعتراف و عذرخواهی کرده بود ‫زنده‌ میبردمش.
‫با وجود اینکه یه چاقو آماده کرده بودی؟
‫اگه کلیدت رو برنداشته بودم ‫هرگز چنین فکری به ذهنم نمی‌رسید.
‫پس تقصیر منه؟
‫رفتم دانشگاهش که ببینمش.
‫سرت رو واسش تکون دادی.
‫بعدش، کلیدت افتاد.
‫به این فکر نکردم که چطوری قراره ‫ازش استفاده کنم...
‫ولی یه کپی ازش گرفتم.
‫وقتی بهش نگاه کردم، به همه‌چیز فکر کردم.
‫از کلید واسه ورود به آپارتمانت استفاده کردم.
‫چاقوی میوه‌بری و کیسه سوپرمارکت رو برداشتم.
‫[درایو یو‌اس‌بی: گواهی بدهی]
‫بعدش یه مدرک گذاشتم توی لپتاپت
‫و شاهد رو آماده کردم.
‫از این کار پشیمون نیستم.
‫گمونم همسر و پسرم...
‫خوشحال بشن.
‫ببخشید آتوئو. بقیه‌ش رو میسپارم به تو.
‫جناب یابو...
‫هیچوقت جواب نمیده، مگه نه؟
‫بهت حال داد؟
‫انتقام بهت حال داد؟
‫چی؟
‫تا اونجا که شنیدم، شما زندگی‌تون رو ‫وقف کار پلیسی کردین.
‫به ندرت واسه دیدن خونواده‌تون می‌رفتین به خونه.
‫حتی شاید توی مراسم‌ها و رخدادهای ‫پسرت هم شرکت نمی‌کردی.
‫حتی بعد از جریان تصادف، ‫با عجله نرفتی به بیمارستان.
‫وسط کشیک بودم.
‫ترسیده بودی، مگه نه؟ از دیدن مرگ‌شون.
‫می‌ترسیدی که با واقعیت روبرو بشی.
‫افراد بیشمار دیگه‌ای می‌تونستن سرکار ‫جات رو بگیرن، ولی نادیده گرفتیش.
‫شغلت اینقدر واست مهم بود، ولی می‌تونستی ‫واسه انتقام بیخیال همه‌ش بشی، درسته؟
‫می‌تونستی واسه انتقام وقت بذاری؟
‫نمی‌دونم چطوری رد ساگائه رو گرفتی ‫ولی باید خیلی وقت و انرژی صرف کرده باشی.
‫و تمامش مهمتر از کارت بود.
‫نتونستی موقع مرگ‌شون واسشون وقت بذاری ‫ولی واسه انتقامت وقت گذاشتی.
‫چون مسیرهای کار و انتقام واست یکی هستن.
‫اونا پیشت ارزشمند بودن.
‫ولی اینکه حین زنده بودن کنار ‫خونواده‌ت باشی ارزشمند نبود، نه؟
‫کونو، بس کن.
‫چندبار توی زندگیت اسم پسرت رو گفتی؟
‫گفتی همسر و پسرت از انتقام خوشحال میشن ‫ولی این حقیقت داره؟
‫اگه من یه بچه بودم، فکر میکردم...
‫"به‌نظر میاد بابا داره کیف میکنه."
‫همیشه گفت که سرش خیلی شلوغه...
‫ولی کار پلیسیش از هرچیزی مهم‌تره.
‫همه‌چیز رو واسش فدا کرد.
‫بابا گفت خیلی سرش شلوغه ‫چون نمی‌خواست ما رو ببینه.
‫وقتی مُردیم، دیگه زیاد سرش شلوغ نبود.
‫کونو!
‫بسه!
‫تو چی می‌دونی؟
‫تو هیچی نمی‌دونی!
‫توام مثل ساگائه هستی.
‫سطحی‌نگر، مغرور و خودخواه!
‫از پدر و مادرت پول قرض می‌گیری ‫و یه زندگی آروم و بی‌دغدغه داری!
‫توی زندگیت یه روز هم کار نکردی!
‫هیچوقت زن و بچه نداشتی...
‫تو چی میدونی آخه؟
‫چی می‌دونی؟
‫نمی‌دونم.
‫تو فقط حقیقت خودت رو میدونی ‫جناب یابو، و منم حقیقت خودم رو.
‫از پدر و مادرم پول گرفتم، هیچوقت کار نکردم
‫هیچوقت زن یا نامزد نداشتم، ‫و یه زندگی آروم و بی‌دغدغه داشتم. ‫هیچوقت بچه نداشتم، ولی خودم قبلاً بچه بودم.
‫شاید وقتی پدر میشی رو فراموش کنی.
‫حرفی که میزنم از دید یه بچه‌ست.
‫جناب یابو...
‫یه چیز دیگه هم یادم اومد.
‫یه چیزی که ساگائه بعد از تعطیلات تابستون گفت.
‫ساگائه، چه بلایی سر ماشینت اومد؟
‫بابام ازم گرفتش چون نمره آزمون ‫آزمایشیم افت کرد!
‫جدی؟ خیلی ضدحاله.
‫اشکال نداره. ارشدهای باشگاه اینقدر قرضش ‫گرفتن که خودم هیچوقت توی ماشین نبودم.
‫ساگائه راننده بوده؟
‫اون واقعاً زده و فرار کرده؟
‫منظورت چیه؟
‫گفتی ساگائه پول قرض میداد، درسته؟
‫هیچ سفته‌ای پیدا کردین؟
‫نه، فقط یادداشت.
‫فقط حرف اول اسم و مقدار داشت.
‫پس شاید اون پول قرض نمیداده
‫- بلکه ازش اخاذی می‌کردن. ‫- چی؟
‫ارشدهای باشگاهش بخاطر پول موی دماغش میشدن ‫و مجبورش می‌کردن ماشینش رو بهشون قرض بده...
‫احتمالاً.
‫چنین شایعه‌ای شنیدی؟
‫نه. هیچوقت نشنیدم.
‫ساگائه از بیرون یه بچه پولدار لوس ‫به‌نظر میرسید
‫و به‌نظر میومد هیچوقت سختی نکشیده.
‫ولی شاید این فقط غرورش بوده.
‫اون فقط سطحی و بی‌دغدغه به‌نظر میرسید.
‫نمی‌دونم ساگائه بعنوان یه انسان چه شکلی بود.
‫حقیقتش رو نمی‌دونم.
‫این...
‫این ممکنه؟
‫جناب کونو!
‫چی شده فورومیتسو؟ کجا بودی؟
‫صحیح... فقط...
‫پیداش کردی؟
‫آره.
‫چی پیدا کردی؟
‫راستش جناب کونو ازم خواست
‫که با ارشدهای باشگاه ساگائه تماس بگیرم.
‫ارشدهای باشگاهش؟
‫و بعدش...
‫یکی‌شون گفت با ماشین ساگائه ‫چندنفر رو زیر کرده!
‫امکان نداره...
‫بعد از اینکه جناب ساگائه کشته شد ‫اون ترسید و داشت فکر می‌کرد خودشو تحویل بده.
‫تابستون سه سال پیش
‫اون کسیه که...
‫همسر و پسر جناب یابو رو زیر گرفته.
‫با خودم آوردمش. الان همینجاست!
‫ایول...
‫معمولاً تحقیقات‌تون تا همینجاست، درسته؟
‫گمونم تعادلت رو از دست دادی.
‫پسرم دیر گیرم اومد...
‫پس اگه یه پیرمرد مثل من میرفت به مراسمش...
‫فکر می‌کردم خجالت بکشه.
‫اگه به مردم این چیزارو نگی، ‫هیچوقت درک نمی‌کنن.
‫حق با توئه.
‫بریم.
‫جناب یابو، تو متولد برج عقربی؟
‫توی نوامبر به دنیا اومدی، درسته؟ ‫یه گیره توپاز روی کراواتت هست.
‫کراواتت همیشه قرمز تیره‌ست. ‫این رنگ متولدین برنج عقربه، درسته؟
‫یه هدیه از طرف همسرت بود؟
‫ضمناً زیر لباس‌هات یه شکم‌بند می‌پوشی.
‫روی قوزک‌های پات هم گرم‌کننده هست. ‫نو و جدید نیستن.
‫همسرت واست خریدشون، درسته؟
‫همسرت واسه امنیتت دعا می‌کرد ‫و نگران سلامتیت بود.
‫هیچوقت واسش کاری انجام دادی؟
‫گل موردعلاقه‌ش رو توی محراب یا سر قبرش میذاری؟
‫غذای موردعلاقه پسرت رو سفارش میدی؟
‫اصلاً میدونی چی دوست داشت؟
‫به‌جای انتقام گرفتن...
‫وقت گذاشتی که به این چیزا فکر کنی؟
‫چرا اول اونو امتحان نمی‌کنی؟
‫هنوز می‌تونی این چیزارو ازشون یاد بگیری.
‫توی خونه‌تون. توی عکس‌ها.
‫می‌تونی چیزای موردعلاقه‌شون رو پیدا کنی.
‫کلمه توپاز یعنی "شروع جستجو".
‫واقعاً از این بابت متأسفم!
‫کونو... تو کی هستی؟
‫من فقط یه دانشجوام.
‫خرج زندگیمو از پدر و مادرم می‌گیرم ‫و هیچوقت توی زندگیم کار نکردم. ‫تا حالا مرتکب دزدی یا قتل نشدم ولی شما منو ‫اینجا حبس کردین و ازم بازجویی کردین.
‫فقط یه دانشجوام که قرار آرایشگاه رو از دست داد
‫یه نمره الف رو از دست داد و ‫فقط یه کاری خورد. ‫عذر می‌خوام. واقعاً.
‫لطفاً این پرونده رو کنار نذار جناب آئوتو.
‫معلومه که نمی‌ذارم.
‫کسی بهت گفته که یه شخصیت وحشتناک داری؟
‫اینو مردی میگه که همیشه اتهامات اشتباه میزنه...
‫اطلاعاتت رو به مطبوعات نمیدم.
‫چون از اولش فکر نمی‌کردم که ‫تو این کار رو کرده باشی.
‫بهرحال، دیگه هیچوقت اینجا نیا.
‫ولی ما کسایی هستیم که ‫اونو احضار کردیم اینجا، جناب آئوتو.
‫و محض اطلاعت واسه پرونده تخلفات قضایی گذشته...
‫شاید اشتباه بزرگی کرده باشم.
‫چی؟
‫همینطوره که گفتی. ‫داستان‌ها متفاوتن، حتی اگه کسی دروغ نگه.
‫می‌خوام دیدگاهم رو عوض کنم ‫و همه‌چیز رو دوباره مرور کنم.
‫این به من مربوط نیست. موفق باشید.
‫- خانم فورومیتسو. ‫- بله؟
‫خیلی ممنونم.
‫اگه هروقت مرتکب جرم شدم ‫ازتون میخوام منو دستگیر کنید.
‫چشم.
‫پس خداحافظ.
‫اون...
‫به‌نظر می‌رسید از سر کینه‌ی ‫پدر خودش صحبت می‌کرد.
‫کونو... یه روز توام پیرمرد میشی.
‫[استعفا نامه]
‫[سطل آشغال]
‫باید به آرایشگر زنگ بزنم...
‫اوه کلاس!
‫نمی‌دونم آیا باقی‌مونده‌های کاری ‫هنوز خوب هستن یا نه...
‫[یک ماه بعد]
‫- ما اینجاییم قربان. ‫- ممنون.
‫کارتون خوب بود.
‫سلام قربان.
‫بیاید شروع کنیم. بسیارخب.
‫این چهارمیه؟
‫همه‌شون زنده به‌گور شدن.
‫اولین قربانی یه خانم جوان بود.
‫بعدیش یه پیرمرد بود. بعدش یه مرد میانسال.
‫این بار قربانی یه زن میانسال بود. ‫هیچ قربانی ثابتی وجود نداره.
‫بسیارخب! تموم شد.
‫حالا باید پیازهارو سرخ کنی!
‫بعدش باید سیب‌زمینی‌هارو قاچ کنید!
‫امروز واسه تنوع، گوشت گاو رو کاردی کردیم.
‫با پودر کاری می‌پوشونیمش...
‫و با دست‌تون پخشش می‌کنید!
‫هم می‌زنیم، هم می‌زنیم!
‫بسیارخب! تموم شد.
‫جناب کونو؟ ایکیموتو هستم از ‫اداره پلیس اودوناری!
‫بله؟
‫بابت سری قبل شرمنده! جریان ‫"مظنون‌کردنت به قتل". عذر می‌خوام!
‫یه چیزی می‌خواستم ازت بپرسم.
‫- باید برم بیرون، پس کوتاهش کن. ‫- حتما.
‫همسرم یکم بعدش زایمان کرد. ‫واقعاً سخته!
‫اوه درسته. تبریک میگم.
‫گوش کن...
‫همسرم هر روز عصبیه. همیشه سرم غر میزنه!
‫مگه نمیگن خانم‌ها بعد از زایمان تغییر می‌کنن؟ ‫گمونم همینه.
‫ولی سعی می‌کنم تا جایی که می‌تونم ‫توی کارهای نوزاد کمک کنم!
‫حتی پوشک عوض می‌کنم.
‫هرچند همه‌شون...
‫و همونطور که گفتی ترتیب آشغال‌هارو میدم.
‫یه عالمه کار واسه کمک بهش انجام دادم ‫ولی انگار متوجه نمیشه.
‫گوش کن... چکار باید بکنم ‫که همسرم رو خوشحال کنم؟
‫چرا از من می‌پرسی؟
‫من یه دانشجوی دانشگاهم. همسر یا بچه ندارم.
‫ولی به‌نظر میرسه یه سری توصیه داری.
‫خواهش می‌کنم؟
‫گاهی وقتا، مسابقات لیگ برتر رو تماشا می‌کنم.
‫شروع شد! خب؟
‫بازیکن‌ها و مربی‌ها گاهی وقتا ‫از بازی‌ها کناره می‌گیرن که استراحت کنن.
‫واسه تولد بچه‌هاشون با هواپیما پرواز می‌کنن
‫همینطور واسه مراسم ورود به دانشگاه یا ‫فارغ‌التحصیلی و همینطور رویدادهای خونوادگی.
‫میخوان واسه خونواده‌شون حضور داشته باشن.
‫نمی‌تونستن تصور کنن که ‫حضور نداشته باشن، پس میرن.
‫ولی درطول بازی‌هایی که غایب هستن ‫گزارشگرهای ژاپنی میگن...
‫"همسران وحشتناکن، ها؟"
‫نمی‌تونن درک کنن که این بازیکنان ‫می‌خوان اونجا باشن.
‫به این دلیله که هرگز چنین احساسی نداشتن.
‫واسه همین فکر می‌کنن این بازیکنان ‫مجبور به رفتن شدن.
‫که مجبور شدن کار خیلی مهم‌شون رو از دست بدن.
‫بازیکنان فکر می‌کنن دیدن رشد بچه‌هاشون ‫حق اونا بعنوان پدره.
‫ولی این گزارشگرهای ژاپنی فکر می‌کنن ‫که وظیفه دارن کار کنن.
‫این زمین تا آسمون فرق داره.
‫با کدومش موافقی جناب ایکیموتو؟
‫چی؟
‫وظیفه...
‫وظیفه... گمونم...
‫تو گفتی که خانم‌ها بعد از زایمان ‫تغییر می‌کنن. این واضحه.
‫موجوداتی رو پروش میدن که اگه ‫حواستون بهشون نباشه، ممکنه بمیرن.
‫مشکل اینه که تو با اون تغییر نمیکنی.
‫ولی نمی‌تونی کسی رو مجبور کنی که اینجوری ‫تغییر کنه، پس باید کاری که میخوای رو انجام بدی.
‫هرکاری انجام بدی یا انجام ندی ‫درنهایت به تو برمی‌گرده.
‫بچه‌ای که بخاطر جلب توجه پدرش بدرفتاری میکنه
‫فقط توی نمایش‌ها اتفاق میفته.
‫توی واقعیت، اونا فقط دلمرده میشن.
‫پس لطفا برو خونه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫یه مدتی میشه.
‫واقعاً بابت اتفاقی که قبلاً افتاد متأسفم.
‫جناب ایکیموتو اینجان؟
‫جناب ایکیموتو، داشتم بهتون زنگ میزدم!
‫شرمنده! تلفنم رو فراموش کردم. چی شده؟
‫- جناب آئوتو میخواد همین الان برگردیم اداره. ‫- چی؟
‫چهارمین جسد هم پیدا شده.
‫امکان نداره...
‫جریان چیه؟
‫خب راستش...
‫اخیراً یه سری قتل‌های زنجیره‌ای ‫وحشتناک رخ داده.
‫هرچند توی رسانه‌ها گزارش نشده.
‫من نبودم!
‫اینو می‌دونیم!
‫واقعاً می‌خواستم نظرتون رو بپرسم...
‫چرا از من بپرسین؟
‫خب، حدس میزنم که شما این ماجرا رو ‫از یه دیدگاه متفاوت می‌بینید.
‫فقط به من بگید!
‫من فقط یه دانشجوام. ‫کارآگاه یا دستیار کارآگاه نیستم.
‫من پلیس، شاکی، پزشکی قانونی، بازرس ‫صحنه جرم، وکیل، نویسنده، استاد...
‫یا واسطه، خونه‌دار، یا ‫یه قاتل معروف زندانی نیستم!
‫پس لطفا برو خونه! من دارم میرم بیرون!
‫خب صبر کن، در این صورت اگه یه زمان ‫علاقه‌مند شدی، باهام تماس بگیر.
‫دارم میرم یه نمایشگاه امپرسیونیسم.
‫شماره‌ت رو هم بهم بگو، جناب توتونو!
‫اگه بنویسمش میری؟ ‫امروز آخرین روز نمایشگاهه.
‫باشه، باشه!
‫[...080-2798]
‫بیا.
‫بیا، این شماره منه.
‫باید ساعت 3 اونجا باشم ‫پس باید به اتوبوس ساعت 2:35 برسم!
‫بسیارخب! برو، برو، برو!
‫چی؟ اتوبوس رسیده!
‫صبر کن! صبر کن!
‫[ورودی]
‫اوه متأسفم.
‫مواظب باش.
‫متأسفم.
‫نباید این نگاه رو تحویل من بدین.
‫بعداً خودمو میرسونم بهت.
‫اوه؟ برنمی‌گردی به اداره؟
‫آئوتو بهم گفت که توی راه برگشت ‫یکم تنقلات چای بخرم.
‫تنقلات چای؟
‫امروز یه سری افراد از دفتر مرکزی میان.
‫که اینطور...
‫[نمایشگاه امپرسیونیسم]
‫این...
‫- از پیش جناب کونو افتاد؟ ‫- میرسونمش بهش!
‫اوه پس اینو بگیر.
‫[نمایشگاه امپرسیونیسم]
‫این...
‫- از پیش جناب کونو افتاد؟ ‫- میرسونمش بهش!
‫اوه پس اینو بگیر.
‫[ایکنوزاکی]
‫باید ساعت 3 اونجا باشم ‫پس باید به اتوبوس ساعت 2:35 برسم!
‫[موزه هنر اودوناری]
‫فورومیتسو هستم. بلیطت رو انداختی.
‫تو توی راهی، پس من منتظر اتوبوس بعدی می‌مونم.
‫جلوی موزه هنر منتظرم باش.
‫انداختمش؟
‫لعنتی!
‫یه چیزی عجیبه، آره؟
‫کجاییم؟ این مسیر همیشگی نیست.
‫حالا که گفتی...
‫مگه نه؟ عجیبه.
‫راننده؟ عذر میخوام.
‫این اتوبوس میره به موزه هنر اودوناری...
‫بشین.
‫گفتم بشین!
‫برو عقب، یالا!
‫و سعی نکن کاری کنی راننده!
‫بسیارخب!
‫[اتوبوسم ربوده شده. به پلیس زنگ بزن]
‫هی! دست به گوشیت نزن!
‫تو. تمام وسایل ارتباطی رو جمع کن...
‫موبایل، کامپیوتر... ‫برشون دار و خاموششون کن.
‫عجله کن!
‫این یه اتوبوس‌رباییه؟
‫آره.
‫حالا فرماندهی این اتوبوس رو ‫من به عهده می‌گیرم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫تا ساعت 3 تموم میشه؟
‫معلومه که تموم نمیشه!
‫پس حداقل تا ساعت 3:30؟
‫- اتوبوس‌ربایی؟ ‫- فقط یه شوخیه.
‫من توتونو کونو هستم. دوتا "تو" داره با یه "نو".
‫لطفاً اسمت و دلیل ربودن این اتوبوس رو بهم بگو.
‫باید در اسرع وقت به جناب کونو کمک کنیم!
‫- اخیراً چندتا قتل توی شهر رخ داده. ‫- جدی؟
‫ممکنه این خونه رو قفل و بست کنن ‫تا یکی یکی بیان سراغمون.
‫باورم نمیشه که واقعاً مردن.
‫مشکل کشتن آدما چیه، ها؟
‫هیچ مشکلی نداره.
‫خلاف قانون که نیست.
‫دروغگو! بازداشت میشم!
‫یه حقوق جزا هست ولی ‫هیچ قانونی علیه کشتن آدما نیست.
‫هر مشکلی که اینجا رخ بده بخاطر توئه.
‫همه‌ش بخاطر توئه. ‫تنها مقصر اینجا تویی.
‫خواهش می‌کنم تقصیر رو گردن کس دیگه ننداز.
‫تو یه آدم شگفت‌انگیزی.
‫من شگفت‌انگیز نیستم.
‫این موی طبیعی توئه؟ حسودیم شد.
‫این چیزیه که الان بهش علاقه داری؟
‫این موییه که من آرزوشو دارم.
‫[این برنامه بر اساس تخیل است.]