‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫[روز چهارم، ساعت 6 عصر]
‫خب...
‫خب، کار کردن با ‫پلیس‌های کوچولوی روستا چطور بوده؟
‫انقدرها هم عقب‌افتاده نیستیم، مگه نه؟
‫دیدمون رو بازتر کرده.
‫دیدتون رو باز کرده؟
‫اگه می‌خوای دیدت باز بشه، برو گایا.
‫زیر درخت بودا بشین تا روحت به آرامش برسه.
‫- مگه نه، اوپیندر؟ ‫- به من نگاه نکنید قربان.
‫من بودایی نیستم. ‫گوشت می‌خورم و نوشیدنی هم می‌خورم.
‫هر چی که هستی، غذا رو بیار.
‫بله.
‫ایشون گیاهخواره.
‫مشکلی نیست.
‫خب فقط یه‌کم بخور.
‫- فقط امتحان کن. ‫- امکان نداره قربان.
‫یالا، یکی دیگه داره میاد.
‫هی، نگهش دار.
‫- می‌خواید الآن بکشیدش؟ ‫- آره، همین پشت.
‫نمی‌تونیم به مهمون‌هامون ‫غذای مونده و کهنه بدیم،
‫به مهمون‌های اهل دهلی‌مون.
‫بیخیال، ولش کنید.
‫من مرغ نمی‌خورم. ‫به‌خاطر من ولش کنید بره.
‫استدعا دارم قربان.
‫یه شانس بهم بدید که میزبان خوبی باشم.
‫فرض کنید بودید و ما هم راضی هستیم.
‫- حالا لطفاً ولش کنید بره. ‫- وایستا برادر.
‫ما پول خودمون رو پاش دادیم.
‫می‌خوایم بکشیمش، بپزیمش و بخوریمش.
‫- به‌خاطر من. ‫- شما که الآن گفتید واسه ماست.
‫- ما زنده‌ش رو می‌خوایم، ولش کنید بره. ‫- الو!
‫ما پول خوبی بابت اون مرغ دادیم.
‫نمی‌ذارم بکشیدش.
‫خب چی‌کار می‌کنی پلیس دهلی؟
‫- پلیس دهلی چی‌کار می‌کنه؟ ‫- این کار رو نکنید. خواهش می‌کنم.
‫من فقط می‌خواستم میزبان خوبی باشم.
‫پس در نظر بگیرید که روح من...
‫به‌عنوان یه مهمون، اگه ولش کنید بره آروم می‌شه.
‫به‌خاطر آرامش روح خودتون.
‫شر این مرغ لعنتی رو بکن.
‫هوم.
‫خبری شد؟
‫نه، قربان.
‫از هر چهار نفر، یه نفر یه «سونو» می‌شناسه.
‫تا حالا شش تاش رو پیگیری کردیم.
‫ولی هیچکدوم به مشخصات ما نمی‌خوردن.
‫قربان.
‫واسه امروز کافیه؟
‫تا وقتی سونو رو پیدا نکردیم نه.
‫ادامه بدید.
‫به نظر خوب میای.
‫دیگه داشت یادم می‌رفت چه شکلی بودی.
‫خیلی بامزه بود.
‫نظری داری کی می‌تونی یه استراحتی بکنی؟
‫امروز چندتا اظهارنامه به دستم رسیدن. ‫اسم تو هم بین‌شون بود.
‫وزیر ارشد داره تو رو هم مقصر نشون میده،
‫و ممکنه سعی کنه ثابت کنه کفایت کافی رو نداری.
‫چرا نمی‌تونن تنهامون بذارن ‫و بذارن تحقیقات‌مون رو انجام بدیم؟
‫انقدری این شغل رو داشتی که متوجه باشی،
‫که وظایف پلیسی فقط بخش کوچیکی ازشن.
‫چاندو داره خیلی این مسئله رو سخت می‌گیره، نه؟
‫اگه می‌خوای کاری کنی حالش بهتر شه، ‫این عوضی‌ها رو گیر بنداز.
‫می‌دونی، الان نگاه‌ها به شدت روی مان.
‫همه تصورشون اینه که قراره این آدما رو بگیریم ‫و محکوم‌شون کنیم،
‫ولی کلی فاکتورهای مختلف وجود دارن ‫که کاملاً از دست من خارجن.
‫بذار یه چیزی رو ازت بپرسم.
‫اگه مشغول این ماموریت نبودی،
‫کس دیگه‌ای توی این شهر هست ‫که بهش ایمان داشته باشی این آدما رو دستگیر می‌کنه؟
‫ها؟
‫همه‌ش دارن در مورد اون حرف می‌زنن ‫و هیچی در مورد تو نمی‌گن.
‫تو اونی هستی که نجاتش دادی، ‫ولی دارن به اون می‌گن قهرمان.
‫بیا تو.
‫بعدش به شکل بی‌رحمانه‌ای تحت ضرب و شتم قرار گرفته.
‫هیچ راهی برای خانم‌ها وجود نداره ‫که آسیب رو به حداقل برسونن.
‫خانم، متوجه هستید که این مسئله ‫بدون سرنخ از بین نمی‌ره.
‫من اصلاً...
‫صورت‌حساب.
‫از اون بخواه، اون هزینه‌ش رو می‌ده.
‫برو، امضا می‌کنه.
‫نکته‌ای که می‌خوام بگم اینه که...
‫مادره داره گریه می‌کنه، پدره داره گریه می‌کنه، ‫نامزدش داره گریه می‌کنه.
‫ولی مسئله اینه که اون حداقل از نظر فیزیکی ‫جون سالم به در می‌برد اگه که...
‫- عزیزم، حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫همین دور و بر بودم.
‫باشه.
‫می‌خوای توی دفترم باشی؟
‫باشه.
‫داریم می‌ریم سمت خونه.
‫الان داریم وارد می‌شیم.
‫هی، کجا داری می‌ری؟! آلوک کجاست؟
‫- نمی‌دونم، رفته! ‫- بگو ببینم!
‫- اینجا نیست! ‫- بوپندرا، آلوک اینجا نیست.
‫هی! کِی رفت؟
‫بوپندرا.
‫این اتفاق کجا داره می‌افته؟
‫ناهارپور، توی گورگائون.
‫فامیل‌های آلوک اونجان. ‫داریم نزدیک می‌شیم قربان.
‫خوبه.
‫نمی‌دونستم دارید میاید اینجا قربان.
‫اومدم بهتون بگم که...
‫کیفرخواست باید تا سوم ژانویه تکمیل بشه.
‫- ولی این وقت خیلی کمیه قربان. ‫- می‌دونم.
‫ولی باید این کار رو بکنید.
‫چیزی هست که نمی‌دونم قربان؟
‫باشه، بذار اینطوری بگم.
‫آخرین باری که دیدی یه موضوع مربوط به پلیس محلی ‫توی سی‌ان‌ان پخش بشه کی بوده؟
‫حملات هتل‌های تاج.
‫اون یه اقدام تروریستی بین‌المللی بود.
‫ولی این... یه جرم محلیه، توی حوزه‌ی قضایی ما.
‫خب... تحقیقات و کیفرخواست باید بی‌نقص باشن.
‫- قربان، حتماً درست انجامش می‌دیم قربان. ‫- خوبه.
‫نظری دارید که قربانی کِی آماده‌ی شهادت دادن می‌شه؟
‫هنوز نه قربان. شرایط خوبی نداره.
‫باشه. هروقت آماده بود یه قاضی رو بفرست ‫اظهاراتش رو بگیره.
‫نیازی به این کار نیست. خودمون انجام می‌دیم.
‫نه.
‫می‌خوایم مو لای درز اظهاراتش نره.
‫توی این جو، هر شهادتی که به یه پلیس داده بشه
‫قطعاً توی دادگاه زیر سوال می‌ره.
‫و اگه بمیره، پرونده‌مون بهش وابسته‌ست.
‫خواهش می‌کنم.
‫کمیسر بود.
‫کله‌گنده‌ها دارن روی این پرونده کار می‌کنن.
‫حالا همه‌ی دنیا می‌دونن چی‌کار کردید.
‫همه می‌خوان شماها اعدام بشید.
‫خانواده‌هاتون حتماً خجالت‌زده‌ان.
‫نمی‌دونم مامان‌هاتون دارن به چی فکر می‌کنن.
‫نمی‌دونم. مسئله‌ی حساسیه.
‫اگه مسئله پوله، خب...
‫باید برای آکاش مناسب باشه.
‫اون می‌خواد داستانش رو به دنیا بگه.
‫بله، البته.
‫واکنش دیرهنگام پلیس، ‫و رفتاری که باهاش داشتن...
‫این چیزها باید گفته بشن.
‫بذارید در موردش فکر کنم.
‫آقا، کاری می‌کنیم که راضی باشید.
‫گچ پاریس. این واسه قالب‌گیری دندون‌ها خوبه.
‫اونا الآن اینجان و خانواده‌ی زن آلوک ‫اینجا زندگی می‌کنن.
‫اگه اول صبح راه بیفتن...
‫هوم، این بهترین شانس‌مونه.
‫باشه.
‫سودهیر هنوز توی پایانه‌ی اتوبوسرانیه؟
‫بله، کل شب رو اونجا می‌مونه.
‫سرنخ دیگه‌ای داریم؟
‫هنوز هیچی خانم.
‫انگلیسی اینجا افتضاحه.
‫وقتی راکش برگشت اینا رو نشونش بده.
‫اون درست تایپش می‌کنه.
‫بله خانم.
‫می‌شه من دیگه برم خونه؟
‫چرا؟
‫از یکشنبه تا حالا خونه نرفتم.
‫خب؟ هیچکدوم‌مون نرفتیم.
‫و می‌مونیم تا همه‌شون رو بگیریم.
‫اگه لازمه، یه‌کم چرت بزن.
‫بله خانم.
‫ویملا... روی انگلیسی‌ت کار کن.
‫زبان قوه‌ی قضاییه‌ست، بهش نیاز پیدا می‌کنی.
‫راستش... شاید چاندو بتونه بهت کمک کنه.
‫هوم.
‫یه‌کم حلوای هویج بخور، واقعاً خوشمزه‌ست.
‫من آوردمش. شوهرم خریده.
‫اوه...
‫ببخشید. خیلی خوشمزه‌ست.
‫ولی این موقع سال ترجیح‌مون بستنی توی دروازه‌ی هنده.
‫آره.
‫بستنی توی زمستون خانم؟
‫الو؟ بله، بفرمایید.
‫بله، اسم دخترم ریباست، ۲۱ سالشه.
‫بله، دختر خوبیه و...
‫تحصیل‌کرده‌ست، آشپزی می‌کنه، ‫کارهای خونه رو انجام می‌ده، همه‌چی بلده.
‫- بازم می‌خوای؟ ‫- می‌خوای این رو بخونی؟
‫نه.
‫کثافت... در رو باز کن!
‫پس یه روز معمولی اینجا این‌طوریه؟
‫آره، این روزها همین‌طوره.
‫همین که آخرین نفر رو بگیریم، ‫از این دیوونه‌خونه می‌رم.
‫خانم، یه اتفاقی افتاده.
‫لعنتی.
‫بوپندرا.
‫قربان، حتماً این سنجاق رو روی زمین پیدا کردن.
‫«مامان، منو ببخش»
‫[روز پنجم، ساعت 6 صبح]
‫- جایراج. ‫- زنده باد هند خانم.
‫- خواب بودی؟ ‫- نه، خانم.
‫خوبه.
‫خیلی‌خب، برو خونه‌ی پدرزن آلوک توی پالامو.
‫ولی اون که توی جارکنده.
‫آره. الآن راه بیفت.
‫خانم، اونجا حتی بیشتر توی عمق ‫قلمرو ناکسالیت‌هاست.
‫آره، خب؟
‫خانم، من حس می‌کنم کل این سفر وقت تلف کردنه.
‫می‌تونستیم توی دهلی دنبال سرنخ‌ها باشیم.
‫کل تیم عملیاتی من اینجا داره حروم می‌شه.
‫اوضاع‌مون هم بده.
‫آدم‌هاش عجیب‌وغریبن، غذاشون افتضاحه.
‫- غذاشون افتضاحه؟ ‫- بله.
‫دیشب رئیس پاسگاه سعی کرد مجبورم کنه مرغ بخورم.
‫نزدیک بود دعوا بشه.
‫کاملاً عقلت رو از دست دادی؟
‫چطور خانم؟
‫یه مظنون اصلی گمشده
‫بعد تو داری از غذا شکایت می‌کنی؟
‫من تو رو به‌دلایل حرفه‌ای فرستادم ‫به قلمرو ناکسالیت‌ها
‫نه برای نقد و بررسی غذا.
‫برو پالامو، و اگه آلوک اونجا نبود، یه مخبر جور کن.
‫متوجه شدی؟
‫البته.
‫چی شده پسر؟
‫هیچی، خانم گفتن کارمون هنوز اینجا تموم نشده.
‫منم موافقم.
‫واقعاً؟
‫پاشو، یالا.
‫آره، دارم پامی‌شم.
‫اصلاً باورم نمی‌شه.
‫من کلی پارتی‌بازی کردم تا بلیت هواپیما رو تأیید کنم
‫که اونا زودتر برسن اونجا، ‫تا کارشون رو انجام بدن.
‫بعد اون بهم می‌گه که غذاشون بده؟
‫دیپیکا دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونه غذا بخوره.
‫دقیقاً به همین خاطره ‫که این اعتراضات انجام می‌شن. این لعنتی...
‫خواهش می‌کنم خانم...
‫جای کفشتون هنوز روی دیوار مونده.
‫لازم نیست یکی دیگه بزنید.
‫بله؟
‫- سلام، دیپتی هستم. ‫- بله، می‌دونم.
‫فقط می‌خواستم ‫به خاطر آخرین مکالمه‌مون عذرخواهی کنم.
‫من فقط داشتم کاری که بهم گفته بودن رو می‌کردم.
‫همونطور که می‌بینید خیلی با پلیس مهربون نبودیم.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫خانم، عذر می‌خوام.
‫ولی اطلاعاتی دارم که شاید کمک کنن.
‫گویا دی‌سیتی تی‌وی با قربانی مرد ارتباط گرفته،
‫تا در مورد تجربیاتش مصاحبه کنه.
‫- جدی که نمی‌گی. ‫- جدی می‌گم خانم.
‫فکر کردم بهتره بدونید.
‫باشه، ممنونم.
‫خانم، اونا حالشون خوب می‌شه.
‫دکتر اومد، خون زیادی از دست ندادن.
‫پانسمان‌ها جلوی خونریزی رو می‌گیرن، ‫حالشون خوبه.
‫باشه.
‫خانم، یه مسئله‌ی دیگه.
‫می‌دونم هر اتفاقی که توی این پاسگاه می‌افته، ‫مسئولیتش با منه.
‫کل شب رو در موردش فکر کردم و...
‫حاضرم تقصیر رو توی این موضوع گردن بگیرم.
‫چی؟
‫وقتی بیان سراغمون...
‫یه نفر باید سپر بلا بشه.
‫من می‌پذیرم که مقصرم.
‫پس می‌خوای داوطلب بشی که شهید بشی؟
‫بله قربان.
‫دیشب چه اتفاقی افتاده؟
‫قربان، دو نفر از متهمین دستگیر شده، ویکاس و براجش...
‫سعی کردن خودکشی کنن.
‫لعنتی.
‫الان حال‌شون چطوره؟
‫حال‌شون خوب می‌شه.
‫و رئیس پاسگاه توی همه‌ی این ماجراها کجا بود؟
‫قربان، نمی‌شد مانع این مسئله شد.
‫از یه سنجاق کوچیک که توی سلول پیدا کردن استفاده کردن.
‫باشه.
‫این موضوع رو مخفی نگه دار، ورتیکا.
‫قربان.
‫عوضی...
‫اگه تو مسئولیتش رو بپذیری
‫این در مورد من و لیاقت تیممون چی رو نشون می‌ده؟
‫می‌دونم تو نمی‌خوای این زندانی‌ها آسیب ببینن.
‫فقط یه کاری بکن، ‫امنیت همه‌ی افراد توی این ساختمون رو حفظ کن.
‫مفهومه؟
‫وگرنه یه روز خودم بهت شلیک می‌کنم.
‫ولی جلوی هرکس دیگه‌ای که بخواد بهت شلیک کنه وایمیسم.
‫خانم، باید در مورد آکاش صحبت کنیم.
‫من باهاش حرف می‌زنم.
‫فکر می‌کنید جواب می‌ده؟
‫دیگه چی‌کار می‌تونیم بکنیم؟ ‫اون شاهد اصلی ماست.
‫حتماً وجدان داره. ‫روی وجدانش حساب می‌کنم.
‫من داشتم به یه تاکتیک ‫قوی‌تر فکر می‌کردم.
‫نه بوپندرا. اون یه قربانی آسیب‌دیده‌ست.
‫اون شاهد تعرض به دوستش بوده.
‫و می‌خوام باور کنم که یه بخشی از وجودش...
‫می‌خواد کار درست رو بکنه.
‫- و عموش؟ ‫- می‌فرستمش بیرون از اتاق.
‫بیا داخل.
‫خصوصی با آکاش حرف می‌زنم.
‫خانم، وکیل اینجاست.
‫اوه، خدایا.
‫برام یه چایی بیار.
‫ برای وکیل چی؟
‫- اون رو هم بیار. ‫- بله خانم.
‫- بفرمایید تو آقا. ‫- سلام خانم.
‫سلام. بریج کجاست؟
‫ایشون سرپرست من هستن. ‫مشغول یه پرونده‌ی دیگه بودن.
‫اوه، خدا رو شکر.
‫بشین. بشین.
‫خب، امروز باید بریم دادگاه.
‫می‌شه اطلاعات به‌روز پرونده رو بهم بدید لطفاً؟
‫خوشحالم می‌شنوم روی مسئله مسلطی.
‫قطعاً همین‌طوره خانم.
‫خب، ما چهار متهم رو دستگیر کردیم،
‫و به گرفتن دوتای آخرشون نزدیکیم.
‫به زودی یه گزارش به دست‌تون می‌رسه.
‫ولی الان وقت اومدن به دادگاه رو ندارم.
‫نه وقتی هنوز دوتا جنایت‌کار آزادن.
‫پس ازتون می‌خوام که لطفاً یه مقدار زمان بخرید.
‫متاسفم خانم. متاسفانه امکانش وجود نداره.
‫ببینید، قاضی یه مقدار عجله دارن،
‫آقا. ببخشید آقا. ببخشید، کیف‌تون...
‫می‌تونید این رو بگیرید.
‫آقا، امکانش هست، کار سختی نیست.
‫از همه‌ی ترفندهای قانونی‌تون استفاده کنید.
‫فقط یه‌کم بیشتر بهمون وقت بدید.
‫و موقع بیرون رفتن با رئیس پاسگاه حرف بزنید، ‫ایشون می‌تونن کمک کنن.
‫جناب رئیس پاسگاه؟
‫من راجیو چابرا هستم، وکیل ثابت پلیس دهلی.
‫اوه بله. سلام. خواهش می‌کنم...
‫قربان، من نماینده‌ی پلیس توی بازپرسی دادگاه عالی هستم.
‫آقا، من می‌خوام...
‫آره، با رام پراتاپ از واحد گشت ملاقات کنم.
‫فکر کنم اون اولین افسری بوده،
‫که به تماس جواب داده و با قربانی‌ها روبه‌رو شده.
‫بله، قطعاً، یه دقیقه.
‫الو، رام پراتاپ اینجاست؟
‫خوبه، بفرستش اینجا.
‫امروز روز شانس‌تونه.
‫پیدا کردن این بچه‌ها کار سختیه.
‫راستش آقا روز شانس شماست.
‫اون آدم خوبیه.
‫ممکنه خیلی تحصیل‌کرده یا باهوش نباشه، ‫ولی کارش رو بلده.
‫و خوب کارش رو انجام داده.
‫رام پراتاپ، ایشون وکیل ما هستن
‫نماینده‌ی پلیس دهلی توی این پرونده.
‫از طرف دادگاه عالی در مورد عملکردمون ‫یه جلسه‌ی تحقیق وجود داره.
‫می‌خواد ازت چند تا سؤال بپرسه. بیا، بشین.
‫بیا.
‫رام، می‌تونی با جزئیات بهم بگی اون شب...
‫وقتی قربانی‌ها رو پیدا کردی چی شد؟
‫ساعت ۱۰:۲۴ باهام تماس گرفتن قربان...
‫چی داری می‌کشی؟
‫هیچی.
‫خوندن و نوشتن بلدی؟
‫آره.
‫من یه دوستی دارم به اسم سونو.
‫پسر جوونیه.
‫این اطراف اتوبوس تمیز می‌کنه.
‫- می‌شناسیش؟ ‫- نه.
‫اگه می‌شناختیش، یه چیزی هم به تو می‌رسید.
‫منظورت چیه؟
‫اگه بتونی کمک کنی، بازم یه چیزهایی گیرت میاد.
‫من اصلاً سونو نمی‌شناسم.
‫ولی برات پرس‌وجو می‌کنم.
‫کی می‌خواد بدونه؟
‫فقط یه نفر...
‫که می‌خواد پولش رو ازش پس بگیره.
‫همه‌مون دنبال اون یه نفر می‌گردیم داداش.
‫می‌بینمت.
‫یه سرنخ پیدا کردیم قربان.
‫این یارو یه نفر رو به نام سونو می‌شناسه ‫که یه‌کم دیوونه‌ست.
‫فکر می‌کنه همون آدم ماست.
‫- الآن کجاست؟ ‫- نویدا.
‫- و می‌تونی شناسایی‌ش کنی؟ ‫- بله قربان.
‫شوکلا...
‫می‌دونستی توی بیهار یه روستا هست به اسم «گاندو»؟ ‫[گاندو: به معنی احمق]
‫عمراً! حتماً این فحش از اونجا اومده.
‫ایستگاه رادیو رو عوض کن.
‫نه، من این آهنگ رو دوست دارم.
‫مگه نظر تو رو پرسیدم؟ فقط عوضش کن.
‫تو مشکلت با آهنگ‌های قدیمی چیه؟
‫ناراحتم می‌کنن.
‫خب پس رأی‌گیری می‌کنیم.
‫مگه انتخابات داریم؟
‫عوضش کن، هنوز من رئیس‌ام.
‫خب که چی؟ آشوک داره رانندگی می‌کنه.
‫باید کاری کنیم حواسش جمع باشه و خوشحال باشه.
‫نظر تو چیه؟
‫- خب بگو تو چی فکر می‌کنی؟ ‫- برای من فرقی نداره قربان.
‫یعنی چی؟ آدم باید انتخاب کنه. ‫نظرت در مورد این آهنگ چیه؟
‫دوستش دارم.
‫شنیدی؟ تو چی می‌گی؟
‫- رأی‌ش رو خریدی؟ ‫- همین‌طوریه دیگه.
‫کجاییم؟
‫من این جاده رو روی نقشه نمی‌بینم.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫- ماشینو نگه دار. ‫- از یکی بپرس.
‫- بزن کنار. ‫- وایستا.
‫از این روستاییه بپرس.
‫ازش بپرس.
‫هی، برادر!
‫گوش کن.
‫می‌خوایم بریم پالامو.
‫- پالامو؟ ‫- آره.
‫فکر کنم دارید اشتباه می‌رید.
‫ولی آخرین آدمی که دیدیم گفت از این طرفه.
‫- کجا دیدینش؟ ‫- نیم ساعت پیش توی همین جاده.
‫آها، حتماً اهل روستای پاندو بوده. ‫اونا همین رو می‌گن.
‫پاندو هم‌قافیه‌ی گاندوئه... دور بزن.
‫دور بزن. مواظب باش.
‫اصلاً از کجا معلوم این یارو ‫داره بهمون راستش رو می‌گه؟
‫جاده‌ی باریکه.
‫حالتون چطوره بچه‌ها؟ همه‌چی خوبه؟
‫زنده‌اید؟
‫بگید چرا همچین کار احمقانه‌ای کردید؟
‫ما داریم سعی می‌کنیم از دست این جمعیت عصبانی ‫نجات‌تون بدیم، اونوقت شماها این کار رو می‌کنید؟
‫چی شده؟
‫حرف می‌زنی؟ چی شده؟
‫خانم...
‫فکر می‌کنه مامانش خودکشی کرده.
‫کِی؟ داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫چون حتماً تا الآن این خبر به گوشش رسیده.
‫نمی‌تونه با کاری که من کردم کنار بیاد. می‌دونم.
‫حتماً راجع بهش شنیده و خودکشی کرده. می‌دونم.
‫شماره‌ی مامانت چنده؟
‫شمارش رو بهم بده.
‫شماره‌اش ۹۰۰۱۲۲۲۳۰۰ئه.
‫- الو؟ ‫- شما مامان براجش هستید؟
‫- آره. ‫- مامان! من اینجام مامان...
‫آره، همه‌چی خوبه. براجش خوبه. ‫بعداً بهتون زنگ می‌زنم، باشه؟
‫قربون شما.
‫- مامانت زنده‌ست. ‫- می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫اوهوم.
‫الآن نه.
‫اول بهتر شو، بعداً ببینیم چی می‌شه.
‫باشه؟
‫مامان...
‫مامان.
‫سلام.
‫عمو، می‌شه یه دقیقه برید بیرون، باید باهاش حرف بزنم.
‫ممنونم.
‫می‌خوای با دی‌سیتی تی‌وی حرف بزنی؟ بشین.
‫بشین. بشین. مشکلی نیست.
‫چرا؟
‫می‌خوای به چی برسی؟
‫خانم...
‫مردم باید داستان رو از سمت من هم بشنون.
‫آره، ولی در زمان مناسب، توی دادگاه.
‫بعدش تا آخر عمرت وقت داری بری توی تلویزیون.
‫حتی می‌تونی یه کتاب بنویسی.
‫ولی بعد از این‌که حکم رو دادن.
‫اگه تناقضی توی حرف‌هات وجود داشته باشه
‫وکیل مدافع بر علیه‌ت ازش استفاده می‌کنه.
‫ممکنه کل پرونده رو به خطر بندازه
‫اونوقت اون آدما آزاد می‌شن.
‫و محض اطلاعت می‌گم...
‫این ایستگاهی که می‌خوای باهاش حرف بزنی ‫با ما خصومت شخصی داره
‫چون ما علیه مدیرعاملشون پرونده داریم.
‫فقط دارن ازت سوءاستفاده می‌کنن.
‫- متوجه هستی چی می‌گم، درسته؟ ‫- آره، متوجه هستم خانم.
‫هوم.
‫شوکلا، ازش بپرس.
‫- سلام پیرمرد. ‫- سلام.
‫پالاوی کومار کجا زندگی می‌کنه؟
‫خونه‌ی سوم نبش کوچه. ولی اون‌جا خالیه.
‫برو، چک کن. من همین‌جا می‌مونم.
‫- سلام، پیرمرد. ‫- سلام.
‫ما از دهلی اومدیم. ‫دنبال خانواده‌ی پالاوی کومار می‌گردیم.
‫اتفاقی افتاده؟
‫آره. بهت می‌گم.
‫خالیه.
‫می‌دونی ممکنه کجا باشن؟
‫نمی‌دونم. یه مدتیه که رفتن.
‫مسئله اینه که...
‫شوهر پالاوی توی دهلی یه جرمی کرده و فرار کرده.
‫- واقعاً؟ ‫- دزدی کرده و سعی کرده دو نفر رو بکشه.
‫واسه همین دنبالشیم. فکر کردیم ممکنه بیاد اینجا.
‫نه، نیومده.
‫- می‌دونی سونو کجا زندگی می‌کنه؟ ‫- سونو؟
‫از این طرف.
‫- اونجا؟ ‫- آره، پایین اون کوچه.
‫خانم، شما اینجا کسی رو به اسم سونو می‌شناسید؟
‫آقا، شما اینجا کسی رو به اسم سونو می‌شناسید؟
‫آره، من سونو هستم. شما کی باشید؟
‫خودشه.
‫این همون مجرم دیوونه‌ست؟
‫آره، چرا که نه؟
‫تو می‌دونستی اونی که ما دنبالشیم جوونه، ‫بیست و خورده‌ای سالشه؟
‫این سونو حتی نمی‌تونه روی پای خودش وایسته، ‫چه برسه به اینکه جرم کنه.
‫مگه چی‌کارت کرده؟ بگو ببینم!
‫همیشه منو مسخره می‌کرد، ‫جلوی بقیه خجالتم می‌داد.
‫یه‌بار آبروم رو جلوی زنی که ازش خوشم می‌اومد بُرد.
‫آره، یادمه. تو همون دست‌وپاچلفتیه‌ای.
‫از اون دختر نظافتچیه خوشت می‌اومد.
‫الآن داری انتقام می‌گیری؟ ‫می‌خوای منو بفرستی زندان؟
‫خفه‌شو! بعد از اون روز اون دختره حتی نگاهمم نمی‌کرد، ‫همه‌ش تقصیر تو بود.
‫پس نجات پیدا کرده. کارت خوب بود پیرمرد.
‫- درسته. ‫- شانس آوردی استخون‌هات رو نمی‌شکنم.
‫سونو کدوم گوریه...
‫اونا مرتکب یه جرم فجیع شدن.
‫واسه همین خیلی مهمه که پیداشون کنیم.
‫و باید ازشون محافظت هم بکنیم.
‫اگه مردم پیداش کنن، باهاش چی‌کار می‌کنن؟
‫نمی‌تونیم بذاریم این‌طور بشه.
‫- کِی این اتفاق افتاده؟ ‫- هفته‌ی پیش.
‫- چند نفر دیگه بودن؟ ‫- پنج شش تا.
‫این قضیه ربطی به اون آزار و اذیت گروهی توی دهلی داره؟ ‫همونی که تلویزیون نشون داد؟
‫نمی‌تونم بگم. اونم مسئله‌ی حساسیه.
‫وگرنه چرا باید پلیس‌های دهلی بیان اینجا؟
‫- شماها پلیس‌اید، مگه نه؟ ‫- ما فقط داریم به دادگاه کمک می‌کنیم.
‫شما زیادی دارید تو ذهن‌تون بزرگش می‌کنید.
‫فقط تصور کنید، اگه این اتفاق برای خواهر ‫یا دختر خودتون می‌افتاد، چه حسی داشتید؟
‫نمی‌خواستید عدالت اجرا بشه؟
‫آره، اون بی‌شرف‌ها باید مجازات بشن.
‫ما هم موافقیم. واسه همین به کمکتون نیاز داریم.
‫ما واقعاً نمی‌خوایم خودمون رو قاتی کنیم.
‫کجا دارید می‌رید؟ گوش کنید...
‫فقط وایستید.
‫هی، گوش کنید.
‫اگه چیزی در مورد آلوک شنیدید، بهمون خبر بدید.
‫حتی پاداش هم می‌گیرید.
‫قربان، ما مجانی هم این کار رو می‌کردیم.
‫- این‌جور کارها نباید بی‌مجازات بمونن. ‫- قطعاً.
‫ولی پاداش رو هم می‌گیریم.
‫- شوکلا، باید بریم. ‫- باشه.
‫شماره‌ی منو داشته باشید.
‫ما رفتیم. غذای آشغال هتل منتظر ماست.
‫دلم می‌خواست بمونید، ولی بهتره برید دیگه.
‫- متوجهم. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫اون اتوبوس داره کجا می‌ره؟
‫فکر کنم گورگائون.
‫الآن برمی‌گردم.
‫ما رسیدیم اونجا و این پیرمرد رو پیدا کردیم.
‫بعد میگه اون جلوی زنی که ازش خوشم می‌اومد ‫بهم توهین کرده.
‫عوضی حتی بعدش عذرخواهی هم نکرد.
‫قربان، هنوز دارید دنبال سونو می‌گردید؟
‫دنبال سونو و دنبال آرامش.
‫آرامش کیه؟
‫فکر کنم همین الآن دیدم با یه اتوبوس رفت سمت گورگائون.
‫فکر می‌کنی؟
‫مطمئن نیستم.
‫یه شاگرد راننده‌ی جوون؟
‫آره، دقیقاً.
‫مطمئنی داشت می‌رفت گورگائون؟
‫یکی همین الآن بهم گفت داشت می‌رفت اونجا.
‫خب، پس ما دقیقاً نمی‌دونیم اتوبوسه کجا رفته، ‫یا اینکه واقعاً خودشه یا نه.
‫آفرین، بهش یه پاداش بدید.
‫نه، ولی بیشتر اتوبوس‌هایی که بعدازظهر می‌رن
‫اول صبح فردا برمی‌گردن.
‫باشه.
‫بذار ببینیم برمی‌گرده یا نه.
‫اگه توی اون اتوبوس کار می‌کرده، حتماً برمی‌گرده.
‫صبح اول وقت برو اونجا.
‫افسر تحقیق رو با خودت ببر.
‫بله قربان.
‫ببینید، من معتقدم اگه در مقابل حمله‌شون ‫مقاومت نمی‌کرد،
‫الان انقدر توی شرایط وخیمی نبود.
‫بعد چطور همچین حرفی رو می‌زنید؟ ‫انگار مقاومت کردن کار بدیه.
‫لطفاً حرفم رو بد برداشت نکنید. ‫واسه چیزی سرزنشش نمی‌کنم.
‫مسئله فقط اینه که توی شهرمون...
‫به خانم‌های بی‌گناه حمله می‌شه...
‫چیزی لازم دارید عمو؟
‫من این مسائل رو نمی‌فهمم.
‫من فقط می‌خوام بچه‌م برگرده...
‫ولی دارم امیدم رو از دست می‌دم.
‫مامانم قدیما برام یه قصه می‌گفت...
‫در مورد دختری که یه مریضی لاعلاج داشت.
‫بیرون اتاقش یه درخت بود که برگ‌هاش می‌ریخت.
‫اون به باباش می‌گه روزی که آخرین برگش بیفته، ‫اون می‌میره.
‫واسه همین یه روز باباش ‫آخرین برگ رو به درخت می‌چسبونه
‫که مطمئن بشه هیچ‌وقت نمی‌افته.
‫هر روز اون دختر به درخت نگاه می‌کرد ‫و اون تک برگ رو می‌دید.
‫و به‌خاطر همون یه برگ، ‫اون روحیه‌ی زنده موندن رو پیدا کرد.
‫آب می‌خوری؟
‫الان میارم.
‫واسه دادن اظهاراتش آماده‌ست؟
‫خب، نیتی هم مثل من از این موضوع باخبره.
‫همه‌اش به هوش میاد و بی‌هوش می‌شه،
‫وقتی هم به‌هوش میاد، واسه یه لحظه‌ی کوتاهه.
‫ارزیابی‌ای از روند بهبودیش داری؟
‫آسیب‌های سطحیش همون 15تا جای گاز روی صورتشن.
‫حتی می‌تونم زخم‌های بدنش رو هم خوب کنم.
‫ولی چیزی که می‌تونه کشنده باشه ‫میانه‌ی روده‌ی باریکشه.
‫این معنیش اینه که اون میله‌ی آهنی کاملاً...
‫به اعضای داخلی بدنش آسیب زده،
‫و هردوتا روده‌اش رو در بخش‌های مختلفی پاره کرده.
‫بدترین قسمتش اینه که...
‫آسیب‌های به اعضای داخلیش نشون میدن،
‫که ضرباتی که بهش وارد شدن،
‫بارها و بارها تکرار شدن.
‫اون قلاب آخر میله و برآمدگی‌هاش،
‫فقط باعث شدن زخم‌ها عمیق‌تر بشن.
‫فقط اون میله نبوده، بلکه واقعیت اینه که...
‫رسماً باعث شده بخش‌های از روده‌اش...
‫با زخم‌هایی که زدن پاره بشن.
‫ما یه جراحی دیگه هم انجام دادیم،
‫ولی ممکنه ترمیم‌ناپذیر باشه.
‫وقتی برای دادن اظهاراتش آماده بود بهم خبر بدید.
‫حتماً.
‫و باید این رو بهتون بگم.
‫من با تمام وجود به اصلاح اعتقاد دارم. واقعاً میگم.
‫ولی واقعاً امیدوارم این آدما...
‫واقعاً به خاطر این کارشون اعدام بشن..
‫ممنونم.
‫کسی اینجا نیست؟
‫عالیه. پاسخ درست.
‫آشپزخونه بسته‌ست.
‫برامون یه چیزی گذاشتن.
‫یالا.
‫من کل زندگی‌م رو وقف خدمت به ملتم کردم.
‫اینم پاداشمه.
‫مگه همه‌جا همین‌طور نیست؟
‫نه، برادر.
‫آمریکا رو ببین.
‫پلیس‌ها خونه دارن، ماشین دارن...
‫در روز یه شیفت کار می‌کنن، ‫آخر هفته‌ها هم تعطیلن.
‫یه اتحادیه دارن که براشون می‌جنگه.
‫و لازم نیست پاداش بگیرن، ‫حقوق لعنتی‌شون کافیه.
‫حتی بهشون وقت می‌دن که ورزش کنن.
‫خوب می‌خورن، ورزش می‌کنن، زندگی عالی.
‫شگفت‌انگیزه.
‫و افسرهای خانم‌شون... ‫نمی‌تونی باهاشون دربیفتی.
‫یکی‌شون می‌تونه هر سه‌تا مون رو بزنه.
‫مثل اینجا نیست. اونا توی هنرهای رزمی آموزش دیدن.
‫نه مثل مال ما، که مستقیم از آشپزخونه میان پاسگاه.
‫همه‌شون ماشین دارن؟
‫با جاده‌هایی که با طلا سنگفرش شدن.
‫تو توی این زندگی بدبخت شدی.
‫دعا کن زندگی بعدی‌ت بهتر باشه.
‫خانم، خب... ما یه سرنخ از سونو داریم.
‫سودهیر و ویملا فردا صبح سعی می‌کنن ‫توی پایانه‌ی آناند ویهار جلوش رو بگیرن.
‫به سوبهاش هم زنگ بزن، ‫شاید به اقتدار بیشتری نیاز داشتیم.
‫بله، خانم.
‫ببخشید خانم، ‫می‌تونم یه تماس شخصی بگیرم؟
‫همون آقاییه که ‫دیروز باهاش حرف زدی؟
‫بله.
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫آره، حتماً.
‫دیروز اتفاقی مکالمه‌ات رو شنیدم.
‫چرا انقدر دو دل بودی ‫که بهش بگی چی‌کاره‌ای؟
‫خانم، با هر کی در مورد ازدواج دخترم حرف می‌زنم،
‫وقتی می‌فهمن من افسر پلیس‌ام، ‫پیشنهاد رو رد می‌کنن.
‫هیچکی نمی‌خواد با پلیس‌ها وصلت کنه.
‫من به شغلم و به اداره‌م افتخار می‌کنم.
‫ولی شغلم جلوی آینده‌ی دخترم رو می‌گیره.
‫این واقعاً آزارم می‌ده.
‫اگه کسی به من احترام نمی‌ذاشت، ‫منم حاضر نبودم باهاش وصلت کنم...
‫قطعاً نمی‌خواستم دامادم باشن.
‫خانم... دنیای من با دنیای شما فرق می‌کنه.
‫ولی داریم سعی می‌کنیم از دخترهامون محافظت کنیم.
‫بله، دیپتی، یه جورهایی دیروقت نیست؟
‫ببخشید خانم، ولی مهمه.
‫همین الان شنیدم که قربانی مردتون ‫با دی‌سیتی تی‌وی قرارداد بسته.
‫می‌خوان یه مصاحبه‌ی زنده بگیرن.
‫لعنتی!
‫«ترجمه از رضا فتحی»