‫[وضعیت اضطراری]
‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫قربان، این گوشی گودوئه. ‫دیشب توی گاراژ پیداش کردیم.
‫رفیق...
‫- این یه مدرکه، درسته؟ ‫- بله، قربان.
‫نمی‌دونی باید توی یه کیسه پلاستیکی بسته‌بندیش کنی؟
‫مسخره‌ست!
‫قربان، از این به بعد حواسم هست. قربان.
‫چطور اینو راه بندازیم؟
‫اسم کاملت؟
‫- اسم کاملت؟ ‫- پاوان گولاتی.
‫بهت گودو هم می‌گن؟
‫وکیل می‌گیرم یا نه؟
‫تو به یه افسر پلیس شلیک کردی. ‫هیچی گیرت نمیاد.
‫خانم، من بهش شلیک نکردم! ‫اسلحه رو گرفته بود سمت صورتم!
‫خانم، من شلیک نکردم.
‫هول کرده بودم. نمی‌خواستم بهش شلیک کنم...
‫یعنی می‌گی اگه هول نکرده بودی ‫بهش شلیک نمی‌کردی؟
‫کسی رو نکشتم که! دیگه نزنیدم! دیوونه‌اید؟
‫چی گفتی عوضی؟ دوباره بگو!
‫به استانداردهای بالای تو واسه قتل نمی‌خورد؟ بی‌شرف!
‫اینا چی؟
‫اینا رو هم تو نکشتی؟ خوب نگاه کن.
‫چته؟ حالت بد شد؟
‫وقتی داشتی می‌کوبیدیش توی سرشون چیزی حس نکردی؟
‫اون‌موقع حالت بد نشد؟
‫واسه هر اتفاقی که افتاده خیلی متأسفم! ‫ولی من کاری نکردم.
‫- قسم می‌خورم من کاری نکردم! ‫- عوضی...
‫التماستون می‌کنم. لطفاً من رو ببخشید!
‫طلاهایی که دادی مادربزرگت بفروشه ‫با قتل مرتبط بودن.
‫مادربزرگت هم بازداشته.
‫نمی‌تونید این کار رو بکنید! ‫اون یه شهروند سن سالخورده‌ست. شما...
‫عوضی! اینا کی‌ان؟
‫اونا شهروند سالخورده نیستن؟ ‫جوابم رو بده بی‌شرف!
‫ما که از سوابق تماس‌هات مدرک گیر میاریم.
‫لطفاً باور کنید، من کاری نکردم. من...
‫اسم اعضای باندتون رو بگو.
‫- اسمشون رو بگو. ‫- دارم بهتون می‌گم، من کاری نکردم.
‫- کوتاه نمیاد. ‫- من کاری نکردم...
‫- قربان، من کاری نکردم... ‫- بهمون بگو.
‫- تو کاری نکردی؟ ‫- اسمشون رو بگو.
‫تو کاری نکردی؟ عوضی!
‫اعتراف کن! همین الآن!
‫گودو، اسمشون رو بگو!
‫- صبح بخیر قربان. ‫- صبح بخیر.
‫بیا، بشین. خیلی فوریه. بیا بریم سروقتش.
‫این گوشی رو ببین.
‫باید درستش کنی و راهش بندازی. خیلی مهمه.
‫این یه موبایله؟ امکان نداره قربان.
‫مادربردش کاملاً داغون شده.
‫ببین اومش، به من نگو نه.
‫هر اطلاعاتی می‌تونی ازش بکش بیرون.
‫مخاطبین، پیام‌ها، عکس‌ها، ‫یا هر چی می‌تونی. فقط نگو نه.
‫- لطفاً حرفم رو باور کنید... ‫- بگو.
‫نتونستید جلوی خودتون رو بگیرید؟
‫اون به بوپندرا شلیک کرده خانم.
‫منم می‌خوام بکشمش، ولی نمی‌تونم.
‫قربان، اجازه هست راحت صحبت کنم.
‫آدم همیشه نمی‌تونه جلوی عصبانیتش رو بگیره.
‫خب، زدن گودو کمکی کرد؟
‫حرفی زد؟
‫نه.
‫هنوز نه.
‫معاون کمیسر ورتیکا چاتورودی.
‫من تنها کسی‌ام که بین تو و اینا وایستاده.
‫یا حقیقت رو به من می‌گی ‫یا اونا از زیر زبونت می‌کشنش بیرون.
‫من کاری نکردم خانم. ‫دارن بیخودی منو می‌زنن.
‫- من هیچ... ‫- طبق بندهای ۳۰۲، ۳۰۳ و ۳۰۴ قانون مجازات هند،
‫مجازات قتل اعدام با طناب داره.
‫- بله قربان. ‫- متهمش کنید.
‫خانم... لطفاً به حرفم گوش کنید.
‫من کاری نکردم. ‫اونا همه‌ی کارها کردن، نه من.
‫در مورد کی حرف می‌زنی؟
‫چند نفر توی گروه‌تون هستن؟
‫ما یه گروه چهار نفره‌ایم.
‫اسمشون رو بگو.
‫ترمال، بابلو و کاریشما.
‫کاریشما؟
‫کاریشما و بابلو نامزدن.
‫کاریشما توی آرایشگاه کار می‌کرد؟
‫آره، از اون تیپ‌های امروزی بود.
‫ولی توی آرایشگاه کار می‌کرد؟
‫آره.
‫قربان...
‫خانم، به حرفم گوش کنید. من کاری نکردم.
‫- خانم، من... ‫- هی! ساکت.
‫یه کلمه هم حرف نزن.
‫قربان، یه دختری به اسم کاریشما ‫توی آرایشگاه راسا کار می‌کرد،
‫که کارهای خانم آرورا رو انجام می‌داد.
‫- شماره‌اش رو داریم؟ ‫- بله.
‫مشخصاتش رو دربیار.
‫جایراج.
‫- قربان. ‫- گوشی‌ش چی شد؟
‫الآن چک می‌کنم.
‫- الو، آنجو؟ ‫- بله خانم؟
‫بهم گفتید یه دختری به اسم ‫کاریشما توی آرایشگاهتون کار می‌کرده.
‫- درسته. ‫- اسم کاملش چیه؟
‫کاریشما سولانکی.
‫آدرسش رو احیاناً دارید؟
‫آدرسش رو ندارم، ‫فقط شماره تلفنش رو دارم.
‫باشه. عکسی ازش دارید؟
‫- شبیهِ عیاش‌ها هست. ‫- برگرد عقب.
‫- عکس دیگه‌ای مثل این هست؟ ‫- نه، فقط همینه.
‫پرینتش کن.
‫قربان، یه آدرس پیدا کردیم.
‫- دنبال چی می‌گردی؟ ‫- پول.
‫هیچ جا پیداش نمی‌کنم.
‫همین‌جا بود. دوباره بگرد.
‫اینجا رو بگرد.
‫همه‌جا رو گشتم.
‫اینجا نیست.
‫چرا از نامزدت نمی‌پرسی؟
‫شاید اون دیده باشه کجاست.
‫کاریشما!
‫اون نمی‌تونه پول‌ها رو پیدا کنه. تو دیدی‌شون؟
‫کسی دیده کجان؟
‫نفر چهارمی هم اینجا هست؟
‫مأمور مالیات اومده پول بگیره؟
‫کسی اومده اینجا؟
‫جای آرایشگاه داشت از دست می‌رفت.
‫واسه همین، از اون پول استفاده کردم ‫تا یه پیش‌پرداخت بدم.
‫آرایشگاه...
‫ولی سهم ترمال و گودو هم توش بود.
‫گودو؟
‫از دیشب جواب تلفن‌های ما رو نمی‌ده! ‫می‌خوای به اون پول بدی؟
‫باشه، گودو به درک! ‫سهم من چی می‌شه؟
‫بعد از کار بعدی مبلغش رو صاف می‌کنیم.
‫- کار بعدی؟ ‫- آره.
‫کدوم کار بعدی؟
‫می‌دونی دیشب چقدر نزدیک بود گیر بیفتیم؟
‫الآن می‌تونستیم زندان باشیم!
‫دیشب بهت گفتم که نمی‌خوام بیشتر از این ریسک کنم.
‫پول‌ها رو تقسیم کن و برو. یالا.
‫همه‌ی پول‌ها رفته.
‫من همه‌ی کارها رو کردم.
‫کی شماره‌های آرایشگاه رو پیدا کرد؟ من!
‫- اینا حاصل سال‌ها کار منه! ‫- زنیکه‌ی عوضی.
‫واقعاً؟
‫پس چرا خودت همه‌ی کارها رو نکردی؟
‫می‌تونستی خودت رانندگی کنی، ‫خودت مراقب باشی،
‫و خودت طلاها رو بفروشی!
‫می‌تونستی یه مشت کارگر ساده رو ‫به‌عنوان باندت استخدام کنی.
‫کارگرهای ساده هم ‫بهتر از این تیم مزخرف کار می‌کردن.
‫هر چی تا الآن گیرت اومده از سرت هم زیاده.
‫بعداً خودم حلش می‌کنم.
‫اول من حلش می‌کنم. فهمیدی؟
‫آدرسش رو بهم بده. می‌خوام پول رو پس بگیرم.
‫- نه. ‫- کاریشما، آدرس رو بده.
‫نه، نمی‌دم.
‫قسم می‌خورم می‌کشمت. فهمیدی؟
‫تو هم سهمت رو فراموش کن.
‫اینجوری بهمون نمی‌گه عمو.
‫تو سهمت رو نمی‌خوای؟
‫تو روانی‌ای، مگه نه؟ از این کار لذت می‌بری، مگه نه؟
‫فقط بذار آرایشگاه رو باز کنم. ‫همه‌ی پولی که بهتون بدهکارم رو برمی‌گردونم.
‫آخه تو با آرایشگاه می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫- بگو. ‫- بس کن...
‫آدرسش ۸۴۵اف، جی‌کی ۲ئه.
‫چرا فقط نکشیمش؟
‫اونوقت با جسدش چی‌کار می‌کنی؟
‫- یالا، برو بریم پول رو بگیریم. ‫- گودو چی؟
‫گودو بره به درک.
‫- کجاست؟ ‫- توی اون کوچه.
‫- کدوم؟ ‫- اونجا.
‫اون.
‫- اینجا؟ ‫- اینجا.
‫دومین دره.
‫- اونی که بازه؟ ‫- آره، همون.
‫مستقیم برو تو، اتاق روبه‌روییه.
‫همین‌جا وایستا. هیچ جا نرو.
‫ساکت هم باش.
‫لعنت بهش. خودشونن.
‫تو برو اون طرف، من می‌رم این طرف.
‫- ریبا؟ ‫- بابا...
‫حالت چطوره؟
‫مامانت کجاست؟
‫فرستادمش خونه یه‌کم استراحت کنه. ‫بهش زنگ بزنم؟
‫بشین پیشم.
‫دخترم... اون عبادتگاه توی خونه رو یادته؟
‫درست بغلش، توی اون کمد پشت تقویم لرد شیوا،
‫یه پرونده هست.
‫اون پرونده شامل...
‫همه‌ی مدارک سرمایه‌گذاری‌ها و بیمه‌ی عمر منه.
‫- خب، فقط... ‫- بابا، خواهش می‌کنم. این حرف‌ها رو نزن.
‫هیچ اتفاقی قرار نیست برات بیفته.
‫امیدوارم دیگه از دستم عصبانی نباشی.
‫بابا، خواهش می‌کنم بی‌خیال شو.
‫باید ازت می‌پرسیدم.
‫متأسفم دخترم.
‫بابا، خواهش می‌کنم عذرخواهی نکن.
‫در واقع، من متأسفم.
‫می‌دونم چقدر نگران ما هستی.
‫ولی بابا، فقط...
‫من یه‌کم وقت لازم دارم.
‫اینجا چه خبره؟
‫برید کنار! همه برید عقب!
‫برید عقب.
‫- یالا. ‫- برید عقب!
‫باورنکردنیه خانم. ‫شکارچی خودش شکار شده.
‫انگار بین خودشون دعوا شده ‫و اوضاع خراب شده.
‫یه چیز خیلی عجیبی توی این داستان هست.
‫ایشون صاحبخونه‌ست قربان.
‫در خدمتم خانم.
‫مطمئنم با مستأجرهاتون قرارداد اجاره دارید.
‫- البته که دارم. ‫- نشونم بدید.
‫باید یه جایی توی خونه باشن. ‫باید یه‌کم دنبالشون بگردم.
‫واسه من فیلم بازی نکن.
‫نمی‌دونستی سابقه‌ی کیفری دارن؟
‫نه، نمی‌دونستم...
‫زنده باد هند خانم!
‫شماره‌ی تلفن کاریشما سولانکی ‫به اسم یه لاتا کوماری ثبت شده.
‫اون همچنین یه سابقه‌ی بازداشت ‫توی کانون اصلاح و تربیت قاضی‌آباد داره.
‫گودو هم اون رو از روی عکس‌ها شناسایی کرده.
‫توی قاضی‌آباد یه خونه داره.
‫- آدرسش رو بهم بده. ‫- باشه.
‫زنده باد هند قربان!
‫- خروجی‌ها تحت نظرن؟ ‫- تحت نظرن و مسدود شدن قربان.
‫هی...
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫- سودهیر! ‫- بله خانم!
‫- هی، عوضی! ‫- مگه چی‌کار کردم؟
‫لاتا کوماری کجاست؟ بگو!
‫- من چی‌کار کردم؟ ‫- فقط جواب سوالم رو بده عوضی!
‫لاتا کوماری اینجا زندگی می‌کنه؟
‫می‌شناسیش؟
‫لاتا سولانکی.
‫اون اینجا زندگی نمی‌کنه.
‫شما کی هستید؟
‫ورتیکا چاتورودی. معاون کمیسر ناحیه‌ی جنوب.
‫- و شما؟ ‫- پراکاش سولانکی.
‫اون زن منه.
‫کجاست؟
‫کی می‌دونه!
‫اون عوضی حتماً یه‌جایی داره ول می‌چرخه.
‫لاتا مامان اینه؟
‫ببین، رفیق...
‫اگه چیزی رو از ما پنهون کنی، ‫تو هم شریک جرم می‌شی.
‫من چیزی برای پنهون کردن ندارم قربان.
‫اون قبل از رفتن منو جلوی همه ضایع کرد.
‫اون عوضی باز چی‌کار کرده؟
‫- هی... ‫- آروم باش. فقط داره می‌برتش داخل.
‫اون مرتکب قتل شده.
‫پلیس دهلی دنبالشه.
‫چرا ولت کرد؟
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫شش ماه پیش... ترکم کرد.
‫بهت وفادار نبود؟
‫نمی‌دونم چی بهتون بگم قربان. ‫همیشه یه فکری توی سرش بود.
‫آرزوهاش بزرگتر از زندگی‌ای بودن که داشت.
‫توی آرایشگاه کار می‌کرد؟
‫آره... توی راج ناگار.
‫پشت نمایشگاه باتا.
‫اسمش؟
‫آرایشگاه کاریشما.
‫ببین، اگه اطلاعاتی در موردش داری...
‫فقط بهمون بگو. ‫این تنها کار عاقلانه‌ست.
‫قربان، قسم می‌خورم ندارم...
‫قربان، یه چیزی مشکوکه.
‫یه مامان هیچ‌وقت بچه‌ش رو ول نمی‌کنه.
‫فکر نکنم برگرده. ‫به نیتی بگو بیاد پیش‌مون توی آرایشگاه.
‫- زنده باد هند خانم. ‫- زنده باد هند.
‫منتظرتون بودیم.
‫قربان، داریم جزئیات سوابق تماس‌های ‫پراکاش سولانکی رو درمیاریم.
‫زنده باد هند قربان!
‫بیا.
‫- صاحب اینجا کیه؟ ‫- بله خانم، چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫ورتیکا چاتورودی، معاون کمیسر، ناحیه‌ی جنوب.
‫چی شده خانم؟ لطفاً بفرمایید بنشینید.
‫- چای یا قهوه میل دارید؟ ‫- لطفاً بشینید.
‫بله، خانم.
‫لاتا کوماری... منظورم لاتا سولانکیه.
‫چند تا سؤال در موردش داریم.
‫بله خانم. لاتا اینجا کار می‌کرد.
‫ولی شش ماه پیش رفت.
‫چرا استعفا داد؟
‫شاید شغل بهتری پیدا کرده. ‫توی این کار خیلی رایجه.
‫اون لاتا کوماری رو می‌شناسه؟
‫نه، خانم. ‫اون تازه یه هفته‌ست اومده.
‫شما دوتا با هم صمیمی بودید؟
‫خب، خانم، من با همه‌ی کارمندام ‫خوب رفتار می‌کنم، با محبت.
‫ولی کاملاً حرفه‌ای.
‫اون شش ماه پیش از قاضی‌آباد فرار کرده.
‫- هیچی بهتون نگفت؟ ‫- نه، خانم.
‫اون با یه هویت جدید توی دهلی زندگی می‌کنه.
‫- داره از اسم شما استفاده می‌کنه. ‫- چی؟
‫راستش رو بخواید خانم، ‫این دخترا واقعاً منو الگوی خودشون می‌دونن.
‫مخصوصاً لاتا.
‫اون همیشه ازم سؤالات شخصی می‌پرسید.
‫و از سبک منم تقلید می‌کرد.
‫شماره‌اش رو بگیر.
‫شماره لطفاً.
‫اون ناپدید شده.
‫باید دوباره روی تیکه‌هایی از پازل که داریم کار کنیم.
‫بیا... فقط یه قدم برگردیم عقب.
‫قربان، من باید برم خونه.
‫آره، باشه. ‫منم باید دوباره استراتژی بریزم.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫سلام مامان‌جون.
‫چمدونت رو بستی؟
‫- بذار کمکت کنم. ‫- لازم نیست.
‫به هر حال، من دارم برمی‌گردم پایگاه.
‫ولی قطارت که خیلی دیرتر حرکت می‌کنه.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- چرا داری نقش آدم خوب‌ها رو بازی می‌کنی؟
‫تو به‌زور برای من وقت داری. ‫پس چرا الکی زحمت می‌کشی؟
‫می‌دونی خانواده و دوستام در مورد تو چی می‌گن؟
‫اینکه تو هیچ احترامی برای من قائل نیستی.
‫ولی تو این‌طور فکر نمی‌کنی، درسته؟
‫- تنها چیزی که برام مهمه... ‫- کافیه نیتی!
‫تا کی می‌خوای ما رو خجالت‌زده کنی؟
‫من خجالت می‌کشم.
‫وقتی باید بری سر خدمت خجالت می‌کشی؟
‫چرا اگه من کارم رو انجام بدم خجالت می‌کشی؟
‫و اگه از این موضوع خجالت می‌کشی، پس حقته.
‫واقعاً؟
‫من دو هفته اومدم خونه. ‫چقدر با من وقت گذروندی؟
‫- خب، پرونده... ‫- البته، پرونده!
‫پرونده بهانه‌ی محبوب توئه!
‫نمی‌تونستی یه روز مرخصی بگیری؟
‫نه.
‫چرا ازدواج کردی؟
‫اشتباه کردم.
‫- چی‌کار کردی؟ ‫- اشتباه کردم!
‫اگه یه زن خانه‌دار می‌خواستی، ‫باید با یکی دیگه ازدواج می‌کردی!
‫من یه افسر پلیس‌ام! ‫نمی‌تونم سر کار نرم و بذارم مردم بمیرن!
‫افسرهای پلیس دیگه‌ای هم هستن که کار تو رو می‌کنن!
‫اونا خونه‌شون رو هم مدیریت می‌کنن!
‫- منم این خونه رو مدیریت کردم! ‫- فقط تو نیستی!
‫انگار دوتا شغل دارم، ‫خدمت توی اداره‌ی پلیس و خدمت به خانواده‌ی تو!
‫و توی این فرایند، رابطه‌مون نابود شده!
‫زنده باد هند خانم.
‫- این چیه بوپندرا؟ ‫- من خوبم خانم.
‫- واقعاً؟ ‫- بله، کاملاً خوبم.
‫جسد دو عضو گروه پیدا شده‌اند.
‫عضو سوم گروه توسط پلیس دهلی دستگیر شده.
‫طبق گزارش‌ها،
‫این گروه به خانه‌های مجلل دهلی دستبرد می‌زنه،
‫خانواده‌ی ساکن اونجا رو به قتل می‌رسونه و دزدی می‌کنه.
‫مردم دهلی...
‫خانم، چرا...
‫همه‌ی اطلاعات رو به رسانه‌ها دادید؟
‫نباید می‌دادم؟
‫نه، منظورم اینه که، ما معمولاً بعد از حل کردن پرونده ‫این اطلاعات رو می‌دیم.
‫مردم دارن توی شهرمون کشته می‌شن بوپندرا.
‫نمی‌تونیم بذاریم این اتفاق ادامه پیدا کنه.
‫جایراج اینجا بود، منو در جریان گذاشت.
‫همه‌ی اخبار جدید رو بهم داد.
‫خیلی باهوشه. هیچ ردی به جا نذاشته.
‫خانم...
‫اونا همیشه یه ردی به جا می‌ذارن. ‫حتی اگه خیلی جزئی باشه.
‫حتماً بعد از کشتن اعضای گروهش، همه‌ی پول‌ها رو برداشته.
‫یه دختر تنها توی شهر، با اون همه پول...
‫کجا می‌تونه فرار کرده باشه؟
‫دقیقاً خانم. ‫کجا می‌تونه فرار کرده باشه؟
‫این جرم‌ها با مقدار قابل‌توجهی ‫برنامه‌ریزی انجام شدن.
‫ولی...
‫کشتن همدست‌هاش...
‫فکر نکنم برنامه‌ریزی‌ای پشتش بوده باشه.
‫اون خوب برنامه‌ریزیش کرده.
‫شوهر و بچه‌ش رو ول کرده.
‫چیزهای خوبی رو توی زندگی می‌خواد ‫و زود هم می‌خواد بهشون برسه.
‫و برای به دست آوردنشون دست به هر کاری می‌زنه.
‫فکر نکنم فرار کرده باشه.
‫می‌دونی، بعضی وقت‌ها...
‫برای زنده موندن، قایم شدن راحت‌تره...
‫تا فرار کردن.
‫کجا می‌تونه قایم شده باشه؟ ‫باید اینو بفهمیم.
‫- آشوتوش. ‫- زنده باد هند قربان!
‫- سوابق تماس لاتا رو داریم؟ ‫- تک‌تک شماره‌ها رو چک کردم خانم.
‫به‌جز بابلو و ترمال، ‫به یه خشکشویی و چهارتا رستوران زنگ زده.
‫- کس دیگه‌ای نیست؟ ‫- نه خانم.
‫باشه.
‫چک کن... زمان تماس‌هایی که توی روز گرفته شدن رو چک کن.
‫بیشتر تماس‌ها...
‫بین ساعت ده و یازده صبح گرفته شدن.
‫بابلو و ترمال هم هر روز ‫همون موقع به خشکشویی زنگ زدن.
‫رستوران‌ها چی؟
‫خانم... دقیقاً دنبال چی می‌گردیم؟ ‫این می‌تونه کمکم کنه جستجوم رو محدودتر کنم.
‫زمان‌های عجیب‌وغریبی که تماس گرفته شده.
‫خیلی‌خب، چک می‌کنم.
‫یه دقیقه خانم.
‫قربان، از بین این چهارتا رستوران...
‫یه سری تماس با یه رستوران...
‫ساعت ۵:۵۵ صبح، ۶:۱۵ صبح، ‫و ۶:۱۸ صبح همون روز گرفته شده.
‫کی اون‌وقت صبح غذای بیرون‌بر می‌گیره؟
‫و نکته‌ی عجیب اینه که...
‫این تماس دقیقاً یه روز ‫بعد از اولین قتل گرفته شده.
‫به صاحب اون رستوران زنگ بزن بیاد پاسگاه.
‫حتماً خانم. زنده باد هند.
‫ممنون.
‫قربان، سانگام ویهار.
‫سانگام ویهار؟
‫درست چک کردی؟ ‫باید مادانگیر باشه.
‫قربان، دستگاه‌ها دروغ نمی‌گن. آدم‌ها دروغ می‌گن.
‫شماره‌ی ۱۳۰۲، یوگش کومار، سانگام ویهار.
‫ممکنه توی مادانگیر کار کنه، ‫ولی توی سانگام ویهار زندگی می‌کنه.
‫- یه کپی دیگه بگیر. ‫- باشه قربان.
‫جسد دو عضو گروه کاچابانیان...
‫در آپارتمانی در مادانگیر پیدا شدند.
‫عضو سوم گروه توسط پلیس دهلی دستگیر شده،
‫در حالی که نفر چهارم هنوز فراریه.
‫هرکسی اطلاعات یا سرنخی...
‫در ارتباط با این پرونده یا گروه داره،
‫حتماً به پلیس دهلی اطلاع بدید.
‫ببخشید. پلاک ۱۳۰۲ کجاست؟
‫- جلوتره آقا. ‫- جلوتر؟
‫- بله آقا. ‫- خیلی‌خب.
‫لطفاً با من بیاید.
‫یوگش؟
‫بله؟
‫- توی مادانگیر رستوران داری؟ ‫- نه.
‫- بیا بریم پاسگاه. ‫- چی شده؟
‫چی شده؟ داری چی‌کار می‌کنی؟
‫- کارت تمومه پسر! ‫- چی شده قربان؟
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫قربان، سوبهاش بهم اطلاعات...
‫اون صاحب رستوران رو داد،
‫پیدا شده. اسمش یوگشه.
‫سوبهاش داره میارتش. ‫به زودی می‌رسه.
‫تو خوبی؟
‫بله قربان.
‫چی شده؟
‫مشکلات خانوادگی قربان.
‫می‌خوای در موردش حرف بزنی؟
‫اگه چیزی لازم داشتی، من همین‌جام.
‫ممنون قربان.
‫قربان، آقای سوبهاش برگشت.
‫- لاتا سولانکی. ‫- نمی‌دونم کیه.
‫- یادت بندازم؟ ‫- سوبهاش.
‫لاتا سولانکی.
‫ما کلی سفارش غذا از این شماره تلفن می‌گیریم.
‫و، خانم، این شماره‌ایه ‫که روی منوی بیرون‌بر چاپ شده...
‫یه تماس ساعت ۵:۵۵ صبح با شمارت گرفته شده،
‫و بعدش دوتا تماس توی فاصله‌ی نیم ساعت از هم.
‫همش برای یه سفارش غذا؟
‫کدوم رستوران اون‌وقت صبح برای مشتریاش بازه؟
‫- فکر کردی ما خریم؟ ‫- خانم...
‫حقیقت رو بهمون بگو، ‫وگرنه مدت‌ها میفتی زندان.
‫چرا باید برم زندان؟ ‫من فقط سعی کردم به یکی کمک کنم...
‫دوستته؟
‫نه خانم. اون داشت زیادی خودمونی می‌شد.
‫می‌خواست برای چند روز ‫برای فامیل‌هاش یه خونه اجاره کنه...
‫ولی کارت شناسایی و مدارک لازم رو نداشت.
‫پس تو همون‌طوری بدون مدرک ملک رو بهش دادی؟
‫خانم، اون پشت سر هم زنگ می‌زد.
‫نگران بود که خانواده‌ش توی سرما بی‌سرپناه بمونن.
‫واسه همین، بهش کمک کردم. ‫فقط بردمش اونجا، همین.
‫- کجا بردیش؟ ‫- لامبی گالی، سوبهاش ناگار.
‫همه‌ی پول رو نقد پرداخت کرد خانم.
‫قیافه‌ش محترم به نظر می‌رسید. ‫اصلاً نمی‌دونستم مجرمه...
‫آدرسش رو بهم بده.
‫کوچه‌ی شماره‌ی ۱۲، بی۱۱۲.
‫خانم... لطفاً بذارید برم.
‫- خانم... ‫- توی دادگاه شهادت می‌دی؟
‫هرکاری شما بگید انجام می‌دم.
‫خیلی‌خب. یالا.
‫- کجا خانم؟ ‫- داری می‌ری یه دوری بزنی.
‫قربان.
‫سوبهاش ناگار از اینجا تا اون میدون ادامه داره.
‫کوچه رو شناسایی کردیم. ‫سه‌تا خروجی داره.
‫شما دوتا با تیم‌هاتون ‫همه‌ی ورودی‌ها و خروجی‌ها رو ببندید.
‫- سودهیر، نیتی، شما دوتا با من میاید. ‫- بله، قربان.
‫- بله، خانم. ‫- انتظار اومدن‌مون رو نداره. ولی مراقب باشید.
‫گوشی همه‌تون سایلنت باشه.
‫هیچکی با بی‌سیم حرف نمی‌زنه، ‫و هیچکی شلیک نمی‌کنه. فهمیدید؟
‫- بله، قربان. ‫- موفق باشید.
‫ممنون، قربان.
‫شنیدید. گوشی‌ها سایلنت باشن.
‫کیه؟
‫وایستا!
‫بیا پایین.
‫- من کاری نکردم خانم. ‫- خفه‌شو!
‫- من کاری نکردم خانم... ‫- خفه‌شو!
‫- من کاری نکردم... ‫- برو.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫من کاری نکردم.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫من کاری نکردم، خانم.
‫چرا؟
‫اگه من نمی‌کشتمشون، اونا منو می‌کشتن.
‫بابلو و ترمال.
‫برای دفاع از خودم این کار رو کردم.
‫مجبور بودم.
‫خانم رومیلا آرورا و خانم مونگا چی؟
‫من اونا رو نکشتم.
‫بهتون گفتم کیو کشتم.
‫چرا وضعیت منو درک نمی‌کنید خانم؟
‫- کمکم کنید، لطفاً... ‫- چه چرندیاتی!
‫- چی گفتی؟ ‫- اینقدر مزخرف نگو.
‫این...
‫«چرندیات».
‫«مزخرف».
‫چرا مردم همیشه با تحقیر با من حرف می‌زنن؟
‫من آدم مزخرفی نیستم خانم.
‫چرت‌وپرت هم نمی‌گم.
‫شما نمی‌تونید همین‌طوری با یه اشاره منو کنار بزنید.
‫چیزی که مال منه، حق منه.
‫خانم، من همیشه محترمانه درخواست می‌کنم.
‫با رومیلا خانم هم خیلی خوب بودم.
‫خوب هواش رو داشتم.
‫اون بهم گفت برای باز کردن آرایشگاهم بهم پول می‌ده.
‫یه روز، وقتی برای اصلاح موهاش اومد...
‫گفتم: «خانم...
‫یه جای عالی برای آرایشگاه دیدم.»
‫و اون جواب داد...
‫«مزخرف نگو.»
‫«فقط روی کارت تمرکز کن.»
‫اگه نمی‌خواست کمک کنه، ‫چرا بهم قول داد که می‌کنه؟
‫خانم...
‫من یه زندگی خوب می‌خوام، درست مثل مال شما.
‫واسه همین از خونه زدم بیرون.
‫می‌خوام مالک یه سری چیزها باشم.
‫نمی‌خوام توی آشپزخونه زندانی باشم.
‫بچه‌ت چی؟
‫چی؟
‫بچه‌ت چی؟
‫من اصلاً از اولش بچه نمی‌خواستم.
‫انگار کسی از من پرسید.
‫اگه خیلی نگرانید، ‫راحت باشید و به فرزندی قبولش کنید.
‫پس تو حاضری برای پول آدم بکشی؟
‫شما نمی‌بینید که اونا کجا اشتباه کردن، درسته؟
‫اونا رؤیاهای منو کشتن. اون چی می‌شه؟
‫اینجا دهلیه خانم. ‫چیزی رو که با درخواست کردن به دستش نمیاری رو...
‫با قاپیدن می‌گیریش.
‫تنها راهش همینه.
‫بازداشتگاه بانوان آماده‌ست قربان.
‫به قاضی اطلاع دادی؟
‫بله، قربان. اظهاراتش اول صبح ثبت می‌شن.
‫هیچ مقاومتی در کار نخواهد بود.
‫الو، ورتیکا؟
‫آنیتا، ما مجرم رو دستگیر کردیم. یه زنه.
‫یه زن؟
‫اون کیه؟ چرا این کار رو کرده؟
‫آرایشگر مامانت بوده،
‫توی آرایشگاهی که مامانت زیاد می‌رفته.
‫متأسفانه، ما به‌ندرت می‌فهمیم ‫چرا مردم این‌جور جرم‌ها رو مرتکب می‌شن.
‫وقتی می‌پرسیم، مجرم‌ها نمی‌تونن توضیحش بدن.
‫این ما رو آزار می‌ده.
‫ولی هیچ جوابی توی چشم‌های یه قاتل نیست.
‫- خانم! ‫- ببخشید، خانم!
‫- پرونده... ‫- پلیس می‌خواد چی‌کار کنه؟
‫- یه‌کم بهمون اطلاعات بدید. ‫- لطفاً آروم باشید.
‫همه آروم باشید. خواهش می‌کنم.
‫خوشحالیم بهتون اطلاع بدیم ‫که ما این پرونده رو حل کردیم.
‫ما چهارتا متهم داشتیم.
‫که از اونا جسد دوتاشون رو توی یه آپارتمان پیدا کردیم،
‫و دوتاشون دستگیر شدن.
‫به‌محض اینکه اظهارات مجرم رو بگیریم، ‫اون رو در اختیار رسانه‌ها قرار می‌دیم.
‫- ممنون. ‫- خانم، می‌شه بیشتر بهمون بگید؟
‫تبریک می‌گم قربان.
‫- بله، قربان. ‫- خبرها رو دیدم.
‫آفرین.
‫ممنون قربان.
‫منم یه خبری دارم.
‫وزارتخونه تو رو به درجه‌ی معاون بازرس کل ترفیع داده.
‫باشه.
‫با این ترفیع، باید منتقل هم بشی.
‫یه یه جای دورافتاده.
‫می‌دونی چی می‌گن...
‫«شهامت بهای خودش رو داره.»
‫قربان.
‫«ترجمه از رضا فتحی»