‫«ترجمه از خشایار»
‫جشنواره محلی فقط سالی یه بار برگزار می‌شه
‫و باهاش، تابستون هم تموم می‌شه.
‫برای بچه‌ها، آخرین نگاه به دنیای شگفتیه.
‫قبل از این‌ که دوباره درس و مشق ‫خشک و بی‌روح شروع بشه.
‫برای کشاورزها،
‫نتیجه‌ی زحمت‌های یه فصل گذشته‌ست.
‫و امیدی که همه‌ی اون سختی‌ها جبران بشه.
‫انتظارش
‫مثل انتظار کریسمسه.
‫خب، روش امتیاز دادن به پشم اینطوریه...
‫چهار امتیاز برای نرمی.
‫دو امتیاز برای بلندی
‫و چهار امتیاز برای بازده.
‫حدس بزنین من چند امتیاز گرفتم
‫تا اولین روبان آبی‌م رو ببرم؟
‫دویست و بیست و دو دو دو!
‫نه امتیاز.
‫ده بالاترین امتیازه.
‫یعنی لازم نیست کامل باشی تا ببری؟
‫نه امتیاز خیلی نادره
‫و هیچ‌کس کامل نیست.
‫دیگه بسه.
‫ویلبور باید استراحت کنه. ‫فردا روز بزرگی داره.
‫تو هم همین‌طور!
‫تو هم هیچ‌وقت جشنواره محلی نرفتی!
‫ویلبر، گوش کن...
‫من نمی‌تونم باهات بیام جشنواره.
‫چی؟
‫چرا؟
‫چون باید خونه بمونم و...
‫یه کاری انجام بدم.
‫باید تخم‌هام رو بذارم.
‫تو می‌تونی تخم بذاری؟
‫معلومه. من همه‌فن‌حریفم.
‫راحت می‌تونم از یه کار ‫برم سراغ یه کار دیگه.
‫شارلوت، اونجا بهت احتیاج دارم.
‫بدون تارهای تو چطوری می‌خوام برنده بشم؟
‫خب، با کلی از ویژگی‌های خوب خودت.
‫آقای زاکرمن! رئیس!
‫گفتن خوک چی بوده؟
‫یه «غول‌پیکر».
‫یه خوک اونقدر بزرگ
‫که عملاً تضمین شده
‫که روبان آبی رو ببره.
‫دیگه شانسی برای جایزه نداریم.
‫نمی‌شه به هر چیزی که ‫توی بقالی می‌شنوی اعتماد کنی.
‫- شاید فقط شایعه باشه. ‫- اگه نباشه چی؟
‫اون روتختی شانسی برای بردن داره؟
‫فکر نمی‌کنم مهم باشه.
‫جایزه‌ی اول یه روبان آبیه ‫و یه انگشتانه‌ی برنجی.
‫اوه، ادیت، من یه نادونم.
‫چطور فکر کردم ویلبر کوچولو
‫می‌تونه غول‌ها رو شکست بده؟
‫لروی، یه لطفی بکن
‫و یه سطل دوغ بیار.
‫اوه، خیلی سرده.
‫اه، سرده، سرده... ای...
‫اوه، مزه‌ش خیلی خوبه!
‫مادربزرگم وقتی خوک‌ها کثیف می‌شدن
‫با دوغ می‌شستشون.
‫ما هم دوغ، دوغ
‫دوغ می‌خوایم!
‫برین، برین،
‫برین ببینم!
‫اه... گاو جان،
‫محصول خوبی دادی.
‫آروم وایسا، ویلبر.
‫تکون نخور.
‫تموم شد.
‫خب، تمیز شد حداقل.
‫عالی بود، ادیت!
‫اون خوک غول‌پیکر دیگه ‫حریف ویلبر ما نمی‌شه!
‫گفت خوک غول‌پیکر؟
‫اوه، این دیگه مشکل جدیه.
‫- چرا؟ ‫- بد شد.
‫اصلاً همچین رقیب سختی رو حساب نکرده بودیم.
‫من حساب کرده بودم، ‫ولی کسی به حرفم گوش نمی‌ده.
‫تو همه‌ی سال‌هایی که تجربه دارم،
‫هیچ خوکی فقط به خاطر براق بودن جایزه نبرده.
‫من باید برم جشنواره.
‫- باهام میای؟ ‫- آره.
‫و تمپلتون، بهتره تو هم بیای.
‫چی؟ نه، نه.
‫بهت احتیاج دارم که واسم الهام بیاری.
‫باید یه کلمه ببافم که ‫از همه‌ی قبلی‌ها بهتر باشه.
‫اوه، همیشه همین رو می‌گی. ‫من همین‌جا می‌مونم.
‫اصلاً علاقه‌ای به جشنواره ندارم.
‫چون هیچ‌وقت اونجا نرفتی.
‫جشنواره بهشت موش‌هاست.
‫همه غذاشونو می‌ریزن و می‌ندازن.
‫شب که بشه،
‫ظرف‌های پای چسبناک پیدا می‌کنی،
‫باقی‌مونده‌ی بستنی یخی،
‫سیب‌های شکری نصفه،
‫تیکه‌های خمیر سرخ‌شده...
‫بسه دیگه.
‫بیشتر نگو. می‌رم.
‫خوبه.
‫یک... دو... سه!
‫با تمام زورشون،
‫مردها جعبه رو بلند کردن
‫و انداختنش پشت کامیون.
‫نمی‌دونستن زیر کاه یه موش خوابیده
‫و توی یه سوراخ چوبی
‫یه عنکبوت خاکستریه.
‫اونا فقط یه خوک می‌دیدن.
‫همه سوار شین!
‫کامیون‌ها شروع به حرکت کردن.
‫حیوون‌ها هورا کشیدن.
‫بچه‌ها دست تکون دادن
‫و همه راه افتادن سمت جشنواره.
‫وای.
‫تمپلتون، بیا یه نگاه بنداز. فوق‌العاده‌ست!
‫من تا هوا تاریک نشه هیچ‌جا نمی‌رم.
‫دماغم فعلاً هرچی لازم باشه رو می‌گه.
‫- فرن، بیا! ‫- یه دقیقه صبر کن.
‫ویلبر، من باید برم.
‫من و هنری می‌خوایم امشب دنباله‌دار ببینیم
‫و خب،
‫باید به چرخ ‌و فلک برسیم.
‫یعنی پیشم نمی‌مونی؟
‫نه، ولی شارلوت اینجاست.
‫دقیقاً همین‌طور.
‫خوش بگذرونی عزیزم.
‫خداحافظ!
‫چرا فرن وقتش رو با اون می‌گذرونه
‫وقتی که باید با من باشه؟
‫فرن داره بزرگ می‌شه
‫و علاقه‌های دیگه پیدا می‌کنه.
‫می‌خواد یه دنباله‌دار ببینه. طبیعیه.
‫اون که نمی‌خواد تا آخر عمرش ‫با حیوون‌ها حرف بزنه.
‫امکان نداره.
‫تا حالا آدم بزرگی دیدی
‫که مثل فرن با حیوون‌ها حرف بزنه؟
‫- نه. پس باید خوشحال باشی
‫که کلی دوست حیوونی داری
‫که توی طویله باهاشون حرف بزنی.
‫فکر کنم.
‫چهار دقیقه و ۳۳ ثانیه.
‫عالی شد. فقط هشت دور دیگه مونده.
‫- چی؟! ‫- باید میانگین بگیریم.
‫دنباله‌دار فقط چند دقیقه امشب دیده می‌شه.
‫باید جوری زمان‌بندی کنیم که دقیقاً
‫در لحظه درست بالای چرخ باشیم.
‫فقط شما دوتا می‌تونین ‫جشنواره محلی رو کسل‌کننده کنین.
‫زود باشین دیگه، باشه؟
‫من می‌خوام تاب‌سواری کنم،
‫حلقه بندازم و چیزبرگر بخورم!
‫نظرتون چیه؟
‫ها! اون بز طلایی سن خوآن هست؟
‫این یه اثر هنریه.
‫این رنگ‌ها رو از کجا آوردی؟!
‫- اوه، اه... ‫- خودش نخ‌ها رو رنگ می‌کنه.
‫از خانواده‌مون توی پورتوریکو یاد گرفته.
‫اوه! دارن میان.
‫تا حالا روتختی مثل مال تو ندیدن، ادیت.
‫هیچ‌کس ندیده!
‫شارلوت، می‌شنوی؟
‫شارلوت؟
‫یه خوک چند تا قفس اون‌ورتره
‫و دقیقاً همو‌نقدر غوله که می‌گن.
‫خیلی بزرگ‌تر از تو.
‫خب، شاید از من پیرتر باشه؟
‫وقت بیشتری برای رشد داشته؟
‫بهتره برم از نزدیک نگاه کنم.
‫خب، این...
‫این همون خوک بداخلاقیه که گفتی، نه؟
‫همونی که اسم عموت رو روش گذاشتی ؟
‫خود خودشه.
‫هومر، حرف‌های دلگرم‌کننده تو
‫دقیقاً همون چیزی بود که لازم داشتم.
‫احترام و درود!
‫احترام و درود.
‫ها؟
‫منم از دیدنت خوشحال شدم.
‫من شارلوتم.
‫شنیدم اسمت عمو هست؟
‫- آره. ‫- فهمیدم.
‫می‌شه بپرسم چند سالته؟
‫خوک بهاری هستی؟
‫آره، من خوک بهاریم.
‫فکر کردی من جوجه‌ی بهاریم؟
‫هاهاها!
‫این خوب بود، نه، حشره‌جون؟
‫شوخی‌های بهتری شنیدم.
‫و من حشره نیستم، عنکبوت‌سانم.
‫می‌گه خوک بهاریه.
‫ولی دو برابر من بزرگ‌تره؟
‫حداقل.
‫اصلاً چرا اومدیم اینجا؟
‫هیچ شانسی ندارم.
‫این حرف‌ها چیه.
‫اون خوک دیگه شخصیت بدی داره
‫و شوخی‌های بی‌مزه می‌کنه.
‫نه به تمیزی توئه، ‫نه به خوشایندی تو.
‫و اصلاً به شگفت‌انگیزی تو نمی‌رسه.
‫با این حال، شکست دادنش سخته.
‫اگه می‌خوایم همه چیزی رو ببینن
‫که برای من مثل روز روشنه،
‫باید کلمه‌ی بی‌نقصی پیدا کنیم.
‫اهمم...
‫هیچ‌وقت به فکرتون رسیده ‫که من کارهای دیگه‌ای هم دارم
‫جز این ‌که برای یه عنکبوت ‫و یه خوک، کلمه پیدا کنم؟
‫من یه موش شکمو‌ هستم.
‫اومدم اینجا بخورم، نه که پستچی باشم!
‫توجه، همه توجه کنید!
‫برنده‌ها انتخاب شدن.
‫جایزه‌ی دوم می‌رسه به روتختی
‫ستاره‌گل هشت‌پر خانم برتا اسناید
‫با عنوان «ستاره‌گل هشت‌پر».
‫و جایزه‌ی اول، روبان آبی
‫و انگشتانه‌ی برنجی افتخاری
‫می‌رسه به...
‫یه تفسیر جسورانه‌ی تازه
‫از سنت روتختی‌دوزی دستی،
‫روتختی تزئینی خانم ادیت زاکرمن
‫با عنوان «نور خورشید».
‫چرا باید برای چادر سیرک جایزه ببره؟
‫خانم اسناید، لطفاً.
‫اوه، بی‌خیال فیلیس. نگاهش کن!
‫کاملاً بر خلاف
‫سنت‌های این مسابقه‌ست.
‫اوه، نمی‌دونم منظورت چیه.
‫خب، لطفاً خودداری کن...
‫می‌خوای مجبورم کنی بلند بگم؟
‫این یه جشنواره‌ی محلیه!
‫اون حتی اهل این کشور هم نیست.
‫من و خواهرم
‫همین‌جا توی نیوانگلند به دنیا اومدیم ‫و بزرگ شدیم، خانم.
‫پدر و مادرمون از پورتوریکو اومدن
‫و بنابراین همه‌مون شهروند ایالات متحده‌ایم.
‫اگه این‌قدر آمریکاییه،
‫پس چرا نمی‌تونه یه روتختی سنتی
‫مثل بقیه بدوزه؟
‫این سنت خودشه.
‫ سنت ما.
‫ما دوختن رو از مادرمون یاد گرفتیم، ‫همون‌طور که فکر می‌کنم
‫تو هم از مادرت یاد گرفتی.
‫و درست مثل مادرمون،
‫ادیت طرح‌های خودش رو می‌سازه
‫به‌جای این‌که از کاتالوگ سیرز
‫و روباک کپی کنه.
‫برای همینه که هیچ‌وقت روتختی مثل این ندیدی
‫و برای همینه که اون برنده شد.
‫اگه این برات مشکله، یه راه‌حل دارم:
‫سال بعد یه روتختی بهتر درست کن.
‫مرسی، خواهرجون.
‫آه...
‫بالاخره لحظه‌ی درخشان من رسید.
‫برام آرزوی موفقیت کنین، بچه‌ها.
‫موفق باشی، تمپلتون.
‫می‌دونم اینجا وسوسه‌های زیادی ‫برای تو وجود دارن،
‫ولی مأموریتت رو فراموش نکن:
‫باید کلمه‌ی بی‌نقص رو پیدا...
‫کلمه‌ی بی‌عیب و نقص. ‫می‌دونم، می‌دونم.
‫پونصد بار اول که گفتی شنیدم.
‫مثل آب خوردنه!
‫فکر می‌کنی زیاد طول می‌کشه؟
‫نمی‌دونم، ویلبر.
‫شاید.
‫من باید استراحت کنم.
‫حالت خوبه؟
‫معلومه.
‫فقط...
‫این روزا حتی کوچیک‌ترین ‫چیزها هم خستم می‌کنه.
‫- ظاهرت فرق کرده. ‫- لابد از سن و سالمه.
‫خب، خیلی متأسفم حالت بده.
‫شاید اگه یه تار ببافی و ‫چند تا مگس بگیری، بهتر بشی؟
‫شاید.
‫ولی حس می‌کنم...
‫مثل آخر یه روز طولانی شده.
‫خب، شکم جان.
‫باید یه کم دیگه طاقت بیاری، باشه؟
‫ها!
‫کلمه، کلمه، کلمه‌های بیشتر.
‫عالی شد!
‫موفق شدیم، شکم جان!
‫فقط باید این رو برسونم به شارلوت،
‫بعدش بقیه‌ی شب مال توئه.
‫همون‌طور که گفتم، مثل...
‫بابا، تو رو خدا!
‫پشمک.
‫اوه، درست.
‫مثل...
‫هات‌داگ.
‫مثل پاپ‌کورن.
‫مثل خمیر سرخ‌شده.
‫مثل کاسترد.
‫مثل سیب شکری.
‫راستش...
‫راستش اونقدرها هم آسون نیست.
‫سلام؟
‫آآه!
‫خیلی‌خب، شکم جان.
‫باید یه کم دیگه طاقت بیاری، باشه؟
‫فقط باید این روزنامه رو برسونم به شارلوت
‫بعدش بقیه‌ی شب مال توئه!
‫وای.
‫مثل ببر صدا می‌ده.
‫اوه، شاید باید یه چیزی بخورم؟
‫نه، نه. باید صبر کنه.
‫چرا صبر کنی، تمپلتون؟
‫چی؟
‫کار امروز رو به فردا نسپار.
‫کی این رو گفت؟
‫- فقط من. ‫- و من.
‫- و من.
‫و من.
‫اه، گوش کنین بچه‌ها.
‫یه کم سرم شلوغه.
‫چی می‌خواین؟
‫مسئله این نیست که ما چی می‌خوایم.
‫مسئله اینه که تو چی می‌خوای.
‫اوه، من چی می‌خوام؟
‫همه‌ی اینا...
‫...می‌تونه مال تو باشه!
‫صبر کن. پس شارلوت چی؟
‫و ویلبر؟ اونا یه کلمه لازم دارن!
‫آره، آره. درسته.
‫ولی خودت چی؟
‫این یه ضیافت تکرارنشدنیه.
‫شاید دیگه هیچ‌وقت همچین ‫خوش‌گذرونی‌ای نصیبت نشه.
‫ولی زندگی ویلبر در خطره.
‫شاید خوشت نیاد، ولی باید
‫به قولت عمل کنی.
‫یادت باشه، اون خوک خواست ‫یه پای آلو رو کامل برات بدزده
‫فقط چون ازش خواستی.
‫این باید یه چیزی حساب بشه، نه؟
‫یالا، رفیق.
‫آفرین پسر.
‫خب، وقتشه.
‫باید سوار دور بعدی بشیم.
‫تمپلتون؟
‫تمپلتون!
‫فکر کنم امشب تنها هستیم.
‫- خب چی کار کنم؟ ‫- خوب فکر کن.
‫کلمه‌ی دقیقی که توضیح بده
‫چرا تو اینقدر خاصی، چیه؟
‫من خاص نیستم.
‫فقط یه خوک ریزه‌میزه‌ام.
‫حتی نمی‌دونم چرا اصلاً از اول کمکم کردی.
‫تنها کاری که کردم
‫این بود که دوستت باشم.
‫خب، همین خودش چیز بزرگیه.
‫ویلبر، من تار واست می‌بافم ‫چون دوستت دارم.
‫چون ما دوستیم.
‫آخرش، زندگی مگه چیه؟
‫به دنیا میایم، یه کم زندگی می‌کنیم، ‫می‌میریم.
‫زندگی یه عنکبوت
‫با این همه دام گذاشتن ‫و مگس خوردن، پر از شلوغیه.
‫با کمک کردن به تو،
‫شاید داشتم سعی می‌کردم ‫زندگی خودم رو یه ذره بالا بکشم.
‫خدا می‌دونه
‫زندگی هرکسی می‌تونه یه کم ‫از این بالا کشیدن رو داشته باشه.
‫من... من توی سخنرانی کردن خوب نیستم.
‫مثل تو استعداد کلمه ندارم.
‫ولی
‫خب...
‫تو یه دوست واقعی هستی، شارلوت
‫و من حاضرم جونم رو برات بدم.
‫واقعاً حاضرم.
‫می‌دونم چی باید بنویسم.
‫- چیه؟ ‫- نگران نباش.
‫فقط بخواب. صبح می‌بینیش.
‫وقتی اولین نور میاد توی آسمون،
‫این بالا رو نگاه کن و نه فقط یه کلمه،
‫بلکه شاهکارم رو بهت نشون می‌دم.
‫دقیقاً سر وقت.
‫امیدوارم.
‫چیزی نمی‌بینم.
‫حتماً هنوز به اندازه‌ی کافی بالا نرفتیم.
‫زود باش، زود باش...
‫- فکر کنم دیدمش! ‫- کجا؟!
‫اونجاست! اون نور آبی کوچیک!
‫دیدیش؟ خیلی ریزه.
‫آه! فکر کنم راست می‌گی!
‫خیلی‌خب...
‫نمی‌تونم پیداش کنم.
‫بذار من نگاه کنم!
‫اه، کجاست؟
‫کجاست؟
‫فکر کنم باید صبر کنیم
‫تا چرخ‌ و فلک وایسته.
‫اون‌وقت می‌تونیم درست ببینیم.
‫ولی واینمیسته. چرا واینمیسته؟
‫شاید دیگه کسی سوار نشده؟
‫اوه، کم کم ناپدید می‌شه!
‫از دستش می‌دیم.
‫چی شده؟
‫می‌شه یه کم همین‌جا نگهش دارین؟
‫ممنون.
‫- می‌بینیش؟ ‫- هنوز نه.
‫هنوز...
‫وای.
‫گاهی وقت‌ها،
‫یه لحظه پیش میاد
‫که قدرت تغییر ما رو داره.
‫لحظه‌ای که
‫تا حالا فقط حدسش رو می‌زدیم.
‫باعث می‌شه حس کنیم،
‫توی همین روز،
‫توی همین‌جا،
‫ما بخشی از یه چیز خاصیم.
‫کاری می‌کنه حس کنیم انگار به یه شکلی
‫توی تار عظیم جهان بافته شدیم.
‫البته اون لحظه می‌گذره
‫و با گذر زمان، کمرنگ می‌شه.
‫ولی همه‌ی کسایی که شاهد بودن،
‫یه جوری توی وجودشون باقی می‌مونه.
‫فروتن؟
‫دو تا معنی داره.
‫«متواضع بودن» و «نزدیک به زمین بودن».
‫این دقیقاً خودتی.
‫به نظر خاص نمیاد.
‫ولی هست.
‫به خاطر همینه ازت خوشم اومد
‫و بقیه هم باید دوستت داشته باشن.
‫- کجایی؟ ‫- این پشتم.
‫بالای این گوشه.
‫چرا روی تارت نیستی؟
‫دیشب ترکش کردم.
‫تا یه چیزی درست کنم.
‫این بار، یه چیزی برای خودم.
‫اون چیه؟
‫ویلبر این کیسه‌ی تخم‌های منه،
‫مگنوم اپوس من.
‫کلمه لاتین. یعنی «شاهکار».
‫داخلش ۵۱۴ تا تخم وجود داره.
‫کیسه‌ی تخم خیلی قشنگیه.
‫مرسی. محکم هم هست.
‫از محکم‌ترین ماده‌ای که داشتم ساختمش.
‫و ضد آبه که تخم‌ها گرم و خشک بمونن.
‫واقعاً قراره ۵۱۴ تا بچه
‫داشته باشی؟
‫اگه اتفاقی نیفته، آره.
‫البته تا بهار بعدی به دنیا نمیان.
‫چرا ناراحتی؟
‫به نظرم باید خیلی خوشحال باشی.
‫اوه، به من توجه نکن.
‫من دیگه جوون نیستم، ویلبر.
‫کند شدم،
‫سنم رو حس می‌کنم.
‫خب، نگاهش کن!
‫آخرش اصلاً به کمکم احتیاج نداشتین.
‫باید از خودت خجالت بکشی.
‫حقته که یه دل‌درد
‫درست و حسابی بگیری.
‫نگران شکم من نباش. ‫از پس هرچی برمیام.
‫اه، بس کن.
‫بس کن با اون نگاهت!
‫نمی‌تونی با قصه‌ی ضیافت ‫من رو بکشونی اینجا
‫و انتظار داشته باشی پرخوری نکنم.
‫من یه موشم!
‫تو عمرم همچین باقی‌مونده‌ی غذا
‫ و نوشیدنی ندیده بودم، همه رسیده،
‫با گذر زمان و...
‫گرمای روز مزه‌دار شده بودن.
‫دست خودم نبود.
‫تمپلتون، ساکت.
‫اگه متوجه نشدی،
‫شارلوت یه کیسه‌ی تخم درست کرده.
‫قراره یه مادر بشه.
‫برای ۵۱۴ تا بچه.
‫- این حقیقت داره؟ ‫- آره، درسته.
‫خب، واقعاً چه شبی شد.
‫ولش کن، ویلبر.
‫امروز روز بزرگ توئه.
‫می‌خوام بهترین حالتت رو داشته باشی.
‫نگاه کنین! به تار نگاه کنین!
‫فروتن؟
‫این دقیقاً همون کلمه‌ای نیست ‫که مناسب ویلبر باشه؟
‫ویلبر، امروز صبح بی‌نقص به نظر میای!
‫چی؟
‫گفتم، حس می‌کنم بی‌نقصم، فرن.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت!
‫فکر کنم همه‌چی درست می‌شه...
‫من... دیگه حرفت رو نمی‌فهمم.
‫شارلوت راست می‌گفت.
‫تو تا ابد با حیوون‌ها حرف نمی‌زنی.
‫داری بزرگ می‌شی.
‫بیاین این‌جا، مردم! بیاین، بیاین.
‫- جمع بشین، شاهد... ‫- خوبی، فرن؟
‫- یه معجزه بزرگ باشین! ‫- اوهوم.
‫این یه خوک معمولی نیست.
‫اون یه خوک معرکه،
‫- درخشان، از دنیای دیگه‌ست... ‫- شوهرخاله هومر، اونجا رو ببین.
‫اون...
‫روبان آبیه.
‫چیه؟ چی شده؟
‫توجه کنید، لطفا!
‫آقای هومر زاکرمن، ‫لطفاً خوک معروفش رو
‫به غرفه‌ی داوران جلوی جایگاه اصلی بیاره.
‫یه اعلامیه‌ی ویژه تا ۲۰ دقیقه دیگه
‫اونجا ارائه می‌شه.
‫بیاین بریم، منتظر چی هستیم؟!
‫خانم‌ها و آقایون،
‫حالا خوک برجسته‌ی...
‫آقای هومر ال. زاکرمن رو معرفی می‌کنم!
‫چیزی نیست، ویلبر.
‫همه‌چی مرتبه.
‫شهرت این حیوان منحصر‌به‌فرد
‫به دورترین گوشه‌های دنیا رسیده.
‫خیلی از شما اون روز
‫فراموش‌نشدنی تابستون رو یادتونه
‫که کلمات «یک خوک خاص»
‫به‌طور مرموزی روی تار عنکبوت
‫ در طویله‌ی آقای زاکرمن ظاهر شد.
‫این نوشته از کجا اومده بود؟
‫مطمئن باشین از طرف عنکبوت نبوده.
‫عنکبوت‌ها توی تار بافتن خیلی زرنگن.
‫ولی واضحه که
‫عنکبوت‌ها نمی‌تونن بنویسن.
‫اوه، نمی‌تونن، آره؟
‫ولی مگه
‫این یه خوک خاص نیست؟!
‫باید همه‌مون احساس غرور کنیم
‫و شکرگزار باشیم که شاهد این معجزه بودیم.
‫و بنابراین، از طرف مسئولان جشنواره،
‫افتخار دارم یه جایزه‌ی ویژه
‫به مبلغ ۲۵ دلار به آقای زاکرمن.
‫اهدا کنم.
‫و یه مدال زیبا به خوک درخشان،
‫معرکه و فروتنش،
‫برای جذب این همه بازدیدکننده
‫به جشنواره‌ی بزرگ ما اهدا کنم!
‫آفرین، ویلبر!
‫ویلبر!
‫چی کارش شد؟ مُرد؟
‫نمی‌تونیم به یه خوک مرده جایزه بدیم.
‫- تا حالا سابقه نداشته! ‫- اوه، نه نمرده،
‫غش کرده.
‫خب، اون زود خجالت می‌کشه.
‫چیزی نیست،
‫چیزی نیست، حالش خوبه.
‫اون فقط... خب، فروتنه.
‫آخی...
‫- ویلبر، پاشو. ‫- خیلی‌خب، زود باش، رفیق.
‫یالا.
‫به اندازه‌ی خودت براق و درخشانه، ویلبر.
‫لیاقتش رو داری.
‫حالت خوبه، شارلوت؟
‫صدات خسته‌ست.
‫آره. ولی حس می‌کنم...
‫آرامش دارم.
‫موفقیت امروزت، تا حدی می‌شه گفت
‫موفقیت منم بود.
‫باقی عمرت توی مزرعه‌ی زاکرمن زندگی می‌کنی.
‫برف‌های زمستون رو می‌بینی
‫و از زیبایی دنیای یخ‌زده لذت می‌بری،
‫همه‌ی صداها و بوها و منظره‌ها،
‫همه‌ی روزهای ارزشمند.
‫اوه، شارلوت،
‫فکرش رو بکن وقتی اولین بار دیدمت،
‫فکر کردم بی‌رحم و خون‌خوار هستی.
‫عالی نیست دوباره به زیرزمین طویله،
‫با گوسفندها و غازها دوباره برگردیم؟
‫و بهار که بشه، ۵۱۴ تا بچه‌ عنکبوت
‫همه‌جا می‌خزن و جونیور...
‫ویلبر.
‫من به طویله برنمی‌گردم.
‫برنمی‌گردی؟
‫چی می‌گی؟
‫من حتی زور ندارم برگردم پایین توی جعبه.
‫یکی دو روز دیگه،
‫من می‌میرم.
‫این قانون طبیعته.
‫نه، شارلوت، نه!
‫امکان نداره!
‫درست نیست! عادلانه نیست!
‫بس کن،
‫بیا جنجال به پا نکنیم.
‫ولی نمی‌تونم تحمل کنم.
‫من... من نمی‌ذارم تنها اینجا بمیری.
‫منم می‌مونم.
‫این حرف‌ها چیه.
‫الان‌ها میان می‌ذارنت توی جعبه.
‫به علاوه،
‫منطقی نیست.
‫کسی اینجا نمی‌مونه که بهت غذا بده.
‫تمپلتون کجاست؟
‫- تمپلتون! ‫- ها، ها؟
‫یه موش نمی‌تونه یه چرت بزنه؟
‫گوش کن! شارلوت خیلی مریضه.
‫فقط مدت کوتاهی زنده می‌مونه
‫و نمی‌تونه با ما بیاد خونه.
‫کاملاً ضروریه که کیسه تخمش رو با خودم ببرم.
‫نمی‌تونم بهش برسم و نمی‌تونم بالا برم.
‫فقط تو می‌تونی بیاریش.
‫این کار رو بکن، اون کار رو بکن.
‫هیچ‌وقت از موش تشکر نمی‌کنن، ‫فقط غر می‌زنن.
‫حتی کمک نکردی یه کلمه پیدا کنیم.
‫حداقل این کار رو انجام بده.
‫نگاهش کن.
‫اه... چی گیرم میاد؟
‫اگه کیسه‌ی تخم شارلوت رو برام بیاری،
‫از این به بعد، ‫هر وقت برام خوراک آوردن،
‫می‌ذارم تو اول بخوری.
‫جدی می‌گی؟
‫باشه، قبوله.
‫خیلی مواظب باش!
‫نمی‌خوام حتی یه دونه ‫از اون تخم‌ها آسیب ببینه.
‫اه. این چیزها می‌چسبه به دهنم.
‫از آبنبات کاراملی هم بدتره.
‫ممنون، تمپلتون.
‫مرسی. تا زنده‌ام این رو فراموش نمی‌کنم.
‫همم، منم همین‌طور.
‫زود باش، ویلبر.
‫می‌ریم خونه.
‫کیسه‌ی تخم روی زبون ویلبر حس عجیبی داشت.
‫و خب، نمی‌تونست چیزی بگه.
‫شارلوت می‌دونست داره خداحافظی می‌کنه
‫به تنها شکلی که می‌تونه.
‫و می‌دونست بچه‌هاش در امانن.
‫خداحافظ.
‫با تمام توانش یه پاش رو
‫برای اون تکون داد.
‫محوطه‌ی جشنواره خیلی زود خالی شد.
‫سالن‌ها و ساختمون‌ها خالی شدن.
‫راهروها پر از زباله و غمگین.
‫هیچ‌کدوم از صدها نفری
‫که به جشنواره اومده بودن،
‫نمی‌دونستن یه عنکبوت خاکستری
‫مهم‌ترین نقش رو بازی کرده.
‫وقتی مُرد، هیچ‌کس کنارش نبود.
‫[فروتن]
‫بازگشت ویلبر به خونه عجیب بود.
‫دور گردنش یه مدال افتخار داشت.
‫توی دهنش یه کیسه‌ی تخم عنکبوت.
‫و توی دلش
‫یه حفره‌ی بزرگ داشت.
‫اوه... ویلبر،
‫تو دیگه جزو خانواده‌ای،
‫و قول می‌دم تا آخر عمرت
‫ازت مراقبت کنم.
‫تبریک، تبریک، تبریک، ویلبر!
‫اون مدال رو همون‌قدر خوب به گردنت ‫انداختی که من مال خودم رو انداختم.
‫ویلبر،
‫شارلوت کجاست؟
‫ویلبر حالش خوبه؟
‫تی‌تی ادیت گفت توی نمایشگاه روتختی‌دوزی
‫حسابی جواب یه خانوم رو دادی.
‫حقش بود.
‫و ادیت هم حقش بود روبان آبی ببره.
‫- چی شده؟ ‫- من...
‫هیچ‌وقت قدر استعدادهای ‫خواهرم رو نمی‌دونستم.
‫فقط غر می‌زدم که چرا مثل من نیست.
‫حتی نگران بودم روی تو هم اثر بذاره
‫و این اصلاً منطقی نبود، چون خب،
‫چون اون فوق‌العاده‌ست.
‫تو هم همین‌طور.
‫من کی‌ام که شکایت کنم؟
‫فکر کنم غرور چشمم رو کور کرده بود.
‫گمونم باید مثل ویلبر فروتن می‌بودم.
‫خیلی زود روزهای پاییز کوتاه‌تر شدن.
‫برگ‌ها از درخت‌ها ریختن.
‫کریسمس رسید
‫با برف‌های زمستون.
‫و درست همون‌طور که شارلوت قول داده بود،
‫ویلبر زنده موند تا از زیبایی ‫دنیای یخ‌زده لذت ببره.
‫بیا ویلبر!
‫خوراکت آماده‌ست!
‫می‌دونی، اگه کمتر بخوری بیشتر عمر می‌کنی.
‫هه! کی دلش می‌خواد تا ابد زنده بمونه؟
‫من از این ضیافت‌ها لذت بی‌پایان می‌برم.
‫تمام زمستون، ویلبر مراقب
‫کیسه‌ی تخم شارلوت بود انگار داشت
‫از بچه‌های خودش محافظت می‌کرد.
‫تو سردترین روزها،
‫جوری می‌خوابید که نفسش گرمشون کنه.
‫گرم بمونین، بچه‌ها.
‫کم‌کم برف‌ها آب شدن و رفتن.
‫صبح‌ها زودتر رسیدن.
‫پرستوها از سفر جنوب برگشتن.
‫و دوباره باد گرم وزید.
‫یه کم هوای تازه بخور، ویلبر.
‫ممکنه کور بشی
‫اگه همین‌طور کل روز به اون کیسه زل بزنی.
‫بچه‌ها، دنبال دنبال دنبال من بیاین.
‫پاهاتون رو بلند بلند بلند کنین
‫و گردن‌هاتون رو صاف صاف صاف کنین.
‫بله، بله، بله، مامان‌بزرگ!
‫سلام جونیور. ‫سلام جوجه‌های جونیور.
‫بچه‌ها!
‫بالاخره رسیدن!
‫سلام، من ویلبرم.
‫من دوست قدیمی مادرتونم.
‫حالتون خوبه؟
‫همه‌چی مرتبه؟
‫حرفم رو نمی‌فهمن.
‫حرف نمی‌زنن.
‫چی کار کنم؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫باید بهشون یاد بدی.
‫البته.
‫درسته.
‫بچه‌ها،
‫وقتشه بیشتر درباره‌ی دنیا یاد بگیرین،
‫تا زندگی خوب و پُر از رضایت داشته باشین.
‫اولین درس «حرف زدنه».
‫بیاین با «سلام» شروع کنیم
‫که وقتی کسی رو می‌بینین می‌گین.
‫«سلام».
‫سلام...
‫یا یه جور رسمی‌تر سلام کردن
‫«احترام و درود» هست.
‫این همون چیزیه که مادرتون اول به من گفت.
‫امتحان کنین. «احترام و درود».
‫فقط بهش وقت، وقت، وقت بده.
‫چند روز و چند شب،
‫بچه‌عنکبوت‌ها این‌ور و اون‌ور می‌خزیدن.
‫بالا و پایین، دور و بر.
‫اوه، قلقلکم اومد.
‫برای ویلبر دست تکون می‌دادن
‫و چیزی نمی‌گفتن.
‫بیاین دوباره امتحان کنیم.
‫«سلام».
‫و وقتی از کسی جدا می‌شین،
‫می‌گین «خداحافظ».
‫«خداحافظ».
‫بعد یه صبح آروم رسید
‫وقتی آقای زاکرمن در کنار طویله رو باز کرد
‫و یک جریان هوای گرم و ملایم
‫به آرامی از زیرزمین عبور کرد.
‫«سلام».
‫خداحافظ!
‫می‌تونین حرف بزنین؟
‫می‌تونین حرف بزنین!
‫صبر کنین!
‫کجا دارین می‌رین؟
‫نه. وایستین! ‫دارین چی کار می‌کنین؟
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫صبر کنین! بچه‌ها، صبر کنین! برگردین!
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫لطفا، وایستین!
‫حداقل یکی بهم بگه چه خبره! ‫خواهش می‌کنم!
‫داریم با این جریان هوای گرم می‌ریم.
‫الان وقتشه که راه بیفتیم.
‫ما هوانوردیم و می‌ریم توی دنیا
‫تا برای خودمون تار ببافیم.
‫- ولی... ولی کجا؟ ‫- هر جا که باد ما رو ببره.
‫با نسیم می‌ریم،
‫هرجا که بخوایم.
‫همه‌تون دارین می‌رین؟
‫- نمی‌تونین همه برین. ‫- خداحافظ!
‫مادرتون ازم خواست مراقبتون باشم!
‫از این کار خوشش نمیومد!
‫- مطمئنم! ‫- خداحافظ!
‫- خداحافظ!
‫- اه...
‫چرا اصلاً اون کلمه‌ی لعنتی رو یادشون دادم؟
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫خداحافظ!
‫این برای ویلبر مثل آخر دنیا بود.
‫این ‌که بچه‌های شارلوت ترکش کنن.
‫احترام و درود!
‫من اینجام.
‫- ها؟ ‫- منم همینطور.
‫منم همینطور.
‫اه، چی...
‫اسمتون چیه؟
‫اگه بگی چرا می‌لرزی،
‫اسم خودم رو بهت می‌گم.
‫از شادی می‌لرزم.
‫پس اسم من «شادی» می‌شه.
‫حرف وسط اسم مادرم چی بود؟
‫- آ. ‫- پس اسم من...
‫«آرانئا» می‌شه. ‫[در لاتین به معنی عنکبوت]
‫و تو چی؟
‫می‌شه تو یه اسم برام انتخاب کنی؟
‫یه اسم قشنگ.
‫نه خیلی طولانی، نه خیلی شیک
‫و نه خیلی مسخره.
‫اه، «نلی»؟
‫خیلی خوشم اومد.
‫می‌تونی من رو نلی صدا کنی.
‫- ویلبر؟ ‫- بله؟
‫- گرسنه‌ایم. ‫- می‌شه کمکمون کنی؟
‫منظورتون چیه؟
‫مگه نمی‌تونین تار ببافین ‫و حشره بگیرین؟
‫- معلومه که نه. ‫- ما خیلی کوچیکیم.
‫غده‌های تارمون هنوز کامل نشده.
‫اوه...
‫ریزه‌میزه‌ هستین،
‫همونطور که من بودم.
‫اه، چی کار کنم؟
‫من که نمی‌تونم تار ببافم.
‫از گرسنگی می‌میرن!
‫یه پدر باید تأمین کنه.
‫ولی من بلد نیستم مگس بگیرم.
‫مگس؟
‫ماهیگیری.
‫می‌گن با عسل بیشتر مگس می‌گیری تا با سرکه.
‫فقط یه ضرب‌المثل نیست.
‫یه بار یه خرس رو دیدم. ‫خیلی قبل از زمان تو.
‫تو نمی‌شناسیش. حالا نمی‌دونم
‫رابطه‌ش با سرکه چی بود، ولی...
‫پس فقط عسل می‌خواد؟
‫می‌دونم از کجا می‌تونی بیاری.
‫ولی حتی منم این‌قدر بی‌رحم نیستم ‫که بگم امتحان کن.
‫فقط بهم بگو.
‫یه پدر باید تأمین کنه.
‫آخ، آخ، آخ،
‫اوه، آخ!
‫- ویلبر! ‫- چی شد؟
‫خوبی؟
‫بچه‌ها، زود گوش کنین.
‫این عسل مثل تار چسبناکه
‫و مگس جذب می‌کنه.
‫پس بپرین روش،
‫بزنیدش
‫و خونش رو بمکین.
‫موفق باشین.
‫در چند روز بعد،
‫بچه‌های شارلوت با حشره‌هایی
‫که با عسل ویلبر گرفتن، زنده موندن.
‫غذا خوردن و بزرگ‌تر شدن،
‫و تارهای خودشون رو بافتن.
‫یکی گرفتم!
‫منم همین‌طور!
‫منم!
‫ویلبر؟
‫چی شده؟
‫برامون خوشحال نیستی؟
‫چرا، معلومه. فقط...
‫خب...
‫حالا که می‌تونین خودتون رو تأمین کنین،
‫فکر کنم با اولین باد گرم راه میفتین.
‫اوه،
‫ایناهاش اومد.
‫برین.
‫شروع کنین.
‫زندگی‌تون رو بسازین.
‫چرا نمی‌رین؟
‫می‌خوایم بمونیم.
‫اینجا رو دوست داریم.
‫تو رو هم دوست داریم!
‫همونطور فرن و شارلوت، ‫ویلبر رو دوست داشتن...
‫بالاتر، بالاتر!
‫ویلبر برای دخترهای شارلوت
‫یه دوست و معلم بود.
‫ویلبر! ویلبر، نگاه کن!
‫تو چی کار...
‫می‌دونی چیه؟
‫بهم نگو.
‫به همه‌ی نیازهاشون رسیدگی می‌کرد.
‫و وقتی جوجه‌غاز شب برگشت خونه،
‫مادرش بزرگ‌ترین و قشنگ‌ترین ‫لونه رو ساخته بود.
‫دو روز طول کشیده بود تا غاز اون رو بسازه.
‫اون...
‫مگنوم اپوس بود.
‫یعنی چی؟
‫خب، کلمه لاتینه.
‫و همه‌ی دانایی شارلوت رو منتقل کرد.
‫شب‌ها، ویلبر به ستاره‌ها نگاه می‌کرد.
‫فرن درباره صورت‌های فلکی بهش یاد داده بود،
‫و حتی یکی مخصوص خودش پیدا کرده بود.
‫حالا، همیشه می‌تونست با شارلوت حرف بزنه.
‫و بعد تمپلتون
‫توی تار گیر افتاد.
‫اصلاً خوشش نیومد.
‫همون تمپلتون همیشگی.
‫ویلبر دیگه فرن رو مثل قبل زیاد نمی‌دید.
‫ولی بازم،
‫هر لحظه‌ای که باهاش بود رو قدر می‌دونست.
‫خیلی زود یه سال کامل از وقتی که
‫ویلبر به‌عنوان یه خوک ریزه‌میزه توی ‫طویله‌ی اربل به دنیا اومده بود، گذشت.
‫حالا نگهبان محبوب سه تا عنکبوت جوون
‫و عضو محترم خانواده‌ی طویله بود.
‫اوه!
‫حالا محکم بچسبین، باشه؟
‫ولی خوش بگذرونین.
‫من خوب خوب خوب مراقبشونم.
‫شب بخیر، شادی.
‫شب بخیر، آرانئا.
‫- شب بخیر، نلی. ‫- شب بخیر!
‫چی شده؟ نمی‌بینمتون.
‫هیچی.
‫احترام و درود، شارلوت.
‫این پایین یه روز خوب دیگه داشتیم.
‫دخترا همه عالی‌ پیش می‌رن.
‫دارن زود با جوجه‌های جونیور دوست می‌شن.
‫بذار ببینم، دیگه چی...
‫اوه،
‫امروز تولدمه.
‫اولین تولدم.
‫یه حس عجیبی داره.
‫می‌دونی...
‫اگه تو نبودی،
‫هیچوقت تولدی نداشتم.
‫فقط زندگیم رو نجات ندادی،
‫بهم یاد دادی زندگی چقدر ارزشمنده.
‫چطور باید قدر همه‌چی رو بدونم.
‫شب
‫و روز،
‫تابستون
‫و زمستون.
‫این‌که عنکبوت‌ها
‫و گاوها
‫و گوسفندها
‫و غازها
‫و حتی موش‌های ناقلا رو قدر بدونم.
‫همه‌چیزم رو به تو مدیونم.
‫ویلبر هیچ‌وقت شارلوت رو فراموش نکرد.
‫سال‌ها، بچه‌ها و نوه‌هاش رو
‫با عشق و محبت دوست داشت،
‫ولی هیچ‌کدوم جای اون رو توی دلش نگرفتن.
‫اون بی‌همتا و بی‌نظیر بود.
‫خیلی کم پیش میاد کسی بیاد
‫که هم یه دوست واقعی باشه
‫و هم یه نویسنده‌ی خوب.
‫شارلوت جفتش بود.
‫سورپرایز!
‫[تولدت مبارک ویلبر]
‫ممنون.
‫تولدت مبارک!
‫«ترجمه از خشایار»
‫[بر اساس کتاب تار شارلوت ‫نوشته ای. بی. وایت]