‫«ترجمه از خشایار»
‫در یک مزرعه تو فصل بهار،
‫باغ‌ها شروع می‌کنن به شکوفه دادن.
‫اول درخت گیلاس،
‫بعد آلو،
‫و آخرش سیب.
‫بچه‌ها منتظر اولین سینه‌سرخ سال می‌مونن...
‫در حالی که کشاورز باید کم کم
‫برنامه‌ریزی‌های زمستونیش رو عملی کنه.
‫و هیچ‌کس اونجا از نسیم بهاری
‫بی‌نصیب نمی‌مونه.
‫هوایی گرم و شیرین که
‫به هر کسی که نفس می‌کشه
‫یه حس خاص می‌ده.
‫یه حسی که زندگی قشنگه،
‫یه حسی که این حال خوب موندگار می‌شه
‫و انگار دیگه هیچ اتفاق بدی توی دنیا نمیفته.
‫خب، نظرت چیه؟
‫عین روتختی قبلیت شده.
‫یه فرق‌های کوچیکی داره.
‫ولی همه‌شون شبیه هم هستن!
‫می‌دونی، باید یه چیزی مثل ‫کارهای تیتی ادیت درست کنی،
‫با دوخت‌های قشنگ و رنگ‌های شاد.
‫دوخت قشنگ وقت می‌بره،
‫و رنگ‌های شاد هم خرج داره.
‫ما از هیچ‌کدوم زیاد نداریم.
‫ادیت هم نداره، ولی اون یه قضیه دیگه‌ست.
‫ولی روتختی‌هاش قشنگن.
‫من لذت‌های ساده رو ترجیح می‌دم.
‫اینکه کارت رو انجام بدی.
‫قبض‌هات رو به موقع بدی.
‫غذا بذاری سر سفره.
‫این باید برای خوشحال کردن هر کسی کافی باشه.
‫بابا با اون تبر کجا می‌ره؟
‫دیشب چند تا خوک به دنیا اومدن، ‫یکی‌شون ریزه.
‫خیلی کوچیک و ضعیفه ‫و هیچ‌وقت به جایی نمی‌رسه.
‫واسه همین پدرت تصمیم گرفته از شرش خلاص شه.
‫از شرش خلاص شه؟
‫یعنی اون رو بکشه؟
‫بابا!
‫بابا، وایسا!
‫- فرن! ‫- لطفا نکشش!
‫باید یاد بگیری خودت رو کنترل کنی.
‫خودم رو کنترل کنم؟
‫این موضوع مرگ و زندگیه
‫و تو از کنترل کردن خودم حرف می‌زنی؟
‫من خیلی بیشتر از تو درباره‌ی ‫بزرگ کردن یه گله خوک می‌دونم.
‫یه خوک ضعیف، دردسر درست می‌کنه.
‫اون خوک تقصیری نداشت که ریز به دنیا بیاد.
‫اگه منم خیلی ریز به دنیا میومدم، ‫من رو می‌کشتی؟
‫معلومه که نه.
‫ولی این فرق داره. ‫یه دختر بچه یه چیزه،
‫یه خوک ریزه یه چیز دیگه.
‫من هیچ فرقی نمی‌بینم!
‫این یه بی‌عدالتی وحشتناکه!
‫نمی‌دونم، فرن.
‫- خواهش می‌کنم، بابا. ‫- اممم...
‫باشه.
‫- اون خوک ریز مال تو. ‫- ممنون.
‫می‌ذارم مثل بچه با شیشه شیر بزرگش کنی.
‫اون‌وقت می‌فهمی یه خوک ‫چه دردسری می‌تونه باشه.
‫اوه، اصلاً دردسر نمی‌شه، قول می‌دم.
‫مال تو.
‫از یه مرگ زودرس نجات پیدا کرد.
‫امیدوارم مادرت من رو به خاطر ‫این حماقت ببخشه.
‫ای بابا، جان.
‫خوشگل نیست؟
‫اسم تو رو ویلبر می‌ذارم.
‫- این اسم از کجا به ذهنت رسید؟ ‫- همینجوری اومد تو ذهنم.
‫یه فکر خوب معمولاً یهویی و بی‌خبر میاد،
‫مثل عطسه.
‫یا مثل قور قور.
‫صبح بخیر، ایوری.
‫می‌گم فرن چی دستشه؟
‫یه مهمون برای صبحونه دارم.
‫یه خوک کوچولو، اسمشم ویلبره.
‫ها! از یه موش سفیدم بزرگ‌تر نیست.
‫می‌شه منم یه خوک داشته باشم، بابا؟
‫فقط به کسایی خوک می‌دم ‫که زود از خواب پا می‌شن.
‫فرن از سر صبح بیدار بود، ‫داشت دنبال عدالت می‌گشت.
‫واسه همین الان یه خوک داره.
‫این نشون می‌ده اگه یکی زود ‫از تخت بیاد بیرون چی می‌شه.
‫فرن بیشتر از هر چیزی ویلبر رو دوست داشت.
‫هر صبح شیرش رو گرم می‌کرد و بهش می‌داد،
‫و هر شب بغلش می‌کرد تا بخوابه.
‫چند روز اول زندگیش،
‫ویلبر اجازه داشت توی یه جعبه ‫کنار بخاری زندگی کنه.
‫- فرن! ‫- ولی وقتی خانم اربل شکایت کرد،
‫به یک خونه‌ی جدید بیرون منتقل شد.
‫آقای اربل یه حیاط کوچیک برای ویلبر ‫زیر درخت سیب درست کرد
‫و یه جعبه‌ی چوبی بزرگ با در براش گذاشت،
‫که هر وقت خواست بره تو یا بیاد بیرون.
‫به خاطر رژیم سیب و ته‌مونده‌ی غذا،
‫ویلبر الان دیگه هیچ شباهتی به اون
‫خوک ریزه‌ای که قبلا بود، نداره.
‫وقت خوابه، ویلبر.
‫چیزی نیست، ویلبر. فقط بخواب.
‫می‌خوای شیر بخوری؟
‫بیا، امتحان کن.
‫آه!
‫ویلبر، نه!
‫ایوری، خنده‌دار نیست!
‫معلومه که هست!
‫پسرم، همین الان بس کن.
‫راستش تعجب می‌کنم فقط نشستی و خندیدی
‫وقتی می‌تونستی به فرن کمک کنی.
‫ببخشید، فرن.
‫ولی عزیزم، به نظر نمیومد ویلبر
‫از اون کالسکه خوشش اومده باشه.
‫نمی‌فهمید چه خبر شده.
‫پس باید کمکش کنی بفهمه.
‫از نگاه یه خوک، ‫تو هم بهترین دوستشی، هم مامانشی،
‫هم معلمش، همه توی یه نفر جمع شدن.
‫و باید این نقش‌ها رو جدی بگیری
‫و کاری که به نفع ویلبر باشه، انجام بدی.
‫کاری که به نفع ویلبر باشه؟
‫[درس اول]
‫ویلبر؟ عصر بخیر.
‫وقتشه که بیشتر درباره‌ی دنیا یاد بگیری،
‫تا بتونی یه زندگی عالی ‫و رضایت‌بخش داشته باشی.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫خیلی‌خب. اولین درس «حرف زدنه».
‫بیا از اسمت شروع کنیم. ویلبر.
‫بگو:
‫«ویییلـبــررر».
‫و... و... و...
‫ویلبر.
‫و... و... ویییل... بــررر...
‫وای خدای من!
‫به نظرم شاگرد خیلی خوبی بشی، ویلبر.
‫حالا سعی کن بگی...
‫«عصر بخیر، فرن.
‫وای، چه هوای قشنگی داریم!»
‫عصر بخیر، فرن.
‫وای... چه هوای...
‫درس چهارم.
‫وقتی کسی رو می‌بینی، ‫رسمی و خیلی مؤدب باش.
‫اهم!
‫باعث افتخارمه که شما رو ملاقات می‌کنم.
‫خب، ممنونم آقا!
‫افتخار از منه!
‫درس هشتم.
‫اگه کسی ناراحته،
‫سعی کن حالش رو بهتر کنی. مثلاً،
‫بپرس حالش خوبه و ‫دلش می‌خواد بغلش کنی یا نه.
‫حالت خوبه؟
‫می‌خوای بغلت کنم؟
‫عالی بود، ویلبر!
‫درس یازدهم.
‫بعضی وقت‌ها حتی اگه می‌ترسی ‫باید یه کارهایی رو انجام بدی.
‫درس چهاردهم.
‫اگه خوابت نمی‌بره،
‫یه نفر بگو برات لالایی بخونه.
‫به پاس قدردانی از تلاش‌های درخشان تو،
‫حالا به ویلبر تی. خوک، این مدرک رو
‫تقدیم می‌کنم.
‫تبریک می‌گم.
‫ممنون!
‫فِرن عزیزم! یک ساعت دیگه ‫مهمونی دوخت‌ودوز شروع می‌شه.
‫- لطفاً یه لباس بپوش. ‫- لباس؟
‫خانم فاسی امشب بهمون ملحق می‌شه.
‫چند ماهه از خونه بیرون نیومده،
‫پس باید متناسب با موقعیت لباس بپوشیم.
‫اوه، ویلبر رو هم بیرون نگه دار.
‫زن بیچاره به اندازه کافی سختی کشیده،
‫دیگه نیازی به دردسر یه خوک شیطون نداره.
‫فرناندیتا!
‫سلام!
‫ووو!
‫ببین کی واسه مهمونی دوخت‌ودوز ‫حسابی خوش‌تیپ شده.
‫خجالت نکش. این لباس فوق‌العاده‌ست.
‫دقیقاً. بهترین لباسی که تو همه سفرهام دیدم!
‫از اسلو تا اوماها،
‫از توکیو تا تولدو،
‫از راچستر تا ریو.
‫واقعاً به همه اون ‌جاها رفتی، ‫شوهرخاله هومر؟
‫خب، یه جورایی.
‫کمتر، خیلی کمتر.
‫می‌تونیم بعداً با اطلس چک کنیم.
‫خب، اینم همون ویلبر شگفت‌انگیزیه
‫که این ‌همه درباره‌ش شنیدیم.
‫عیبی نداره.
‫نترس کوچولو.
‫من ویلبرم،
‫و خوشحالم که...
‫آخی!
‫ببین چه نازه!
‫خب...
‫شام امشب چیه؟
‫عصر بخیر، خونواده‌ی اربل!
‫فرن داشت ما رو معرفی می‌کرد به...
‫صبر، صبر، صبر...
‫این همونیه که فکر می‌کنم؟
‫همه می‌دونن دسر مورد علاقه‌ت اینه...
‫پای آلو.
‫ها! پای آلو؟!
‫هی شکم، شنیدی چی گفت؟
‫امروز خوش‌شانس‌ترین روز عمرته!
‫و البته برای تمپلتون هم همین‌طور.
‫پای آلو!
‫هاهاها!
‫خب استراتژی من چیه، شکم؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫نمی‌تونم یه پای کامل رو تنهایی حمل کنم.
‫بذار ببینم...
‫این دیگه ساده‌لوح‌ترین خوکیه ‫که تو عمرم دیدم.
‫عصر بخیر.
‫اوه، خانم فاسی! نگاهش کن!
‫- چه تغییر خوبی! ‫- شش ماه لباس مشکی پوشیدم
‫بعد از اینکه جوزف عزیزم رو از دست دادم.
‫فکر کردم وقتشه یه کم اوضاع رو روشن‌تر کنم.
‫خیلی زیبا شدی.
‫و هنری! چه سورپرایز خوبی.
‫انتظار نداشتیم بیای.
‫سلام فرن.
‫سلام هنری.
‫ام... خانم اربل؟
‫توی شهر خیلی روشنه، ‫نمی‌شه ستاره‌ها رو دید.
‫امیدوار بودم بتونم ‫تلسکوپم رو اینجا راه بندازم،
‫هم‌زمان با مهمونی دوخت‌ودوز.
‫البته که می‌تونی.
‫هر جا خواستی.
‫ممنون خانم.
‫اوهوم.
‫ما از مادرمون خیاطی یاد گرفتیم،
‫همون‌طور که فکر کنم ‫شما هم از مادرت یاد گرفتی.
‫باید تو رو بیرون نگه دارم.
‫مامانم گفت نمی‌تونم خوک رو ‫توی مهمونی دوخت‌ودوز بیارم.
‫می‌فهمم.
‫خوش بگذره!
‫خیلی‌خب شکم، وقت نمایشه.
‫آخ!
‫وای به حالم!
‫ببخشید آقا،
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫می‌تونی کمکم کنی؟
‫اوه، معلومه که می‌تونی رفیق. ‫کمک تنها چیزیه که
‫تمپلتون بیچاره لازم داره! آخ!
‫- صدای چی بود؟ ‫- اوه.
‫صدای شکمم. وقتی خالیه غرغر می‌کنه.
‫بهش عادت می‌کنی.
‫حالا اصل مطلب اینه:
‫باید اون پای رو از توی خونه بیاری بیرون.
‫چی؟ اوه، نه. من... ‫اجازه ندارم برم توی خونه.
‫هوم! خوش به حال خوک‌ها.
‫آدم‌ها هر وقت بخواین ‫واستون پس‌مانده میارن.
‫و در عوض چی کار می‌کنین؟ هیچی.
‫برای یه موش این‌طوری نیست رفیق. ‫اصلاً این‌طوری نیست!
‫خیلی وحشتناک به نظر میاد.
‫خیلی بدتر از چیزیه که فکر می‌کنی.
‫همه‌چی از وقتی شروع شد ‫که من بچه بودم.
‫یه بچه‌ی...
‫بیچاره و بی‌دفاع...
‫عاشق این دوخت شدم، ادیت.
‫چه زرد قشنگی توی گلدوزیش داره.
‫مرسی. نخ‌هاش رو خودم رنگ کردم.
‫- وای خدای من! ‫- خیلی کار داره،
‫باورت نمی‌شه. واسه همین فروشگاه زیک
‫- برای من کافیه. ‫- ولی این رنگ رو هیچ‌وقت
‫تو فروشگاه زیک پیدا نمی‌کنی.
‫این تکنیک رو توی پورتوریکو یاد گرفتم.
‫- چی خنده‌داره؟ ‫- تابستون‌ها می‌رفتیم پیش مادربزرگمون
‫و یه بار بهمون یاد داد ‫چطور نخ رنگ کنیم.
‫خب، طبیعیه که خواهرم ‫می‌خواست رنگش بی‌نقص باشه.
‫من رفتم توی طویله تمرین کنم،
‫و اتفاقی یه کم رنگ
‫روی یکی از بزها ریختم.
‫- اوه اوه! ‫- و از ظاهرش خوشش نیومد،
‫واسه همین...
‫چی کار کرد؟
‫کل بز رو زرد رنگ کردم.
‫بز طلایی سن خوآن!
‫خب من،
‫بعد از اون همه زحمت،
‫دوباره برگشتم سر نقطه‌ی اول.
‫هیچی نداشتم!
‫واسه همینه که مجبور شدم بپرم
‫پشت کامیون زاکرمن
‫و بیام اینجا.
‫دوباره شروع نکن شکم!
‫وای به حالم!
‫اوه نه!
‫وای، خیلی دلم برات می‌سوزه تمپلتون.
‫اصلاً منصفانه نیست!
‫- اسمت چیه؟ ‫- ویلبر.
‫ببین ویلبر، گریه خوبه،
‫ولی اگه واقعاً می‌خوای کمک کنی...
‫باید اون پای رو برام بدزدی.
‫درس نهم، به نیازمندان کمک کن.
‫چی گفتی؟
‫این تقریباً شبیه همون روتختی قبلیت می‌مونه.
‫هیچ قانونی نیست که بگه باید
‫- چیزی که جواب داده رو کنار بذاری. ‫- هیچ قانونی هم نیست
‫که نذاره چیز جدید امتحان کنی.
‫به نظرم...
‫شما دوتا باید امسال توی ‫جشنواره محلی شرکت کنین.
‫جشنواره محلی؟
‫من نیازی به بردن روبان آبی ندارم.
‫ببین، این فرق من و توئه.
‫من عاشق اینم که یه روبان آبی ببرم.
‫و به نظرم می‌تونی. ‫استعدادی مثل تو
‫خیلی سر و صدا به پا می‌کنه.
‫یه رنگ زعفرونی هست که ‫خیلی وقته می‌خوام امتحان کنم.
‫شاید ارزش داشته باشه ‫یه سفر تا برلینگتون برم.
‫به نظر گرون میاد.
‫فکر کنم دوباره باید وام بگیری.
‫همم.
‫فرن عزیزم، چرا نمی‌ری با هنری حرف بزنی؟
‫خیلی خجالتیه که با کسی دیگه حرف بزنه.
‫این درها رو قبلاً دیدم.
‫فقط چند ثانیه باز می‌مونن، ‫باید سریع حرکت کنی.
‫فکر کنم یکی داره میاد. ‫آماده باش خوک.
‫الان، خوک!
‫ناامیدت نمی‌کنم تمپلتون.
‫باشه. روی پای تمرکز کن!
‫خب...
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫اوه، امم...
‫هنوز هیچی.
‫ولی وقتی هوا تاریک بشه،
‫می‌تونم صورت فلکی دب ‌اکبر رو ببینم.
‫یعنی «خرس بزرگ».
‫توی فصل بهار خیلی درخشان‌تره.
‫صورت فلکی مورد علاقه‌ت چیه؟
‫ام... ملاقه بزرگ؟
‫واقعاً؟ عالیه!
‫ملاقه بزرگ بخشی از دب ‌اکبره.
‫اوه...
‫چقدر خوب.
‫ای بابا.
‫- چیه؟ ‫- مادربزرگم بهت گفته
‫بیای اینجا پیشم، مگه نه؟
‫اشکالی نداره فرن.
‫لازم نیست تظاهر کنی علاقه داری.
‫هی! اون‌طرف، روی میز.
‫با دندون‌هات پارچه رو از زیر پای بکش.
‫بعد بذار پای بیفته روی صندلی.
‫آفرین، همینه...
‫آره! موفق شدی، خوک!
‫آفرین!
‫چطوری از روی صندلی بیارمش؟
‫وقتی بیفته زمین صدای وحشتناکی می‌ده.
‫ام، صبر کن.
‫وای! آخ!
‫هلش بده از لبه بیفته روی من.
‫من جلوی ضربه رو می‌گیرم.
‫ولی له می‌شی.
‫خیلی بدتر از اینا رو گذروندم. ‫این که چیزی نیست.
‫یا بهتر بگم این پای چیزی نیست!
‫خیلی‌خب، برو.
‫اووف!
‫وای، خدای من.
‫تمپلتون، خیلی متاسفم!
‫کار عادیه، چیز خاصی نیست.
‫حالا بزن بریم!
‫از اونطرف برو! اونطرف!
‫- اوه! ‫- نقشه جدید، خوک.
‫- پای رو از پنجره بنداز بیرون. ‫- چی؟!
‫بذار تو دهنت و از پنجره ‫پرت کن بیرون. سریع!
‫- ویلبر! ‫- یا الان یا هیچوقت، خوک!
‫اه...
‫وای خدای من!
‫اوه، خانم فاسی، این...
‫آی‌ آی آی، باورم نمی‌شه!
‫اوه... فقط یه لباسه.
‫فرناندا اربل، بهت گفته بودم
‫امشب نمی‌خوام اون خوک دردسر درست کنه!
‫من می‌خواستم به موشه کمک کنم!
‫اون گفت که...
‫فرن، همین الان این کثیف‌کاری رو جمع کن.
‫بعداً درباره‌ی ویلبر تصمیم می‌گیریم.
‫چی؟ تقصیر اون نیست. تقصیر منه.
‫- بعداً درباره‌ش حرف می‌زنیم. ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫لطفا ویلبر رو سرزنش نکنین! ‫من باید بهتر یادش می‌دادم.
‫همه‌ی کارهای ایوری رو یه ماه انجام می‌دم.
‫هر تنبیه بخواین قبول می‌کنم!
‫فقط خواهش می‌کنم،
‫خواهش می‌کنم ویلبر رو ازم نگیرین!
‫از اولش هم گفته بودم ‫خوک دردسر درست می‌کنه.
‫ولی اینجا خونه‌ی اونه!
‫و این خونه دیگه براش جا نداره.
‫وقتشه کاری کنی که به نفع ویلبر باشه.
‫حالت خوبه فرن؟
‫درس هشتم.
‫می‌خوای بغلت کنم؟
‫دیدی؟ یاد درس افتادم!
‫ناراحت بودی و پرسیدم حالت خوبه یا نه.
‫می‌تونی به آقای و خانم اربل بگی ‫که درس‌ها دارن جواب می‌دن
‫ و دیگه لازم نیست برم.
‫خیلی مهربونی.
‫ولی...
‫مامان و بابام گفتن شوهرخاله هومر
‫توی طویله‌ش خیلی بیشتر از ما جا داره.
‫و اینکه
‫داری زیادی بزرگ می‌شی ‫و دیگه نمی‌تونم ازت مراقبت کنم.
‫من نمی‌خوام برم.
‫می‌خوام همین‌جا بمونم.
‫پیش تو.
‫باید کاری که به نفع ‫تو باشه رو انجام بدم، ویلبر.
‫[مزرعه زاکرمن]
‫خیلی‌خب، فرن.
‫با ویلبر خداحافظی کن.
‫بعد از مدرسه دوباره می‌بینیش.
‫عزیزم، چطوره طویله رو نشونش بدی؟
‫باید یه دقیقه با بابات حرف بزنم.
‫بیا بریم، ویلبر.
‫بریم خونه‌ی جدیدت رو ببینیم.
‫چی شده؟
‫می‌دونم گفتی ده دلار،
‫ولی می‌شه شش‌تا الان بدم
‫و چهارتا بعداً؟
‫اوه.
‫درخت‌های آلو امسال میوه دادن،
‫ولی هیچکس آلو نمی‌خره.
‫احساس حماقت می‌کنم.
‫حقمه که اینقدر رویاپردازی کردم.
‫هی، هنوز زوده که ‫بخوای رویا‌هات رو عوض کنی.
‫هنوز خیلی زوده. ‫تا اون موقع،
‫بذار بگیم شش دلار.
‫خب، معامله‌ی خوبیه.
‫خیلی ممنون، جان.
‫اوه، اینجا هم بد نیست.
‫ببین چه طویله‌ای دارن.
‫ما خونه‌مون همچین چیزی نداریم.
‫ولی تو اینجا زندگی نمی‌کنی.
‫هر وقت بتونم میام دیدنت.
‫تو هم دوست‌های جدید پیدا می‌کنی.
‫من بلد نیستم دوست پیدا کنم...
‫صبر کن. چرا، بلدم.
‫ما درباره‌ی دوست پیدا کردن ‫تو درس‌های ۲، ۱۶ و ۲۷ حرف زدیم.
‫اوه، ویلبر.
‫راستی، اگه اشکالی نداره،
‫درباره‌ی آینده‌ی خوک ‫هیچی به فرن نگو، باشه؟
‫آها.
‫پس خبر نداره؟
‫منم عجله‌ای برای گفتن بهش ندارم.
‫- دوستت دارم، فرن. ‫- منم دوستت دارم.
‫زود برمی‌گردم.
‫طویله‌ی هومر زاکرمن خیلی بزرگ بود.
‫بوی کاه و کود می‌داد.
‫خونه‌ی جدید ویلبر پایین طویله بود.
‫خوک‌ها به گرما احتیاج دارن و اون پایین
‫سمت جنوبی زیرزمین طویله، ‫گرم و راحت بود.
‫تمپلتون؟ تمپلتون!
‫وای، چقدر خوشحالم می‌بینمت!
‫- اه، تو کی هستی؟ ‫- منم، ویلبر.
‫از مزرعه اربل.
‫من رو یادت نمیاد؟
‫آها، درسته.
‫هیچ پایی نبود که خرابش نکنی.
‫- ها؟ ‫- هی، ببین،
‫راستش الان سرم شلوغه.
‫دارم قصرم رو پر می‌کنم.
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫اوه... باشه.
‫خداحافظ.
‫مجبور نیستی توی اون
‫حیاط کوچک کثیف فسقلی بمونی.
‫ببخشید؟
‫یکی از تخته‌های حصار...
‫شل شده.
‫من باید توی حصار بمونم.
‫قانون ۱۸ اینه: «فرمان‌بردار باش.»
‫هر جور راحتی.
‫ویلبر؟
‫فرن!
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت!
‫دوست جدید پیدا کردی؟
‫خب، فقط باید یه کم بیشتر تلاش کنی، همین.
‫فقط صدای رعد و برقه.
‫بهت آسیبی نمی‌زنه.
‫فرن، بهتره برسونمت خونه!
‫- ولی تازه رسیدم اینجا! ‫- طوفان داره میاد
‫و به نظر میاد خیلی شدید باشه فرن. ‫نباید وقت تلف کنیم!
‫خواهش می‌کنم نرو.
‫کل روز منتظر دیدنت بودم.
‫متأسفم. به محض اینکه بتونم برمی‌گردم.
‫چه موجود کوچولو و بی‌گناهی.
‫حتی نمی‌دونه قراره چه بلایی سرش بیاد.
‫اصلا خبر نداره که آخرش می‌شه شام کریسمس.
‫خوک بیچاره.
‫فرن بهم درس می‌داد.
‫با هم می‌رفتیم پیاده‌روی.
‫وقتی می‌رفت مدرسه، ‫براش دست تکون می‌دادم.
‫اون روزها خوش‌ترین روزهای زندگیم بودن.
‫حالا انگار خیلی وقته گذشته.
‫باید چی کار کنم؟
‫شامت رو بخور
‫و شکرگزار باش یکی برات غذا میاره.
‫ولی ویلبر غذا نمی‌خواست.
‫اون محبت می‌خواست.
‫یه دوست می‌خواست،
‫کسی که باهاش بازی کنه.
‫ویلبر؟
‫ها؟ کی بود؟
‫می‌خوای یه دوست داشته باشی، ویلبر؟
‫دوست؟
‫کل روز نگاهت کردم ‫و ازت خوشم اومده.
‫ولی نمی‌بینمت.
‫کجایی؟
‫- همین بالام. ‫- چی؟
‫حالا بخواب.
‫فردا صبح من رو می‌بینی.
‫ولی الان خیلی هیجان‌زده‌م که بخوابم.
‫می‌شه برام لالایی بخونی؟
‫خب، امشب قصد آواز خوندن نداشتم،
‫- ولی فکر کنم بتونم. ‫- خیلی ممنون.
‫♪ بخواب، بخواب، بخواب ♪
‫♪ صبح من خیلی زود میاد ♪
‫♪ گریه نکن، تنها نباش ♪
‫♪ زیر نور ماه ♪
‫♪ بخواب ♪
‫وقت خوابه، دخترم.
‫چشم، مامان.
‫اممم، ببخشید؟
‫ام، توجه کنین لطفاً.
‫اون کسی که دیشب ‫موقع خواب باهام حرف زد،
‫می‌شه دوباره صداش رو بشنوم؟
‫گفتی می‌خوای دوستم باشی.
‫ولی پیدات نمی‌کنم.
‫لطفاً بگو کجایی.
‫چه خبر شده؟
‫اوه، امم... ببخشید.
‫باید صبر می‌کردم تا همه بیدار بشین.
‫احترام و درود!
‫درود... چی؟
‫این فقط یه جور شیک گفتن سلامه
‫یا مثلاً صبح بخیر.
‫راستش یه اصطلاح مسخره‌ست.
‫خودمم تعجب کردم چرا گفتم.
‫اوه. فهمیدم. اممم...
‫پس احترام و درود به شما!
‫خیلی ممنون.
‫ولی هنوز نمی‌بینمت.
‫بالا رو نگاه کن، گوشه‌ی درگاه.
‫صبح بخیر! یعنی...
‫احترام و درود.
‫اسم من ویلبره.
‫اسم شما چیه، لطفا؟
‫اسم من شارلوته.
‫شارلوت ای. کاواتیکا.
‫اون چیزی که ازش آویزونی چیه؟
‫شبیه روتختیه.
‫دوستم فرن کلی از اینا داره!
‫منظورت اینه؟
‫اوه، این تار منه.
‫- به نظرم خیلی قشنگه. ‫- ممنون!
‫من همیشه تارم رو مثل دفتر کارم می‌بینم.
‫جایی بیشتر کارهام رو انجام می‌دم.
‫- تو کار داری؟ ‫- من مگس می‌گیرم.
‫خانواده‌ام نسل‌هاست که شکارچی بودن.
‫- نمی‌فهمم. ‫- هوم.
‫تو یک نمایش عملی لازم داری.
‫ولی به کمکت احتیاج دارم.
‫اون مگس رو می‌بینی؟
‫یه لطفی کن و بفرستش سمت تارم.
‫اوه، مستقیم خورد بهش. آفرین.
‫- ولی گیر کرده. ‫- درسته.
‫اول، می‌پرم روش.
‫بعد، می‌پیچمش.
‫چی؟
‫و آخر سر، یه کم بی‌حسش می‌کنم
‫که دردی حس نکنه.
‫اوه، یه جور خدمت اضافه‌ست.
‫- شارلوت، نه! ‫- چه خوشمزه.
‫یه صبحونه‌ی عالی برام می‌شه.
‫تو مگس می‌خوری؟!
‫اوه، معلومه.
‫مگس، ملخ،
‫سوسک، پشه ریز،
‫عقربک، هزارپا،
‫پشه بزرگ، جیرجیرک...
‫هر چیزی که بی‌احتیاط باشه ‫و بیفته توی تارم.
‫خوشمزه‌ان؟
‫اوه، من نمی‌خورمشون. می‌نوشمشون.
‫جانم؟
‫خونشون رو می‌نوشم.
‫عاشق خونم.
‫- ویلبر؟ ‫- چی شد؟
‫غش کردی.
‫درست بعد از اینکه گفتم عاشق خونم.
‫اینقدر این رو نگو!
‫خب، منم خیلی از رژیم غذاییم راضی نیستم،
‫ولی اینجوری به دنیا اومدم.
‫- بی‌رحمانه‌ست. ‫- تو هم که بهتر نیستی.
‫غذات رو توی سطل برات میارن.
‫هیچ‌کس به من غذا نمی‌ده. ‫باید با زرنگی زنده بمونم،
‫فکر کنم، هر چی گیرم اومد بگیرم،
‫وگرنه گرسنه می‌مونم.
‫ تازه،
‫می‌دونی اگه من مجبور نبودم ‫حشره‌ها رو بگیرم و بخورم،
‫اونا زیاد می‌شدن و تکثیر می‌شدن
‫اونقدر زیاد می‌شدن ‫که زمین رو نابود می‌کردن؟
‫- اوه. ‫- اوهوم.
‫خب، من نمی‌خوام همچین چیزی بشه.
‫شاید تار تو در واقع چیز خوبی باشه.
‫خوشحالم که نظرم رو درک کردی.
‫این نشون می‌ده فهمیده‌ای.
‫حالا اگه اجازه بدی، باید صبحونه‌م رو بخورم
‫قبل از اینکه سرد بشه.
‫بعداً با هم بازی می‌کنیم؟
‫حتماً. بهت گفته بودم ‫می‌خوام دوستت باشم، نه؟
‫پس فعلاً خداحافظ!
‫چی شده خوک؟ چرا دل‌چرکینی؟
‫خب، یه دوست جدید پیدا کردم، شارلوت.
‫خیلی باهوشه و گفت باهام بازی می‌کنه...
‫ولی در عین حال خشن و خون‌خواره
‫که اصلاً خوشم نمیاد.
‫دوستی مثل ریسک می‌مونه.
‫دقیقاً واسه همینه که من ‫اصلاً دنبال دوست نمی‌رم.
‫ویلبر فقط داشت شک‌هایی رو تجربه می‌کرد
‫که معمولاً با پیدا کردن یه دوست جدید همراهه.
‫به‌زودی می‌فهمید که
‫درباره‌ی شارلوت اشتباه می‌کرده.
‫زیر اون ظاهر جسور و به‌ظاهر بی‌رحمش،
‫یه دل مهربون داشت.
‫و تا آخرین لحظه
‫وفادار و صادق موند.
‫یکی دیگه تعریف کن شارلوت!
‫خب، روزی روزگاری،
‫خیلی قبل از اینکه بیام توی این طویله،
‫یه تار روی یه جویبار کوچیک ساختم.
‫یه ماهی کوچولو
‫پرید بالا
‫و توی تار گیر کرد.
‫- غیرممکنه. ‫- ولی اونجا بود،
‫با یه باله گیر کرده بود ‫و منم اونجا بودم،
‫داشتم تار می‌انداختم ‫و سخت می‌جنگیدم.
‫اول یه نخ دور دمش انداختم.
‫ماهی لگد زد، من جاخالی دادم،
‫بعد یه نخ دیگه دور شکمش انداختم
‫و یه ضربه‌ی محکم به سرش زدم!
‫- بعدش چی شد؟ ‫- هیچی.
‫ماهی باخت. اون‌قدر محکم پیچیدمش
‫که دیگه نمی‌تونست تکون بخوره. ‫یه مدت نگهش داشتم،
‫و بعد خوردمش.
‫یه عنکبوت یه ماهی کامل خورد؟
‫یه ماهی کامل.
‫اون موقع‌ها اشتهای زیادی داشتم. پایان.
‫وای، این بهترین داستانی بود که شنیدم!
‫خوشحالم خوشت اومد. ‫حالا باید برم سر کارم...
‫اوه، خیلی خوشحالم که ‫باهات آشنا شدم شارلوت!
‫فرن خیلی خوشحال می‌شه ‫بفهمه من یه دوست پیدا کردم.
‫- باعث افتخارمه. ‫- یه داستان دیگه تعریف کن!
‫همین الان گفتم که باید برم...
‫تو رو خدا!
‫می‌دونی ویلبر،
‫خیلی خوشحالم دوستت باشم،
‫ولی فهمیدم داشتن یه دوست
‫معمولا کافی نیست.
‫باید سعی کنی توی طویله ‫دوست‌های دیگه هم پیدا کنی.
‫چی شده؟
‫من تو دوست پیدا کردن خوب نیستم.
‫اوه.
‫تو فقط تازه‌واردی، همین.
‫این حس رو خوب می‌شناسم. ‫منم اینجا به دنیا نیومدم، یادته؟
‫پس چطوری سر از این طویله درآوردی؟
‫یه روز با یه باد گرم آورده شدم اینجا.
‫منم اولش می‌ترسیدم با کسی حرف بزنم.
‫- چی کار کردی؟ ‫- فقط جرأت به خرج دادم، همین.
‫درس یازدهم.
‫بعضی وقت‌ها حتی اگه می‌ترسی
‫باید یه کارهایی رو انجام بدی.
‫فرن این رو بهم یاد داد.
‫دختر خیلی باهوشیه.
‫سلام کوچولو.
‫چی شده؟
‫زبونت رو گربه خورده؟
‫فقط یه اصطلاح نیست.
‫یه بز می‌شناختم...
‫یه گربه واقعاً زبونش رو گرفت و خب...
‫همون‌طور که می‌تونی حدس بزنی، ‫دیگه نمی‌تونست درست حرف بزنه.
‫من... من داشتم فکر می‌کردم...
‫اوه نه! روباه!
‫روباه اومده! روباه اومده!
‫اونجاست.
‫تخم‌مرغ‌ها!
‫اوه! نه نه نه! نه نه نه!
‫- من می‌رم! ‫- نه نه نه! خواهش می‌کنم نرو!
‫وقتی روباه تخم‌مرغ رو ببینه
‫دیگه خیلی دیره!
‫ولی نمی‌تونم تو رو از دست بدم!
‫درس یازدهم...
‫یکی دیگه باید بره.
‫تمپلتون، تو برو!
‫محاله.
‫من موشم، قهرمان نیستم.
‫- تمپلتون، لطفا! ‫- جالبه که همیشه من رو برای
‫کارهای خطرناک انتخاب می‌کنین.
‫چرا نه گوسفند؟ چرا نه خوک؟
‫ویلبر کجاست؟
‫زود باش ویلبر!
‫فرار کن! برو! بدو ویلبر!
‫بدو! تندتر، تندتر ویلبر!
‫از اینجا برو! برو ببینم!
‫آره، آره، آره!
‫آره! مرسی، مرسی!
‫هورا! آفرین ویلبر!
‫آخی!
‫می‌خوام سه بار از دوست‌مون ویلبر
‫تشکر کنم.
‫همه می‌دونیم این جوجه غاز ‫بدون کمک تو
‫به دنیا نمیومد.
‫سلام.
‫خیلی خوشحالم که باهات آشنا می‌شم.
‫بزن بریم، جونیور.
‫روزهای تابستون توی مزرعه،
‫ شادترین و قشنگ‌ترین روزهای سال هستن
‫اسطوخودوس شکوفه می‌ده ‫و هوا رو خوشبو می‌کنه.
‫زنبورها دور درخت‌های آلو می‌چرخن.
‫پرنده‌ها هم جشن می‌گیرن و آوازشون
‫همه‌جای مزرعه می‌پیچه.
‫خیلی‌خب، برین تو، زود باشین.
‫می‌تونم تا پنج بشمرم. ‫پنج پنج پنج پنج پنج.
‫سلام جونیور.
‫می‌دونی، هیچ‌وقت جوجه‌غازی رو ندیدم
‫که تا تابستون نتونه حرف بزنه.
‫فکر می‌کنی چرا بهش می‌گیم جونیور؟
‫اون فقط ساکت ساکت ساکته.
‫مثل باباش.
‫صبح همگی بخیر!
‫فرن!
‫- هورا! ‫- ویلبر، چقدر بزرگ شدی!
‫کشاورز زاکرمن و لروی هر چقدر ‫بخوام واسم پس‌مانده می‌ریزن.
‫باورت می‌شه؟
‫نمی‌تونم زندگی بهتری رو تصور کنم.
‫خیلی واست خوشحالم.
‫ها. تا کریسمس صبر کن.
‫تمپلتون!
‫- کریسمس چی می‌شه؟ ‫- آره، چی می‌شه؟
‫کریسمس چی می‌شه چی می‌شه ‫چی می‌شه؟ چی می‌شه؟
‫دیدی چی کار کردی؟
‫ببینین، من عاشق یه دروغ خوبم،
‫ولی حتی منم یه حدی دارم.
‫باید حقیقت رو بهش بگیم.
‫خب؟ بگو دیگه.
‫اه...
‫دارن چاقت می‌کنن چون...
‫می‌خوان بکشنت.
‫تمپلتون راست می‌گه.
‫همه‌ی خوک‌های جوون رو
‫به محض اینکه هوا سرد می‌شه، می‌کشن.
‫نه... نه...
‫راسته، شارلوت؟
‫متأسفانه آره.
‫گوسفند پیر سال‌هاست توی این طویله‌ست.
‫دلیلی نداریم به حرفش شک کنیم.
‫من نمی‌خوام بمیرم!
‫این فقط یه دروغ کثیفه، ویلبر.
‫بابا گفت می‌تونم نگهت دارم.
‫هیچ‌وقت چیزی درباره‌ی این نگفت.
‫همینجا صبر کن.
‫حقیقت داره؟
‫چی حقیقت داره، عزیزم؟
‫دارین ویلبر رو چاق می‌کنین که بعد...
‫بکشینش؟
‫ببین...
‫می‌دونی من کشاورزم، عزیزم.
‫بخشی از کارم پرورش خوکه و...
‫خب، اونا رو بزرگ نمی‌کنیم ‫که حیوون خونگی بشن.
‫اگه می‌تونستم همه‌شون رو نگه می‌داشتم،
‫ولی مگه اینکه یه معجزه بشه...
‫بابا قول داده بود
‫هر روز می‌تونم ویلبر رو ببینم.
‫وقتی خوک مرده باشه
‫چطور می‌تونم ببینمش؟
‫شما و بابا قول‌تون رو شکوندین.
‫این بی‌عدالتیه!
‫واضح و روشن!
‫خیلی‌خب حالا...
‫یک! دو! سه! هل بدین!
‫هل بدین!
‫- نمی‌خوام برم! ‫- داری شلوغش می‌کنی.
‫این قضیه رو درست می‌کنم. ‫فقط توی جنگل قایم شو
‫تا وقتی پرستوی طویله رو برات فرستادیم.
‫ولی خیلی دلم برات تنگ می‌شه.
‫اینجا امن نیست ویلبر.
‫باشه.
‫خیلی‌خب دوستان! ‫بزرگ‌ترین هل تا حالا رو بدین!
‫برای ویلبر!
‫یک، دو، سه!
‫هل بدین!
‫برین کنار.
‫آزادی چه حسی داره؟
‫- خوشم نمیاد. ‫- مهم نیست.
‫باید الان بدوی سمت جنگل! ‫قبل از اینکه لروی پیدات کنه.
‫ویلبر مهربون‌ترین
‫و خوش‌رفتارترین خوک دنیاست...
‫خوک فرار کرده! ‫خوک فرار کرده!
‫برو، ویلبر!
‫اوه!
‫- برو! ‫- برو، برو، برو!
‫همینه! ادامه بده!
‫بیا، خوک.
‫امم؟
‫حقه‌ی قدیمی سطل آبه.
‫گولش رو نخور!
‫بفرما.
‫همین کافیه.
‫متأسفم.
‫تمام تلاشت رو کردی.
‫باید بگم، رئیس...
‫این یه خوک خاصه.
‫درست می‌گی، لروی.
‫واقعاً یه خوک خاصه.
‫آروم باش.
‫هیچ‌وقت ندیدم گریه مشکلی رو حل کنه.
‫ولی حالا چی کار کنیم شارلوت؟
‫حرف‌های شوهرخاله هومر رو شنیدی.
‫می‌دونم نقشه‌ش چیه عزیزم.
‫ولی باید مجبورش کنیم نقشه‌ش رو عوض کنه.
‫ولی من فقط یه بچه‌م
‫و تو فقط یه عنکبوتی.
‫چطوری می‌تونیم عمو هومر رو مجبور کنیم؟
‫آره، چطوری؟
‫باید صبر کنیم و ببینیم.
‫ولی من نجاتت می‌دم ویلبر.
‫چندین ساعت شارلوت بی‌حرکت نشسته بود،
‫غرق در فکر بود.
‫از اونجا که به ویلبر قول داده بود ‫جونش رو نجات بده،
‫مصمم بود به قولش عمل کنه.
‫از تجربه می‌دونست ‫اگه به اندازه کافی صبر کنه،
‫یه مگس میاد توی تارش.
‫و مطمئن بود
‫اگه به اندازه کافی در مورد ‫مشکل ویلبر فکر کنه،
‫یک راه‌حل به ذهنش می‌رسه.
‫ها!
‫چه ساده و بی‌دردسر.
‫اگه می‌تونم یه حشره رو گول بزنم، ‫قطعاً می‌تونم یه آدم هم گول بزنم.
‫آدم‌ها به باهوشی حشره‌ها نیستن.
‫راه نجات ویلبر اینه
‫که یه کلک به زاکرمن بزنیم.
‫روز بعد مه گرفته بود.
‫همه‌چیز توی مزرعه خیس شده بود.
‫و چمن مثل یه فرش جادویی برق می‌زد.
‫هی، رئیس؟
‫- اینجا رو ببین. ‫- چی شده، لروی؟
‫همون چیزی که من می‌بینم رو می‌بینی؟
‫[یک خوک خاص]
‫ادیت!
‫چی شده هومر؟
‫یک معجزه‌ست.
‫«ترجمه از خشایار»
‫[بر اساس کتاب تار شارلوت ‫نوشته ای. بی. وایت]