‫آنچه گذشت...
‫حالم خوبه، اِما.
‫این اواخر خیلی به هم ریخته بودی.
‫شبی که بی‌جی واینز غیبش زد، کجا بودی؟
‫می‌خوام از این خونه بری و برنگردی.
‫امثال تو هیچ‌وقت از امثال من نمی‌ترسن.
‫توی فرهنگ «دینه»، بهمون یاد دادن ‫که هیولاها روی زمین زندگی می‌کنن.
‫و هر کدوم‌مون یه خط قرمزی داریم ‫که از وسط قلب‌مون رد می‌شه.
‫و اون خط قرمز، هیولاها رو از انسان‌ها متمایز می‌کنه.
‫من اون خط قرمز رو گذروندم.
‫داستان‌های ما از تاریکی در «جهان اول» شروع می‌شه.
‫بعدش خالق از شرق، روشنایی رو آورد.
‫این داستان دوقلوهای قهرمانه؛
‫«هیولاکُش» و «آب‌زاده».
‫این داستان نبرد «یه‌هیت‌سو» هستش.
‫یه روز صبح، دوقلوها از مادرشون پرسیدن:
‫«می‌شه بریم شکار؟»
‫ولی مادرشون بهشون گفت: ‫اگه برن بیرون...
‫هیولاها رو میارن توی هوگان‌ها. ‫(هوگان: خونه‌های کاه‌گِلی سرخپوستی)
‫آهای، آهای، آهای!
‫هیس!
‫چیزی نیست. جورج، جورج.
‫ماشین من نیم کیلومتر، اون‌طرفِ درّه‌ست.
‫- خیلی‌خب. ‫- بیا بریم.
‫ببین...
‫«بادهای تاریک»
‫«ترجمه از محمد سید»
‫هیولاهای زیادی توی «جهان زرد» خلق شده بودند
‫و مردم «دینه»، داشتند زجر می‌کشیدند.
‫دوقلوها می‌دونستند که باید دست‌به‌کار بشن.
‫بندازش بیاد.
‫جورج؟
‫اینجا کجاست؟
‫توپ‌مون رو بنداز.
‫بچه‌ها، بیاید غذا.
‫نمیای؟
‫♪ رفتم پیش برادرم ♪
‫♪ تا ازش یه پولی قرض بگیرم ♪
‫♪ حالم گرفته شد ♪
‫دوقلوهای قهرمان، ‫یه سر رفتن خونۀ مادربزرگ‌شون، «زنِ عنکبوتی»،
‫تا از اون کمک بخوان.
‫اون بهشون گفت که به آسمون سفر کنن ‫و به دیدنِ پدرشون، «آفتاب»، برن.
‫پدرشون می‌تونست بهشون سلاحِ لازم ‫برای کُشتنِ «یه‌هیت‌سو» رو بده
‫تا از شرّ هیولاها خلاص بشن.
‫چند بار به شما پسرها گفتم اون بیرون بازی نکنید؟
‫برید دست‌هاتون رو بشورید تا شام بخوریم.
‫جویی، شنیدی؟
‫بله.
‫پس زودتر برو.
‫شست‌وشوی پسرعموت تقریباً تموم شد.
‫می‌دونم چرا اینجایی.
‫برای شام می‌مونی؟
‫مامانت داره غذای موردعلاقه‌ات رو درست می‌کنه.
‫متوجه نمی‌شم.
‫بعداً متوجه می‌شی
‫ولی قبلش، باید یه چیزی بخوری.
‫باشه.
‫حالا شدی پسر خودم.
‫برو دست‌هات رو بشور.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫منتظرم.
‫منتظر چی؟
‫تا تو بفهمی چی به چیه.
‫که چرا اینجام؟
‫جو، زود باش!
‫بهت گفتم برو دست‌هات رو بشور.
‫چون کاریه که همیشه می‌کنیم.
‫تموم شد رفت!
‫خب، دلم نمی‌خواد.
‫منم بعضی وقتا دلم نمی‌خواد.
‫ولی بزرگ‌شدن یعنی همین.
‫یعنی کارهایی رو بکنی که دلت نمی‌خواد بکنی.
‫چه کاری رو دل‌مون نمی‌خواد بکنیم؟
‫این بچه فکر می‌کنه اگه بیاد کلیسا، براش اُفت داره.
‫صرفاً خوشم نمیاد.
‫خیلی غُر می‌زنی.
‫چرا پسرعموت اعتراض نمی‌کنه؟
‫چه خبره؟
‫دارم سعی می‌کنم شامم رو ‫در آرامش بخورم.
‫نه. من چرا اینجام؟
‫اون می‌گه می‌دونه.
‫چرا نمی‌تونه بهم بگه؟
‫بیاید بحث رو عوض کنیم.
‫مامان، صبر کن!
‫چیه؟ غذای موردعلاقه‌ـته.
‫باشه.
‫ممنون.
‫شما نمی‌شنوید؟
‫بیدار شو. اون داره میاد!
‫- جویی؟ ‫- باید بیدار شی.
‫بیدار شو. بیدار شو.
‫اون داره میاد.
‫بیدار شو. داره میاد!
‫داره میاد. بیدار شو!
‫بیدار شو. بیدار شو.
‫باید بیدار شی.
‫بیدار شو.
‫آهای، بیدار شو. یالا!
‫اون داره میاد.
‫جورج.
‫جورج؟
‫هیس!
‫چه مرگته؟
‫باید برم بیرون.
‫منم از اینجا خوشم نمیاد، ولی باید بیای.
‫ستوان، فکر نمی‌کردم بیای.
‫تو مُردی.
‫مطمئنی؟
‫وسط بیابون بودی.
‫خودم دیدمت.
‫خون رو دنبال کردم.
‫تو هر هفته منو اینجا می‌بینی، ستوان.
‫البته به اصرار بابات.
‫حالا می‌شه بری بشینی...
‫تا مراسم رو شروع کنیم؟
‫نمی‌تونم.
‫باید برگردم و به جورج کمک کنم.
‫روالش این نیست.
‫اگه می‌خوای از اینجا بری بیرون،
‫باید معمای قتل منو حل کنی.
‫دوقلوها چندین روز سفر کردند
‫تا اینکه به خانۀ آفتاب رسیدند.
‫پدرشون بهشون سلاح‌های «صاعقه» و «پرتوی خورشید» رو داد.
‫هر دو سلاح، اون‌قدر قدرتمند بودند ‫که کسی نمی‌تونست در اختیار بگیرتشون.
‫بیدار شو.
‫باید بیدار شی.
‫اون داره میاد.
‫با تفنگ...
‫بلدی کار کنی؟
‫قبلاً با تفنگ سنگین شلیک کردم، ‫توی شکار.
‫برش دار.
‫بدو برو سمت ماشین.
‫اگه اون اومد، بهش شلیک کن.
‫تو چی پس؟
‫برو، برو.
‫چی؟
‫اِما...
‫سلام، سلام، سلام.
‫یه کلید روی میز منه.
‫اِما، باید از اینجا برم بیرون.
‫گفتی یه حصار می‌سازی.
‫چی؟
‫ازت خواستم یه حصار بسازی.
‫ولی نساختی.
‫چون وقت نکردم. داشتم...
‫کِی؟
‫اِما، دارم رو یه پرونده کار می‌کنم.
‫برو کلیده رو بیار.
‫پرونده‌ها هیچ‌وقت تمومی ندارن، جو.
‫خرگوش‌ها دارن سبزی‌های منو می‌خورن.
‫نگاه‌شون کن.
‫نگاه‌شون کن!
‫یه حصار برات می‌سازم، خب؟
‫برات صدتا حصار می‌سازم.
‫فقط دست‌بندهام رو باز کن.
‫باید یه معمای قتل رو حل کنم ‫تا بتونم از اینجا برم بیرون و به جورج کمک کنم.
‫می‌فهمی؟
‫خونه‌مون خیلی داغونه.
‫زندگیِ مشترک‌مون خیلی داغونه.
‫تمام چیزهایی که لازم داری ‫جلوی چشمته...
‫ولی همیشه داری روی پرونده‌هات کار می‌کنی.
‫جورج همین الآن اون بیرونه، اِما.
‫ولی من همین‌جام!
‫باشه. شرمنده.
‫حق داری. حق داری.
‫باشه، حصار می‌سازم.
‫هر کاری ازم بخوای می‌کنم.
‫اِما، دوستت دارم.
‫باهام راه بیا.
‫می‌دونی که دوستت دارم؟ آره؟
‫ولی باید کمکش کنم، اِما.
‫خواهش می‌کنم.
‫آره.
‫ممنون.
‫اِما؟
‫اِما، چی‌کار می‌کنی؟
‫اِما، کجا...
‫اِما.
‫اِما!
‫ویل؟
‫دوقلوهای قهرمان، به «توسیدو» سفر کردن ‫تا با هیولا روبه‌رو بشن.
‫آهای، ویل!
‫آهای، ویلیام!
‫به کمکت نیاز دارم.
‫ویل...
‫ویل.
‫آهای.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫آهای!
‫بهش نزدیک نشو.
‫ویلیام.
‫نه.
‫نه. نرو.
‫وایستا!
‫آهای، ازش دور شو.
‫دست از سرش بردار!
‫اون هنوز بچه‌ست.
‫آهای!
‫ازش دور شو! ازش دور شو!
‫ویلیام! ویلیام!
‫ازش دور شو، کثافت عوضی!
‫ویلیام!
‫نه.
‫لعنتی!
‫کاری به کارش نداشته باش.
‫«یه‌هیت‌سو» می‌دونست دوقلوها اومدن چی‌کار کنن.
‫چاقوهاش رو در آورد و حمله کرد.
‫دوقلوها تونستن از چاقوهای هیولا، جاخالی بدن
‫ولی خیلی خسته شدن.
‫آهای!
‫می‌دونی، کلاً داری راه رو اشتباه می‌ری.
‫روالش این نیست.
‫خفه شو.
‫خیر سرت باید معمای قتل منو حل کنی، جویی.
‫- یادت رفت؟ ‫- برام مهم نیست.
‫باید برگردم پیش جورج.
‫حل‌کردنِ معما، تنها راه خروج‌ـه.
‫یه نفر در کمال خونسردی منو کُشته، جویی.
‫این یه جُرم‌ـه.
‫تو یه پلیسی.
‫گفتم خفه‌خون بگیر.
‫اینو بیرون پیدا کردم.
‫نگران بودم همچین حرکتی بزنی.
‫یارو خلافکاره.
‫باید زندانی بشه.
‫توی آشپزخونه‌ات زندانی بشه؟
‫پس خودت ببرش.
‫اف‌بی‌آی بهش اتهام بزنه.
‫می‌تونی برش گردونی «فلگستف»
‫و بهش اتهام کودک‌آزاری بزنی.
‫بی‌خیال، ستوان!
‫یارو کشیش‌ـه.
‫توی کلیسامون کودک‌آزاری می‌کنه.
‫خودم دیدم.
‫دنبالم بیا.
‫چی؟
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫کودک‌آزاری می‌کنه.
‫باید ببری تحویل بدی‌اش ‫و به سزای اعمالش برسونی‌اش.
‫دنبالم بیا.
‫شاید دیگه نتونی جبران کنی.
‫یعنی می‌گی کارهایی که کرده رو نادیده بگیرم؟
‫می‌گم باید پلیس باشی.
‫معمای قتل رو حل کن.
‫کسی هنوز پا پیش نذاشته ‫که در مورد باقیِ مسائل، شکایت کنه.
‫آره، چون می‌دونن کسی حرف‌شون رو باور نمی‌کنه.
‫من که نگفتم نظام قضایی‌مون بی‌نقصه.
‫ولی چاره چیه؟
‫عدالت!
‫عدالت واقعی!
‫چی بهش واقعیت می‌بخشه؟
‫نگفتم کاری که کردی اشتباه بوده.
‫حرفم اینه که عادلانه نیست
‫که نشان تو، تعیین‌کننده باشه.
‫در اعماق وجودت، خودتم اینو می‌دونی.
‫پلیسِ درونت اینو می‌دونه
‫و اون هیولا هیچ‌جا نمی‌ره
‫تا تو بتونی تکلیف خودت رو با خودت مشخص کنی.
‫می‌خوای دستگیرم کنی؟
‫نه.
‫بنگ!
‫می‌خوای بهم شلیک کنی؟
‫جورج!
‫قرار بود فرار کنی.
‫نمی‌تونستم تنها بذارمت.
‫این تفنگه گلوله تموم کرد.
‫باید جلوی خونریزیِ پات رو بگیرم.
‫بعد از تجدید قوا، دوقلوها دوباره حمله کردن
‫و صاعقه و پرتوی نورشون رو به هیولا زدند.
‫گندش بزنن!
‫ولی سلاح‌های قدرتمندشون ‫هیچ تأثیری نداشت.
‫غول وحشی و درّنده، حتی از جاش تکون نخورد.
‫حاضری؟
‫ببین، ببین،
‫چیزی نیست.
‫خواب بد دیدی.
‫حالت خوبه.
‫درستش می‌کنیم.
‫دیگه قرار نیست اذیت‌مون کنه.
‫ببینم، اون چیه؟
‫تفنگ بابا.
‫نه.
‫نه. تو...
‫تو اهل این کارها نیستی.
‫تفنگ رو بده من.
‫نه.
‫بلدی ازش استفاده کنی؟
‫قبلاً با تفنگ سنگین شلیک کردم، ‫توی شکار.
‫بشین.
‫وقتی یه نفر رو می‌کُشی
‫برای همیشه تغییر می‌کنی.
‫برام مهم نیست.
‫می‌دونم برات مهم نیست.
‫می‌دونم.
‫ولی درست نیست این بارِ سنگین رو به دوش بکِشی. ‫(که یه نفر رو بکُشی تا بقیه راحت زندگی کنن)
‫تو به دوش می‌کِشی‌اش.
‫من آدم بالغ و عاقلی‌ام،
‫این مسئولیت منه.
‫اگه مسئولیت توئه، مسئولیت منم هست.
‫ما مثل همیم.
‫نه.
‫مسئولیتش با تو نیست.
‫کی می‌خواد جلوش رو بگیره؟
‫گوشِ بابا بدهکار نیست.
‫هیچ‌کس حرف‌مون رو باور نمی‌کنه.
‫کسِ دیگه‌ای نمونده.
‫پس...
‫باید راه دیگه‌ای هم باشه.
‫ما کُشتیمش، مگه نه؟
‫من کُشتمش.
‫می‌خوای چی‌کار کنی، جویی؟ ‫در کمال خونسردی بهم شلیک کنی؟
‫شاید این‌بار فرق کنه.
‫شاید بتونی تا تهِ خط پیش بری.
‫نه.
‫ولش کن.
‫دوقلوها ناامید شدن،
‫چون‌که سلاح‌های قدرتمندی که بهشون داده شده بود، ‫بی‌خاصیت بودن.
‫تا اینکه یه ایده‌ای به ذهن «هیولاکُش» رسید.
‫چاقوهای خودِ هیولا رو برداشت
‫و پرت کرد به سمتش.
‫اتفاقی که افتاد، این نبود، مگه نه؟
‫چرا، همین بود.
‫من کُشتمت.
‫تو منو نکُشتی، جویی.
‫به انجام‌دادنش فکر کردی.
‫می‌خواستی انجامش بدی
‫ولی فقط دوازده سالت بود.
‫کاری از دستت برنمی‌اومد.
‫تو مُردی!
‫توی اخبار دیدم.
‫احتمال دادند که مُردم.
‫رسماً گُم شدم.
‫ولی حتی اون زمان هم، ‫می‌دونستی قضیه فراتر از این حرفاست.
‫پس کار کی بود؟
‫خودت می‌دونی.
‫همیشه می‌دونستی.
‫نمی‌دونم.
‫می‌بینم که دیگه همه‌چی داره یادت میاد.
‫قضیه مال ۹ روز بعد از این بود ‫که ماجرای ویل رو برام تعریف کردی.
‫می‌دونم فکر می‌کردی حرفت رو باور نکردم.
‫البته اولش باور نکردم.
‫یعنی دنبال دلیل می‌گشتم که باور نکنم.
‫ولی همه‌چی واضح بود.
‫هر کی چشم‌هاش رو باز می‌کرد ‫می‌تونست متوجه بشه.
‫کل اون هفته، داشتم تلفنی...
‫با دادستانیِ ایالات متحده صحبت می‌کردم.
‫انقدر رفتم و اومدم که ‫همه فکر می‌کردن توی ساختمون دادگستری زندگی می‌کنم.
‫رفتم خونۀ آقای توماس که قاضی بود،
‫این همه راه رو تا فلگستف رفتم که اون رو ببینم.
‫التماسش کردم. ‫به پاش افتادم و التماس کردم.
‫چرا نرفتی دستگیرش کنی؟
‫پلیس بودی دیگه.
‫یه پلیس سرخپوست، مثل خودت.
‫اختیار قانونی‌ای نداشتم.
‫فکر می‌کنی اون زمان شرایط‌مون بهتر بود؟
‫فکر کردی می‌ذاشتن برم یه سفیدپوست رو دستگیر کنم؟
‫تازه اونم یه کِشیش!
‫نمی‌شد که هیچ‌کس ندیده باشه یارو چه هیولایی‌ـه.
‫نکته‌ش همین‌جاست، پسرم.
‫هیولا نبود.
‫یه مَرد معمولی بود.
‫چیزی به اسم هیولا وجود نداره.
‫صرفاً یه عده آدم هستن که کارهای بد می‌کنن
‫و یه عده هم هستن که از راه‌های بد، جلوشون رو می‌گیرن.
‫تو جون اون پسرها رو نجات دادی.
‫جون ویل رو نجات دادی.
‫کار درستی کردی.
‫مدام باید همینو به خودمون یادآوری کنیم.
‫ولی می‌دونم خودتم شک داری کارِت درست بوده یا نه.
‫نمی‌خواستم این زندگی رو در پیش بگیری، جو.
‫دلم می‌خواست حسابی از اینجا و از این شغل دور بشی،
‫آخه امکان نداره بتونی یه مأمور قانونِ درستکار باشی
‫درحالی‌که مردم‌مون رو مجازات می‌کنن
‫ولی ازشون محافظت نمی‌کنن.
‫و مَردهایی مثل اون، هر کاری می‌خوان می‌کنن ‫بعدشم هیچ‌کس نیست بگه بالای چشمت ابروئه.
‫ما توی همچین دنیایی، فقط یه گزینه داریم.
‫کاری که لازم بود رو کردیم.
‫کاری که مجبور بودیم بکنیم رو کردیم.
‫و به هر طریق که شده، باید بهاش رو بدیم.
‫جورج.
‫اون کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫تفنگ رو بده من.
‫برو توی ماشین.
‫برو.
‫«چی»، صدام رو داری؟
‫اگه صدام رو می‌شنوی...
‫من چاقو خوردم،
‫یک کیلومتر با ماشینم فاصله دارم.
‫مظنون با پای پیاده داره می‌ره.
‫۱.۹۰ قد داره.
‫لباس‌های تیره پوشیده و کلاه گذاشته.
‫به شونۀ راستش تیر خورده.
‫جو، صدات قطع و وصل می‌شه.
‫تکرار کن.
‫جو؟
‫هیولا نیست، جیم.
‫یه مَردـه.
‫صرفاً یه مَردـه.
‫دوقلوها با سرِ «یه‌هیت‌سو» برگشتن خونه
‫ولی مادرشون نشناخت‌شون.
‫اونا به‌خاطر کارهایی که کرده بودن ‫و چیزهایی که دیده بودن...
‫کلاً تغییر کرده بودن.
‫♪ مامان، این نشانِ پلیس رو ازم بگیر ♪
‫♪ دیگه نمی‌تونم ازش استفاده کنم ♪
‫♪ هوا داره تاریک می‌شه، ‫ تاریک‌تر از اونی که بشه جایی رو دید ♪
‫هیولاکُش داد زد و گفت: «مامان...
‫نترس! پسرهات برگشتن.»
‫♪ می‌رم درِ بهشت رو می‌زنم، تق‌تق، تق‌تق ♪
‫ولی اون وحشت‌زده شده بود
‫چون‌که «هیولاکُش» ‫داشت از شدّت زیبایی، می‌درخشید.
‫♪ می‌رم درِ بهشت رو می‌زنم، تق‌تق، تق‌تق ♪
‫«ترجمه از محمد سید»
‫جورج کجاست؟
‫رفته. ‫برو دنبالش.
‫برو حیوون!
‫[آنچه در قسمت بعد خواهید دید...]
‫اون حقوق‌بگیرِ اسپنسرـه.
‫افراد دیگه‌ای هم هستن، ‫حالا نمی‌دونم کیا.
‫پلیس قبیله‌ایِ ناواهو، دست‌ها بالا!
‫وقتی یه نفر رو می‌کُشی، انگار دیگه ولت نمی‌کنه.
‫[تنها دو قسمت باقی مانده است]
‫من معتقدم که شوهرتون بی‌جی واینز رو به قتل رسونده.
‫معتقدید یا می‌تونید ثابت کنید؟
‫«بادهای تاریک»