‫آنچه در «بادهای تاریک» گذشت...
‫خسته شدم از بس این یارو رو تعقیب کردم.
‫رابطۀ بین شکارچی و شکار جالبه.
‫حالا!
‫مَردی که پسرم رو به قتل رسوند.
‫جو!
‫- لیپهورن کجاست؟ ‫- وسط بیابون.
‫تا وقتی اون مرد بلوند بیفته زندان ‫جو آروم نمی‌گیره.
‫بذار منم باهات بیام.
‫پاشو.
‫تو مشتمه، برن.
‫ما فرقی با هم نداریم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید و محمد مسعودی»
‫بابا، کمش کن.
‫بابا.
‫مامان؟
‫جینی؟
‫مامان؟
‫پسر عزیزم.
‫چی‌کار کردی؟
‫شرمنده.
‫واقعاً شرمنده‌ام، عزیزم. ‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫حکم بخشداریِ اسکاربورو.
‫اگه درِ اون بازداشتگاه رو باز کنی،
‫از شرّش خلاصت می‌کنم ‫و می‌برمش روی صندلی الکتریکی می‌شونمش. (اعدام)
‫اون پیرمرده کجاست؟
‫به‌خاطر کسوف، امروز خونه موند.
‫خب، یه نفر باید بهش بگه ‫همون ماهِ خودمونه و چیزی نیست.
‫روح آفتاب نمیاد تخم چشم‌هاش رو بدزده.
‫دست از سرش بردار، خب؟
‫می‌خوام ازش بازجویی کنم ‫ولی بیشتر وقت لازم داریم.
‫جو، اون با سه فقره قتل درجه یک روبه‌رو میشه.
‫بعدش پلیس‌های فدرال می‌ریزن سرش
‫تا انتقام اون پسره چارلی رو بگیرن ‫که توی مالپاییس کُشتش.
‫اقدام به قتلِ تو و چی و اون بچه‌هه رو هم ‫به سایر موارد اضافه کنی...
‫آقا بلونده تا کریسمس روی صندلی الکتریکی‌ـه.
‫تمومه.
‫دلیل این کارهاش چی بود؟
‫ای خدای عزیز! ‫کی به دلیلش اهمیت میده؟
‫هیولاها نیازی به دلیل و منطق ندارن.
‫اون‌قدر مدرک داریم ‫که توی «گرند کنیون» خاکش کنیم.
‫یکی از افرادم رو کُشته،
‫می‌خوام اعدام بشه.
‫بنی چارلی بهم گفت اتفاقی شنیده
‫که باباش و بابابزرگش
‫داشتن در مورد یه مرد بلوند ‫که چاه نفت درامکو رو منفجر کرده صحبت می‌کردن.
‫بعدش یه مرد بلوند سر و کله‌اش پیدا شد ‫و شروع کرد به کُشتنِ چارلی‌ها.
‫به‌نظرت اینا ربطی به هم نداره؟
‫حس می‌کنم یه بچۀ شش ساله داره حرف می‌زنه.
‫بذار کاروانش رو بگردم.
‫قبل از اینکه ببریش ‫بذار یه کم باهاش خلوت کنم.
‫- ای بابا. ‫- اگه بتونم از زیر زبونش حرف بکِشم،
‫شش فقره قتل به موارد اعدامش اضافه میشه.
‫برای اینکه بذارمش جلوی یه قاضی، ‫نیازی به شش تا جسد دیگه ندارم.
‫اگه الان ببریش، ‫هیچ‌وقت نمی‌فهمیم داره برای کی کار می‌کنه.
‫منم که نمی‌تونم با این موضوع کنار بیام، ‫تو می‌تونی؟
‫ببین جو، حرفت رو می‌فهمم
‫ولی خواسته‌ای که داری ‫جزو روندِ رسمیِ کار نیست. می‌دونی؟
‫یعنی این همه زحمت کشیدم تا بیارمش اینجا
‫که تو ورش داری ببریش؟
‫بی‌خیال.
‫ای بابا.
‫- می‌تونم شش ساعت بهت وقت بدم. ‫- تا فردا بهم وقت بده.
‫امشب برمی‌گردم و می‌برمش.
‫- بیشتر از این کاری نمی‌تونم برات بکنم. ‫- ممنون.
‫رینو!
‫جان، بریم.
‫چه خبر شده؟
‫یه چیزی از اونجا برام پیدا کنید
‫که مربوط به انفجار درامکو باشه.
‫همین الان!
‫«بادهای تاریک»
‫چیه؟
‫گرفتمش، اِما.
‫چه خوب.
‫فکر می‌کنم پای یه نفر دیگه هم وسط باشه.
‫مثلاً یه نفر از درامکو.
‫به زودی می‌فهمم کی بوده.
‫بالأخره می‌تونیم این قضیه رو پشت سر بذاریم.
‫وقتی «سالی» اومد اینجا زندگی کنه...
‫خیلی ذوق‌زده بودم.
‫از بوی یه نوزاد جدید...
‫از دست‌های کوچیک و پاهاش.
‫از بغل‌کردنش موقع خواب.
‫ چند سال اخیر ‫یه چیزی توی وجودم کم بود.
‫با خودم گفتم شاید...
‫به فکر سالی نبودم.
‫حتی به فکر نوزاد هم نبودم.
‫به فکر خودم بودم
‫و قصدم این بود که خلأ وجودم رو...
‫که غمِ عزاداری هر روز ‫داشت به وجود می‌آوردش پُر کنم.
‫قانع شده بودم
‫که برای پشت سر گذاشتنِ تمام اون مسائل ‫به همین فرصت نیاز داشتم.
‫ولی پشت سر گذاشتنی در کار نیست، جو.
‫فقط میشه تحمل کرد.
‫فقط میشه عزادار بود.
‫و ما با همدیگه...
‫تحملش می‌کنیم،
‫مثل روش سابق نه، ‫ولی با همدیگه.
‫باید بفهمم این قضیه زیرِ سرِ کی بوده، اِما.
‫باید!
‫می‌دونم، مجبوری.
‫ای خدا.
‫هِی، می‌خوای اونو داخل نوش جان کنی؟
‫وسط کارم. برو پِی کارِت.
‫منظورت چیه؟ ‫یعنی کسی رو زیر نظر گرفتی؟
‫خانم واینز؟
‫اونجا شش تا قالی پهن کرده.
‫هنوز تصمیمش رو نگرفته.
‫بله، شاید حالا حالاها طول بکشه.
‫بهش نگو من اینجام، خب؟
‫هر چی تو بگی.
‫ببینم، شنیدی؟
‫اون رفیقت رو گرفتن.
‫- کدوم رفیق؟ ‫- همون مرد بلوند.
‫الان توی زندان لیپهورن نِشسته.
‫کسوف از ساعت ۱:۲۳ شروع میشه
‫و تا ۲:۳۷ کامل تموم میشه.
‫یادتون باشه بیرون نرید.
‫غذاخوردن ممنوع، نوشیدنی‌خوردن ممنوع.
‫الان وقت تلویزیون‌دیدن نیست،
‫وقت مطالعه‌کردن و کارکردن هم نیست.
‫مثل بچۀ آدم بشینید سرِ جاتون.
‫[گشت مرزی ایالات متحده]
‫[پس از یک مصاحبۀ کاریِ تکمیلی، ‫این شغل را به شما می‌دهیم]
‫نمی‌ری خونه، نات؟
‫تا وقتی که بتونم می‌مونم.
‫بهتره راه بیفتی. دیر می‌رسی.
‫باشه.
‫فعلاً.
‫این چیه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫دیدم نوشته بود «اشتغال در گشت مرزی».
‫موضوعی هست که بخوای بهم بگی؟
‫چه کمکی از دستم برمیاد، آقای چی؟
‫یه کار جدید پیدا کردی؟
‫سلام، تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خواستم یه نگاه به اون یارو بندازم.
‫می‌خوای بمونی و کمک کنی؟
‫اینجا دست‌تنهاییم.
‫نه، باید برگردم. ‫یکی رو زیر نظر گرفتم.
‫خیلی‌خب.
‫چه خبره؟
‫هیچی.
‫من میارمش توی اتاق.
‫اسمت چیه؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫دوست دارم بدونم با کی دارم حرف می‌زنم.
‫تو دیگه مُرده حساب میشی، می‌دونی دیگه؟
‫این از اون جرم‌ها نیست که از زیرش قسر در بری.
‫آلفرد نیومن.
‫اسممه.
‫دوباره بگو.
‫ترنت رالستون.
‫آره، می‌تونیم بشینیم اینجا و بازی کنیم،
‫یا می‌تونی چیزی رو بهم بگی ‫که کمکت می‌کنه.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه به یه مُرده کمک کنه،
‫حتی خودمم نمی‌تونم.
‫اومدن به منطقۀ سرخپوست‌نشین ‫و کُشتنِ سرخپوست‌ها
‫ایدۀ خودت نبوده، مگه نه؟
‫پس ایدۀ کی بوده؟
‫برای همین می‌خوام بدونم:
‫برای کی کار می‌کنی،
‫کی از اول تو رو وارد این هچل کرد،
‫کی بهت گفت اون چاه نفتی رو منفجر کنی.
‫کدوم چاه نفتی؟
‫قراره اعدام بشی.
‫پلیس‌های فدرال و کلانتر...
‫بیشتر از حد لازم ‫مدرک دارن که عملی‌اش کنن.
‫تنها راهی که شاید بتونی جلوش رو بگیری،
‫اینه که بهم بگی این ماجرا زیر سرِ کیه.
‫برای کی داری کار می‌کنی؟
‫خب...
‫شاید...
‫صرفاً از سرخپوست‌ها خوشم نمیاد.
‫دلوید وبستر... ‫یه کارآگاه خصوصی‌ـه.
‫صبح روزی که مظنون‌مون
‫توی بیمارستان رفته سراغ «چی»، ‫اونا همدیگه رو دیده بودن.
‫به‌نظرت دارن همکاری می‌کنن؟
‫بریم ببینیم.
‫آممم...
‫- حالت چطوره؟ ‫- من ستوان لیپهورن هستم.
‫- ایشون گروهبان مانوئیلیتو هستن. ‫- سلام.
‫ممنون که تشریف آوردی.
‫- بفرما بشین. ‫- باشه.
‫کم پیش میاد که یه پلیس سرخپوست، ‫ازم کمک بخواد.
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫خب، می‌خواستیم اگه میشه...
‫بهمون بگی سه‌شنبۀ قبلی...
‫حول‌وحوش ساعت ۱۰:۰۰ صبح کجا بودی.
‫می‌خوایم بازه‌های زمانی رو مشخص کنیم.
‫تو مظنون نیستی
‫ولی این مَرد هست.
‫می‌شناسیش؟
‫آره، چرا که نه؟ ‫صبح سه‌شنبه دیدمش.
‫اولین بار بود که افتخار ملاقات حضوریش رو داشتم.
‫- اسمش چیه؟ ‫- گفت ال نیومن‌ـه.
‫نه نیست.
‫جای تعجبی هم نداره.
‫سرِ چی همدیگه رو دیدین؟
‫داشتم آخرین خبرها رو بهش می‌دادم.
‫در مورد چی؟
‫نشد دیگه. بی‌خیال ستوان.
‫با یه حرفه‌ای طرفی. ‫این چیزا محرمانه‌ست.
‫ارباب رجوعت در حال حاضر ‫روی صندلی اتاق بازجویی‌ام نِشسته.
‫با چهار فقره قتل درجه یک مواجهه.
‫پس یا الان بهمون بگو راجع به چی حرف زدین
‫یا بشین روی اون صندلی‌ها ‫و منتظر کلانتر بمون.
‫اون مرتیکۀ تدی خرسۀ عجیب‌وغریب؟
‫چهار فقره قتلِ تأیید شده ‫و چندتا تأیید نشده.
‫عجب!
‫یارو استخدامم کرد تا مادرش رو پیدا کنم.
‫گفتش اسم مادرش لیندا مدکس‌ـه
‫ولی کل قضیه یه جورایی عجیبه، می‌دونید؟
‫مدام بهم می‌گفت چیزایی رو پیگیری کنم ‫که جور در نمی‌اومدن،
‫مکان‌های جدید و سرنخ‌های جدید رو مطرح می‌کرد.
‫ولی پولش خوب بود ‫پس گِله‌ای ندارم. متوجهید دیگه؟
‫از این زن‌ها، کسی رو نمی‌شناسی؟
‫نوچ.
‫این یکی.
‫کیه؟
‫همین الان گفتم: لیندا مدکس.
‫اون عکسه رو خودم گرفتم.
‫ولی همون‌طور که می‌بینید،
‫اون‌قدر مسن نیست که مادرِ اون یارو باشه.
‫یه لطفی در حقم بکن.
‫این صندلی مال کسیه؟
‫پلیس‌ها دفترچه‌ات رو پیدا کردن.
‫اسم من توش بوده ‫برای همین احضارم کردن
‫و بهم گفتن این مدت چی‌کارا کردی.
‫- اون‌وقت چی‌کارا کردم؟ ‫- کارهای بد، پسر.
‫ببین، نمی‌خوام بدونم کار تو بوده یا نه.
‫نه پلیسم نه وکیل.
‫تا جایی که به من مربوطه، ‫یه ارباب رجوع هستی
‫که استخدامم کرده تا یه کاری رو انجام بدم.
‫فکر کردی احمقم؟
‫فکر می‌کنم چهار نفر رو کُشتی و گیر افتادی.
‫پس...
‫خودت چه فکری می‌کنی؟
‫ببین رفیق، من کاری به کارهای ‫ منطقۀ سرخپوست‌نشین ندارم.
‫برای منطقۀ سرخپوست‌نشین کار نمی‌کنم
‫و مدیون این پلیس‌ها نیستم.
‫برای تو کار می‌کنم
‫و...
‫یه چیزی پیدا کردم...
‫که به‌نظرم شاید برات جالب باشه.
‫شهر چندلرِ آریزونا، ‫نزدیک فینیکس.
‫هم سنّش می‌خوره، هم قدّش، هم هیکلش.
‫مشکل اینجاست که اسمش مدکس نیست.
‫مگوایر‌ـه.
‫واسه همین هیچ‌کدوم از کارآگاه‌هایی که
‫اجیر کردی نتونستن پیداش کنن.
‫ولی بهت گفته بودم...
‫دلویدِ پیر، پیداش می‌کنه.
‫یه قراری می‌ذاریم.
‫اگه می‌خوای دوباره مامانت رو ببینی، ‫حتی پشت میله‌ها،
‫باید بهشون اطلاعات بدی.
‫روالش همینه.
‫توی کل تاریخ، ‫روال این کار همین‌جور بوده، متوجهی؟
‫از همگی ممنونم که تشریف آوردین.
‫همون‌طور که می‌دونید
‫کارِ من توی مرکز سلامتِ سرخپوست‌ها...
‫هانا، واقعاً شرمنده که دیر کردم.
‫اون اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫گفتم شاید بتونه پیش‌مون بشینه.
‫به‌نظر منم بهتره اینجا حضور داشته باشه.
‫بقیه‌تون چی؟
‫شما با این قضیه و با اون مشکلی ندارین؟
‫- نه. ‫- نه، مشکلی نداریم.
‫اوهوم.
‫بدون اجازه‌ی من حق نداری
‫راجع به این جلسه چیزی بنویسی یا چاپ کنی.
‫حتما‌.
‫ممنون‌.
‫سلام.
‫قبلا با بعضی‌هاتون آشنا شدم،
‫ولی واسه بقیه‌تون میگم، ‫اسم من مری لاندونه.
‫واسه روزنامه‌ی لس آنجلس تایمز کار می‌کنم،
‫و دارم مقاله‌ای در مورد
‫قانون سرویس برنامه‌ریزی خانواده می‌نویسم.
‫می‌خوام از هلن و اما تشکر کنم
‫که اجازه دادن اینجا بشینم ‫و بیشتر در مورد کاری که
‫دارن در منطقه‌ی سرخپوست نشین می‌کنن بشنوم.
‫من فقط واسه شنیدن اینجام.
‫خیلی خب، بیاین شروع کنیم.
‫دین، چه غلطی کردی؟
‫جای خشک‌شویی گرفتمش ‫که می‌خواست یه ماشین رو بدزده.
‫نمی‌خواستم بدزدمش.
‫می‌خواستم واسه یه دوست روشنش کنم.
‫این یعنی مجرمه.
‫من می‌برمش.
‫لیپهورن داره همه رو واسه کسوف می‌فرسته خونه.
‫تو چه مرگته؟ این هفته دفعه‌ی دومه.
‫قضیه چیه؟
‫من انتخاب شدم‌.
‫منظورت چیه انتخاب شدی؟
‫خدمت.
‫کجا بودی؟
‫قراره امشب ما رو به فینیکس ببرن، ولی...
‫اگه بازداشتگاه باشم، نمی‌تونن.
‫روالش اینجوری نیست.
‫اونا خلافکار نمی‌خوان، برن.
‫دقیقا خلافکار می‌خوان، دین.
‫هی، گوش کن.
‫وقتی فرا خونده میشیم، وظیفه‌مونه خدمت کنیم.
‫من خدمت کردم.
‫ستوان لیپهورن خدمت کرد.
‫عموت چی، بیسیم‌چی رمزی؟
‫اون اینجا اسطوره‌ست.
‫ببین، من نمی‌تونم برم.
‫من از مامان‌بزرگ و خواهرم مراقبت می‌کنم.
‫اگه من برم واسه کشوری بجنگم که حتی منو
‫به چشم آمریکایی نگاه نمی‌کنه ‫اونا چیکار کنن؟
‫اگه برنگردم اونا چیکار کنن؟
‫برو خونه، دین.
‫با مامان‌بزرگت صحبت کن.
‫و اون کمکت می‌کنه بفهمی کار درست چیه.
‫تو بهم بگو چطور رفتن به ویتنام و کشته شدن
‫کار درستیه.
‫هی، برو خونه.
‫یه یادآوری دیگه برای تمام شنوندگان...
‫کسوف ساعت ۱:۲۳ شروع میشه،
‫و تا ساعت ۲:۳۷ کامل تموم میشه‌.
‫توی خونه‌هاتون بمونین. فروتن باشین.
‫گفت یکی به اسم کارل لبک اجیرش کرده.
‫این اسم برات آشناست؟
‫ممنون، آقای وبستر.
‫- ناتالی؟ ‫- بله.
‫بگو برن به محض تموم شدن کسوف
‫- گای اتسیتی رو بیاره اینجا. ‫- بله، قربان.
‫می‌دونی،
‫معمولا من ساعتی ۲۵ دلار واسه خدماتم می‌گیرم.
‫معمولا منم همدستان خلافکاران رو ‫به اف‌بی‌آی تحویل میدم.
‫مرد، تو سرخپوست بامزه‌ای هستی.
‫توهین نباشه.
‫گم شدی؟
‫فکر نمی‌کردم خونه باشی.
‫این چیه؟
‫عذرخواهی واسه قبلا.
‫تخمه‌ی کاج.
‫خودت اینو انتخاب کردی؟
‫خب، خیلی خب.
‫کجا میری؟
‫فقط یه ربع تا کسوف مونده.
‫یا بیا تو
‫یا سرخپوست ناواهویی بدی باش ‫که توی خیابون‌ها پرسه می‌زنه.
‫داری منو به تریلرت دعوت می‌کنی؟
‫دعوتم با شماره‌ی ۳ کنسل میشه.
‫- یک... ‫- خیلی خب.
‫- لازم نیست ۲ بار بهم بگی. ‫- تصمیم خوبیه.
‫قضیه‌ی عکس الویس چیه؟
‫اه...
‫ما با هم رفتیم سر قرار.
‫اون چوب شور خورد. ‫من نوشیدنی خوردم.
‫گفت بی‌صبرانه منتظره ‫تا دوباره تورهای موسیقیش رو شروع کنه.
‫و نمی‌دونم، از اونجا به بعد ‫دیگه اوضاع ناجور شد.
‫با الویس پرسلی قرار رفتی؟
‫الویس پرسلی معروف؟
‫اوهوم، وقتی آلمان خدمت می‌کردم.
‫الویس آب زیر کاه.
‫اینجوری نگو.
‫ساکت.
‫تو چه جور ناواهویی‌ای هستی.
‫هممم.
‫در مورد کار به لیپهورن گفتی؟
‫اون می‌دونه درخواست دادم، ‫ولی نمی‌دونه قبول شدم.
‫می‌دونی، نمی‌تونم تصور کنم ‫این یونیفرم رو نپوشی.
‫آخه...
‫اینجا راهی واسه ترفیع من نیست.
‫می‌دونی، لیپهورن جایی نمیره،
‫و همیشه یکی دیگه مثل تو هست، پس...
‫چی باعث میشه...
‫مجاب بشی بمونی؟
‫اینجا؟
‫به این سادگی‌ها نیست.
‫ولی تو عاشق اینجایی.
‫زندگیت اینجاست، حیوون‌هات،
‫تریلر کوچولوی عجیبت.
‫آره، خب...
‫همیشه می‌تونم برگردم.
‫جدی؟
‫تو برگشتی.
‫باید برگردم سر کار.
‫باید برم دنبال گای اتسیتی.
‫- بابت پناهگاه امن ممنون. ‫- قربانت.
‫چی؟
‫اگه ماجرای الویس رو به کسی بگی، دخلت اومده.
‫اینو که می‌دونی، مگه نه؟
‫ممکنه کِیف بده.
‫پلیس ناواهو.
‫گوشی لطفا.
‫ستوان؟
‫خواهر کارل لبک، خط ۱.
‫خانم لبک.
‫بله، ستوان لیفهورن، درست میگم؟
‫لیپهورن هستم.
‫من توی پاسگاه کاینتا هستم، ‫پلیس قبیله‌ای ناواهو.
‫ما سعی داریم برادرتون رو پیدا کنیم.
‫اوه.
‫خب، به مشکل خوردین.
‫چطور؟
‫خب، چون اون مُرده، ستوان.
‫برادرم بیشتر از ۳ ساله که مُرده.
‫تسلیت میگم.
‫کمک دیگه‌ای ازم ساخته‌ست؟
‫نه، ممنون.
‫بابت وقت‌تون ممنون.
‫سلام، چاکرم.
‫- چی شده؟ ‫- سلام، داداش.
‫ممنون که اومدی.
‫برن گفت چند تا سوال در مورد درامکو،
‫- و کارل لبک داری. ‫- آره، درسته.
‫مطمئن نیستم دیگه مهم باشه.
‫الان داشتم تلفنی با خواهرش صحبت می‌کردم.
‫لبک مُرده.
‫منظورت چیه؟
‫اونی که اونجاست لبکه.
‫تو کارل لبک رو کشتی ‫و هویتش رو برداشتی
‫تا به منطقه‌ی حفاری دسترسی پیدا کنی.
‫تو بمب‌گذاری کردی و ۶ نفر رو کشتی...
‫شش نفری که لازم نبود بمیرن.
‫همه باید بمیرن... نهایتا.
‫چرا؟
‫چرا اینقدر برات مهمه؟
‫شش نفر...
‫مُردن.
‫واسه چی؟
‫از وقتی این گفتگو رو شروع کردیم ۶ نفر مُردن.
‫چرا اون ۶ نفر اینقدر برات مهم هستن؟
‫اوه...
‫اوه، متوجهم.
‫دوباره برگشتیم سر اون قضیه.
‫اون شش نفر برات مهم نبودن، مگه نه؟
‫یکی از اون شش نفر برات مهم بود، مگه نه؟
‫پسرت بود.
‫خیلی خب، باشه.
‫پس از سرخپوستان خوشت نمیاد، ها؟
‫کی تو رو اجیر کرد که اون چاه رو منفجر کنی؟
‫فقط می‌خوای بدونی چرا اون مُرده، مگه نه؟
‫من بهت میگم، جو.
‫به خاطر اینکه...
‫به خاطر اینکه اونجا بود.
‫همین.
‫اون حتی اصلا مهم نبود.
‫می‌دونم مادرم رو پیدا نکردی.
‫از دفتر سنا زنگ زدن.
‫اف‌بی‌آی بدجور دلش می‌خواد مظنونش رو بگیره.
‫کلانتر تو راهه.
‫واینز رو بیار اینجا.
‫خیلی خب.
‫مردم تاریکی،
‫به این روز بسیار مقدس خوش اومدین،
‫چرا که امروز الهه‌ی ماه، هاواکه،
‫خورشید ضعیف رو پنهان کرد،
‫و با تاریکی مقدسش منت سرمون گذاشت.
‫درود بر تاریکی مقدس.
‫پس حالا اینجا جمع شدیم
‫تا در مراسم التیام مقدسی شرکت کنیم
‫که می‌دونیم روشنایی به ارمغان میاره،
‫و می‌دونیم منجر به احیا و تجدید میشه.
‫احیا و تجدید.
‫- تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- می‌خوام منو شفا بدی.
‫شفاش بده.
‫شفاش بده. شفاش بده.
‫شفاش بده.
‫پس شفاش میدم.
‫آره. شفاش بده.
‫- تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫قضیه چیه؟ اون چیه؟
‫باید به حرفم گوش بدی.
‫این راه و رسم ناواهو نیست، خب؟
‫اینا یه مشت سفیدپوست روانی هستن
‫که مسکال می‌خورن ‫و نقش سرخپوستان رو بازی می‌کنن.
‫هی، تو. با اون کیف کجا میری؟
‫- نه، نه، نه، نه. ‫- از اینجا برو.
‫هی، بی‌خیال، اینجا چه خبره؟ هی.
‫خیلی خب، میرم دنبال رزمری.
‫همینجا منتظر باش.
‫پاشو. گفتم پاشو.
‫منو امتحان نکن، بی‌شرف.
‫واسه تحویل زندانی
‫امضات رو لازم دارم.
‫چیزی نیست، مامان.
‫تفنگ رو بده من‌.
‫تا حالا چمدون نبسته بودم.
‫دین...
‫میشه تا وقتی نیستم بهشون سر بزنی؟
‫به مامان‌بزرگ و خواهرم؟
‫حتما.
‫هی، شاید وقتی برگشتم، ‫بتونم یه کاری بکنم، می‌دونی؟
‫به مردم کمک کنم...
‫می‌دونی، توی منطقه‌ی سرخپوست نشین...
‫یه جورایی مثل تو.
‫آره‌
‫صبر کن.
‫واسه محافظته
‫وقتی زمین چهار کوه مقدس رو ترک می‌کنی.
‫خیلی خب‌.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫هی.
‫تموم شد؟
‫نمی‌دونم.
‫دست ماموران فدراله.
‫دیگه از دست من خارجه.
‫از دستان ما خارجه.
‫بله، لیپهورن هستم.
‫لعنتی.
‫خدای من.
‫گوردو.
‫آروم باش. آروم باش.
‫فقط آروم باش.
‫مرکز.
‫من ستوان جو لیپهورن ‫از پلیس قبیله‌ای ناواهو هستم.
‫یه تصادفی رخ داده.
‫سنا صدمه دیده.
‫ما در منطقه‌ی سرخپوست نشین هستیم، ‫مایل‌شمار ۱۱۳، جاده‌ی ۶۰.
‫دریافت شد.
‫- چه اتفاقی افتاد؟ ‫- هی، جو، اون فرار کرد.
‫- خیلی خب. خیلی خب. ‫- اون فرار کرد.
‫- متاسفم. ‫- تکون نخور.
‫کمک تو راهه. فقط آروم باش.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید و محمد مسعودی»
‫تا حالا کسی رو نکشتی، جو؟
‫آنچه در قسمت بعد خواهید دید...
‫وقتی کسی رو می‌کشی، ‫روحش بهت پیوند می‌خوره.
‫توی این دنیا هر جا بری،
‫اونم باهاته.
‫عدالت سفیدپوستی. عدالت سرخپوستی.
‫نوه‌ام لیاقت عدالت سرخپوستی رو داره.