‫«ترجمه از رضا فتحی»
‫[روز سوم، ساعت شش عصر]
‫ولی دیپیکا نامزدشه.
‫منم همین فکر رو می‌کردم.
‫این رومئو چند تا نامزد داره؟
‫خانم، ما کل پروند‌ه‌مون رو ‫بر اساس حرف‌های این یارو بنا کردیم.
‫هر چقدر هم بهش برسیم، ‫شیر، غذای مجانی، هر چی...
‫ممکنه همه‌اش به ضرر خودمون بشه.
‫- ما که مطمئن نیستیم. ‫- نه.
‫یه مرد جوون و سالم، قوی‌تر از همه‌شون.
‫می‌تونست مقابله کنه، شیشه رو بشکنه، ‫جیغ بزنه، یه کاری بکنه!
‫اگه اون نامزد من می‌بود، ‫من حاضر بودم براش بمیرم.
‫گزارش پزشکی‌ش رو دیدید؟
‫چند تا کبودی داشته، سرپایی درمان شده و حالش خوب بوده.
‫فکر کنم الکی ادای غش کردن رو درآورده.
‫خانم، من توی این چند سال از کلی عوضی بازجویی کردم.
‫وقتی همه‌شون یه حرف رو بزنن، یعنی درسته.
‫همه‌ی مظنون‌ها جداگانه گفتن ‫که اون شب اون یارو اذیتش کرده.
‫بچه هم می‌دونه که آدم شب توی اتوبوس این کارها رو نمی‌کنه.
‫اون بود که اون شیاطین رو وارد زندگی دختره کرد.
‫دختره حتی سعی کرد نجاتش بده. در عوض چی گیرش اومد؟
‫این نظر منه خانم.
‫شماها بهتر می‌دونید.
‫- آکاش رو به یه هتل منتقل کنید. ‫- بله خانم.
‫در حال حاضر فقط می‌خوایم راضی باشه.
‫ببخشید.
‫برید کنار، می‌شه... ممنون.
‫همه‌ی فیلم‌ها رو گشتم، فکر کنم همینه.
‫یه دقیقه.
‫ببین.
‫- هوم، خودشه. زاویه‌ی دیگه‌ای هم هست؟ ‫- نه، فقط همینه.
‫- خوبه، لطفاً اینو کپی کن. ‫- یه دقیقه.
‫حالش چطوره؟
‫خوب نیست.
‫این از فیلم ترسناک هم بدتره.
‫من از اون آشغال‌ها نمی‌بینم. زیادی خشنن.
‫من فیلم‌های هیجانی و اکشن دوست دارم.
‫- تو چطور؟ ‫- درام.
‫- انگلیسی یا هندی؟ ‫- جفتش.
‫- خاله، شما فیلم می‌بینید؟ ‫- بعضی وقت‌ها.
‫- سلام دیپیکا. ‫- سلام.
‫- الآن حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫می‌تونم باهات صحبت کنم؟
‫باید یه عمل دیگه انجام بدیم.
‫اعضای داخلیش اونطور که امیدوار بودیم ‫بهبود پیدا نکردن.
‫متوجه نمی‌شم.
‫اون به یه جراحی دیگه نیاز داره...
‫چرا دارید داد می‌زنید؟! چه خبره؟
‫خانم، این آقا خبرنگاره.
‫به‌عنوان مریض اومده تو، با این گواهی پزشکی قلابی.
‫دروغه، من واقعاً مشکل معده دارم.
‫واقعاً؟ واسه همین این دوربینو آوردی. ‫اینو ببینید خانم...
‫داشت سعی می‌کرد از اون پسره اونجا اطلاعات بگیره.
‫برو بیرون.
‫- ولی من به مراقبت پزشکی نیاز دارم. ‫- برو بیمارستان اون‌ور خیابون.
‫- بندازینش بیرون. ‫- دوربینم؟
‫- برو بیرون. ‫- خانم، دوربینم رو پس بدید.
‫هر کی میاد اینجا، لطفاً باید اول با من هماهنگ بشه.
‫باشه خانم.
‫من فقط داشتم باهاش حرف می‌زدم.
‫نمی‌دونستم خبرنگاره.
‫می‌فهمم، ولی تو نباید با هر کسی حرف بزنی.
‫چرا این اتفاق باید واسه اون بیفته؟
‫اون بهترینِ همه‌ی ماست.
‫بهتر از من، از مامان و بابامون.
‫چرا اون؟
‫می‌دونم به خانواده‌تون سخت گذشته.
‫ولی باید روی افکار مثبت تمرکز کنیم.
‫تا بتونه بهبود پیدا کنه.
‫می‌دونم.
‫و اینکه چرا این اتفاق داره واسش می‌افته؟
‫من دیگه این سؤال رو نمی‌پرسیدم.
‫[مجرم‌ها رو اعدام کنید]
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫خانم... من می‌خوام برم. می‌شه برم خونه؟
‫به زودی می‌ری.
‫ولی حداقل از بازداشتگاه میاریمت بیرون.
‫باشه. کجا؟
‫داریم روش کار می‌کنیم.
‫ما یه اتاق خصوصی با حموم دستشویی خصوصی می‌خوایم.
‫بودجه‌ی مشخصی داریم.
‫- خب پس چرا نریم خونه؟ ‫- نه.
‫ببین، همه‌چیز بر علیه ماست.
‫ما باید دیپیکا رو نجات بدیم ‫و این مجرم‌ها رو مجازات کنیم.
‫و باید یه کاری کنیم که با وثیقه آزاد نشن.
‫باید ساکت باشی و مخفی بمونی.
‫- متوجه هستی؟ ‫- بله خانم.
‫هی!
‫آهای، پاشو.
‫ببخشید، ببخشید. خواب بودی؟
‫وایستا.
‫یه چیزی رو بگو ببینم... ‫چرا از میله‌ی آهنی استفاده کردی عوضی؟
‫هوم؟
‫شبیهِ این بود؟
‫ها؟
‫- بیا اینجا. ‫- نه، نه.
‫فکر می‌کنی این سخته؟
‫وایستا تا بری زندان.
‫می‌دونی مردم می‌خوان باهات چی‌کار کنن؟
‫نه، نه...
‫می‌خوای بس کنم؟ مگه اونم همینو نگفت؟ ‫«بس کن! لطفاً بس کن!»
‫آهای! آهای! داری چه غلطی می‌کنی؟
‫عقلت رو کامل از دست دادی؟
‫فقط داشتیم یه‌کم می‌ترسوندیمش.
‫از اینجا برو بیرون! همین الان! برو بیرون!
‫آهای، داری چی‌کار می‌کنی؟ گمشو بیرون.
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫شما دوتا، لطفاً برید توی اتاقتون.
‫وقتی جایی رو پیدا کردیم بهتون خبر می‌دیم.
‫افرادت رو کنترل کن وینود.
‫فقط داشتن می‌ترسوندنش، بهش آسیبی نمی‌زدن.
‫از این بابت مطمئنی؟
‫پرونده یه‌جوریه که... همه ناراحتن.
‫- ولی کسی بهش دست نمی‌زنه. ‫- آسیب زدن که فقط فیزیکی نیست.
‫ما آروم نگه‌شون می‌داریم.
‫اون افسرها رو هم همین الان ببر بیرون.
‫خانم، اگه الآن تنبیهشون کنیم، شاید جالب نباشه.
‫برام مهم نیست.
‫الآن بفرستشون برن، بعداً به حسابشون می‌رسم.
‫من نمی‌تونم ۲۴ ساعته مراقب افراد تو باشم.
‫توی این قضیه بهت نیاز دارم.
‫قول میدم خانم.
‫تا وقتی که مظنونین تحت بازداشت ما هستن ‫هیچ اتفاقی براشون نمیفته.
‫تو...
‫شوهرت اصلاً نمی‌دونه چقدر خوش شانسه.
‫بیا تو.
‫گفتم شاید گرسنه باشی.
‫بچه‌ها.
‫بشینید.
‫ببینید، می‌دونم...
‫می‌فهمم که این پرونده سخت و طاقت‌فرساست.
‫و می‌دونم که می‌تونیم همین‌جا مجرم‌ها رو مجازات کنیم.
‫ولی باید احساساتمون رو کنترل کنیم.
‫و با قوه‌ی قضاییه همکاری کنیم.
‫ما باید این مظنون‌ها رو سالم به دادگاه برسونیم.
‫این فرصت ماست تا آبروی از دست‌رفته‌مون رو برگردونیم.
‫این کشور زخمیه و آخرین چیزی که بهش نیاز داره یاغی‌هان.
‫پس خواهش می‌کنم...
‫لطفاً اجازه بدید روند طبیعی قانون طی بشه.
‫- بله قربان؟ ‫- باید برید بیهار.
‫این تعقیب‌وگریزِ آلوک کومار ممکنه یه مدتی طول بکشه.
‫باید یه تیم توی روستای زادگاهش منتظر باشن، ‫شاید اونجا پیداش بشه.
‫- باشه قربان. ‫- تیمت رو انتخاب کن.
‫اهل روستای چاپارا، نزدیک اورنگ‌آباد بود، درسته؟
‫بله، قربان.
‫اونجا قلمرو ناکسالیت‌ها است. ‫[ناکسالیت‌ها: شورشی‌های مارکسیست]
‫برید ایستگاه پلیس توندوا.
‫ناشناس برید.
‫سعی می‌کنیم براتون پشتیبانی شبه‌نظامی بگیریم.
‫- باشه. ‫- موفق باشید.
‫با اجازه قربان.
‫کِی جای سینگ رو به زندان تیهار منتقل می‌کنیم؟
‫فردا، خانم.
‫باید افسرهای رده‌پایین‌تر رو کنترل کنیم.
‫صادقانه بگم، دردشون رو می‌فهمم.
‫حتی من هم می‌خوام این مظنون‌ها رو بکشم.
‫همه‌مون همین‌طوریم خانم. ولی نگران نباشید.
‫اونا یواش یواش می‌میرن.
‫وقتی توی حبس‌ان، تاریخ اعدامشون رو نمی‌دونن
‫ولی مطمئنن که اتفاق می‌افته
‫مدام از خودشون می‌پرسن که چرا اون کار رو کردن.
‫چه شکنجه‌ای می‌تونه بدتر از این باشه؟
‫کاش شما با افسرها صحبت می‌کردید و بهشون روحیه می‌دادید.
‫- سلام، حالت چطوره؟ ‫- ببخشید عزیزم، نتونستم زودتر تماس بگیرم.
‫شب شلوغی بود.
‫آم...
‫- چاندو بیداره؟ ‫- تقریباً یه ساعت پیش خوابش برد.
‫باشه.
‫خب، دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟
‫گویا یکی از هم‌کلاسی‌هاش بهت توهین کرده، ‫اونم از کوره در رفته.
‫بالاخره دختر خودته.
‫مطمئنم مجبور نیستیم تنبیهش کنیم.
‫اگه آبجی مری بود عالی عمل می‌کرد.
‫احتمالاً همینطور بوده، نپرسیدم.
‫عزیزم...
‫چی شده؟
‫خیلی چیزها.
‫حس می‌کنم خودم تنهایی دارم ‫توی این قضیه می‌جنگم.
‫اگه یه مشکل کوچیک پیش بیاد، کارمون تمومه.
‫تنها کاری که می‌تونی بکنی اینه که ‫همه‌ی تلاشت رو بکنی.
‫- بعدش بذار پیش بره. ‫- نه، این یکی نه.
‫این یکی باید درست پیش بره.
‫دارم به چاندو می‌گم اینجا جای خوبیه، بعد من...
‫دیگه مطمئن نیستم خودم هم باورش داشته باشم.
‫خانم.
‫ممنونم.
‫چیز دیگه‌ای هست؟
‫اون اتوبوسی که توی جرم استفاده شده
‫قبلاً هم چند بار به‌خاطر تخلفات جاده‌ای جریمه شده.
‫گفتم بدونید، شاید بعداً به درد خورد.
‫یه خبر خوب دیگه. باشه.
‫- من باید برم. ‫- می‌دونم. دوستت دارم عزیزم.
‫من نگرانتم.
‫آره، این پرونده حسابی مشغولم کرده.
‫دارم سعی می‌کنم چند تا افسر اضافه پیدا کنم.
‫باید از این مظنون‌ها هم محافظت کنیم. ‫این پاسگاه هم...
‫ببین، من توی بحرانم، ‫نمی‌تونم بشینم باهات شام بخورم، ببخشید.
‫- می‌فهمم، ولی اگه چیزی لازم داشتی... ‫- حتماً، بهت خبر می‌دم.
‫بیاین تو.
‫- بله قربان؟ ‫- وارد جزئیات نمی‌شم.
‫خودتون می‌دونید وضعیت چقدر جدیه.
‫از این به بعد، مطمئن شید که مراقب مظنون‌ها هستید.
‫چشم.
‫همه‌چیز طبق قانون پیش بره.
‫هر چی معاون کمیسر میگه.
‫هوم؟
‫و اگه هر کدوم از شما عوضی‌ها گند بزنه...
‫روی سگ منو می‌بینید.
‫به بقیه هم بگید. مرخصی.
‫چشم، قربان.
‫یه دقیقه...
‫بله پرشانت... توی مرکز چه خبره؟
‫یه لیستی داره دست‌به‌دست می‌شه.
‫دارن از بین افسرهایی که روی این پرونده کار می‌کنن، ‫دنبال سپر بلا می‌گردن.
‫- منم توش هستم؟ ‫- آره.
‫آره، باشه. برام بفرستش.
‫وای خدا، من کِی می‌تونم بخوابم؟
‫[آگهی‌های همسریابی]
‫پلیس دهلی بیشتر پرونده‌های آزار و اذیت رو حل نکرده.
‫نه. برعکس...
‫متوجه نمی‌شم.
‫این یکی چطور از اون بطری نوشیدنی بدتره؟
‫منم داشتم به همین فکر می‌کردم.
‫تبعات سیاسیش یه طرف قضیه‌ست.
‫ولی وزیر ارشد گفت اگه ورتیکا ‫یا رئیس پاسگاه رو قربانی کنم، دست از سرم برمی‌داره.
‫ولی حرفش رو باور نمی‌کنم.
‫اون دنبال سر منه و نمی‌فهمم چرا.
‫- اون دنبال پلیسه، نه تو. ‫- نه.
‫نه، نه، نه، نه. مسئله یه جوری شخصیه.
‫- امروز فوق‌العاده بودی. ‫- واقعاً؟
‫بابا...
‫یه کاری کن این عوضی‌ها اعدام بشن.
‫ازشون نگذر.
‫[روز چهارم]
‫آشوک، اونا دارن پول پرواز رو می‌دن، حتماً قضیه مهمیه.
‫معمولاً یه بلیت قطار درجه سه می‌دادن.
‫- دارید می‌رید گایا؟ ‫- چی؟
‫- برای دیدن درخت بودا؟ ‫- نه.
‫سال‌هاست می‌خوام برم.
‫پارسال زنم مُرد. گفتم، الآن وقتشه.
‫انگار منو طلبیده. شاید به رستگاری برسم.
‫اگه دنبالش باشی، پیداش می‌کنی.
‫خیلی ممنونم. شما هم باید برید.
‫نه برادر، منو یه جای دیگه طلبیدن.
‫- شما برو. در پناه حق. ‫- ممنونم.
‫- آشوک. ‫- بله قربان.
‫- تا حالا منطقه‌ی ناکسالیت‌ها رفتی؟ ‫- نه، قربان.
‫مراقب باش، هر کسی می‌تونه ناکسالیت باشه، ‫کارمند فرودگاه، راننده‌مون...
‫- راننده‌مون نه، اون پسرعموی منه. ‫- باشه، هر چی.
‫هر جا غذا می‌خوریم، هر کاری می‌کنیم
‫باید با پشتیبانی شبه‌نظامی‌ها یا پلیس محلی باشه.
‫و به بقیه هم می‌گیم که ما غیرنظامی هستیم.
‫از دهلی اومدیم، برای یه سفر کاری. باشه؟
‫- باشه. ‫- قربان، کارمون چیه؟
‫- ملک و املاک. ‫- نگرانش نباش.
‫مسافران سوار شدند. ‫همه‌ی خدمه آماده‌ی پرواز باشند.
‫بله، سودهیر، بیا تو.
‫رفیق، باید این سونو رو برام پیدا کنی.
‫باشه قربان.
‫کارفرماهای قبلی‌ش نمی‌دونن کجاست.
‫ولی یکی‌شون اتوبوس‌های مسیر کوتاه ‫توی جاده‌های بین‌ایالتی داره.
‫همه‌ی اتوبوس‌هاش ‫از پایانه‌ی اتوبوسرانی آناند ویهار حرکت می‌کنن.
‫سونو قبلاً اونجا کار می‌کرده.
‫برو پایانه‌ی آناند ویهار، پرس‌وجو کن و سونو رو پیدا کن.
‫حتی یه دونه هم نه؟
‫لعنتی... مردم همش خودکارهای منو می‌دزدن!
‫هر کی میاد اینجا باید خودکار خودشو بیاره.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫به نظر میاد خیلی خوب خوابیدی.
‫سه روزه درست نخوابیدم.
‫ویجی؟
‫همینه؟
‫چطوری ویجی؟
‫عالی‌ام داداش.
‫[سیزده افسر پلیس در حمله‌ی ناکسالیت‌ها کشته شدند]
‫خب.
‫با راننده‌های اتوبوس، شاگرد راننده‌ها، ‫نظافتچی‌ها حرف بزنید.
‫ببینید مالک‌ها کی‌ان، اتوبوس‌ها کجا می‌رن.
‫و اینکه تا حالا شاگرد راننده ‫یا نظافتچی‌ای به اسم «سونو» داشتن.
‫راننده که نبوده، پس لازم نیست بپرسید.
‫- و توی کل این داستان ساکت باشید. ‫- باشه.
‫ما پلیس نیستیم، فقط دوستشیم و دنبالش می‌گردیم.
‫باشه؟ و مراقب باشید. ما نمی‌دونیم رفیق‌های سونو کی‌ان.
‫برو بریم.
‫اینجا شخصی به نام سونو کار می‌کنه؟
‫شش ماه پیش یه نفر به اسم سونو ‫توی یکی از اون غرفه‌ها کار می‌کرد.
‫سونو چند روزی اینجا کار کرد.
‫فکر کنم بعدش رفت سراغ نظافت اتوبوس‌ها.
‫- کدوم اتوبوس‌ها؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- کس دیگه‌ای هم باهاش بود؟ ‫- نمی‌دونم.
‫خیلی وقته ندیدمش. حتی نمی‌دونم ‫اگه ببینمش می‌شناسمش یا نه.
‫- می‌تونی توی شناسایی‌ش کمکم کنی؟ ‫- آره، حتماً.
‫ممنون.
‫- اگه دیدی‌ش بهم خبر بده. ‫- حتماً.
‫- سرنخی پیدا شد؟ ‫- هنوز هیچی.
‫ادامه بدید.
‫اونجا رو هم بگردید.
‫قربان، یه سونوی احتمالی پیدا کردم...
‫با یه صاحب اتوبوس حرف زدم که گفت ‫سونو شش ماه پیش براش کار می‌کرده.
‫شماره‌ی سونو رو گرفتیم ‫و آدرسش رو ردیابی کردیم. اهل ساهارنپوره.
‫و این آقا... سونو رو از چند سال پیش یادشه.
‫- تا ساهارنپور چقدر راهه؟ ‫- شاید ۱۰۰ کیلومتر.
‫- مطمئنی می‌تونی بشناسیش؟ ‫- بله قربان، حتماً.
‫تو همین‌جا بمون، ما برمی‌گردیم.
‫برو بریم.
‫بذار از یکی بپرسیم، همین‌جا وایستا.
‫وایستا.
‫هی پسر، گوش کن. ‫ایستگاه پلیس کجاست؟
‫جلوتر بپیچ چپ، مستقیم برو.
‫وقتی رسیدی به یه جایی که هیچی نیست، ‫پاسگاه رو می‌بینی.
‫برو.
‫وای خدا، اینجا چقدر پرت و عقب‌افتاده‌ست.
‫چی فکر کردی، فکر کردی بلیت سنگاپور گرفتی؟
‫هی، چی‌کار دارید؟
‫اومدیم رئیس پاسگاه رو ببینیم.
‫- از کجا اومدید؟ ‫- پلیس دهلی.
‫دست‌ها بالا.
‫کارت شناسایی‌م توی جیبمه.
‫بیاید.
‫بهم خبر داده بودن...
‫پلیس‌های کله‌گنده‌ی دهلی ‫دارن میان روستای کوچیک ما.
‫واسه تعقیب‌وگریزشون.
‫درک می‌کنید که پرونده‌ی حساسیه.
‫خب ما هفتگی با پرونده‌ها‌ی «حساس» سروکار داریم.
‫قطعاً.
‫واقعیت اینه که، شاید شما فکر کنید
‫که این‌جوری اومدن به همچین روستایی ‫چه کار خفنیه؟
‫ولی واقعیت اینه که اینجا...
‫یه شورش علنی علیه دولت، ‫از طرف قبیله‌ها و مارکسیست‌ها وجود داره.
‫و ما توی خط مقدمیم.
‫این گروه‌ها همه‌شون انقدر فعالن که
‫اگه ناکسالیت‌ها می‌فهمیدن افسرهای دولت مرکزی اینجان...
‫بدجوری به مشکل می‌خوردیم.
‫ولی نگران نباشید! ما اینجاییم. ‫ما ازتون محافظت می‌کنیم.
‫توی روستای چاپارا مخبری دارید ‫که بتونیم باهاش حرف بزنیم؟
‫البته.
‫نیروی انسانی، اسلحه...
‫تنها چیزهایی‌ان که اینجا داریم.
‫اونو می‌بینید؟ ‫یه کاروان فقط برای شما.
‫شما دنبال ما میاید و اونا هم دنبال شما. بریم؟
‫برو.
‫- الو، شما؟ ‫- الو، رئیس پاسگاهم.
‫- بله، قربان؟ ‫- از این پل خوشتون میاد؟
‫همیشه هدفشونه.
‫هفته‌ی پیش یه بمب اینجا خنثی کردیم.
‫- جدی می‌گید؟ ‫- تمام.
‫بسیار خب همگی. لطفاً ساکت باشید.
‫وزیر.
‫می‌خوام رسماً جلسه رو شروع کنم.
‫می‌دونم که همه‌ی سازمان‌های مردم‌نهاد ‫و فعال‌هایی که اینجا هستن
‫به شدت سرشون شلوغه.
‫مخصوصاً شما کمیسر. ممنون که وقت گذاشتید.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌خوام با گفتن این شروع کنم که به شدت ‫نگران جرائمی‌ام که...
‫در روز شانزدهم دسامبر ‫در یک اتوبوس در حال حرکت گزارش شدن.
‫مخصوصاً واکنش پلیس به این مسئله.
‫همچنین این حقیقت تکان‌دهنده...
‫که پلیس دهلی می‌تونست ‫جلوی این مسئله رو بگیره.
‫این رو به عنوان یک شهروند نگران می‌گم.
‫به عنوان پدر یک دختر و وزیر ارشد دهلی.
‫جای خانم‌ها در دهلی امن نیست.
‫و فکر می‌کنم کمیسر ویجی این رو به ما...
‫و شهروندان این شهر مدیونه.
‫و توضیح بده... چطور این اتفاق افتاد؟
‫چطور معاون کمیسر ورتیکا چاتورودی گذاشت این اتفاق بیفته؟
‫خواهش می‌کنم. یکی یکی لطفاً.
‫این اصلاً مسئله‌ی جدیدی نیست.
‫هرباری که یک زن به پایسگاه پلیس میره،
‫تا برای آزار و اذیت یک شکایت ثبت کنه،
‫هیچوقت جدی‌شون نمی‌گیرن.
‫همه‌اش تضمین‌های جدیدی میدن: ‫این عوض می‌شه، اون عوض می‌شه.
‫و خیلی طول کشید تا اونا رو به بیمارستان منتقل کنن.
‫زندگی اون دختر بیچاره به‌خاطر ‫این‌جور سهل‌انگاری‌ها در خطره.
‫مشتاقم که به تمام سوالات جواب بدم، ‫هر نگرانی به نوبت خودش.
‫اول به مسئله‌ی واکنش اولیه.
‫خانم، ما دنبال سونو می‌گردیم.
‫- سونو؟ ‫- بله.
‫- خودشه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شبیهش نیست، ولی خب خیلی گذشته...
‫وایستا، شما کی هستید، کجا دارید می‌بریش؟
‫- شما کی هستید؟! ‫- منو کجا می‌برید؟
‫خب بگو ببینم، یکشنبه‌شب کجا بودی؟
‫اینجا پیش زنم.
‫- کجا کار می‌کنی؟ ‫- رفتگر خیابونم.
‫- اتوبوس هم تمیز می‌کنی؟ ‫- اتوبوس؟ چند ماهی می‌شه نه.
‫وقتی دهلی بودم می‌کردم، ‫ولی وقتی ازدواج کردم ول کردم.
‫- کِی ازدواج کردی؟ ‫- ماه پیش. چی شده قربان؟
‫هی، داری چی‌کار می‌کنی؟!
‫آخرین بار کِی دهلی بودی؟
‫بهتون گفتم، چند ماه پیش. سه چهار ماه.
‫هیچ وابستگی‌ای اونجا ندارم. ‫نه خونه‌ای، نه کاری.
‫از هر کی می‌خواید بپرسید، من اینجا بودم. ‫از جونم چی می‌خواید؟
‫پس مطمئن نیستی خودشه.
‫نه، مطمئن نیستم. من سونو رو سه چهار ساله ندیدم.
‫فکر نکنم خودش باشه. ‫اون قدش کوتاه بود، خیلی لاغر بود.
‫سلام. دارید برمی‌گردید دروازه هند سربازها؟
‫آره. اگه سر یه نفر داد نزنم،
‫سر خواهر کوچیکه‌ام توی خونه تلافیش می‌کنم.
‫من نمی‌رم بچه‌ها. شماها برید.
‫واسه چی نمیای؟
‫برو بابا. باهامون میای.
‫- بهم دست نزن. ‫- چی؟ تو چت شده؟
‫فقط نمی‌خوام بهم دست بزنی.
‫این چه کاریه چاندنی؟ ‫ما سال‌هاست با هم دوستیم.
‫هیچی.
‫چطوره که ما قانونی رو داریم که می‌گه ‫یه خانم راننده‌ی تنها...
‫بعد از ساعت هفت شب در صورتی که...
‫یه افسر مرد بهش بگه بزن کنار ‫ولی یک افسر زن حضور نداشته باشه لازم نیست وایسه؟
‫شب‌ها چطور می‌تونید بخوابید وقتی می‌دونید ‫این‌همه رفتار خشونت‌آمیز...
‫توی نیروهای خودتون علیه خانم‌ها وجود داره،
‫که یک قانون تصویب شده که از شهروندها ‫در مقابل پلیس محافظت کنه؟
‫این قانون قبل از مسئولیت من تصویب شده.
‫به هر حال شما هیچ‌کاری نکردید ‫که جلوی فساد رو بگیرید.
‫نه، ما اقداماتی رو انجام دادیم ‫که با بدرفتاری پلیس مقابله کنیم.
‫باید این رو اضافه کنم که منابعی که حتی الان ‫دارن برای این جلسه هزینه می‌شن...
‫بی‌موقع هستن، چون داریم از همه‌ی نیروهامون...
‫که امنیت شهر رو حفظ کنیم ‫و مظنونین رو تحویل قانون بدیم.
‫قربان کمیسر، مطمئنم اونا می‌تونن ‫یه نفر رو بذارن کنار و باز هم کارشون رو انجام بدن.
‫بفرمایید.
‫- سلام بهادر جی. ‫- سلام.
‫بیاید، بیاید. بشینید.
‫- چطورید؟ ‫- همه‌چی خوبه.
‫- اینا از دهلی اومدن. ‫- سلام عرض می‌کنم.
‫دنبال یه نفر می‌گردن.
‫یه مظنون به اسم آلوک کومار هست. ‫فکر می‌کنن ممکنه اینجا باشه.
‫راستش این‌طوریه قربان، من می‌تونم با شما حرف بزنم.
‫ولی من اونا رو نمی‌شناسم.
‫اونا با منن. واسه همین آوردمشون اینجا.
‫راستش... آلوک خونه نیومده.
‫- خونش دقیقاً کجاست؟ ‫- ته کوچه، یه درخت هست.
‫از اونجا، مستقیم برو، بپیچ راست.
‫بعد چپ، اولین در بعد از اون.
‫- عالیه، ممنون. ‫- قبل از اینکه برید...
‫توی روستا، یه پیرمرد بود، به اسم مانیرام.
‫- چند روز پیش مُرد. ‫- خب.
‫و یه دختر تازه به دنیا اومده، ‫ولی هنوز براش اسم نذاشتن.
‫عالیه. بهادر جی... این محله بدون شما چی‌کار می‌کرد؟
‫بازم در آرامش زندگی می‌کرد.
‫باشه، ما رفتیم.
‫برو بریم.
‫- خداحافظ. ‫- به سلامت.
‫سلام.
‫بله، شما؟
‫- شما آشوین کوماری هستید؟ ‫- آره.
‫بیاید تو.
‫ما از طرف پلیس‌ایم. ما دنبال پسرت آلوک کومار می‌گردیم.
‫- چه خبره؟ ‫- پاشو.
‫- هی! ‫- آروم باشید خانم. ما فقط اومدیم حرف بزنیم.
‫ولش کنید.
‫- آلوک اینجاست؟ ‫- نه. چی شده؟
‫اطراف رو بگردید.
‫- تو زنشی؟ ‫- آره.
‫- پالاوی؟ ‫- آره.
‫آخرین بار کِی باهاش حرف زدی؟
‫چندین ماه می‌شه. یادم نمیاد آخرین بار کِی اینجا بود.
‫- چی‌کار کرده؟ ‫- قربان، شما باید بدونید کجاست.
‫شش ماهه ازش خبری ندارم.
‫چی‌کار کرده؟
‫شما با ما میاید پاسگاه.
‫عمراً بیام. چرا باید بیام؟
‫تو مرد عاقلی هستی. یالا...
‫تو کار اشتباهی نکردی. ‫فقط می‌خوایم ازت چند تا سؤال بپرسیم.
‫شما معاون کمیسر هستید؟
‫هوم؟
‫شما معاون کمیسر هستید؟
‫آره، می‌تونی ورتیکا صدام کنی.
‫نگران هیچی نباش.
‫خودم دارم این پرونده رو پیگیری می‌کنم.
‫و قول میدم همه‌شون مجازات بشن.
‫می‌دونم شما کی هستید. ‫خیلی خوشحالم که شما دارید پرونده‌م رو پیگیری می‌کنید.
‫- ممنونم خانم. ‫- لطفاً تشکر نکن.
‫ما تا الآن چهارتاشون رو بازداشت کردیم.
‫دوتای آخر رو هم به‌زودی می‌گیریم.
‫این خبر خوبیه.
‫- آکاش چطوره؟ ‫- خوبه، کاملاً خوبه.
‫داره توی این پرونده بهمون کمک می‌کنه. ‫چیزی می‌خوای؟
‫مثلاً یه تلویزیون...
‫اگه چیزی خواستی، فقط به نیتی بگو.
‫هوم؟
‫اون فوق‌العاده‌ست.
‫اوهوم.
‫این چه وضعیه؟
‫اینجا چه خبره؟ ‫اون نمی‌تونه شهادت بده.
‫مزاحمش نشید.
‫- فقط اومدم بهش سر بزنم... ‫- نه، برام مهم نیست.
‫بدون اجازه‌ی بیمارستان، هیچ پلیسی ‫اجازه‌ی ورود نداره. فقط نیتی می‌تونه اینجا باشه.
‫من نیتی رو گذاشتم اینجا. ‫فقط اومدم یه سلامی بکنم دکتر.
‫نه، اون به استراحت نیاز داره. ‫هیچ استثنایی هم قائل نمی‌شم.
‫خواهش می‌کنم، جفتتون دارید مزاحمش می‌شید. ‫برید بیرون. خانم، خواهش می‌کنم.
‫خانم، عذر می‌خوام. فقط نمی‌خواستم ‫بیشتر از این ناراحت بشه.
‫نه، دقیقاً واسه همین گذاشتمت اینجا.
‫صورتش...
‫دیگه هیچوقت نمی‌خوام یه زن رو ‫توی همچین وضعیتی ببینم.
‫هیچوقت.
‫- می‌دونم خانم. ‫- این کار رو نکن.
‫ببخشید.
‫سیاستی وجود داره که افسرها حق تماس ‫با قربانی‌ها و… هیچ‌کس رو ندارن
‫می‌دونم خانم. فقط فکر کردم...
‫چند وقت پیش یه...
‫یه افسر بود که ازش حین بغل کردن یه قربانی عکس گرفتن.
‫پیش میاد.
‫وقتی تو...
‫انقدر از نزدیک باهاشون کار می‌کنی، ‫گاهی احساساتی می‌شی.
‫ولی مطبوعات عکس رو چاپ کردن ‫و به تضاد منافع متهمش کردن.
‫پرونده از هم پاشید.
‫اون افسر...
‫شغلش رو از دست داد.
‫دیگه تکرار نمی‌شه خانم.
‫خانم.
‫اومده تا از جای گازگرفتگی‌ها عکس بگیره.
‫از بیمارستان مجوز گرفتیم.
‫خب آخرین بار کِی با پسرت حرف زدی؟
‫نمی‌دونم، قربان.
‫همکاری می‌کنی یا نه؟ ‫چرا داری کار رو سخت می‌کنی؟
‫شما ریختید توی خونه‌م.
‫منو جلوی عروسم شرمنده کردید.
‫- از جونم چی می‌خواید؟ ‫- فقط جواب.
‫- جوابی ندارم. ‫- پس جوابش پیش کیه کثافت؟
‫آلوک کجاست؟!
‫آروم باش.
‫بیاید، بیاید بیرون. شماها هم برید.
‫آروم باش.
‫بهمون می‌گه.
‫بذار من امتحان کنم.
‫ببینید، اینا روستایی‌ان.
‫به شهری‌ها اعتماد ندارن.
‫ها؟
‫گوش کن، رفیق قدیمی.
‫اینا از دهلی نیومدن که وقتشون رو تلف کنن.
‫آلوک متهم به آزار و اذیت و اقدام به قتله.
‫اگه مردم بفهمن آلوک کجاست، ‫تیکه‌پاره‌ش می‌کنن.
‫اینا نیومدن که بگیرنش، اومدن نجاتش بدن.
‫کمکمون کن. باهامون حرف بزن.
‫به نفع همه‌ست.
‫ها؟
‫حرف می‌زنی؟ خوبه.
‫بیا تو.
‫خب، بهمون بگو.
‫دیشب...
‫اون... بهم زنگ زد.
‫- از کجا؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫می‌تونید گوشی‌م رو چک کنید.
‫بده.
‫- ساعت چند؟ ‫- فکر کنم حدود ۸، ۸:۳۰.
‫الو؟
‫شما؟
‫تلفن عمومیه.
‫کجا؟
‫توی ناهارپور، گورگائون.
‫باشه.
‫- کی توی ناهارپوره؟ ‫- باجناقم.
‫آدرس و شماره‌ی تلفنش رو بنویس.
‫بعدش می‌تونی بری.
‫چی دارید می‌گید قربان؟
‫اون تنها شانس ما برای پیدا کردن آلوکه، ‫و شما دارید می‌ذارید بره؟
‫این‌طوری بهتره. نیروی من مراقبش خواهد بود.
‫و آلوک فقط می‌تونه دو جا باشه.
‫ناهارپور، یا خونهه‌ی پدرزنش، توی جارکند.
‫در هر صورت، دیروقته و دنبالش گشتن زیادی خطرناکه.
‫حتماً همه‌تون گرسنه‌اید؟
‫ما اینجا ارائه‌ی خوبی از شکایات داشتیم.
‫ولی می‌خوام این رو اضافه کنم،
‫من یه گزارش اینجا دارم،
‫من اینجا چندین گزارش از بدرفتاری‌های پلیس دارم.
‫فکر می‌کنم همه‌مون راه حل ساده‌اش رو می‌دونیم.
‫باید همین الان استعفاتون رو تقدیم کنید.
‫قربان.
‫بودجه‌ی اداره‌ی پلیس نیویورک پارسال...
‫۴ میلیارد دلار بود.
‫شهری با جمعیت نزدیک به نه میلیون نفر.
‫بودجه‌ی اداره‌ی پلیس دهلی...
‫۴۰۰ میلیون دلار بود.
‫شهری با هفده میلیون جمعیت.
‫افسرهای ما ۲۴ ساعته در حال آماده‌باش هستن. ‫پولی بابت اضافه‌کاری نمی‌گیرن.
‫بعضی وقت‌ها خانواده‌هاشون رو ‫ماهی فقط دوبار می‌بینن.
‫چون وقت دیدن‌شون رو ندارن.
‫و وقتی سر شیفت هستن، ‫از پول جیب خودشون بنزین می‌زنن.
‫بدون بازپرداخت درست.
‫همه‌مون آگاهیم که جرم وحشتناکی اتفاق افتاده،
‫و ما این پرونده رو حل کردیم،
‫بعد از یه پیشرفت فوق‌العاده توی تحقیقات‌مون.
‫ما هروقت همچین حوادثی پیش میاد ‫در مورد بدرفتاری پلیس حرف می‌زنیم،
‫ولی اگه دقیق‌تر نگید، نمی‌تونم پاسخی بدم.
‫و موافقم، که خیلی میشه رفتار پلیس رو بهبود بخشید،
‫و منهم نسبت به انجام این کار مثل همه‌ی شما تعهد دارم.
‫من حرف دیگه‌ای ندارم.
‫واضحه که نمی‌تونیم تعهد و اشتیاق ‫کمیسر ویجی رو زیر سؤال ببریم.
‫ولی واقعیت، واقعیته.
‫اگه پلیس دهلی تحت کنترل من بود، ‫بهتر مدیریت می‌شد.
‫این موضوع رو توی پارلمان مطرح می‌کنم.
‫و از حمایت شما قدردانی خواهم کرد.
‫بابا داره تمام تلاشش رو می‌کنه. ‫جو اتاق کاملاً علیه کوماره.
‫توی موضع دفاعیه... ‫داره کنترلش رو از دست می‌ده.
‫گوشی.
‫واینسا.
‫برید کنار!
‫- سلام عزیزم. ‫- سلام مامان.
‫- حالت چطوره؟ ‫- کی برمی‌گردی خونه؟
‫نمی‌دونم. تا این قضیه تموم نشه نمیام.
‫تنهایی دنبال این آدم‌هایی؟
‫به نظر می‌رسه. ولی نه.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره... من خوبم.
‫- می‌خوای راجع به دعوا بهم بگی؟ ‫- نه واقعاً.
‫یه نفر داشت راجع بهت مزخرف می‌گفت و...
‫همیشه گفتی جلوی آدم‌هایی که ‫حرف‌های بدی می‌زنن وایسیم.
‫می‌دونم عزیزم، ولی اینا فقط حرفه. ‫به من آسیبی نمی‌زنن.
‫نه، ولی... شما گفتی...
‫برو کنار!
‫واقعاً متاسفم که الان نمی‌تونم کنارت باشم.
‫نه، اشکالی نداره. من باید برم.
‫«ترجمه از رضا فتحی»