ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫به مزرعه کلارکسون خوش برگشتید.
‫اواسط ماه اوت سال ۲۰۲۲ هستیم.
‫خواهش می‌کنم. ممنون. از کجا اومدین؟
‫و همه چیز آشنا به نظر میاد...
‫خُشکه.
‫و روستایی...
‫و فوق‌العاده.
‫ولی متاسفانه
‫پشت صحنه‌ی کار زیاد فوق‌العاده نیست، چون...
‫هر مشکلی که ممکن بود پیش بیاد، پیش اومد.
‫«قسمت ۱۷: بخش کشت و زرع نشده»
‫بیاید با آب و هوا شروع کنیم.
‫بعد از خُشک‌ترین تابستون به مدت ‫هشتاد و هفت سال،
‫زمین تشنه‌ست و به سفتی بتنه.
‫و در نتیجه، محصولات نابود شدن.
‫کاشت سیب‌زمینی تو زمینی که خشکه...
‫ببین، پوستش بسته. ‫یعنی دیگه قرار نیست رشد کنه.
‫منظورت چیه؟
‫می‌دونی، سیب‌زمینی‌های جدید رو اگه اینجوری ‫کنی، پوستشون جدا میشه.
‫- مثل سیب‌زمینی‌های جرسی؟ ‫- آره.
‫ولی پوست اینا بسته شده که ‫رطوبت رو از دست ندن.
‫- پس بزرگتر نمیشه؟ ‫- آره.
‫لعنتی.
‫کیلب سعی کرد این سیب‌زمینی‌های ریز ‫رو برداشت کنه،
‫ولی کارش به جایی نرسید.
‫نه، دارن میفتن، ببین.
‫سیب‌زمینی‌هایی که اینقدر کوچیک هستن، ‫از بین غلتک‌ها میفتن.
‫میفتن روی زمین.
‫تو زمین بعدی، گل‌های آفتاب گردون هم ‫وضعیت مناسبی نداشتن.
‫ببین. اوت داره تموم میشه.
‫این گل‌ها باید برسن که بتونیم برداشت کنیم.
‫- خب، بذرش حاضره؟ ‫- نه.
‫- به درد نمی‌خورن. ‫- نمیشه برداشت کرد؟
‫نمیشه. نه.
‫عجبا.
‫بعدش نوبت گل گاوزبون بود،
‫یه مدل روغن ماهی بر اساس گیاه
‫که بهم گفتن اگه خوب رشد کنه، ‫پول خوبی ازش درمیاد.
‫همین؟
‫زیاد نیست، نه؟
‫این که... این...
‫یه زمین از گندم آلمانی اینقدر ‫محصول داد.
‫یه زمین از گل گاوزبون... اینقدر.
‫گندش بزنه.
‫خشکی خاک به این معنا بود
‫که کاشت کلزا سال بعد بین ‫گزینه‌هامون نبود.
‫ببین. ای خدا، این که...
‫چند روز پیش خیلی زمین رو کندم. ‫هیچی زیرش نیست.
‫اگه سعی کنیم کلزا بکاریم، ‫رشد نمی‌کنه.
‫از همه بدتر، رستوران خوشگل کوچولو هم بود،
‫که تابستون افتتاحش کردیم
‫تا غذاهایی که تو مزرعه کاشتیم رو ‫بفروشیم.
‫ولی بعد شش هفته...
‫شورا یه حکم اجرایی بهمون داد
‫و گفت باید رستوران رو ببندیم.
‫خوش اومدید. ‫حال شما؟
‫به گندم دوروم خیلی افتخار می‌کنم،
‫چون معمولاً تو ایتالیا رشد می‌کنه.
‫- همه سیر به نظر میان. ‫- بازم گوشت بریزم؟
‫ممنون که اومدید.
‫حکم اجرایی.
‫«تا شش هفته پس از دریافت این حکم
‫فرصت انجام این کار را دارید.
‫باید دست از استفاده از زمین برای فروش یا تهیه
‫غذا یا نوشیدنی به مردم
‫یا مصرف زمین بردارید.
‫دست از استفاده از زمین به عنوان رستوران ‫یا کافه بردارید.»
‫با اینکه اجازه‌ش رو داریم.
‫«اجازه ندارید در زمین ماشینی پارک کنید.»
‫چی؟
‫«زمین اطراف رستوران را
‫سریعاً به حالت زمین‌های زراعی اطرافش دربیاورید،
‫تمام وسایل و ابزار را از روی زمین بردارید،
‫از جمله ماسه و وسایل تراش دادن سنگ.»
‫نمی‌دونم چرا نمی‌تونیم روی زمین ماسه ‫داشته باشیم. حالا بگذریم.
‫«تمام وسایل باغداری، از جمله واگن‌های چوبی،
‫تیزکننده تخته و تراش‌دهنده‌های چوبی را بردارید.»
‫- تراش‌دهنده چوبی می‌پوسه. ‫- می‌دونم...
‫خل شدن.
‫«تمام گیاهان و کانتینرهای گیاهی را بردارید.»
‫- یعنی نمیشه تو مزرعه گلدون گذاشت؟ ‫- مزخرفه.
‫هی داریم برمی‌گردیم سر خونه اولمون، ‫پول نازنین تلف میشه...
‫- پول خودت. اونم واسه همیشه. ‫- آره، و پول مالیات‌دهنده‌ها.
‫خب، پول همه داره...
‫به باد میره.
‫احمقانه‌ست. ‫اینهمه زحمت کشیدیم، اونوقت برگشتیم سر خونه اولمون.
‫حالا که رستوران بسته شده،
‫پول نگه داری گاوها رو نداشتیم.
‫می‌تونستیم گوساله‌ها رو نگه داریم و چاقشون کنیم
‫ولی مامانشون... باید می‌رفتن.
‫نوزده‌تا خریدیم. هشت‌تا بچه آوردن، ‫میشه بیست و هفت‌تا.
‫دوتا رو کشتیم، شد بیست و پنج‌تا.
‫- درسته. ‫- باید...
‫دوازده‌تا رو نگه داریم.
‫پس سیزده‌تاشون قراره...
‫سیزده‌تا پاسپورت دست منه.
‫بفرما.
‫امروز روز خیلی ناراحت کننده‌ایه.
‫چون تو این یک سال گذشته، ‫پنجره‌ها رو باز کردم،
‫صبح که میشد پرده‌ها رو می‌زدم کنار و ‫گاوها رو می‌دیدم. عاشق این منظره بودم.
‫صدای گاو درمیارن.
‫صبح که می‌بینمشون حالم میاد سر جاش.
‫گوساله‌ها امشب ناراحت میشن؟
‫- امشب دیگه خواب نداری. ‫- نه.
‫- نمی‌خوابن؟ ‫- نه.
‫نه، خودت نمی‌تونی بخوابی. ‫کل شب مامانشون رو صدا می‌کنن.
‫- میشه بپرسم؟ پپا که داره میره. ‫- آره.
‫چه بلایی سرش میاد؟
‫من جات باشم زیاد درباره پپر سوال نمی‌پرسم.
‫سوالی که نمی‌خوای جوابش رو بدونی نپرس.
‫ای خدا.
‫تمام چیزی که از رفته‌ها به جا مونده
‫خاطرات عکس‌هاشونه.
‫[دوربین لیسا] ‫اوه، ببین!
‫نه! نه! نه! نه!
‫برو کنار. ‫نه، تو هم برو.
‫برو! ‫نه، گل‌هام رو له نکنید!
‫برید اونور!
‫برو، کیش. ‫کیش.
‫تو هم برو. کیش. کیش.
‫جرمی؟
‫- چای؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫بهرحال که چندتاشون رو نگه داشتیم.
‫- آره، چندتاشون هستن. ‫- آره.
‫شاید همونایی باشن که پیش خودمون ‫به دنیا اومدن.
‫حالا که نصف گله‌م رفته بودن،
‫برنامه سازگار با محیط زیستیم که بر اساس ‫همکاری مرغ‌ها و گاوها برای
‫کود دادن به خاک بود، به فنا رفت.
‫خاک، ببین، چارلی.
‫- خاک خوب شد. ‫- خاک جدید.
‫آره، ولی به لطف شورای منطقه‌ی آسکفوردشیر،
‫از الان به بعد باید از مواد شیمیایی استفاده کنیم.
‫- نیتروژن داریم. ‫- می‌دونم.
‫و چارلی خندون بعدش توضیح داد
‫که امسال، سال مناسبی برای خرید ‫کود شیمیایی نبود.
‫باید واسه برنامه‌های برداشت سال ۲۰۲۳ ‫واقع نگر باشیم.
‫- این قیمت گندمه. ‫- خب.
‫خط آبی رو ببین،
‫اوج قیمت گندم، در ازای هر تُن سیصد و پنجاه پوند بود...
‫- قیمتش داره میاد پایین؟ ‫- آره.
‫- چرا؟ ‫- جنگ هنوز ادامه داره.
‫- حالا رسیده به دویست... ‫- رسیده به پایین دویست و پنجاه.
‫پس قیمتش صد پوند اومده پایین.
‫می‌دونستی قیمت کود رفته بالا؟
‫چقدر براش پول دادیم؟
‫بالای هشتصد پوند برای هر تُن.
‫سه برابر حالت عادی.
‫سه برابر. ‫پس سه برابر شده.
‫و قیمت گندم... لعنتی.
‫پارسال افزایش قیمت خیلی کند پیش می‌رفت.
‫امسال، اگه همونقدر بخوایم کود بخریم،
‫فقط باید صد هزار پوند کود بخری.
‫- وحشتناکه. ‫- چه...
‫اگه محصول کم باشه بد میشه.
‫و به قیمت بنزین و سوخت هم فکر کن.
‫به قیمت انرژی خشک کردن گندم. ‫هر جور بهش نگاه کنی...
‫کشاورزی وابسته به قیمت انرژیه.
‫آره.
‫حالا که نمی‌دونستم باید با پیشگویی‌های ‫وحشتناک چارلی چیکار کنم،
‫رفتم دیدن ویکتور، زنبوردار اوکراینیمون...
‫خوبی، ویکتور؟
‫سلام، جرمی.
‫...که داشت کندوها رو بار میزد
‫تا تازه‌ترین مقدار عسل رو استخراج کنیم.
‫چقدر زنبور مُرده این داخله.
‫بد شد، نه؟
‫شبیه جنگ دونباسه.
‫چند پوند عسل توشه؟
‫حدود جعبه‌ای ده کیلو.
‫- ده کیلو؟ ‫- واسه یه جعبه. میشه صد پوند.
‫- چه... اوه! همه‌ش عسله! ‫- آره.
‫از هر طرف میشه برآمدگی رو دید...
‫- آره. ‫- سر تا سر عسله.
‫- کلی عسل داریم! ‫- آره.
‫تنها محصول خوب مزرعه‌ست.
‫جدی میگم، تنها محصول سودآور مزرعه‌ست.
‫بعد صحبتم با ویکتور، یه فکری به سرم زد.
‫دیدلی اسکوات یه مزرعه قابل کشته،
‫ولی جز کشت محصول، باید روش دیگه‌ای ‫واسه پول درآوردن هم باشه.
‫پس ذهنم رو به کار انداختم
‫و با سگ‌های حرف گوش کن رفتم پیاده‌روی.
‫نزدیک من باشید.
‫هی!
‫سانسا! آریا! نزدیک بمونید...
‫آریا! نزدیکم بمون.
‫اوه، لعنتی.
‫سانسا! آریا!
‫آریا! سانسا!
‫باید یه کم منتظر بمونیم تا برگردن،
‫مطمئنم نمی‌تونن آهو رو بگیرن.
‫بمبی، اگه نگرانی که بگم جات امنه.
‫به اینجا میگم پرچین وفور.
‫یه عالمه محصول توش رشد کرده.
‫حدود هفتصد هشتصد متری هم ادامه داره.
‫همونطور که می‌بینین، ضخامتش حدود نُه متره.
‫پر توته.
‫شاه توت.
‫اینا آلوچه جنگلی هستن. آلوچه.
‫گل انگور.
‫شد گل انگور، آلوچه،
‫میوه گل رز، شاه توت، سیب، آلو، آلوچه.
‫یه کم که با نوشیدنی مخصوص فکرم ‫تنها نشستم،
‫یه فکری به سرم زد.
‫داشتم فکر می‌کردم، این مزرعه چهارصد و چهار هکتاره،
‫ولی من فقط توی...
‫۲۰۲ هکتارش زراعت می‌کنم.
‫۲۰۲ هکتار بقیه‌ش...
‫پر چوب و علف وحشی و چیز میزه.
‫ولی اون ۲۰۲ هکتاری که توش زراعت نمی‌کنم ‫پره از توت و...
‫سیب و آب تره و سیر وحشی و آهو.
‫تو فکرش بودم که بشه روی بخش زراعت نشده...
‫زراعت کرد؟ ‫موندم میشه از بخشی که روش زراعت نمی‌کنم...
‫پول درآورد؟
‫شورا جلومون رو نمی‌گیره، نه؟
‫می‌تونن زورشون رو بزنن ولی نمی‌تونن.
‫به نظرم فکر خوبی بود.
‫ولی پول درآوردن از چوب و چمن و پرچین
‫خیلی کار می‌برد.
‫پس با شخص شماره دوم جلسه گذاشتم.
‫می‌خوام یه صحبت جدی داشته باشیم.
‫یه تصمیم بزرگ گرفتم.
‫تو دیگه راننده تراکتور این مزرعه نیستی.
‫پس چی هستم؟
‫تصمیم گرفتم تبدیلت کنم به مدیر مزرعه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫تو بشو مسئول بخش زراعیش.
‫اخراجی.
‫- چی؟ ‫- اخراجی.
‫- نه، نمی‌تونی... من رئیسم! ‫- من مدیر مزرعه‌م.
‫- اخراجی. ‫- نیستم.
‫چرا هستی.
‫نخیر، چون بقیه حرفم رو نشنیدی.
‫پس بگو که بعدش اخراجت کنم.
‫اینطوری.
‫می‌خوام امسال تمرکزم رو بذارم روی پول درآوردن
‫از اون بخش مزرعه که توش کشاورزی نمی‌کنیم.
‫- خب؟ ‫- تا حالا نرفتی اونجا.
‫نه.
‫یعنی دیگه وقت ندارم که
‫روی این بخش تمرکز کنم.
‫روی بخش قابل زرع. خب.
‫تو رو می‌ذارم مسئول بخش قابل زرع.
‫و خودم روی این بخش تمرکز می‌کنم.
‫- یه فکری دارم. ‫- هوم؟
‫نظرت چیه تبدیلش کنیم به یه رقابت؟
‫ببینیم تو دوازده ماه آینده کی بیشتر می‌تونه ‫پول دربیاره:
‫من از بخش زراعت نشده‌ی مزرعه
‫- و تو از بخش زراعت شده. ‫- زراعت شده... خوشم اومد.
‫یه تخته سفید می‌گیریم، ‫میزنیم روی دیوار،
‫یه بخش میشه هزینه‌ها و سودهای جرمی،
‫- یه بخشش میشه هزینه‌ها و سودهای کیلب. ‫- خب.
‫خب؟ ‫تا آخر سال یادداشت برداری می‌کنیم.
‫هوم؟
‫به نظرم خوش بگذره.
‫موافقم. منم قراره ببرم، پس موافقم.
‫قرار نیست ببری.
‫من می‌برم.
‫درسته. پاشو برو سوار تراکتورت شو و ‫مزرعه رو مدیریت کن.
‫دیگه نیاز نیست. ‫میرم پیاده‌روی،
‫و... خاک رو آنالایز می‌کنم.
‫- آنالایز؟ ‫- هوم.
‫همینه کلمه‌ش دیگه، نه؟ آنالایز!
‫- نه! ‫- آنالایز! خودشه!
‫آنالیز.
‫برای شروع پروژه «زراعت در بخش زراعت نشده،»
‫یه مقدار تحقیق کردم.
‫و فهمیدم که سوپرمارکت محلی ما ‫در ازای هر شاه توت شش پنی می‌گیره...
‫یعنی پرچین من، معدن طلای میوه بود.
‫ببین. شش پنی، دوازده، بیست و چهار...
‫اینجا میشه پنجاه پنی.
‫پنجاه پنی، پنجاه و پنجاه پنی دیگه.
‫یه پوند اینجا.
‫همین یه بوته سی پوند میشه.
‫برای بیشتر کردن سود،
‫باید به ارزون‌ترین شکل ممکن محصول رو ‫برداشت کنم.
‫با زرنگی رفتم یه دستگاه شاه توت چینی ‫قرض بگیرم
‫ببینم خوشم میاد یا نه.
‫لعنتی...
‫از اونی که فکر می‌کردم بزرگتره، رفیق!
‫یه کوچولو بزرگتره!
‫- چطوری؟ ام... ‫- خوبم، ممنون.
‫- یه واگن گندم داریم. ‫- خب؟
‫می‌برمش عقب. می‌تونی بیاریش ‫سمت راست؟
‫ببخشید رفیق؟ میشه بری عقب؟
‫که اون واگن رد بشه بره اونجا؟ ‫میشه؟
‫دمت گرم، رفیق. ممنون.
‫شدم سرپرست پارک ماشین، ‫ببینید به چه روزی افتادم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم بارکش رو بار میزنم.
‫آره، خب، جلوی راهم رو گرفته بود.
‫مزرعه‌داری تو مانع مزرعه‌داری من شده.
‫نخیر، اتفاقاً برعکس.
‫نخیرم. فقط باید این رو رد کنم.
‫ببین!
‫- اصلاً نمی‌دونی چیه، نه؟ ‫- نه... چیکار می‌کنی؟
‫شاه توت چینه.
‫واگن رو پر کن و بیا ببین کشاورزی ‫واقعی یعنی چی.
‫کشاورزی واقعی و کوفت.
‫درسته. ‫دیگه وقتشه برداشت شاه توت رو شروع کنم.
‫خیلی خب، اول از همه فهمیدم که تریلی من ‫بیست و دو متر پهنا داره.
‫اگه از اون سمت اتوبوس بیاد،
‫راننده اتوبوس قراره با
‫یه دستگاه توت چینی که مثل سیبیل چسبیده ‫به صورتش بره خونه.
‫همونطور که می‌بینین،
‫دستگاه توت چین شبیه قوس می‌مونه.
‫واسه همین اول با برداشت پرچین شروع می‌کنم.
‫پس اول از همه باید دستگاه توت چینم رو
‫از وسط دیوار رد کنم.
‫مشخص شد گفتنش از انجام دادنش آسون‌تر بود.
‫یالا، یالا، یالا، یالا.
‫نه، نه، نه. لعنتی!
‫چیکارش کنم حالا؟
‫اه.
‫نه. ام...
‫خب، اصلاً ممکن نیست، نه؟
‫کاری نمیشد کرد. ‫باید از رقیب کاریم کمک می‌گرفتم.
‫- خب، این رو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫- یه قوسه. ‫- خب.
‫باید باهاش از وسط دیوار رد بشی...
‫چون باید بریم تا ته دیوار
‫- و برسیم به محل توت‌ها. ‫- باشه.
‫حله.
‫مطمئنم نمی‌تونه.
‫یالا، کیلب!
‫خب، حله. گرفتیمش.
‫مستقیم میرم جلو.
‫اوه، چقدر حصار... ‫دارن درمیان.
‫کل دیوار داره تکون می‌خوره.
‫اگه مراقب نباشی، جای میوه دیوار رو برداشت می‌کنیم.
‫بهتره شاه توت‌ها برامون سودبخش باشن.
‫اوه! کل دیوار کنده شد!
‫- اوه، گندش بزنه. ‫- لعنتی!
‫چقدر مونده تا برسیم به...
‫وایسا. این دیواره تموم نمیشه!
‫چی؟
‫دیوار تموم نمیشه.
‫اوه، لعنتی. لعنتی.
‫- باید برگردی عقب. ‫- نمی‌تونم.
‫خب، نمیشه بری جلو چون هیچی ‫از جلو معلوم نیست.
‫بدبخت شدیم، نه؟
‫ای خدا. ببین چیکار کردیم.
‫در نتیجه یدونه توت هم برداشت نکردیم
‫و اندازه یک هفته کار رو دست جرالد گذاشتیم، ‫که نمی‌تونست انجامش بده
‫چون همون روز صبح زنگ زد و گفت مریض شده.
‫همونجا بمون. ‫آفرین، مستقیم بیا.
‫و در کمال خجالت، وقتی مردم اومدن
‫دستگاه باارزشی که بهم قرض دادن رو ‫پس بگیرن،
‫مجبور شدیم با دوتا تله‌هندلر از روی دیوار ‫برشون داریم.
‫اوه.
‫این... حصار جدیده باز داغون شد.
‫اوه، بتن رو باش. ‫نه، واو، واو، واو.
‫ای خدا.
‫بفرما. اینم از دستگاه شما.
‫مشخص بود که باید یه راه جدید برای
‫برداشت شاه توت‌هام پیدا می‌کردم.
‫ولی اول، نوبت من بود که به کیلب کمک کنم.
‫واو. کودپاش جدید کیلبه.
‫چون وقتش بود که کودهای
‫گاوهای از دست رفته‌مون در طی این ‫یازده ماه رو جمع کنیم.
‫به به!
‫- چه بوی گندی داره. ‫- عالیه!
‫به نظرت چقدر هست؟
‫حدود دویست تُن.
‫- دویست تُن مدفوع. ‫- آره.
‫بیا دست بزن.
‫- ببین چه داغه. ‫- نه.
‫ببین چه داغه.
‫- حسش می‌کنی؟ ‫- اوه!
‫چرا اینقدر داغه؟
‫- وقتی مخمر میشه... ‫- اوه.
‫وسطش داغ می‌کنه و میاد بیرون.
‫- وسطش خیلی داغه. ‫- آره.
‫وقتی بریزیم تو سطل، می‌جوشه.
‫بار میزنی؟
‫یه قاشقک میشه یک تُن.
‫اگه کود شیمیایی مصنوعی بود،
‫هزار پوند باید پاش پول می‌دادم.
‫وزنه وزنش رو زده ۱.۶ تُن.
‫تو کودپاش جدیدت وزنه داری؟
‫پیشرفت کردم دیگه.
‫اینجوری میشه فهمید چقدر کود قراره ‫وارد زمینت بشه.
‫باید همین رو بدونیم. ‫قیمت کود خیلی گرون شده.
‫دیگه پُر شد.
‫آره.
‫این پخشش می‌کنه تو زمین؟
‫ببین. دیروز با یه سنگ تونستم تو فاصله ‫چهل و هشت متری کود بریزم.
‫چهل و هشت متر اونورتر از دستگاه؟
‫چهل و هشت متر از پشت کودپاش،
‫از یه سمت دستگاه،
‫پرت شد اون سمت.
‫کجا؟ رفت چدلینگتون؟
‫آره، رفت رو زمین سایمون، وسط چدلینگتون.
‫ریخت روی صندلی و کل چرمش رو پاره کرد.
‫پس دیگه نشین پشت کودپاش.
‫بعدش تونستم به شخصه
‫شاهد قدرت مسلسل‌وار کودپاش
‫حین کودپاشی برادر کیلب روی زمین باشم.
‫وای خدا. چرا ازش استفاده نمی‌کنن... ‫ارتش باید ازش استفاده کنه.
‫باهاش میشه برنده جنگ‌های زیادی شد، نه؟
‫اگه تو شن بار بزنی و از میدون جنگ رد بشی...
‫- دیگه راحت... ‫- مردم سریع جا خالی میدن!
‫خیلی بابت استفاده از کود مجانی خوشحال بودم،
‫ولی کل کودی که داشتیم واسه ده هکتار زمین کافی بود.
‫پس دیگه وقتش بود مدیر مزرعه کیلب
‫تصمیم بگیره که برای پر کردن جاهای خالی زمین ‫چقدر کود شیمیایی لازمه.
‫واسه همین چارلی رو به دفتر جدیدش دعوت کرد.
‫خیلی بهش فکر کردم.
‫به چی؟
‫- برداشت محصول. ‫- من که انجامش دادم.
‫آره، ولی دیگه مسئولیت منه. ‫چون من مدیر مزرعه‌م.
‫خب، چی... ‫باشه. خب، برنامه‌ت چیه؟
‫میگم سمت راست زمین رو گندم بکاریم،
‫بهش میگم دست راست که میشه ‫سمت فرودگاه بیگ گراند بنکز.
‫- سمت شرقی. ‫- آره. یا همین.
‫- سمت شرقی. ‫- آره. خب. دست راست.
‫و گندم بهاری رو ته زمین بکاریم.
‫- خب. ‫- خب؟
‫و گفتی... چیزی درباره صد هزار پوند کود گفتی؟
‫تقریباً.
‫فکر کنم می‌تونم قیمت رو برسونم به هفتاد و هشت هزار پوند.
‫چون کود مرغ و گاو رو داریم.
‫باشه. پس فکر می‌کنی از میزان نیتروژن ساختگی ‫کم کنه؟
‫- آره. ‫- نیتروژن رو کمتر در نظر نگیر.
‫و بی‌خودی از مقدار مورد نیاز نزن.
‫- خیلی ریسکیه. ‫- آره.
‫چون قیمت داره بیشتر میشه، هزینه داره بیشتر میشه.
‫می‌دونی، باید محصول خروجی درآمد ما ‫رو به حداکثر برسونه،
‫چون در نهایت همینجوری می‌تونی سود کنی.
‫فکر کنم می‌تونیم بیست و دو هزار پوند ‫رو نگه داریم.
‫خب، امیدوارم جواب بده.
‫- رقابت مزرعه... ‫- اوه، آره.
‫باهاش موافقی؟
‫این مرد به زور می‌تونه روی بخش قابل کشت کار کنه، ‫چه برسه بخش غیرقابل کاشت.
‫خدا می‌دونه... ‫خدا می‌دونه چه فکری تو سرشه.
‫وقتی داشتن بحث می‌کردن، من توی ‫انبار مشغول بودم،
‫و داشتم به یه راه شاه توت چینی دیگه فکر می‌کردم.
‫و باید اعتراف کنم که از ایده‌م خوشم اومد.
‫و حالا، میریم اون سمت وسیله،
‫جاروبرقی اینجاست.
‫جاروبرقی رو می‌گیریم جلوی شاه توت.
‫ایول!
‫کی فکرش رو می‌کرد!
‫بالاخره یه کار درست انجام دادم!
‫دارم یه بوته رو برداشت می‌کنم.
‫و فقط شاه توت‌ها رو جمع می‌کنه،
‫اون قرمزهای نرسیده رو نه.
‫فکر نکنین داریم از جلوه‌های ویژه استفاده می‌کنیم. ‫واقعیه.
‫آها.
‫نمی‌دونم چه مدل جاروییه، ‫متخصص که نیستم،
‫ولی به منظور اشتباهی تبلیغش کردن.
‫ببینین. پنج دقیقه طول کشید.
‫قرمز هم هست. کارم عالی بود!
‫وقتی محصولات روی پرچین رو چیدم...
‫رفتم به آشپزخونه مزرعه،
‫کتاب آشپزی خانم بیتون رو گشتم...
‫شاه توت، آبلیمو، شکر.
‫و مربای شاه توت دیدلی اسکوات درست کردم.
‫واو. لعنتی.
‫فقط کافیه شکر مربا اضافه کنم،
‫با آبلیمو،
‫بذارم یه ساعت اینا جوش بخورن،
‫خنک بشن و بفروشمشون.
‫کلاً یک ساعت کار داره.
‫یک ساعت طول کشید بچینم. ‫کلاً دو ساعت کار برد.
‫سود خالصه.
‫سلام.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- مربا می‌پزم، پسر گلم. مربا.
‫به این میگن کشاورزی جدید.
‫با توجه به اینکه با گاوها و محصولات سر و کار نداشتیم،
‫فکر کنم دیگه فرصت عصبانیت نداریم.
‫ام، پس مشخصه شاه توت هستن.
‫- آره. ‫- چقدر هستن؟
‫خب، اینقدر.
‫- نه، چندتا؟ ‫- اوه، نمی‌دونم.
‫باید اندازه بگیری. ‫نمیشه همینجوری بریزی داخل.
‫- چون قراره مربا رو بفروشی. ‫- آره.
‫تست نظافت غذا رو انجام دادی؟
‫نه.
‫که چقدر پی‌اچ داره؟ توش ماده آلرژی‌زایی هست؟ ‫باید همه رو...
‫خب، اگه یکی به شاه توت حساسیت داشته ‫باشه چی؟
‫خب باید بگی.
‫«ممکن است شامل شاه توت باشد» ‫اونم تو مربای شاه توت... تو...
‫- فقط شاه توت توشه؟ ‫- نه. با آبلیمو.
‫ولی باید یه لیست از موادش بنویسی. ‫توی این پتاسیم متابی‌سولفیته.
‫- پس باید یه لیست... ‫- پس باید روی مربام بنویسم
‫که «ممکن است شامل پتاسیم متابی‌سولفیت باشد؟»
‫- آره. چون... ‫- زیاد واسه بازاریابی خوب نیست.
‫خیلی خب، می‌خوای مربا درست کنی، ‫یا حفظش کنی یا کنسروش کنی؟
‫چه فرقی داره؟
‫فرق داره، مربوط به حجم شکرشه.
‫دیدی که روی مربا می‌نویسن:
‫«با فلان میوه ساخته شده است؟»
‫یعنی میگن پنجاه گرم میوه، صد گرم ‫مربا داده؟
‫نمی‌فهمم چی میگی.
‫خانم بیتون... میگه واسه
‫تولید مربا باید یه مقدار خاصی شکر بریزی.
‫نه، نگفته.
‫۱.۳ کیلوگرم!
‫خب، پس ۱.۳ کیلو شکر می‌ریزم توش.
‫- چندتا شاه توت توشه؟ ‫- نمی‌دونم!
‫پس نمیشه ازش استفاده کرد.
‫- چی؟ ‫- وزنش نکردی.
‫- باید بدونی... ‫- نمی‌تونم ازش استفاده کنم؟
‫باید از اول شروع کنی.
‫فقط من نبودم که تحت حملات
‫بدبینانه‌ی چارلی قرار گرفتم،
‫چون اون سمت مزرعه،
‫کیلب داشت بابت کاشت کلزا ‫حرف می‌شنید.
‫- اینم از... نقشه برداشت جدیدت. ‫- باشه. عالیه.
‫- هنوز کلزا داری؟ ‫- آره.
‫چرا؟
‫- به نظرم ریسکیه. ‫- درسته.
‫- آخرین بار کِی بارون اومد؟ ‫- یادم نیست.
‫تو ماه آوریل. زمین رطوبت نداره. ‫خاک سفت شده.
‫سوسک و کک‌ها حمله می‌کنن.
‫نمی‌دونم کِی قراره بارون بباره.
‫ولی به نظرم باید همچین ریسکی کنیم.
‫امسال چندتا کشاورز به خاطر بارون نیومدن ‫کلزا نکاشتن؟
‫- خیلی خب. خیلی‌ها. ‫- آره، خیلی‌ها.
‫پس اگه قیمت الان ۵.۷۵ باشه،
‫یک سال دیگه، وقتی میگن کمبود کلزا اومده،
‫واسه اینه که به خاطر آب و هوا هیچ ‫کشاورزی نکاشته، درسته؟
‫ممکنه قیمتش افزایش پیدا کنه.
‫- اگه بره بالا... ‫- اگه.
‫اگه نره چی؟
‫حاضرم ریسک کاشت کلزا رو به جون بخرم...
‫- به عنوان مدیر مزرعه. ‫- می‌خوای ته توی
‫سود و زیان مزرعه رو دربیاری
‫یا چون جرمی شروع خوبی داشته ‫نمی‌خوای ازش عقب بمونی؟
‫به خاطر مزرعه.
‫و جرمی.
‫- تمرکزت رو بذار روی مزرعه. ‫- گذاشتم! گذاشتم!
‫خیلی خب.
‫گذاشتم. چیزی نمیشه.
‫با چارلی موافق بودم که کاشت کلزا فکر بدیه،
‫ولی وقت بحث نداشتم
‫چون باید واسه تهیه مربام، بیشتر ‫شاه توت جمع می‌کردم.
‫اگه اندازه‌ش بگیریم، می‌فهمیم چقدر میوه ‫میره تو هر شیشه.
‫از کجا می‌دونی که هر دفعه قراره به یه ‫میزان پُرشون کنی؟
‫مواد قرار نیست بخریم که. ‫یه بار قرار نیست دو گرم بخریم و یه بار بیست گرم.
‫یه فرق بزرگی بینشونه.
‫با منطق تو جلو میریم.
‫درسته.
‫- با در وزنش دویست و بیست و هشت گرمه. ‫- آره.
‫با میوه میشه ۴۴۳ گرم.
‫پس یعنی ۲۱۵ گرم میوه.
‫- فرق بینشون همینه؟ ‫- آره.
‫پس می‌دونیم که تو هر شیشه باید ۲۱۵ گرم ‫میوه بریزیم.
‫- آره؟ ‫- درسته.
‫اگه بشورمش، می‌تونم دوباره ازش ‫استفاده کنم دیگه؟
‫آره، هدف وسایل شیشه‌ای اینه که میشه ازشون ‫دوباره استفاده کرد، جرمی.
‫- دقیقاً. ‫- اینم از این.
‫- باید بشورمش؟ ‫- آره.
‫قبلاً درباره‌ش بحث کردیم. ‫ده دقیقه بذارش توی اجاق گرم.
‫در و شیشه تمیز میشن.
‫نه. نه.
‫- نه، هیچی اینجا نیست. ‫- نه.
‫- اجاق اینه. ‫- درسته. پس این چیه؟
‫علی‌رغم شکست‌های کوچیک،
‫چند روز بعدش، مربای من آماده به فروش رسیدن بود.
‫اینا مرباها هستن.
‫با اینا.
‫کاشت شاه توت هیچ هزینه‌ای نداشت.
‫نه هزینه کود. هیچی.
‫چشمت دربیاد، کیلب.
‫ببین چی برات آوردم.
‫- شوخی! ‫- پس چی!
‫- چند می‌تونیم بفروشیمشون؟ ‫- دوست داری چند بفروشی؟
‫خب، تولید هر کدوم ۱.۴۹ پوند هزینه برداشت.
‫شصت پنی واسه شیشه، چهل و هفت پنی ‫واسه برچسب،
‫و چهل و دو پنی واسه شکری که داخلشونه.
‫به نظرم ۳.۶ یه قیمت منطقیه.
‫- می‌تونم به قیمت ۴.۸ بفروشم. ‫- همون ۳.۶ خوبه.
‫نمی‌خوام حرفات رو بشنوم که میگی...
‫«خب، اوه، می‌تونیم بیشتر از اینا ‫به مردم بفروشیم.»
‫همون ۳.۶ کافیه.
‫با اینکه از دیدن مرباهام تو قفسه‌ها خوشحال بودم،
‫ولی می‌دونستم که منبع درآمد فعلیم از ‫کشاورزی در بخش زراعت نشده
‫به زودی تموم میشه.
‫به زودی پاییز از راه می‌رسه،
‫یعنی زنبورها تا یک سال غیرقابل ‫استفاده میشن
‫و پرچین هم از میوه خالی میشه.
‫هرچند، یه روش دیگه برای پول درآوردن ‫تو فکرم بود
‫و دوست داشتم زودتر واسه چارلی تعریفش کنم.
‫یه فکر جدید دارم.
‫خوک.
‫خوک؟
‫خوک. و این دیوونگیم به همین سادگی نیست.
‫نخست وزیر یه سخنرانی داشته. حاضری؟
‫دو هفته دیگه قراره به مناسبت
‫بزرگترین جشنواره فروش غذای دنیا برم پاریس
‫و می‌خوام تبلیغ محصولات بریتانیایی رو انجام بدم.
‫در ماه دسامبر، میرم پکن، و قراره ‫بازار گوشت خوک جدیدی رو باز کنیم.
‫وسطش یه مکث کرد که تشویقش کنن، ‫ولی خبری نشد.
‫ولی من حواسم بود.
‫قراره بازار گوشت خوک جدیدی رو افتتاح کنه.
‫و این خانم دیگه نخست وزیره.
‫هزاران عضو از حزب محافظه‌کار بهش ‫نگاه کردن
‫و گفتن، «این زن باهوشه، کار بلده، زرنگه، ‫انتخاب درستیه.»
‫فکر می‌کنه فروش گوشت خوک تو چین ‫قراره رونق بگیره. هوم؟
‫واسه همین می‌خوای خوک پرورش بدی؟
‫آره! بعدش خوکچه می‌گیریم.
‫جالب میشه اینجا بچه خوک‌ها ‫واسه خودشون بچرخن... نه؟
‫از زاویه دید مدیریتی خیلی آسون‌تره که...
‫- چی؟ ‫- ...بچه خوک بخریم،
‫چاقشون کنیم، بعد بکشیمشون و ‫بفروشیم به فروشگاه محصولات کشاورزی.
‫ولی بعدش باید باز هم بخریم. ‫خب چرا پرورش ندیم؟
‫وقتی پرورش خوک رو شروع کنی، ‫همه‌ش دردسره.
‫یکی باید هر روز اینجا باشه،
‫بهشون آب و غذا بده، جابجاشون کنه، ‫به سلامتیشون برسه.
‫باورم نمیشه خوک‌ها اینقدر پیچیده هستن.
‫بچه‌هاشون هستن، گوشتشون رو خرد می‌کنیم، ‫می‌فروشیم به مغازه و میشن سوسیس.
‫خوک خیلی به درد بخوره.
‫ولی من... تو...
‫بدون توجه به مراحل تولیدی
‫مستقیم پریدی به مرحله‌ی فروشگاه محصولات کشاورزی.
‫لیز تراس میگه می‌تونم تو پکن بفروشمشون. ‫قراره...
‫نمی‌خوام تو پکن بفروشیشون. ‫به فروشگاه محصولات کشاورزی می‌فروشیم.
‫- به اونجا می‌فروشم. ‫- کی قراره بهشون رسیدگی کنه؟
‫- من. ‫- هر روز؟
‫آره. من هر روز اینجام.
‫- وقتی نباشی؟ ‫- کیلب.
‫- وقت داره؟ ‫- آره.
‫- کجا قراره زندگی کنن؟ ‫- خب...
‫چون کیلب نمی‌تونه سیب‌زمینی‌ها ‫رو بیاره اینجا، خوک‌ها رو می‌بریم...
‫جای سیب‌زمینی‌ها.
‫خب.
‫دورش حصار می‌کشیم.
‫- خب. ‫- میرن اون داخل.
‫و سیب‌زمینی‌ها رو می‌خورن، ‫پس از سیب‌زمینی هم یه سودی به ما می‌رسه.
‫آره، ولی قرار نیست تا ابد اونجا بمونن که.
‫نه. جنگل. ‫میشن خوک‌های جنگلی.
‫می‌برمشون تو جنگل.
‫رقابتم با کیلب رو دیدی؟
‫بهش گفتم می‌تونم از جنگل پول دربیارم،
‫- خب؟ ‫- خب.
‫اگه خوک‌ها رو ببرم اونجا، وقتی کل سیب‌زمینی‌هایی ‫که نتونسته رشد بده رو
‫- بخورن. ‫- خب.
‫- تو جنگل زندگی می‌کنن و واسه خودشون می‌چرخن. ‫- آره.
‫و می‌تونم از کار فرعیم هم پول دربیارم
‫چون خوک‌ها می‌تونن قارچ بخورن،
‫و تو خاک واسه خودشون دنبال میوه بلوط و ‫این چیزها می‌گردن، درسته؟
‫تو یه دنیا شبیه داستان وینی پو.
‫اینا غذایاب هستن، ولی شبیه شرکت جی‌سی‌بی هستن، ‫تو زمین واسه خودشون میگردن.
‫پس می‌خوای جنگل رو تبدیل کنی به ‫مسیر حمل احشام.
‫بچه‌های محلی میان با دوچرخه‌هاشون
‫دور خاکریزهای گنده‌ای که ساختن می‌گردن.
‫منفی‌نگریت... ‫تا حالا اینقدر منفی‌نگر نبودی.
‫فقط نگران بزرگ کردن بچه خوک‌هام.
‫ذات ساده‌ای که تو ذهنت داره...
‫می‌خوام صدتا خوکچه ببرم تو جنگل،
‫تو خاک بچرخن، خار و تیغ‌ها رو بزنن کنار.
‫من، من، من... ببین...
‫راستش می‌خوام شروعش کنم. ‫الان میرم سراغش.
‫یه پرورش‌دهنده‌ی خوک پیدا می‌کنم. ‫خوک می‌گیرم.
‫گوشت خوک پیگلی اسکوات.
‫عالیه!
‫ایول!
‫وقتی بدون کمک از چارلی کار رو شروع کردم،
‫کیلب لامبورگینی رو برد مکانیکی...
‫و با تراکتور اسباب‌بازی خودش روی ‫زمین‌ها کار کرد،
‫زمینی که دیوارهاش هنوز داغون بودن، چون ‫جرالد هنوز خوب نشده بود.
‫بعدش وقتش بود که با کیلب یه صحبت جدی
‫درباره رقابتمون داشته باشیم.
‫هوم.
‫وحشتناک به نظر میاد.
‫آلو تو نوشیدنی.
‫بذار چند ماه بمونه. ‫بعدش می‌فروشم.
‫بعدش به گفته لیسا می‌تونیم ‫نوشیدنی خودمون رو بسازیم...
‫- خب چقدر... ‫- با سیب‌زمینی.
‫- چقدر شد... ‫- واسه اینا؟
‫چند هستن؟
‫سیصد چهارصد پوند.
‫به این میگن آینده کشاورزی.
‫- آینده‌ش نیست. ‫- چرا هست...
‫همه اینا رو هم یه نفر رو برای یه شب سیر می‌کنن.
‫فکر می‌کنی یه نفر تنهایی می‌تونه اینا ‫رو بنوشه؟
‫به نظرم خودت تنهایی می‌تونی تمومشون کنی.
‫بعدش درباره هزینه سرویس ماشین صحبت کردیم.
‫- چیه؟ ‫- چقدر مشکل داره.
‫- آره، به فنا رفته. ‫- در ضمن... به فنا نرفته!
‫- چرا. وقتشه یه جدیدش رو... ‫- ترمزش نمی‌گرفت.
‫یه جدیدش رو بخر. کلاً چند شد؟
‫می‌تونی جمع کنی؟
‫۳,۲۵۹،
‫۱,۵۴۳،
‫۹۹ به اضافه ۴۱۰.
‫چقدر شد؟
‫- پنج هزار و سیصد پوند. ‫- چقدر زیاد.
‫آره. ولی سه چهار سال می‌کشه...
‫پول رو از سودت کم کن. چون...
‫سود من نیست. واسه مزرعه خودته.
‫- کارهای کشاورزیش با توئه. ‫- خیلی خب.
‫- از سود تو کم میشه. ‫- می‌خوام بفروشمش.
‫قرار نیست بفروشیش. تراکتور منه.
‫بگذریم، گوش بده، باید درباره قهرمان ‫فعلی صحبت کنیم.
‫خودکار.
‫- این «خرج‌شده‌ست» و این «سود.» ‫- هوم.
‫- مربا: دویست و سی پوند. خب؟ ‫- خب.
‫دویست و سی پوند سود،
‫بعدش هزینه شیشه و اینا رو کم می‌کنم، خب؟
‫اوهوم.
‫هفتاد و هشت هزار پوند روی کود خرج کردی.
‫هیچی سود نداده.
‫الان اینجایم. ‫من دویست و سی پوند ازت بیشترم.
‫تو منفی هفتاد و هشت هزار پوندی.
‫چقدر پول روی بذر خرج کردی؟
‫دو هزار و پونصد روی کلزا.
‫کلزا که گفتم تو زمین نکاری ولی کاشتی:
‫دو هزار و پونصد. گندم؟
‫- شش هزار. ‫- شش هزار پوند.
‫- مواد شیمیایی؟ ‫- هزار و پونصد.
‫- دیزل؟ ‫- دو هزار پوند.
‫دو هزار واسه دیزل.
‫از این بازی خوشم نمیاد.
‫- فقط... سرویس تراکتور؟ ‫- تو ماشین رو خراب کردی.
‫الان روی هفتاد و هشت هستی،
‫۸۰، ۸۶، ۸۷، ۸۹، ۹۴...
‫منفی ۹۵,۴۰۰ پوند.
‫منم مثبت دویست و سی پوند هستم.
‫پس من ۹۵,۶۳۰ پوند ازت بالاترم.
‫من... اوه، عسلم!
‫- هشت هزار پوند. ‫- چی؟
‫سودآوره.
‫پس من در واقع ۸۲۳۰ پوند بیشترم،
‫که ثابت می‌کنه ایده من درباره کشاورزی ‫روی زمین زراعت نشده... داره جواب میده.
‫با توجه به اینکه سمت تخته‌ی کیلب
‫شبیه مقدار حساب بانکی بوریس بکر بود،
‫تصمیم گرفتم تراکتور تازه تعمیر شده‌م ‫رو راه بندازم...
‫و تو کارهای لایه‌برداری زمین کمکش کنم.
‫امروز کیلب سوار لامبورگینی قدیمیشه.
‫پس دوتا لامبورگینی سر کارن.
‫اونم که وظیفه جرالده. یه دیوار خراب شده.
‫احتمالاً کار گورکن‌هاست.
‫چه حسی داری که تراکتورت رو پس گرفتی؟
‫عالیه. ‫هر وقت بخوام وامیسه.
‫ترمزش عالیه. قدرتش عالیه.
‫توش راحتم. کولر داره.
‫الو؟
‫بله.
‫سلام. چه خبر؟
‫ای وای.
‫درسته. بله.
‫چیزی لازم داری؟
‫درسته. خیلی خب. ‫ببین، بعداً می‌بینمت، خب؟
‫خیلی خب. مراقب خودت باش.
‫جرالد سرطان داره.
‫خاک به سرم.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.