‫«قسمت ۲۲: پرورش قارچ»
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫حالا که داشتیم به تابستون می‌رسیدیم،
‫نوبت یکی از جالب‌ترین بخش‌های
‫کشاورزی رسیده بود:
‫برگردوندن گاوها به دشت
‫بعد زندانی شدنشون در انبار در طول زمستون.
‫خب، چهارتا رو سوار ماشین می‌کنیم ‫و میریم دشت گاوها.
‫آره.
‫دروازه رو باز کن.
‫الان دیگه از کار کردن باهات خوشم میاد.
‫- مگه قبلاً خوشت نمیومد؟ ‫- نه.
‫یالا، گاوها. گاوهای خوب.
‫- برید. ‫- برید.
‫- باریکلا.
‫برید.
‫خب.
‫تنها میری و بقیه گاوها رو من بیارم؟
‫این یکی از روزهای مورد علاقمه،
‫آزاد کردن گاوها توی دشت،
‫چون خیلی خوشحالن که بعد... چه مدت؟
‫پنج شش ماه تو طویله زندانی شده بودن؟
‫بالاخره به آزادی و علف می‌رسن.
‫و میگن: «اوه، یادم اومد.»
‫وقتی رسیدم به دشت گاوها،
‫آخرین باری که این کار رو انجام دادیم یادم اومد.
‫ببینشون! گاوهای هیجان زده!
‫آزادید!
‫هی.
‫چه خوشحالن!
‫«آزاد و رهام!»
‫و جونورها رو آزاد کرد.
‫وایسید.
‫بیاید. آزادید. برید.
‫همین؟
‫یالا! چرا دیگه نمی‌گردید؟
‫باید برقصید و شادی کنید.
‫عوضی‌های قدرنشناس.
‫بعد اون ناامیدی، رفتم به دیدن محصولات فضایی،
‫و انتظار ناامیدی بیشتری رو داشتم.
‫خب.
‫می‌خوام با مثبت اندیشی...
‫یک جعبه؟ دو جعبه.
‫دو جعبه واسه قارچ‌هام بیارم.
‫لباس دارث ویدر رو می‌پوشم.
‫با دستکش پلاستیکی.
‫هورا! یا خدا!
‫اینجا رو.
‫و اونا رو!
‫عالیه.
‫این خوشگل‌ها رو. اینجا رو.
‫عالی شد. ممکنه جواب بده.
‫برای چیدنشون،
‫باید بپیچونمش...
‫اینطوری نمیشه.
‫ای خدا! ‫امشب قراره حسابی قارچ بخورم.
‫بعد جمع‌آوری قارچ‌ها،
‫قبل باز شدن فروشگاه
‫بردمشون اونجا.
‫- لیسا؟ ‫- بله.
‫- خبرهای خوبی دارم. ‫- بله؟
‫واو! چه خوشگلن.
‫- خوشگلن، نه؟ ‫- چی هستن؟
‫- قارچ صدفی. ‫- وای خدا.
‫یه فکری کردم.
‫- باید به صورت سبدی بفروشیمشون. ‫- خب.
‫سبدی چند؟
‫- من میگم سه یا سه و نیم پوند. ‫- باشه.
‫بعد رفتیم قارچ‌ها رو نشون اسکات بدیم،
‫که سرآشپز ون برگر پزی بود.
‫- واو. ‫- خوشگل نیستن؟
‫- همه‌شون توی... ‫- آره.
‫خودمون پرورش میدیم. الان دیگه ‫همیشه قارچ داریم.
‫صبح می‌تونیم تست قارچ بفروشیم.
‫- آره، تست قارچ. ‫- آره! عالیه.
‫همه دوست دارن تست قارچ بخورن.
‫اگه آخرش کلی برات مونده بود می‌تونی ‫کچاپ قارچ درست کنی.
‫- اوه! ‫- خوبه!
‫- نه؟ ‫- سوپ قارچ؟
‫آره. هر چی بخوای.
‫- برگر گیاهی. ‫- آره!
‫- بالاخره... اوه، گیاهی نمیشه. ‫- لعنتی.
‫چیکار کردی؟
‫چی شده، عشقم؟
‫ای وای. چی شده؟
‫خوبی؟
‫داری می‌خندی یا گریه می‌کنی؟
‫درخواست استیناف رو بُردیم.
‫گمشو!
‫- شوخی! ‫- اه، عالیه!
‫وای خدا!
‫رای استیناف رو به نفع ما دادن!
‫- اوه، واو! ‫- چی شد؟ بگو!
‫- نگهش دار. ‫- دارم می‌خونمش.
‫آفرین، رفقا.
‫- وای خدا! ‫- وای خدا.
‫خیلی نگران بودم.
‫- یه سند طولانیه ولی... ‫- لعنتی. چه زیاده.
‫نکته چهل و یکم:
‫«به هدف شفاف‌سازی و درک،»
‫این رو بازرس برنامه‌ریزی گفته،
‫«اظهار را برای تغییر استفاده یا استفاده ترکیبی
‫شامل کشاورزی، کافه،
‫رستوران، فروشگاه لوازم کشاورزی، پارکینگ و ‫مستراح تصحیح می‌کنم.»
‫- با همه چی موافقت کرده؟ ‫- یا خدا!
‫- با همه چی. ‫- ایول!
‫انگار... تموم شد رفت.
‫اجازه نداریم اونجا رستوران بزنیم.
‫- ولی میشه رستوران رو بیاریم اینجا. ‫- عالیه.
‫و می‌تونیم کافه رو بیاریم اینجا.
‫خیلی...
‫این بزرگترین فحشیه که میشه به شورا داد...
‫ای خدا! خیلی نگران بودم.
‫عالیه.
‫ولی خب منطقیه دیگه.
‫- البته! ‫- می‌دونم.
‫شورا منطق سرش نشد، و یه بازرس اومد...
‫به نظرت شورا درخواست استیناف میده؟
‫- فکر نکنم. ‫- و پول همه رو خرج می‌کنن؟
‫این برداشت بازرسه... ‫چقدر طول کشید؟ چهار ماه؟
‫فکر نکنم اشتباهی کرده باشه، نه؟
‫میشه گفت راحت شدیم. ‫و انگار واسه سه ساله.
‫تا سه سال می‌تونیم ادامه بدیم.
‫- برگشتیم سر کار. ‫- فروشگاه دیگه می‌تونه هر چی خواست بفروشه.
‫لعنتی!
‫لیسا تصمیم گرفت به مناسبت پیروزی ما علیه شورا
‫تمام دوستان لاغر و بلوند آکسفوردشیریش رو
‫برای انجام یوگای بزی دعوت کنه.
‫استخون کتفتون رو فشار بدید تا منقبض بشه ‫تا قفسه سینه‌تون باز بشه.
‫برید تو حالت جنگجوی سه.
‫پهلو و شونه صاف، شکم رو فشار بدید داخل.
‫حالا نوبت...
‫مطمئنم این کارها خیلی مدرن بودن،
‫ولی من بزها رو به منظور سلامتی نخریده بودم.
‫خریده بودمشون که بوته‌ها و خارها ‫رو نابود کنن،
‫کاری که بعد اومدنشون به پارک می‌تونستن ‫انجام بدن.
‫هرچند، به شرطی می‌تونستیم ببریمشون اونجا
‫که بزرگ شده بوده باشن.
‫خب.
‫- می‌دونی داریم چیکار می‌کنیم؟ ‫- باید وزنشون کنیم.
‫- اگه وزنشون کم بود... ‫- خب؟
‫زیر هفده کیلو بودن، بهشون اسپری ‫قرمز میزنیم.
‫- به کل بدنشون نه. ‫- هفده کیلو؟
‫- آره. ‫- واو.
‫و اگه آماده رفتن به بیرون بودن، ‫بهشون اسپری سبز می‌زنیم.
‫امیدواریم رنگ همه‌شون سبز بشه، چون ‫لیزی داره میاد دستگاه شیر رو ببره.
‫الان دیگه غذای سفت می‌خورن، نه؟
‫- چطوری افسار بزنیم؟ ‫- ببین.
‫خودمون بلدیم بپوشیمشون.
‫درسته. خیلی خب. بذار یه تپلشون رو برداریم.
‫- نکن! شلوارم رو نخور. ‫- بدو.
‫آها. نکن. نه.
‫آخ!
‫بسه!
‫خیلی خب. این یکی نود و ششه.
‫نکن... خب، نود و شش چی؟
‫پوند؟
‫کیلوگرم.
‫نود و شش کیلو کجا بود. ‫منم وزنم نود و شش نیست.
‫درسته. سبز.
‫نه، تا اسپری نزدیم نذار برن.
‫نه، اسپریه. چیزی نیست.
‫نه، ولش نکن! بیارش وگرنه گم میشه.
‫وایسا، من... وای خدا. ‫اینجوری چند روز اینجا معطل میشیم.
‫وایسا.
‫- نه، از وسطش بگیر. ‫- سنگینه، باور کن.
‫این یکی سرفه کرد، روم بالا آورد.
‫ولم کن. ول کن!
‫این یکی با دوتا پای عقبیش که روی زمینه، ‫شونزده کیلوئه.
‫- غلطه. ‫- صد در صد بیشتر از هفده کیلو وزن داره.
‫وسط جشنواره بی‌سوادی...
‫یالا دیگه.
‫لیزی، متخصص بزها رسید.
‫سلام، لیزی.
‫چیکار می‌کنید؟
‫وزنشون می‌کنیم.
‫چطور پیش میره؟
‫- خوب نیست. ‫- نه! شوخی.
‫- گفتی چند؟ هجده و چند...؟ ‫- ولی روش علامت نزدیم.
‫- من زدم. ‫- جدی؟
‫- آره. ‫- راه آسون‌تری نداره؟
‫آره. یه فکری دارم.
‫می‌تونین از ترازو استفاده کنین. ‫آسون‌تره.
‫چطوری بز رو راضی کنیم بره روی ترازو؟
‫خودش وامیسه. چیزی نیست.
‫پس به وزنه اصلی وصله؟
‫آره. حله.
‫لطفاً وقتی می‌ذارمش روی ترازو کنار صفحه نمایش وایسا.
‫وزن رو نشون میده.
‫- آره. ۱۹.۴۶ کیلوگرم. ‫- اینم از این.
‫پس چطوری... ‫آخ! دردم گرفت.
‫چون بز بدی بودی بعدش وزن تو رو می‌گیریم.
‫یا خدا. چه خپله.
‫واو. ۲۸.۶۶ کیلو.
‫اوه!
‫- دفعه بعدی دیگه دستت رو... ‫- آره، اشتباه کردم.
‫۲۳.۹۲.
‫پس بزهای سالم و خوبی رو بزرگ کردید!
‫- پس مشکلی نیست؟ ‫- عالیه.
‫کارتون عالی بود.
‫همه‌شون بیشتر از هفده کیلو وزن دارن.
‫- و می‌تونن برن. ‫- می‌تونن برن.
‫درسته.
‫قبل بردن بزها به پارکشون،
‫باید تکلیف یه چیزی رو با لیزی روشن می‌کردم.
‫قضیه‌ش چیه که میگن... ‫خب، تو کتابم خوندم،
‫اگه فرار کنن...
‫- اینا... آره... ‫- در میرن.
‫- اگه... ‫- بس کن.
‫اگه تو حصارکشی مشکلی پیش بیاد، ‫می‌میرن،
‫چون دیگه داخل نمی‌مونن.
‫وقتی یاد بگیرن... خیلی باهوشن.
‫اگه فرار کنن، کارتون تمومه.
‫لعنتی!
‫- فکر کنم می‌خواد فرار کنه. ‫- وای خدا!
‫درسته.
‫شرمنده، داشتی درباره بد بودن حصار چی می‌گفتی؟
‫اگه اشتباهی پیش بیاد کشتار راه میفته.
‫پس... آخ!
‫- سپر بدم بهت؟ ‫- آره!
‫- یه دستکش... خودشون می‌دونن. ‫- دستکش می‌خوای. می‌دونن.
‫چون یه کم اذیتشون کردم. ‫دردم گرفت.
‫نکن دیگه.
‫نکن. دیگه این کار رو نکن.
‫ولم کن!
‫- قبلاً خیلی مهربون بودن. ‫- خیلی ناز و کوچولو بودن.
‫الان دارن همه چی رو می‌خورن.
‫- ولی اگه یکیشون فرار کنه... ‫- خب.
‫البته خدا نکنه، چی میشه؟
‫جز لگد زدن به مردم.
‫چند سال پیش یه گروه بزهای خیلی بد داشتیم
‫و رفتن سراغ نهال‌ها.
‫نهال‌های دوتا دشت رو درآوردن.
‫ممکن بود برن تو جاده و باعث تصادف بشن.
‫یا فلفل‌هاتون.
‫- نمی‌دونم ممکنه چندتا بخورن... ‫- نمی‌خورن.
‫یا ممکنه برن تو گلخونه‌تون.
‫اگه شاخشون رو ببرن تو گلخونه بد میشه.
‫پس باید مراقب باشیم.
‫آره.
‫- فکرش رو بکن... ‫- جو رو. بدبختش کردن.
‫- اینم از طعمه ما. ‫- کمک!
‫- خیلی ازت خوششون میاد. ‫- با همه چی کار دارن.
‫آخ!
‫بعدش دشت محل زندگی بزها رو نشونِ لیزی دادیم.
‫اگه بذارم تو حال خودش بمونه، ‫کل دشت رو خار و بوته می‌گیره.
‫آره. بیشتر بوته‌ها رو می‌خورن.
‫و هر فرصتی گیر می‌آورد، بحث استعداد فرارشون رو
‫وسط می‌کشید.
‫باید از یه چیزی بالا برن؟
‫ما از بیرون چیزی بهشون نمیدیم چون ‫وارد حصار برقی می‌کنن
‫- و باهاشون فرار می‌کنن. ‫- نه!
‫- آره.
‫- چی؟ شبیه استالاگ لوفت ۳؟ ‫- آره. اون شکلی.
‫خب، پس برگردیم به عقب.
‫اگه اسباب‌بازی‌های چوبیشون تو طویله رو
‫بیاریم اینجا، باهاشون فرار می‌کنن؟
‫آره. بشکه‌های نفتی هستنا؟
‫میارنشون کنار حصار تا کوتاه‌تر بشه یا ‫از روشون می‌پرن.
‫- خیلی جالبه. ‫- نه!
‫اگه به اون آغل خوک‌ها دسترسی داشتن،
‫صد در صد طی چند ساعت می‌رفتن روش و ‫از حصار می‌پریدن بیرون.
‫- یا خدا. ‫- باهوشن، نه؟
‫خیلی باهوشن. ‫دست کم نگیرینشون.
‫وقتی داشتیم فکر می‌کردیم که آیا بزها
‫می‌تونن با موتور از روی حصار بپرن یا نه،
‫چارلی و کیلب تو لندن روز خیلی
‫بهتری داشتن.
‫دعوت شده بودن به خیابان داونینگ
‫تا با نخست وزیر
‫درباره ابتکار «بازگشت از مزرعه تا سفره بریتانیاییش» ‫صحبت کنن.
‫و با توجه به اهمیت جلسه، برای صحبت‌های ‫قبل جلسه
‫تو یه کافی‌شاپ قرار گذاشتن.
‫- امروز؟ ‫- خب؟
‫- خیلی‌ها قراره بیان. ‫- جدی؟
‫جرمی گفت بگم... ‫گفت: «کیلب، ام،
‫اگه خواستی قانعشون کنی،
‫به ریکی بگو دیگه قرار نیست نخست وزیر بشه.»
‫ریشی.
‫رئیس جمهور. ‫شرمنده، نخست وزیر.
‫آره، شروع خوبیه.
‫من باشم میگم، «سلام، جناب رئیس.
‫- چطوری، ریکی؟» ‫- «آخر هفته بیا دیدنم.»
‫«قرار نیست تا مدت زیادی نخست وزیر بمونی.»
‫می‌خوای درباره چی صحبت کنی؟
‫- تمرکزت روی چیه؟ ‫- درباره کشاورزهای جوان.
‫- خوبه. ‫- درباره ورود جوون‌ها به صنعت کشاورزی.
‫الان دیگه نمیشه روی زمین خودت زراعت کنی.
‫اول اینکه هزینه زیادی داره. ‫و دو اینکه همه چی کلاهبرداریه.
‫- دیروز قیمت تراکتور رو گرفتم. ‫- خب.
‫با تخفیف گفت دویست و پنج هزار پوند میشه.
‫می‌دونم. وحشتناکه.
‫- وای خدا. بهتره دیگه بریم. ‫- هوم؟
‫دیرمون میشه.
‫میدان ترافالگار.
‫- از اینجا اومدم! ‫- خب.
‫سر این چهار راه راهنما نزدم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫نلسونه، ببین.
‫- نلسون کیه؟ ‫- یه دریادار بود.
‫- چه بالاست. ‫- پیروز یه نبرد شده بود.
‫- می‌دونی به چی داره نگاه می‌کنه؟ ‫- چی؟
‫- اون پرچم‌ها رو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫اسمش ادمیرالتی آرچه.
‫- خب؟ ‫- خب.
‫داره به بالای کمان نگاه می‌کنه.
‫کلی کشتی اونجاست.
‫- و داره بهش نگاه می‌کنه. ‫- پیروز نبرد ترافالگار شده بود.
‫اونهمه زحمت کشیدن مردی رو بسازن ‫که داره به...
‫«عاشق لندن هستم.» ‫گمشو بابا.
‫دکمه رو بزن.
‫تو بزن.
‫- کجا میریم؟ ‫- وایت‌هال.
‫این چیه؟
‫- این... ‫- حالا چیکار کنیم؟
‫یه... راهت رو برو.
‫رسیدیم. اینجا وایت‌هاله، همه چی اینجا ‫اتفاق میفته.
‫چی میشه؟
‫مدیریت کشور!
‫بفرما. دفترهای اعضای کابینه.
‫- چی هست؟ ‫- می‌دونی کابینه چیه؟
‫- نه. ‫- وزیرهای قدیمی‌تر.
‫همه اینجا کار می‌کنن؟
‫نمی‌دونم ساعت چنده. چنده؟
‫۹:۱۱.
‫زود اومدیم.
‫یه کم همین طرفا می‌مونیم.
‫صبح بخیر.
‫می‌خوای مردم رو مجبور کنی
‫- بهت بگن صبح بخیر؟ ‫- آره.
‫صبح بخیر.
‫- فکر می‌کنن دیوونه‌ای. ‫- دارم میگم صبح بخیر!
‫مردم... نمی‌خوان صحبت کنن.
‫کم‌کم دیگه وقتش بود برن به سمت در سیاه معروف.
‫حاضری؟ در بزنیم؟
‫آره.
‫- وای خدا، خیلی خب. ‫- دوباره بزن.
‫در بزنم؟
‫- بفرمایید. ‫- باشه.
‫- سلام دوستان. خوبید؟ ‫- حال شما؟
‫یه چیزی.
‫یه بار دیگه اینقدر محکم در بزنید، پرتتون ‫می‌کنم بیرون.
‫جان؟
‫- اینقدر محکم در نزنید. ‫- شرمنده، آخه کشاورزیم.
‫- به من چه. ‫- باشه.
‫- من کشاورز نیستم. ‫- خیلی خب.
‫مشخصه.
‫وقتی کیلب و چارلی داشتن مورد سرزنش
‫پلیس درهای خیابون داونینگ قرار می‌گرفتن...
‫یالا بزها. برید تو.
‫من و لیسا بالاخره داشتیم بزها رو منتقل می‌کردیم
‫به خونه جدیدشون.
‫فکر ما اینه که... ‫اینجا باغ تمرینشونه.
‫- خب. ‫- و اینجا زندگی می‌کنن
‫تا کل برگ‌ها رو بخورن.
‫- خب. ‫- بعد ببرشون اون پایین.
‫و فکر ما اینه دهنشون،
‫می‌دونی، عادت می‌کنه به...
‫- سفت میشه. ‫- آره، دقیقاً.
‫- اوه! ‫- و دهنشون محکم میشه.
‫ولی بعدش،
‫بوته‌های خار رو ببین، می‌خوام اونا رو بخورن.
‫- خب. ‫- وقتی شروع کردن به خوردن خارها،
‫برام جالب میشه. ‫می‌خوام همونا رو بخورن.
‫ولی قبلش،
‫باید مرحله وحشتناک اما لازم
‫عادت دادنشون به حصار برقی رو تموم می‌کردیم.
‫- بیا بیرون. ‫- دارن میان بیرون!
‫- حصار سفید برقش کمتره. ‫- خب.
‫و برق حصار نارنجی خیلی بیشتره.
‫اوه، ببین: «دارم برنامه... ‫یه مسیر فرار پیدا کردم.»
‫«هی، دوستان. بیاید دنبالم.»
‫«تو چشم بهم زدن فرار می‌کنیم.»
‫واو! برق گرفتش؟
‫ای وای. ‫دارن تیرک دروازه رو می‌خورن.
‫«خیلی خب، دیگه تیرک دروازه رو نمی‌خورم!»
‫شرمنده.
‫واو!
‫خنده‌دار نیست.
‫- نه، اذیت نمیشن. ببین... ‫- خنده‌دار نیست.
‫نباید بخندم.
‫برام جالب نیست. ‫دلم نمی‌خواد درد کشیدن حیوانات رو ببینم.
‫ولی باید یاد بگیرن.
‫و خیلی سریع،
‫فهمیدن باید چیکار کنن.
‫خب، ببینشون، اومدن وسط زمین.
‫- آره. ‫- نقشه فرارشون به خاطر روش‌های امنیتی من
‫به فنا رفت.
‫بخورید.
‫دهنتون رو محکم کنید و برید خارها و بوته‌ها ‫رو بخورید.
‫برگردیم به خیابون داونینگ،
‫چارلی داشت در بحث‌های علمی شرکت می‌کرد.
‫لیست کمک هزینه‌ها رو چک کردید؟
‫هوم.
‫- و همه‌شون رو لیست نکردید؟ ‫- نه.
‫- و نقشه‌ها رو چی؟ ‫- نه.
‫اگه کشاورز هستی، برای گرفتن مجوز باید ‫خیلی وارد باشی.
‫این وسط، توی باغ،
‫رئیس ریکی داشت وراجی می‌کرد.
‫حال شما؟ ریشی هستم. خوشبختم.
‫خب دوستان... ‫اینا همه محصولات مزرعه هستن؟
‫بله، از مزرعه هستن. ‫سوسیس فنلند فلگ.
‫و سوسیس قصابی سنتیمون، ‫برمبلبی کبیر.
‫- جدی؟ چه... ‫- و بیکن.
‫وای خدا! چه بویی داره. ‫اعضای کابینه بالا جلسه داشتن.
‫اتاق کابینه اون بالاست.
‫و بوی غذاتون حواس همه رو پرت کرده بود.
‫عالیه!
‫اینجا رو.
‫بعدش، در دفتر اصلی کابینه...
‫حال شما؟
‫کیلب تونست نخست وزیر رو ببینه.
‫ممنون که اومدین. کیلب! چطوری؟
‫و این لحظه مهمش بود
‫که بتونه درباره جذب جوانان به کشاورزی صحبت کنه.
‫- خوبید؟ ‫- ممنون.
‫- چه موی قشنگی دارید. بله. ‫- من؟
‫- مطمئنی چیز دیگه‌ای نشنیده بودی؟ ‫- نه، نه.
‫- یه نظر کلی بود. ‫- از مو خوشم میاد.
‫وقتی رفتن بیرون صحبت کنن،
‫کیلب بالاخره درباره کشاورزان جوان صحبت کرد.
‫راستش به نظرم...
‫ولی خیلی دیر رفت سر اصل مطلب.
‫می‌دونین، کشاورزی شغل نیست. ‫سبک زندگیه.
‫باور کنین. گزینه دیگه‌ای نیست. ‫سبک زندگیه.
‫آدم بلند نمیشه بگه، «امروز باید برم سر کار.»
‫من هیچوقت نشده بیدار بشم و بگم:
‫«باید برم سر کار، از هشت تا پنج ظهر.
‫منتظرم کارم زودتر تموم بشه.»
‫وسط روز، آدم میگه: «اوه، می‌خوام برم خونه.»
‫هیچوقت همچین کاری نمی‌کنم. بیدار میشم و میگم: ‫«خب، امروز قراره چیکار کنم؟»
‫دیروز... و روز قبلش، شرمنده. ‫داشتم شیر می‌دوشیدم...
‫بعد رفتم علف چینی. ‫[تو رو خدا برو سر اصل مطلب]
‫بعدش رفتم بذرپاشی. ‫هر روز با روز قبلش متفاوته.
‫- همه باید یه رویایی داشته باشن. ‫- درسته.
‫رویا یعنی جایی برای رفتن.
‫آدم به اون رویا که برسه، ‫تا دو، سه سال دیگه،
‫اون رویا تموم میشه و یه رویای دیگه انتخاب می‌کنیم. ‫[خواهش می‌کنم، باید به کارهای کشور رسیدگی کنم.]
‫میگم رویای آدم برآورده نمیشه به ‫شرط اینکه...
‫وقتی کیلب داشت کار کشور رو متوقف می‌کرد،
‫من و لیسا رفتیم به سنگر قارچ‌ها
‫که ببینیم میوه دادن یا نه.
‫لعنتی.
‫- وای خدا. ‫- رشد نکردن؟
‫- وای خدا. ‫- چیه؟
‫چی...؟
‫ببین! ‫چندتا شدن؟ هزارتا!
‫وای خدا. چقدر زیادن.
‫فوق العاده‌ست.
‫وای خدا.
‫- واو. ‫- خدای من.
‫اینا آماده شدن.
‫کاملاً حاضرن.
‫درسته.
‫- بیست و چهار ساعت پیش، این وجود نداشت. ‫- می‌دونم.
‫چطوری اینقدر بزرگ شد؟
‫اونم تو یک روز؟
‫ببینش.
‫باید قارچ‌ها رو بفروشی.
‫از اونم بهتر، قارچ‌های یال شیر هم
‫ظاهر شدن.
‫- واو! ‫- شبیه اسفنجیه
‫که با گل کلم ازدواج کرده.
‫قارچه.
‫آقائه گفت اینا انگار فضایی هستن.
‫انگار جدی جدی از فضا اومدن.
‫امکان نداشت حتی بتونیم یک دهمشون رو
‫توی فروشگاه محصولات کشاورزی جا بدیم.
‫پس باید کارهای امروزم رو بیخیال می‌شدم
‫و خیلی فوری یه غرفه فروش قارچ راه می‌انداختم.
‫علاقمند به محصولات دیدلی اسکوات هستید؟
‫قارچ صدفی. شبیه قارچ‌های سوپرمارکتی نیستن.
‫یا قارچ یال شیر.
‫- میشه از جفتش بدین؟ ‫- البته.
‫میشه ۴۲۷ گرم.
‫- میشه ۱۲.۸۱ پوند. ‫- باشه.
‫اوه!
‫محض کنجکاوی...
‫دارید محصولات فضایی می‌فروشید؟
‫در جنگل خوک‌ها، یازده هفته میشد
‫که ایجکس نر...
‫وظیفه‌ش رو انجام داده بود.
‫اینا اون چهارتا خوک هستن،
‫- امیدوارم باردار باشن. ‫- خب.
‫پس یه متخصص خوک محلی اومد ‫که معاینه‌شون کنه.
‫و خبرهای خوبی بهمون داد.
‫همه‌شون باردارن.
‫- همه‌شون؟ ‫- هر چهارتا؟
‫پس نیاز نیست بفروشیمشون، ‫چون اگه باردار نبودن،
‫یعنی بیخودی داشتن غذا می‌خوردن و باید ‫تبدیل به بیکن می‌شدن.
‫- جرالد! ‫- سلام، جرمی.
‫سلام، جرالد! سلام! ‫اوه، شرمنده.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫چه خوک‌های خوبی.
‫- عالی نیستن؟ ‫- چرا.
‫تا حالا خوک داشتی؟
‫- نه، اینا خوک‌های مادر هستن. ‫- آره.
‫یه سری داستان درباره خوک‌های نر و ماده شنیدم. ‫کثیف کاری زیاد دارن، نه؟
‫چی شنیدی؟
‫درباره ماده خوک‌ها... که اگه بهشون رسیدگی بشه
‫می‌تونن... ‫یه چیز خوبی ازشون درمیاد.
‫- جرالد؟ ‫- جان.
‫کِی درخت‌ها رو کاشتی؟ شصت سال پیش؟
‫- تو این درخت‌ها رو کاشتی؟ ‫- آره.
‫- شصت سال پیش. ‫- شوخی!
‫آره.
‫همه‌شون...
‫تا اینجا بودن.
‫احشام از اینجا تغذیه کردن... ‫و از همه اینا.
‫پس سنت از این درخت‌ها کمتره؟
‫آره.
‫اینجا جنگل جرالده.
‫یه بیل قدیمی برمی‌داشتیم.
‫- واو، جرالد. ‫- بعدش،
‫می‌انداختیمشون زمین و درخت می‌کاشتیم.
‫رفتم دورش...
‫با یه میله خمش کردم و بهش آب دادم.
‫با گذشت سال‌ها،
‫درخت‌های سکویا رشد کردن.
‫اونا اجزای اصلی جنگل بودن.
‫خیلی خب.
‫حداقل هر دو هفته یک بار،
‫می‌رفتیم...
‫بوته‌های گزنه رو می‌آوردیم.
‫شبیه اونا بود.
‫اون موقع نمیشد به رئیس‌ها نه گفت.
‫آره.
‫خیلی غافلگیر شدم. ‫نمی‌دونستم تو اینا رو کاشتی.
‫عالیه.
‫پس باید همه بفهمن... اسم اینجا رو ‫می‌ذاریم جنگل جرالد.
‫اینجا رو پر می‌کردیم...
‫حالا وارد ماه ژوئن شده بودیم،
‫و کارمون تو مزرعه تمومی نداشت.
‫در دشت داونز گراند،
‫برای اولین بار علف‌چینی کردم.
‫که شامل پیچیدن علف توی کیسه پلاستیکی می‌شد،
‫و زمستون اونا رو به خورد گاوها می‌دادیم.
‫پس داریم علف تازه جمع می‌کنیم؟
‫علف تازه،
‫علفیه که توی یه کیسه خیس گذاشته شده
‫و با تمام شکرهای طبیعی علف ترش میشه،
‫که برای گاوهایی که قندشون بالاست خوبه.
‫کیلب هنوز ناراحت بود که وقتی خوک‌های من ‫تو این دشت بودن،
‫گند زده بودن بهش.
‫چرا تابلو زدی که «جرمی وارد نشود؟»
‫چون یه سره گند میزنی به زمین.
‫ولی با این وجود، انگار محصول خوبی ‫تو دستمون بود.
‫از علف‌چین بودن خوشم میاد.
‫حساب و کتابی و جالبه.
‫فکر می‌کنی، «کار درست رو انجام دادم.»
‫دیدی وقتی چمن حیاطت رو کوتاه می‌کنی و مجبور نیستی
‫دیگه با اون بخش کاری داشته باشی؟
‫موندم چمنش رو خودش کوتاه می‌کنه یا نه.
‫تمومه.
‫همین که علف چینی تموم شد...
‫باید یه نگاه به کودپاش بندازیم.
‫نوبت بازرسی سالانه شرکت رد تراکتور بود،
‫که باید بهشون ثابت می‌کردیم مزرعه سالم و سر حاله.
‫آره. خوبه. خوبه.
‫و با توجه به اینکه الان کیلب مدیر مزرعه بود...
‫یک، شش، شش، هشت، صفر.
‫هشت، صفر.
‫تو این بخش از سال، همه چیز آروم بود.
‫دفترچه سوابق مالی. عالیه.
‫همه چی اینجا نوشته شده.
‫جعبه کمک‌های اولیه اینجاست که عالیه.
‫تابلوها درست هستن.
‫- آره. ‫- عالیه.
‫- سطل شن اونجاست. ‫- عالیه.
‫- خوبی؟ ‫- صبح بخیر.
‫از دست تو و قارچ‌هات!
‫همه جا با قارچ ظاهر میشه!
‫دیگه میرم زیر زمین زندگی کنم.
‫آره، مهم نیست کیلب چقدر سرش شلوغ بود...
‫به خاطر قارچ‌ها، سر من شلوغ‌تر بود.
‫یه پل فورث رود درست کردم
‫چون کل روز در حال فروش قارچ بودم،
‫و هنوز اینهمه قارچ مونده،
‫و فردا صبح بازم کلی قراره قارچ بیاریم،
‫و روز بعدش و روز بعدش.
‫در واقع، اینقدر قارچ داشتم
‫که جز فروششون در فروشگاه و ون برگر پزی...
‫به رستوران‌های محلی هم می‌فروختمشون،
‫و حتی فروشگاه‌های محصولات کشاورزی رقیب.
‫دیشب یه مقدار خوردم.
‫- نمی‌دونی چقدر خوشمزه‌ن. ‫- آره.
‫دیشب یه مقدار پختم. عالی هستن.
‫با اینکه مقدار فروشم
‫داشت کمتر میشد...
‫پنج. پنج کیلو می‌خوایم.
‫۱.۲.
‫۶.۱ کیلو.
‫هنوز کلی قارچ رو دستم مونده بود.
‫یا خدا...
‫هرچند، وسط اینهمه دیوونگی هنوز هم واسه یه مقدار
‫خوش گذرونی وقت بود.
‫یه سورپرایز کوچولو برات دارم.
‫می‌خوای خواستگاری کنی؟
‫هر دفعه میگی سورپرایز داری، میگم: ‫قراره خواستگاری کنه!
‫هر دفعه!
‫اون درختی که افتاد یادته؟
‫- همون خوشگله؟ ‫- برش گردوندیمش سر جاش.
‫بیا ببین.
‫ببینش.
‫همون درختیه که برگردوندیم سر جاش.
‫واو.
‫- خیلی خوشحالم. ‫- آره!
‫چون شش ماه افتاده بود.
‫و زنده‌ست!
‫ولی می‌دونی چی عجیبه؟
‫شاخه‌های کوچولوش از همه جا دارن ‫رشد می‌کنن.
‫می‌دونم. عالی شده.
‫به این میگن بازگشت انفجاری به زندگی، نه؟
‫صد در صد. آره.
‫آفرین. عالی شده.
‫- خیلی راضیم. ‫- آره.
‫به خواستگاریت فکر می‌کنم، خب؟ ‫هنوز آماده نیستم.
‫هرچند، روش مرمت و تعمیر مادر طبیعت
‫همیشه هم زیبا نیست.
‫گاهی اوقات دیگه میره رو اعصاب.
‫وقتی من و کیلب تصمیم گرفتیم...
‫ای خدا.
‫کارمون روی سد رو ادامه بدیم، نکته‌ای ‫توجهمون رو جلب کرد.
‫این...
‫دیگه نمیشه رفت جلو.
‫باید با اره برقی بیایم و این رو قطع کنیم.
‫آخرین بار کِی اومدیم اینجا؟
‫خیلی وقت نیست.
‫الان یه جنگل رشد کرده.
‫هرچند، خوشبختانه، یعنی بهونه داشتم که ‫وال‌ای رو راه بندازم...
‫دستگاه مورد علاقه‌م تو دنیا.
‫اوه! من برگشتم.
‫واحد پشتیبانی احساسی.
‫دستگاه نابودی.
‫ببینش.
‫داره خردشون می‌کنه.
‫نابودشون می‌کنه.
‫- چی..؟ ‫- چی؟ شلوار اره برقی.
‫- فقط جلوشه؟ ‫- آره.
‫وقتی اینجوری دستت می‌گیری و به خودت ‫می‌خوره،
‫برخورد می‌کنه و گیر می‌کنه و موتور متوقف میشه.
‫فشنه.
‫یعنی چی؟
‫آره! سگ‌های خوب. سگ‌های خوب.
‫بشینید، بشینید.
‫بشینید!
‫بشینید، بشینید.
‫نه، رفت. اون یکی هم رفت.
‫حالا که مسیری رو به سمت سد صاف کرده بودیم،
‫وقتش بود ذهنیت کارگرهای ساخت و ساز رو ‫به خودمون بگیریم
‫و بریم سراغ کار بعدیمون.
‫نهار!
‫خوب شد، نه؟
‫یه فکری داشتم.
‫وقتی میشه از این چوب‌ها استفاده کرد
‫چرا باید از لوله استفاده کنیم؟
‫که اینطور. چوب رو بذاریم وسطش و بعد...
‫اگه چوب رو بذاریم اونجا... ‫متوجه منظورم میشی؟
‫- آره، آره. ‫- یه گودال حفر می‌کنیم.
‫یه تیرک این شکلی می‌ذاریم... ‫عین اینی که پشت ماست.
‫دقیقاً.
‫تیرک می‌ذاریم. یه گودال حفر می‌کنیم، ‫و یکی دیگه و یکی دیگه.
‫بعد کافیه با گِل یه پشتیبان واسه چوب‌ها بسازیم.
‫بعدش...
‫آب از روی چوب‌ها رد میشه.
‫چرا قبلاً این کار رو نکردیم؟
‫الان به ذهنم رسید. ‫لوله نیاز نیست، نه؟
‫لوله رو برمی‌داریم، می‌بریم یه جای دیگه.
‫- برش گردونیم به مزرعه. ‫- آره.
‫لوله رو رها کردم.
‫- می‌دونی چی فهمیدم؟ ‫- چی؟
‫الان برگشتیم به همون جایی که ‫ژانویه بودیم.
‫لوله بالای زمین.
‫هیچی این پایین نبود.
‫هیچوقت قرار نیست کار سد لعنتی رو تموم کنیم.
‫هرچند، حالا که نقشه چوب‌ها رو عملی کردیم،
‫خیلی به تموم شدن کار خوشبین‌تر شده بودم.
‫بکشش. اومد بالا؟
‫برای بار اول، می‌خوام
‫پیشرفتی داشته باشیم.
‫بعد آماده‌سازی محل
‫و جاگیری تیرک توی گِل،
‫وقتش بود که چوب‌ها رو قرار بدیم.
‫- حاضری؟ ‫- بذار.
‫خب. مرد حفار.
‫مراقب باش! ‫مراقب باش!
‫هشدار، هشدار.
‫- پایین. ‫- دور موتور بیشتر.
‫با استفاده از بیل حفرکننده،
‫چوب اصلی رو قرار دادم سر جاش.
‫هرچند...
‫آب می‌بردش!
‫به اینجاش فکر نکردیم، نه؟
‫تا آخر عمرم روش وامیسم.
‫میخ نیاوردی؟
‫نه... آخه...
‫اگه روش میخ بزنی،
‫یه شکاف بزرگتر ایجاد میشه، ‫و آب از وسطش رد میشه.
‫می‌خواستم میخ بزنم که بیام کنار و ‫محکمش کنم.
‫ولی میخ که بزنی، یه شکاف بینشون ‫ایجاد میشه.
‫به بست نیاز داریم.
‫- یه چیز شبیه بست؟ ‫- یا می‌تونیم یه پیچ گنده بیاریم.
‫- که از وسط چوب به این گندگی ردش کنیم؟ ‫- آره.
‫باید بریم فروشگاه خرید کنیم.
‫نمیگم یه چوب دیگه بذاریم روش
‫تا اون یکی جاش محکم بشه.
‫ببین.
‫چرا جایی نگفتن که چوب رو آب می‌بره؟
‫- می‌تونی بذاریش اون رو؟ ‫- می‌تونی روش وایسی؟
‫- گرفتیش؟ ‫- اینم از این.
‫تمومه.
‫خب.
‫یه کار ظهرگاهی دیگه.
‫و کاری که کردیم...
‫هیچ ارزشی نداره.
‫نمی‌ذارم این سد من رو شکست بده.
‫نمی‌ذارم.
‫هرچند، برگشتن سر کار سد یه مقدار طول می‌کشید
‫چون همونطوری که پیشبینی میشد، کلی ‫قارچ رو دستم مونده بود.
‫لعنتی!
‫هرچند، یه فکری به ذهن لیسا رسیده بود.
‫گفت اگه قارچ یال شیر رو
‫توی واحد کم رطوبت دیدلی اسکوات خشک کنیم
‫و پودرشون رو بفروشیم، می‌تونه پول بیشتری
‫نسبت به فروش خود قارچ دربیاره.
‫- هر صد گرم سه پوند. ‫- آره.
‫- و پنج روز دووم دارن؟ ‫- اوهوم.
‫می‌تونیم هر صد گرم رو
‫سی پوند بفروشم که یک سال دووم دارن.
‫قارچ یال شیر... رفتم چیپی، فروشگاه ‫لوازم غذایی سالم،
‫پرسیدم یال شیر رو چند می‌فروشن.
‫و گفتن هفته‌ای یک بار براشون بار میاد ‫و همون روز هم فروش میره.
‫خب، اینجا نوشته:
‫«پودر قارچ یال شیر،
‫- سی وعده، چهل پوند!» ‫- آره.
‫- چهل پوند! ‫- آره.
‫ریختم تو قهوه‌م، انگار نعنا مستقیم میره تو مغزت.
‫کل ذهنت باز میشه. ‫شفاف‌تر فکر می‌کنی.
‫صبح‌هایی که مصرف نمی‌کنم متوجه فرقش ‫میشم. عالیه.
‫وایسا. نوشته که
‫- واسه تمرکز، حافظه و گوارش خوبه. ‫- آره.
‫خب. پس این ارزش غذاییشه، خب؟
‫آره.
‫- چربی کل: صفر. ‫- عالیه.
‫- سدیم کل: صفر. ‫- عالیه.
‫کربوهیدرات کل: صفر.
‫شکر کل: صفر. ‫قند افزوده: صفر.
‫پروتئین: صفر. هیچی توش نیست.
‫عالیه.
‫وقتی هیچی نداره چطوری به حافظه، ‫تمرکز و گوارش کمک می‌کنه؟
‫جادوی قارچه دیگه.
‫آره، می‌دونم. ولی اگه کره بهش اضافه کنی، ‫باز یه چیزی.
‫مردم چطوری... چرا؟
‫داری غر میزنی یا قارچ پرورش میدی؟
‫برام سخته تو مغازه بگم: «مایلید که این
‫پودر قارچ رو بخرید؟» میگن، «چی توشه؟» ‫میگم، «هیچی.»
‫- حالا هر چی. ‫- عجبا، لیسا.
‫دوستات این آشغال رو می‌خورن؟
‫همه می‌خورن.
‫درک نمی‌کنم.
‫سلام.
‫سلام، خندون!
‫به دنیایی که لیسا برنامه داره پنجاه گرم پودر قارچ رو
‫به قیمت چهل پوند بفروشه خوش اومدی.
‫واو.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- این خشک‌کن کوچیک منه.
‫- خب؟ ‫- این یه سینی پر بود
‫و میره اون داخل. بعد مخلوطش می‌کنم،
‫می‌ریزم تو کیسه و روش می‌نویسم، «تاریخ ‫انقضاء دوازده ماه...»
‫می‌خوای تو ماشین رنج‌روور، پودر قارچ ‫کیسه‌ای بفروشی؟
‫پس... خیلی خب.
‫از کجا می‌دونی تا یک سال قابل مصرفه؟
‫چون وقتی خشک و پودر بشه، دوازده ماه وقت داره.
‫چون هر چیز خشک و پودری که می‌خرم، ‫دوازده ماه انقضا داره.
‫از کجا می‌دونی؟ ‫اونا محصولاتشون رو تست کردن.
‫- آره. ‫- اونا روی محصول خودشون تست کردن.
‫و محصول ما بهتره چون واسه مزرعه خودمونه.
‫نه، نه. اونا تست کردن.
‫- آها. ‫- پس به صورت قانونی...
‫- آره. آره. ‫- تایید کردن که...
‫چون با خشک کردنشون، کل رطوبت رو می‌گیری.
‫آره.
‫- کل آبشون رو می‌گیری... ‫- خب.
‫- که یه وقت... ‫- کپک نزنه...
‫- یا باکتری. ‫- دقیقاً.
‫پس تحلیل زیان و کنترل نقاط بحرانی رو چک کردی؟
‫تحلیل زیان و کنترل نقاط بحرانی. استاندارد ‫پایه‌ی غذاست.
‫ولی نه. نه، نه. این...
‫این واسه مزرعه‌ست، نیاز به این کار نیست.
‫چون... نه، نه، نه.
‫اون واسه فروش تو فروشگاه‌های بزرگه.
‫چارلی، من اجازه دارم
‫اینجا گوجه بکارم و تو فروشگاه بفروشم.
‫تو مزرعه میشه این کار رو کرد.
‫- نه. ‫- وقتی خشک بشه، رطوبتش گرفته میشه دیگه.
‫- چیزی جز پودر نیست. ‫- ولی از کجا می‌دونی خشک شده؟
‫چون همه‌ش پودر میشه.
‫ولی بعد سه هفته، ممکنه کپک بزنه.
‫به یکی فروختیش و کپک زده.
‫پس یک سال دووم نیاورده، همه‌ش ‫سه هفته...
‫گوش کن. خیلی خب. راه حلت چیه، چارلی؟
‫خب، باید تستش کنی. و بعدش... ‫واو، واو. نه، تستش کن.
‫تو آزمایشگاه. باید یکی رو پیدا کنیم.
‫یا میشه به عنوان قارچ فروختشون.
‫نه، حیف میشن. یال شیر رو که صبح ‫بریزی تو چای...
‫- کسی نمی‌خواد همچین چیزی بخوره. ‫- این وسط...
‫چندتا مرد همچین کاری می‌کنن؟ هیچی.
‫مردهایی که تو باهاشون آشنایی نه، چون ‫تو هزار سال پیش به دنیا اومدی.
‫مردهای الان این چیزها رو بلدن.
‫خیلی خب، به عنوان راه حل...
‫چرا حالا می‌خوای روش بزنی یک سال؟
‫- بزن شش هفته، یا دو ماه. ‫- خب.
‫- و بعدش... ‫- اینجوری مشکلی پیش نمیاد؟
‫- نه. ‫- خب.
‫ولی باید به همین مدت تستش کنی.
‫خیلی خب.
‫خب دیگه. به پیش. من برم بفروشمشون.
‫من خشکشون می‌کنم، خب؟
‫خیلی خب. باید هر کاری می‌کنی رو ‫ثبت کنی.
‫خب.
‫«به مدت دو ساعت خشکش کردم.»
‫فیلم می‌گیرم.
‫- خوبه. ‫- فیلم می‌گیرم.
‫خیلی خب. پس اول از همه، فیلم.
‫اول از همه، قارچ رو شستم... ‫نه، نشستم.
‫اول از همه، تهشون رو گرفتم و شستمشون...
‫تو یخچال...
‫اول از همه، تهشون رو گرفتم و شستمشون.
‫و کل آشپزخونه ما تمیزه.
‫وقتی به اوایل ژوئن رسیدیم،
‫همه چیز در مزرعه عالی به نظر می‌رسید.
‫ولی، یه ولی بزرگ این وسط بود،
‫چون چارلی راضی نبود.
‫ساده بخوام بگم، هوا وحشتناک بود.
‫ماه مارس، پر بارون‌ترین مارس چهل سال ‫اخیر بود.
‫ماه مه سرد بود.
‫و ژوئن هم رکورد گرم‌ترین ماه رو ثبت کرد.
‫- وحشتناک به نظر میاد. ‫- ولی چرا؟
‫و چارلی می‌تونست تاثیرات این بالا پایین ‫شدن هوا رو
‫با بررسی باقی مونده‌ی کلزای کیلب ببینه.
‫می‌دونی، خوب گرده‌افشانی نشده. ام...
‫چند تیکه‌ش جا مونده.
‫حتماً واسه سرمای آوریله.
‫آره.
‫- نرسیده، نه؟ ‫- نه.
‫- در ازای ۰.۴۰۴ هکتار، یک تن کمتر محصول داریم. ‫- آره.
‫تو ده هکتار. دوازده تن.
‫آره.
‫پنج هزار پوند.
‫بده، نه؟
‫به سود رسیدن با محصولات این زمین
‫- خیلی سخت میشه. ‫- آره.
‫و وقتی دستگاه شادی‌کُشش روشن شده بود،
‫داشت شادی رو از همه می‌گرفت.
‫ولی حیوون نیستن اما صد در صد گیاه ‫هم نیستن...
‫- اوه، اومد. ‫- سلام.
‫قراره خبرهای خوبی بهم بده.
‫چرا برام جو آوردی؟
‫- رفتم دیدن محصولات. ‫- خب.
‫می‌دونی که جوی بهاری دیرتر دراومد.
‫خب.
‫ببین، یه تیکه‌هاییش هیچی ندارن.
‫نگو که بده...
‫خب، ممکنه واسه ساخت نوشیدنی برات مشکل ‫پیش بیاره.
‫ممکنه نتونی باهاشون چیزی بسازی.
‫چون اینا زودتر جوونه زدن
‫ولی خاک هنوز اینقدر نیرو داره
‫که این کوچولوها جوونه بزنن.
‫و برای دروی این جوهای رسیده، به مشکل می‌خوریم.
‫چون همراه اونایی که رسیدن،
‫- جوی نرسیده هم داریم. ‫- چی...
‫نمیشه رفت دستی اینا رو چید.
‫- پس، می‌دونی... ‫- چیکار کنیم؟
‫کاری از دستمون برنمیاد. ‫باید امیدوار باشیم
‫که هوا گرم و خشک بشه، اینا برسن تا ‫بتونیم درو کنیم.
‫وگرنه از اینجا خبری از هاک‌استون نیست.
‫- داری میگی نمیشه... ‫- خب...
‫به چه آب و هوایی نیاز داریم؟
‫نه خیلی گرم باشه، چون نباید زود برسن.
‫هوا بین ۲۲ تا ۲۷ باشه. مناسب باشه.
‫- مثل امروز. ‫- مثل امروز.
‫- تا... ‫- تا شش، هشت هفته دیگه.
‫هشت هفته.
‫اگه هوا مناسب باشه، فرصتش رو داریم.
‫وگرنه که نگرانم.
‫آره، ما اینا رو بلدیم.
‫بلدین؟
‫ما هم جو داریم و...
‫جوی بهاری شما چطوره؟
‫فکر کنم خوبه.
‫گوش میدی؟ ‫جوی بهاریشون خوبه.
‫کجایید؟
‫- مارکت هاربورو. تو لسترشر. ‫- لسترشر، آره.
‫نظرت درباره جو بهاری ما چیه؟
‫مشکلتون جوونه‌های پایینی هستن.
‫آره. دقیقاً.
‫ناراحت کننده‌ست.
‫نه.
‫لعنتی...
‫پیشبینی ناراحت کننده چارلی درباره زمین کشاورزی
‫باعث شد جلسه من و مدیر مزرعه درباره
‫تخته سفیدمون دیگه برامون جالب نباشه.
‫و متوجه شدیم که هزینه‌های کیلب
‫از صد هزار پوند گذشته بود.
‫خیلی... ترسناکه.
‫مجبوریم ۱۰۲,۰۰۰ پوند خرج کنیم
‫- و نمی‌تونیم نتیجه رو کنترل کنیم. ‫- آره.
‫حوادث جغرافیایی و سیاسی، آب و هوا.
‫- و هزینه‌های آخرش. ‫- آره، دقیقاً.
‫انگار بخوای شرط ببندی. ‫اگه دو پوند بذاری وسط،
‫- می‌تونی شرط ببندی. ‫- آره.
‫یه شب با دوستات میری بیرون. ‫اگه حداقل شرط پنجاه هزار پوند باشه،
‫- شرط بندی نمی‌کنی. ‫- نه!
‫اگه پنج سال پیش بود چقدر خرج می‌کردیم؟
‫احتمالاً نصفش، نه؟ ‫چون قیمت کود دو برابر شده.
‫هفتاد و هشت هزار... ‫می‌تونی فکر کنی هفتاد و هشت هزار پوند خرج کنیم؟
‫- اونم سر یه چیزی که می‌ریزیم زمین! ‫- آره!
‫حتی نمیشه درصد موفقیتش رو اندازه گرفت.
‫چهار تُن باقی مونده، خب؟ ‫می‌دونی چرا؟
‫چون هر دفعه می‌رسم به آخر زمین، ‫سریع‌تر کود می‌ریزم روی زمین.
‫هزینه بذر رفته بالا...
‫سی و پنج، چهل درصد.
‫مواد شیمیایی احتمالاً... ‫می‌دونی، هزینه همه چی رفته بالا.
‫مثلاً گلیفوسات قبلاً هر بطری بیست لیتری، ‫چهل پوند بود.
‫- آره. ‫- الان شده ۱۶۲ پوند.
‫۱۶۲ پوند واسه یه بطری بیست لیتری گلیفوسات.
‫- برای از بین بردن علف؟ ‫- آره.
‫ای خدا. ارقام وحشتناکی هستن.
‫تنها چیز مثبتش این بود که با اینکه سمت من ‫از تخته هم قرمز بود،
‫به نظر میومد یه سری از برنامه‌هام قراره ‫به زودی سود بدن.
‫عسل...
‫- به دستمون می‌رسه. ‫- تا چند هفته دیگه.
‫ام... قارچ...
‫- آره. ‫- ممکنه سود بده.
‫- آره. ‫- خردل، از کجا معلوم؟
‫- ممکنه سود بده. ‫- سبز میشه.
‫هزینه خوک‌ها خیلی زیاد شده. ‫چه خبره؟
‫نه، راستش این کل پولیه که از دست دادیم.
‫وقتی تمام چیزهایی که می‌فروشیم ‫فروش برن...
‫- آره. ‫- ...و فروشگاه هم وسایل رو بفروشه...
‫- باید فروش برن. ‫- اعداد سبز میشن.
‫وایسا. چرا کشاورزی احیایی سمت منه؟
‫خب، زمین توئه.
‫آره، ولی فکر کردم آزمایش خودته؟
‫آره، روی زمین تو.
‫- کجاش انصافه که تو تصمیم بگیری... ‫- آره.
‫- و اونوقت سمت من باشه؟ ‫- می‌دونم.
‫- باید سمت خودت باشه. ‫- نه.
‫اشکم دراومد!
‫یعنی چی؟
‫هرگز...
‫وقتی سمت تخته کیلب اینقدر ضعیف ‫به نظر میومد،
‫باید پروژه بخش کشاورزی نشده مزرعه‌ی من ‫به موفقیت میرسید.
‫پس باید دست به کار می‌شدیم،
‫مطمئن می‌شدیم که فروشگاه و ون برگر فروشی،
‫که به تازگی از زنجیرهای شورا رها شده بودن،
‫آماده بودن که به گردشگرهای تعطیلات ‫تابستونی خدمات بدن.
‫سفارش یک برگر و یک بیکن حاضره.
‫خیلی ممنون.
‫- بریم. ‫- در حال اندازه‌گیری.
‫یعنی باید کارهای پارکینگ رو شروع کنیم.
‫الان چنده؟
‫چهل و پنج. میریم روی شصت و هشت.
‫فکر نمی‌کردم کار سختی باشه.
‫بیا.
‫یا گرون.
‫پنجاه و سه متر.
‫یا وقت‌گیر.
‫همینجا.
‫ولی اشتباه می‌کردم.
‫اونم چه جور.
‫هشتاد هزار پوند؟
‫چرا خودمون انجامش ندیم؟
‫- دو روزه تموم میشه. ‫- نه، نمیشه.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.