‫- اجازه هست؟ ‫- چی؟
‫اون پایینه. باتکوویچ رو میگم.
‫همین موقع بود
‫ که اولین مرد جوون رو کشتی.
‫ پسر اتوبوس گری‌هوند.
‫این پسر اسمی داشت؟
‫من خیلی پسرا رو سوار کردم. ‫می‌دونی دیگه...
‫مخصوصا اون حریص‌هاشون. ‫که تیغ‌زن بودن.
‫وقتی سوار ماشین می‌شدن ‫دو دستی خودشون رو به کشتن می‌دادن.
‫خنگ و کودن بودن.
‫بابام همیشه می‌گفت،
‫که نباید خنگ و کودن باشم.
‫پسر من هرگز مادرش رو
‫توی روز تولدش، ‫توی پارکینگ سرد و یخ‌زده تنها نمی‌ذاره.
‫راب پیست کدوم گوریه؟
‫گفت که جنازهٔ پسرتون رو ‫توی رودخونه دس‌پلینز انداخته.
‫رفتم دنبال راب...
‫اما رودخونه یخ زده بود.
‫باید تا بهار صبر کنم تا پسرمو پیدا کنم.
‫فکر کردم گفتی اونو نمی‌شناسی.
‫اونو دیدم.
‫چرا به کاراگاه‌ها گفتی اگه رفت
‫لاستیک‌هاشو بزنن؟
‫اونجا بهت چی گفت؟
‫می‌خوام شفاف‌سازی کنم.
‫این برنامه از رویدادهای واقعی الهام گرفته است،
‫ برخی بخش‌ها صرفاً برای مقاصد نمایشی ‫به‌صورت داستانی بازسازی شده‌اند
‫و بازتاب‌دهنده هیچ شخص ‫یا نهاد واقعی‌ای نمی‌باشند.
‫[بیست دسامبر ۱۹۷۸ - روز نهم]
‫باید به روش من پیش بره.
‫چون من...
‫من جاهای زیادی بودم،
‫الان باید تنها باشم، خب؟
‫باشه؟
‫خوبه.
‫اینجا چیزی داریم بخوریم؟
‫خب، نه...
‫به‌قدر کافی نخوردی؟
‫یه نوشیدنی بده دستم، خدا لعنتت کنه.
‫فقط همین رو دارم.
‫همینم کفایت می‌کنه.
‫نوشیدنی اعلای کانادایی.
‫آها.
‫ببین، باید قضیه رو روشن کنم.
‫نمیشه که هر جنازه‌ای ‫از الان به بعد پیدا میشه
‫اشتباهی بندازن گردن من، می‌دونی؟
‫واسه راب پیست چه اتفاقی افتاد؟
‫نه.
‫نه. نه.
‫نه، باید به قبل اون برگردیم.
‫خیلی قبل.
‫اولیش پسر اتوبوس گری‌هوند بود.
‫اولیش افتضاح پیش رفت.
‫و اگه اشتباه نکنم زمستون بود.
‫نمی‌دونستم چیکار می‌کنه.
‫سوسیس و پنکیک.
‫مگه کف دستمو بو کرده بودم؟
‫چی داری زرزر می‌کنی؟
‫من...
‫آدم‌های زیادی رو کشتم.
‫پنج، شش...
‫سه، دو، یک. ‫سال نو مبارک!
‫باید... باید برم داخل ‫و به دخترا سر بزنم.
‫باید بیاید پیش من زندگی کنید.
‫جان مرد خانواده، ‫از این عنوان خیلی خوشم میاد.
‫ببین، من خوشحالم همدیگه رو پیدا کردیم.
‫چون من...
‫من زندگی سختی داشتم.
‫تنها...
‫با افکار و خودم.
‫خیلی‌خب. شب بخیر.
‫سلام. چیکار می‌کنی؟
‫سلام. من کاری نمی‌کنم.
‫می‌خوای برسونمت یا...
‫نه. می‌خوام یه جوری وقتم بگذره.
‫تا کِی؟
‫خب، تا وقتی اتوبوس بعدی بیاد.
‫من، به اتوبوس آخر امشب نرسیدم.
‫اوه.
‫خب، می‌خوای یه دوری بزنی؟
‫می‌دونی، شهر رو ببینی؟
‫من دارم ول می‌چرخم.
‫می‌تونم شیکاگو رو بهت نشون بدم.
‫اولین اتوبوس فردا کِی حرکت می‌کنه؟
‫ظهر.
‫ظهر؟ خدای من.
‫یه عمره. بپر بالا.
‫باشه. ممنون.
‫ضمنا، من جان هستم.
‫تیم مک‌کوی.
‫از آشناییت خوشوقتم. ‫به شیکاگو خوش اومدی.
‫اینجا محلهٔ مگ مایله،
‫اسمش اینه.
‫مثل گذشته، دیگه قشنگ نیست.
‫دارن چند تا ساختمونم می‌سازن
‫که دورنمای شعر رو تغییر میدن.
‫این از اون نکته‌هاییـه
‫که یه راهنمای تور معمولی بهت نمیگه.
‫به یه آدم پر نفوذ و وصل نیاز داری.
‫می‌فهمی چی میگم. آفرین.
‫اینو بدون که من...
‫آدم خیلی مهمی‌ام.
‫و من... من تازه...
‫بین خودمون باشه، ‫ولی من به بالاها وصلم.
‫توی اتحادیه‌ام.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا؟
‫قشنگه، نه؟
‫آره، خب یعنی...
‫مثل موسیقی توی آسمونه.
‫می‌دونی، واسه همین دلم می‌خواد ‫بزنم به دل جاده
‫و کشور رو ببینم.
‫برم... برم تو دل دردسر می‌دونی؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫مطمئنم همه‌جوره از اوماها بهتره.
‫اونجا فقط خونه‌ست... ‫یه مشت آپارتمان بی ارزش.
‫اونجا میری؟
‫آره، سر راه میرم آیووا، خونه خاله‌ام.
‫این چی بود؟
‫بچه‌شیری‌چیزی قاچاق می‌کنی؟
‫از کلیولند غذا تموم کردم و چیزی نخوردم.
‫خدای من.
‫هی، خب،
‫خوشحال میشم بریم خونه‌ام ‫و واست آشپزی کنم.
‫نامزدم و بچه‌هاش،
‫امشب خونهٔ مامانش می‌مونن،
‫پس برای اولین بار خونه ساکته.
‫شاید بتونیم لبی تر کنیم.
‫اگه بخوای می‌تونی چند ساعت بخوابی.
‫و راستش، الان که فکرشو می‌کنم،
‫فردا صبح توی شهر کار دارم،
‫اگه بخوای، ‫می‌تونم تا ایستگاه اتوبوس برسونمت.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫آره. عالی میشه.
‫مشکلی نیست.
‫رسیدیم.
‫بریم این سمت.
‫فکر کن خونهٔ خودته.
‫من یه مدت کوتاه آیووا بودم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫همه‌جا رو گشتم.
‫ولی شیکاگو خونهٔ منه.
‫چیزه... ‫خاطرات زیادی اینجا وجود داره.
‫می‌دونی چی میگم؟
‫محله‌های مختلف.
‫واسه همه جا داره.
‫حتی یه جایی به اسم باگ‌هاوس داره.
‫اسم اینجا رو شنیدی؟
‫- فکر نکنم. ‫- آره.
‫خب، اونجا یه‌کم عجیبه.
‫از شیر مرغ تا جون آدمیزاد اونجا گیر میاد.
‫راستش از اونجا رد شدیم.
‫محض احتیاط چیزی نگفتم، می‌دونی؟
‫وای. خدای من. آروم بخور.
‫خیلی قویه.
‫خدای من.
‫می‌دونی، من فیلم دارم،
‫اگه بخوای نگاه کنی.
‫اوه، گفتی گرسنه‌ات بود.
‫آره، ضعف کردم.
‫بهت گفتم،
‫اگه بخوای نگاه کنی، چند تا فیلم دارم.
‫من در مورد این مسائل ذهن بازی دارم.
‫جدی؟ باورم نمیشه.
‫یه چیزی شنیدم.
‫عاشقش میشی.
‫سوسیس می‌خوری؟
‫آره. ممنونم.
‫نون هم آوردم.
‫داشتم می‌گفتم،
‫یه بار توی کافه نشسته بودم.
‫تابه‌حال به دختری پیشنهاد دادی؟
‫اینکه بری جلو؟
‫- آره. کاملا. ‫- خیلی‌خب. خوبه.
‫خب، با دوستم رفته بودم کافه ‫و اصلا روزم نبود.
‫دریغ از یه دختر که بهم نگاه کنه.
‫بعدش دوستم،
‫یه حرف خیلی جالب زد.
‫برگشت گفت امشب شانس من ‫برای آشنا شدن با دخترا پنجاه‌پنجاهه.
‫یا اینکه اصلا بتونم با کسی آشنا بشم.
‫ولی گفت که شانس خودش صد درصده.
‫- جدی؟ ‫- خب...
‫خب، برگشتم گفتم:
‫«دروغ میگی.»
‫ولی اون گفت: «نه، حقیقته.»
‫چون گفت اگه یه دختری بهش جواب رد بده،
‫میره سراغ یکی دیگه.
‫و خب... خب، من اونجا نشسته بودم ‫و فکر می‌کردم،
‫«گیر عجب آدم سیریشی افتادم.»
‫اما اینطوری نیست. اصلا.
‫چون منظورش این بود
‫که اگه دختر دومی بهت پیشنهاد مثبت بده،
‫اصلا یادت میره دختر اولی وجود داره.
‫فقط باید بهش فکر نکنی.
‫پس...
‫امتحان کردم.
‫همین‌طور بود.
‫و حقیقت داره.
‫می‌فهمی درست می‌گفته.
‫بهت گفتم، من آدم سیریشی نیستم.
‫چون اگه دخترها رو دوست داشته باشی ‫سیریش حساب نمیشی،
‫درست میگم؟
‫- آره. ‫- آره.
‫آره. درسته.
‫چرا چاقو دستت گرفتی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫خدا لعنتت کنه! خدای من!
‫گرفتمت، بی‌شرف.
‫من بهت کمک کردم!
‫می‌خواستم شب رو توی خیابون نخوابی!
‫انگار واسش بازی بود.
‫همینو گفت.
‫پسرهٔ احمق.
‫خونریزی داشتم.
‫اینو می‌بینی؟
‫جای این زخم رو می‌بینی؟
‫دارم بهت میگم...
‫دارم بهت میگم، احمق و کودن بود.
‫- دهن گشادتو ببند! ‫- لطفا.
‫خب، من آدم ترسویی‌ام، خب؟
‫من... از همستر خودم می‌ترسم.
‫این مورد صرفا دفاع از خود بود و بس.
‫لعنتی.
‫اگه واقعا این اتفاق افتاده،
‫اگه حرفت درست باشه،
‫پس چرا به پلیس زنگ نزدی؟
‫چون اون زمان فکرم خیلی مشغول بود ‫و باید راه‌حل پیدا کردم.
‫می‌دونی، چیزه... اصلِ...
‫ماجرا همینه
‫چون در گذشته تو دردسر افتاده بودم.
‫پس چیزه... دردسرش همینه، می‌دونی؟
‫و دوباره، دوباره، دوباره، ‫این بچه دروغگو هم اضافه شده.
‫زود باش!
‫لعنتی!
‫گندش بزنن!
‫لعنتی!
‫شما با پیمان‌کاران پی‌دی‌ام تماس گرفتید،
‫لطفا پیغام بذارید.
‫جانی؟ عزیزم؟
‫می‌خواستم بهت خبر بدم. ‫من دارم از خونه لئون راه میفتم.
‫بزودی میام. خیلی‌خب.
‫لعنتی!
‫کثافت.
‫این قالی رو دوست داشتم.
‫خدای من.
‫چیزه... می‌خوام بهت بگم،
‫اما... اما... اما واسم مبهمه، می‌دونی؟
‫بیا یه قدم برگردیم عقب، خب؟
‫گفتی با چاقو به سمتت اومد.
‫- بهت حمله کرد. ‫- اوهوم.
‫چرا؟
‫چی؟
‫چرا؟
‫خب، من از کجا بدونم؟
‫خب، چیزه... فکر کنم،
‫مجموعه‌ای از حوادث ناگوار بود.
‫باشه. ولی خب،
‫گفتی با رضایت خودش اومده بود، درسته؟
‫هی.
‫من چیزی رو به کسی مجبور نمی‌کنم.
‫ناتوان که نیستم.
‫من می‌تونم به هر شکلی ‫که بخوام به دست بیارم.
‫نیازی نیست کسی رو مجبور کنم.
‫خب، توقع داری چه فکری کنم، جان؟
‫خب، با عقل جور درنمیاد.
‫واسم مهم نیست حرفمو باور می‌کنی یا نه
‫چون من خودم یادم میاد.
‫همین که خودم باور کنم کافیه.
‫و میگی که...
‫بیا رک و واضح صحبت کنیم.
‫میگی که این پسر رو کشتی.
‫آره. آره.
‫خب، سوارش کردم.
‫قبلا اونجا رفته بودم، ‫اما سابقهٔ چنین چیزی نداشتم.
‫تا قبل پسر اتوبوس گری‌هوند ‫کسی به این روز دچار نشده بود.
‫اولین نفر بود.
‫خدای من. چقدر حالم‌بهم‌زنه.
‫به نظرم سمی کوچولو یه قلپ می‌خوره؟
‫چی؟
‫الان واسش اسم گذاشتم.
‫جان.
‫میشه منم بخورم؟ بفرمایید.
‫جان.
‫بعد از پسر اتوبوس گری‌هوند ‫بازم بودن؟
‫بذار یه چیزی رو شفاف‌سازی کنم.
‫من آدم ساده‌لوحی نیستم
‫ولی دارم می‌فهمم.
‫اون زمان خیلی خسته بودم.
‫چون تو منو می‌شناسی، سم.
‫من تاجرم،
‫و کسب و کارم داشت اوج می‌گرفت.
‫و کار می‌کنم. صبح تا شب کار می‌کنم.
‫زندگیم توی کار خلاصه شده. ‫خسته و کوفته‌ام.
‫و... و حتما اون زمان بود که...
‫اون زمانی بود که باتکوویچ اومد.
‫جان کوچولو بود...
‫تا اینکه نبود.
‫بله، بیا تو. در بازه.
‫سلام. آم، آقای گیسی؟
‫بله، خودمم
‫- دوست ترویس هستم. ‫- اوه درسته.
‫خب، دوست‌‌های ترویس
‫یعنی اون حداقل یه دونه دوست داره.
‫درسته.
‫خب، من خوش... ‫از آشنایی‌تون خوشوقتم، قربان.
‫قربان؟ من اینجا قربان نمی‌بینم.
‫صدام بزن جان. یا سرهنگ.
‫چون من سرهنگ رسمی کنتاکی‌ام.
‫مطمئنم تا حالا از این سرهنگ‌ها ندیدی، نه؟
‫بریم دفتر.
‫منم از دیدنت خوشحال شدم،
‫چون من همیشه دنبال مردان جوان مشتاق هستم
‫که آماده هستن تا سرنوشت‌شون رو تغییر بدن.
‫بیا. بشین.
‫خب چه کاری انجام میدی؟
‫- راستش هر کاری. ‫- واقعا؟
‫هر چیزی که پول داشته باشه.
‫ما کارمون رو یه پله بالاتر شروع می‌کنیم.
‫ساعتی پنج دلار چطوره؟
‫لعنتی. این...
‫آره. این... عالیه.
‫چون توی این شرکت، ‫ما از جون مایه می‌ذاریم.
‫تازه داریم جون می‌گیریم،
‫ولی تا شش ماه دیگه، درآمد سالانه‌مون ‫به بالای یه میلیون دلار میرسه.
‫و همین اول کار به ما ملحق میشی.
‫از صفر.
‫اگه جا نزنی، آینده خوبی داره.
‫بهت گفتم، ‫من همیشه دنبال امثال تو هستم.
‫باید وفادار و باهوش باشی.
‫زن خجالتیم اومد.
‫از خجالت سرخ شده.
‫جان، اینجا بهم‌ریخته‌ست.
‫باورم نمیشه مهمونی آوردی.
‫ظاهراً فقط شش ماه ‫از خوشبختی زناشویی نصیبم شد
‫قبل از اینکه غرغرها شروع بشه.
‫ولی هنوز نمی‌تونم ازش چشم بردارم.
‫چه عکس قشنگی، قربان... جان.
‫خیلی زیبا افتادید، خانم گیسی.
‫لطف داری.
‫می‌دونی، واسه عروسی‌مون ‫بیشتر از سیصد تا مهمون داشتیم.
‫شام استیک دایان و نوشیدنی دادیم، ‫همه‌چی فراهم بود.
‫گفتی اسمت چیه؟
‫خدای من. اسمشو نپرسیدم.
‫جان هستم، خانم.
‫جان باتکوویچ.
‫خب،
‫خوب میشه یه جانِ دیگه ‫توی خونه داشته باشیم.
‫الان جان بزرگ داریم و جان کوچولو.
‫آره.
‫گرسنه‌ات نیست؟
‫بذار واست ساندویچ بالونی درست کنم.
‫- نه. نه، کارول. ‫- نه، ممنون.
‫وقت غذا خوردن نداریم.
‫باید درباره یه سری مسائل حرف بزنیم. ‫بیا جان کوچولو.
‫ممنون.
‫برو پشت.
‫هی، باید...
‫اون رخت رو باید دوباره بشوری، می‌دونی؟
‫باشه.
‫بیا تو، ها؟ ها؟
‫اینجا قراره سالن باشه.
‫کاملا مردونه.
‫چون سخت کار می‌کنیم، ‫باید سرگرمی هم داشته باشیم، نه؟
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫حتما.
‫بگیر.
‫خوب گرفتی.
‫از اون خوب‌هاست.
‫نه اون جنس‌های الکی ‫که توی اوهایو می‌فروشن.
‫چیزی شنیدی؟
‫نظرت چیه به افتخار هم بخوریم؟
‫به افتخار جان‌ها.
‫چیه؟ چی شده؟
‫بابام هیچ‌وقت اجازه نمیده ‫اینطوری نوشیدنی بخورم.
‫خب، من بابات نیستم.
‫خدا رو شکر.
‫اذیتت می‌کنه؟
‫نمی‌دونم. بهم فشار میاره.
‫همیشه بهم فشار میاره.
‫می‌دونی، پدر بودن سخته.
‫سعی دارن تمام موارد لازم
‫برای مرد شدن رو بهت یاد بدن.
‫عشق پدرت سخت‌گیرانه‌ست ‫ولی بازم عشق و محبته.
‫تو فکرم بزنم بیرون.
‫می‌دونی، خونه مستقل بگیرم.
‫خوبه.
‫آدم تا وقتی تنها نشه، ‫از خیلی از مسائل زندگی سر درنمیاره.
‫بیا. بگیر بشین.
‫چیزیت نمیشه.
‫و اگه چیزی خواستی، من بهت کمک می‌کنم.
‫دمار از روزگارت درمیارم.
‫دوباره شروع نکن، خب؟
‫شروع نکن.
‫دستمو باز کن.
‫آروم می‌گیری؟
‫خوبه. خوبه.
‫بیا...
‫بگیر. زود باش.
‫خوبه.
‫لعنتی.
‫پول من کجاست؟ ‫تو بهم بدهکاری!
‫من هیچی بهت بدهکار نیستم! ‫من هیچی بهت بدهکار نیستم!
‫دو هفته حقوقمو ندادی!
‫تو باید بابت درس‌های مجانی
‫و توصیه‌های کاری بهم پول بدی!
‫هیس.
‫جان کوچولو.
‫نه!
‫بشین!
‫فقط سعی داشتم اونو آروم کنم، می‌دونی؟
‫اینکه سر عقل بیاد.
‫و بعدش اضافه‌کاری کرد ‫و منو مجبور کرد.
‫چون مشکل همینه.
‫همیشه همینه.
‫این تیغ‌زن‌های طمع‌کار.
‫همیشه مسئله پوله.
‫همیشه.
‫حتی با اون.
‫و من ازش خوشم می‌اومد. ‫و حتی با اون،
‫همیشه اینجوری بود ‫«آره، آره، آره.»
‫بعد رفتار عوض شد.
‫جان! بیدار شو!
‫- چی... ‫- بیدار شو! بیدار شو! بیدار شو!
‫به من دستور نده! ‫من میزبانم!
‫من که حیوون توی باغ‌وحش نیستم.
‫نمی‌تونم سمتم آجیل پرت کنی.
‫جان کوچولوی باتکوویچ.
‫اون... اون یه اتفاق دیگه بود، آره؟
‫منظورت همینه، آره؟
‫می‌خواستم آرومش کنم.
‫همین.
‫دست و پاشو بستم،
‫اونو بستم تا آروم بشه.
‫می‌دونی، اینجا رو نمی‌فهمم جان.
‫دستِ اون بچهٔ بیچاره رو بستی.
‫طناب دور گردنش انداختی.
‫آره.
‫فکر کردی قراره چه اتفاقی بیفته؟
‫می‌خواستم آرومش کنم! ‫هدفم آروم کردنش بود.
‫آرومش کنی؟ خیلی‌خب. باشه.
‫در نهایت، این...
‫مورد در دسته‌بندی قتل غیر عمد قرار می‌گیره.
‫بعدش..
‫بعدش، بدتر شد.
‫چطور ممکنه بدتر شده باشه؟
‫پسرهٔ طمع‌کار.
‫دروغگوی کثیف!
‫- خیلی قشنگ شده. ‫- ها؟
‫اوه. آره.
‫واقعا... اون واقعا یکی از مهم‌ترین افرادیه
‫که توی این چند سال شناختم.
‫نمی‌خواد به من پز بدی.
‫من همه رازهاتو می‌دونم.
‫بس کن
‫چیه؟ چی شده؟
‫دیگه محبتی بین ما نیست.
‫این بخش از ازدواج ما تموم شده.
‫- واقعا؟ ‫- آره. تصمیم گرفتم.
‫- چی؟ مگه کاری کردم؟ ‫- نه، نه.
‫و نمی‌خواد وارد جزییات بشم.
‫فقط این قسمت از رابطه ما تموم شده، همین.
‫لعنتی.
‫روز مادره.
‫روز مادر رو استثنا قائل میشیم و بعد تموم.
‫- آقا؟ ‫- افسر جک هنلی هستم.
‫انگار ساعت منع عبور و مرور رد شده، مرد جوان.
‫نه، نه، نه. منتظرم اتوبوس بیاد.
‫خب، چرا سوار نمیشی؟
‫نمی‌دونم. ‫به نظرم بهتره...
‫گفتم سوار شو.
‫گفت روی اون اسلحه کشیدی؟
‫وحشتناکه. خیلی زشته.
‫چون من در اصل باید شکایت کنم،
‫به خاطر اخاذی.
‫پس اعتراف می‌کنی با آقای دانلی دیدار داشتی؟
‫خب آره. یعنی...
‫یه اتفاقاتی افتاد.
‫ولی با رضایت کامل بود.
‫ولی بعدش دانلی، ‫اومد و قصد داشت ازم باج بگیره.
‫- باج بگیره؟ ‫- دقیقا.
‫ازم پول خواست، ‫گفتم بهش بدهکارم.
‫ولی می‌دونی، من نباید پول بدم.
‫خیلی‌ها به پام میفتن.
‫و...
‫خب...
‫شما خوب می‌دونید این پسرا چطوری‌ان، آره؟
‫اول شما رو گول میزنن، فریب میدن،
‫و بعدش سعی می‌کنن ‫دار و ندارتونو ازتون بگیرن.
‫و دقیقا اینجا همین اتفاق افتاد.
‫چون بعد اومد
‫و تهدیدم کرد به همسایه‌ها میگه.
‫و می‌دونید، مشکل اینجاست ‫که بعضی از آدم‌ها،
‫اصلا هیچی حالیشون نیست
‫به نوعی، هر چی می‌شنون رو می‌پذیرن.
‫چون من آدم بدی نیستم.
‫خب، گفتم ثبت بشه.
‫ولی چنین اتفاقی می‌تونست ‫زندگی‌مو نابود کنه،
‫چون من تجارت موفقی داشتم.
‫پس زیر بار نرفتم، می‌دونید، ‫تا بهش پول زور بدم.
‫ولی اتفاقی که افتاد، ‫خب به خاطرش اینجاییم.
‫خب، آقای دانلی ادعا می‌کنه...
‫خب، اون میگه که تو،
‫با اشیای مختلف اون رو مورد آزار قرار دادی،
‫اون رو توی وان حموم غرق کردی،
‫- اون رو مجبور کردی... ‫- مزخرفه.
‫مجبورش کردی رولت روسی بازی کنه.
‫خب، الان اتهامات اصلی آدم‌ربایی،
‫تعرض، جعل هویت مامور پلیسه.
‫من. من چنین کاری نمی‌کنم
‫چون واسه شما خیلی احترام قائلم.
‫فکر کنم احتمالا بد فهمیده
‫چون من گفتم پلیس‌های زیادی رو می‌شناسم،
‫واقعا هم می‌شناسم.
‫اما چیزهای دیگه،
‫آره، یه بار گفتم، با رضایت کامل بود.
‫چون چیزی که باید ‫در مورد اون‌ها بدونید اینه که
‫خیلی اهل خشونت هستن.
‫به شدت.
‫دوست دارن دست و پای همدیگه رو ببندن، ‫مردم رو کتک بزنن.
‫خب، سوء استفاده‌ست دیگه.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫مناسب همه نیست. می‌دونم.
‫سلیقهٔ منم نیست.
‫ولی برای اون‌ها،
‫واسه اون افراد ‫بخشی از لذت و سرگرمیه، می‌دونید؟
‫ولی یه چیز هم نبود،
‫حتی یه دونه چیز هم نبود ‫که اون شب اتفاق افتاده باشه
‫و اون توش شریک و سهیم نبوده باشه.
‫محض رضای خدا،
‫من فردا صبح بردمش محل کارش.
‫اینو بهت گفت؟
‫خب، هیچ مدرکی نداریم ‫و بیشتر گفتهٔ قربانی رو داریم.
‫آره.
‫اطلاعاتی بیشتر از این نداریم ‫که بخوایم ادامه بدیم.
‫خیلی‌خب.
‫خب، اگه اطلاعات بیشتری بدست آوردیم ‫بازم میایم...
‫اوه، یه سوال دیگه دارم، آقای گیسی.
‫باشه. بپرس.
‫آم، سابقه دستگیری داشتید؟
‫نه.
‫خب...
‫پلیس شیکاگو به راحتی تو رو آزاد کرد؟
‫سابقه‌ات رو بررسی نکردن؟
‫سابقه‌ای نداشتم بررسی کنن.
‫من شهروند درستکاری‌ام.
‫باشه. ولی اون‌ها،
‫اون‌ها تو رو بیشتر نگه داشتن ‫تا سوالات دیگه‌ای بپرسن؟
‫قیافه آدم بی‌گناه مشخصه، سم.
‫این کافه... این کافه متروکه‌ست.
‫هیچ‌کس اینجا نیست.
‫باید بریم بیرون، دور بزنیم، می‌دونی؟
‫مرغ بخریم.
‫این کافه پرنده پر نمیزنه.
‫ما کافه نیستیم، جان.
‫دفتر من هستیم.
‫ببخشید آقا.
‫عیب نداره بچه‌جون. ‫[یازده دسامبر ۱۹۷۸ - روز صفر]
‫سلام آقای گیسی.
‫سلام پسر فیلادلفیایی.
‫کِی می‌بندی؟
‫- بعد ساعت ده. ‫- خیلی مونده.
‫تقریبا تمومه.
‫همه‌چی خوب پیش میره؟
‫آره، آره.
‫دفعه قبل هم همین مشکل بود.
‫فکر کنیم بتونیم در عرض دو هفته،
‫یا سه هفته تمومش کنیم.
‫البته به خاطر اینکه،
‫پسرهای کاری و زحمتکش داریم.
‫- منطقیه. ‫- حرفش شد،
‫کسی رو می‌شناسی که احیانا علاقه داشته باشه
‫ساعتی پنج دلار دربیاره؟
‫- خب، من... ‫- چون می‌دونی،
‫توی این کارها،
‫دنبال چند تا پسر بچه‌ام ‫که عضو خدمه پی‌دی‌ام بشن.
‫حواسم هست.
‫داروخانه نیستن، بفرمایید؟
‫آره. آره. درسته.
‫فیل، من باید برم، ‫سفارش‌های قفسه رو ببرم.
‫اون بچه خوبیه، جان.
‫بچه خوبیه و پدر و مادر خوبی داره.
‫التماست می‌کنم جان.
‫بگو...
‫بگو که اونو بردی ایستگاه گری‌هوند.
‫بگو که بهش پول دادی و پیاده‌اش کردی.
‫بگو... یه چیزی بگو. ‫هر چیزی، جز اون.
‫اون بذری رو کاشت که دلت نمی‌خواست.
‫باعث شد دلقک بدجنس ظاهر بشه.
‫تقصیر اونه. ‫من نمی‌تونم گردن بگیرم.
‫و اون...
‫من آزاد میشم.
‫اما اون پسر...
‫اون پسر مُرده.
‫توی رودخونه‌ست.
‫دوباره.
‫- کریسمس مبارک. ‫- کریسمس مبارک.
‫حاضری؟ چیه؟
‫- یه دقیقه صبر کن. ‫- راب.
‫- می‌دونم. می‌دونم. می‌دونم. ‫- باید بریم.
‫- آخه... ‫- نباید بابا رو منتظر بذاریم.
‫یه آقای ساختمونی اینجاست.
‫- می‌خواد... ‫- آقای ساختمونی؟
‫- نمی‌دونم اسمش چیه. ‫- پیمان‌کار؟
‫حالا اسمش هر چی هست. ‫دنبال نیرو می‌گرده.
‫و حقوقش دو برابر اینجاست.
‫کجاست؟
‫گفت بیرون منتظرم می‌مونه.
‫تو رو خدا.
‫سریع تمومش کن.
‫- پنج دقیقه. ‫- چهار.
‫- قبوله! ‫- کیک می‌خوام.
‫باشه. ممنون.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ - تولدت مبارک مامان جونم ♪ ‫- باشه. باشه.
‫خیلی‌خب. کافیه. ‫من توی ماشین منتظرم. بر.
‫باشه! ممنون.
‫ممنون.
‫سلام آقای گیسی.
‫آم، خیلی ممنون که صبر کردید ‫تا شیفتم تموم بشه.
‫می‌خواستم زودتر باهاتون حرف بزنم اما...
‫ساعت کاریم بود، می‌دونی؟
‫آره. وفاداری. خوشم میاد.
‫ویژگیـه که که توی شخص خیلی دوست دارم.
‫خب، فکر کنم شانس آوردم ‫که مجبور شدید
‫واسه دفترچه نوبت‌هاتون برگردید.
‫آره. فکر کنم.
‫الان می‌تونیم به طور رسمی حرف بزنیم. ‫چه کاری از دستم برمیاد؟
‫خب، من تقریبا ۱۶ سالمه قربان.
‫و اینجا مشغول هستم.
‫سخت کار کردم تا پول جمع کنم ‫که بتونم ماشین بخرم و...
‫و نه اینکه گوش ایستاده باشم،
‫ولی فکر کنم شنیدم به آقای تورف...
‫یه حرفی در مورد استخدام نیرو زدید؟
‫آره. درسته.
‫و فکر کنم یه چیزی شنیدم که گفتید...
‫ساعتی پنج دلار حقوق میدید؟
‫چون آقای تورف، بودجه‌اش نمیرسه
‫بیشتر از ۲.۵ دلار بهم بده.
‫و من تجربه زیادی در مورد ‫کارهای ساختمونی ندارم،
‫ولی سریع یاد می‌گیرم.
‫و صادقانه بگم،
‫واسه پول هر کاری بخواید انجام میدم.
‫انگار تو رو خدا فرستاده، بچه‌جون.
‫همه جا دنبال کارگر بودم.
‫دیدم از جون مایه می‌ذاری.
‫لحنم رو ببخش.
‫از همین الان مشخصه کارگر سخت‌کوشی هستی.
‫ممنون، آقای گیسی.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌تونی فورا شروع بکار کنی. ‫از همین فردا.
‫- یعنی قبول شدم؟ ‫- آره. معلومه.
‫لعنتی. صبر کن.
‫تنها مشکل اینجاست که تمام مدارک
‫- توی دفتره. ‫- اوه.
‫خب، اگه بیای الان بریم
‫و مدارک رو امضا کنی
‫و ترتیب همه کارها رو بدیم.
‫آخه امروز تولد مامانمه و من...
‫همه منتظر من هستن.
‫دفترم خیلی دور نیست.
‫یک‌ساعته صحیح و سالم تو رو برمی‌گردونم.
‫بعید می‌دونم وقت داشته باشم.
‫یا الان یا هیچ‌وقت.
‫خیلی‌خب، رابی.
‫می‌تونم رابی صدات بزنم؟
حتما.
‫بزن بریم رابی.
‫بیا تو رابی.
‫به کلبه من خوش اومدی.
‫فـ... فکر... فکر کردم ‫گفتی مدارک توی دفترت هست.
‫آره. داری به دفترم نگاه می‌کنی.
‫همه‌چیز همین‌جاست
‫این دفتر اصلی پی‌دی‌ام‌ـه.
‫دفتر، محل خواب و خوش‌گذرونی.
‫فکر کن خونه خودته.
‫انقدر اینجا رفت‌وآمد می‌کنی
‫که کم‌کم اینجا رو مثل خونه خودت می‌دونی.
‫اکثرا پسرا اینجا رو پاتوق می‌دونن.
‫والدین اجازه ورود ندارن.
‫من آدم روشن‌فکری‌ام.
‫تازه، دوست دارم همیشه اینجا پر باشه.
‫حرفش شد، نوشیدنی دارم.
‫بهتره نخورم.
‫چرا؟
‫اهلش نیستی؟
‫چرا، اهلش هستم.
‫فقط اینکه بابا و مامانم،
‫وقتی برم خونه ممکنه بفهمن.
‫خدای من. آروم باش.
‫پدر و مادرت از خوشحالی بابت شغل جدیدت
‫حسابی ذوق‌مرگ میشن، ‫اصلا متوجه نمیشن.
‫مخصوصا اگه بفهمن واسه من کار می‌کنی،
‫احتمالا اسمم رو شنیدن.
‫تازه، این مصاحبه کاریه.
‫نمی‌خوای که رئيس آینده‌تو ناامید کنی، نه؟
‫این شد یه چیزی.
‫من... دلقک‌ها رو دوست دارم.
‫عالی نیستن؟
‫من خودم دلقکم.
‫نه، جدی‌ام. شوخی نمی‌کنم.
‫مدرک دارم.
‫حقه‌هامو بهت نشون میدم.
‫خب...
‫مدارک؟
‫خدای من. خیلی تو فکر کاری، نه؟
‫نه. نه. نه معمولا.
‫آخه... تولد مامانمه.
‫- آره، خانواده‌ام... ‫- باشه بابا، فهمیدم.
‫خانواده‌ات. خدای من.
‫همین‌جاست. میرم بیارم.
‫می‌دونی، قبل کاغذ بازی،
‫باید یه‌کم با هم حرف بزنیم، ‫یه آشنایی پیدا کنیم..
‫چون پسرهایی که واسه من کار می‌کنن،
‫باید اینجا وفق پیدا کنی،
‫با کارهایی که توی ساعت کاری ‫و خارج از ساعت کاری انجام میدیم.
‫چون بهت گفتم، ‫ما سخت کار می‌کنیم،
‫ولی حسابی هم خوش می‌گذرونیم.
‫بذار حقه‌مو نشونت بدم.
‫خفنه. خوشت میاد.
‫اصله‌ها.
‫اگه بخوای می‌تونی دست بزنی.
‫نه، این... نمی‌خواد.
‫می‌بینی؟ سفت و محکمه، درسته؟
‫آره.
‫چیزی نیست.
‫می‌تونم دستمو بذارم پشت سرم ‫و همین‌کار رو کنم.
‫می‌خوای ببینی؟
‫خیلی‌خب. باشه.
‫و...
‫خوبه؟ خیلی محکم نیست؟
‫خوبه.
‫می‌بینم که دستبند به دستم زده شده؟
‫- اوهوم. ‫- راه فرار ندارم،
‫درسته؟
‫چطوری این کار رو می‌کنی؟
‫راحته. بذار نشونت بدم. ‫دستت رو بده.
‫باشه.
‫خیلی‌خب. صبر کن.
‫کلکش چیه؟
‫کلکش اینه که...
‫خنگ و احمق نباشی.
‫می‌خوام ازت یه چیزی بپرسم
‫که همین چند دقیقه قبل گفتی.
‫گفتی واسه پول هر کاری می‌کنی.
‫درسته؟
‫آره؟
‫خب، می‌خوام همینو بشنوم.
‫ببین، ببین، ببین. اینطوریه.
‫باید کلید رو تو مشتت قایم کنی
‫تا کسی نبینه. اینطوری.
‫- آره. ‫- آره.
‫آره، فهمیدم.
‫آره. بیا دستبندتو باز کنیم، ها؟
‫یادم رفت بپرسم. ‫دختری توی زندگیت هست؟
‫آره. خوبه. با دخترا قرار می‌ذارم.
‫چون اون شب یکیو دیدم.
‫گفتم که، من توی این مسائل دید بازی دارم.
‫یه دوستی داشتم که یه بار
‫یه حرف جالبی زد...
‫آقای گیسی، داره دیر میشه.
‫احتمالا باید مدارک رو امضا بزنم و برم خونه.
‫همه‌اش میگی کار، کار کار. ‫خدای بزرگ.
‫فکر کردم امشب خوش می‌گذرونیم. نه؟
‫آقا؟
‫ولی هنوز کار رو می‌خوای، نه؟
‫از جون مایه می‌ذارم، قربان.
‫حسابی...
‫حسابی منو ترسوندی، آقای گیسی.
‫یه حقه دیگه واسه توی راه مونده.
‫[تیموتی مک‌کوی]
‫[جان باتکوویچ]
‫[رابرت پیست]