‫آنچه گذشت...
‫- آلن. شرلی. ‫- لورین.
‫دادگاه این رو برامون ‫ منصوب کرده. موکل فقیر.
‫وکیل قدیمی پریده جلوی اتوبوس. ‫حالا یه وکیل جدید لازم داره.
‫تو این جرم رو مرتکب نشدی؟
‫چرا ادعای گناهکاری نمی‌کنی؟
‫- بیگناهه. ‫- آلن، تو این پرونده رو برمیداری.
‫من؟ جری چی؟
‫اگه امیدی وجود داشته باشه، کیتی لوید نیست.
‫کیتی لوید موکل من میشه.
‫دکتر ریورز، چندین نفر ‫ذکر کردن که آقای واشنگتن،
‫ظاهرا با همسرتون زیاد رفت و آمد داشته.
‫شما متوجه چیزی نشدین؟
‫نه. همیشه به نظرم مرد خوبی میومد.
«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫تو این کشور چیزی داریم ‫ به اسم فرض بیگناهی.
‫ولی، بعید می‌دونم هیچکدومتون ‫ جوزف واشنگتن رو بیگناه فرض کنین.
‫آخه، وقتی بهش فکر کنین، ‫دستگیر شده و...
‫دادگاهی شده، چون پلیس و دادستان بخش،
‫کاملا متقاعد شدن اون گناهکاره.
‫و چون دادستان اول می‌تونه شروع کنه،
‫شما 12 نفر ممکنه ‫به یه اندازه به سمتش متمایل شده باشین،
‫اگه تا الان نشده باشین، خیلی ‫قبل از اینکه وکیل، دفاعیات خودش رو ارائه بده.
‫صبر کن. این اذعانت واسه چیه؟
‫خب، فکر کردم...
‫بهتره این ایده که عیبی نداره که اون ‫ گناهکاره رو باهاشون به اشتراک بذارم.
‫هیچوقت اذعان نکن که ‫ موکلت به نظر گناهکار میاد،
‫و هرگز به هیئت منصفه ‫ اجازه‌ی چنین کاری رو نده.
‫پلیس، جوزف واشنگتن رو گرفته ‫ چون کس دیگه‌ای رو ندارن.
‫به همین خاطر اینجاییم. همسر ‫یه دکتر پولدار تو یه محله‌ی امن کشته شده.
‫یکی باید بره زندان، چه اون شخص ‫گناهکار باشه چه نباشه.
‫ولی اگه قبول کنیم اون گناهکاره، ‫اعتبارمون رو بالاتر نمی‌بره؟
‫گناهکار یه اصطلاح حقوقی‌ـه، کیتی.
‫به این معنی‌ـه که دادستان ‫ داره به وظیفه‌ش عمل می‌کنه.
‫شاید بهتره تو این پرونده رو برداری.
‫دوست داشتم، ولی ‫ موکل اصرار داره تو وکیلش باشی.
‫- یا جری. ‫- نه.
‫تو.
‫دادگاه ده ساعت دیگه شروع میشه.
‫تو وکیل هستی یا نه؟
‫- من یه وکیلم. ‫- آره.
‫هستی.
‫دوازده نفری که رو این صندلی‌ها ‫ نشستن، باید بهت اعتماد کنن...
‫وقتی میگی: موکلم رو آزاد کنین.
‫اگه به خودت اعتماد نداشته باشی،
‫این اتفاق هرگز نمیفته.
‫دوباره از اول گوش بدیم؟
‫باشه.
‫صبح بخیر، خانم‌ها و آقایان.
‫تو این کشور چیزی داریم به اسم فرض بیگناهی.
‫حالم خوبه.
‫وای خدای من!
‫یعنی چی غش کرد؟
‫هوشیاریش رو به کل از دست نداد، ولی...
‫- الان کجاست؟ ‫- دادگاه.
‫زودتر رفت تا با ‫سالن دادگاه احساس راحتی کنه.
‫جری چی؟
‫داد و بیداد می‌کنه. ‫با شاهد اول صحبت می‌کنه،
‫و به کیتی زمان میده تا خودش و جمع و جور ‫ ‌کنه و بعد جری خطابه‌ی آخر رو انجام میده.
‫آلن، هیچ شانسی دارن؟
‫اگه بتونن ثابت کنن موکل ‫ و مقتول دوستی‌ای داشتن،
‫شاید بتونن شک رو به طرف شوهر معطوف کنن.
‫می‌تونن ثابت کنن؟
‫فعلا تنها چیزی که دارن، صحبت‌های موکل‌ـه.
‫کیتی قراره امروز روانکاو مقتول رو ببینه. ‫شاید اون بتونه تایید کنه.
‫من باید برم دادگاه.
‫آلن، یه لحظه صبر کن.
‫اول باید در مورد یه چیزی باهات حرف بزنم.
‫الان دیگه کی ازت شکایت کرده؟
‫هیچکس. فقط،
‫حالا که مرخصی زایمان دنیس بیشتر شده، ‫اوضاع اینجا هم شلوغ‌تر شده،
‫یه دستیار دیگه استخدام کردم.
‫- عالیه. امیدوارم خانم باشه. ‫- آره.
‫کسی که از من خوش بیاد.
‫- چه عالی. ‫- پس بی‌صبرانه مشتاق ملاقاتشم.
‫می‌دونی، قبلا دیدیش.
‫ آلن، لورین. ‫لورین، آلن.
‫سلام، آلن. ‫هنوز به نظر خوب میای.
‫این یه شوخیه؟
‫شوخی نیست. وکیل خوبیه.
‫شاید یه کم خنده‌دار باشه، ‫ولی شوخی نیست.
‫ولی خنده‌داره. واسه کی؟
‫شاید واسه من. شاید ‫از نظر لورین این قضیه جالبه.
‫- همینطوره، لورین؟ ‫- ها ها.
‫این یه مرگ خیلی وحشتناکه.
‫خفه کردن در واقع حلق رو ‫نابود می‌کنه. می‌دونین، حنجره رو.
‫به حدقه‌ی چشم فشار میاره.
‫بعضی وقت‌ها شده که چشم از حدقه در اومده.
‫مرگ ممکنه تو دو دقیقه اتفاق بیفته.
‫واسه من، همیشه فکر می‌کردم خیلی آدم ‫ باید جامعه ستیز باشه که اینجوری کسی رو بکشه.
‫- نباید اعتراض کنیم؟ ‫- ترجیح میدم نکنیم.
‫بهش فکر کنین. ‫به قربانیت نگاه می‌کنی،
‫به چشماش زل زدی ‫ و جونش رو ازش می‌گیری.
‫درد عمیقش رو نگاه می‌کنی. ‫این عصاره‌ی شرارت‌ـه.
‫ممنون، دکتر.
‫شهادتتون بوی روانشناسی ‫ میداد. شما روانشناسین، دکتر؟
‫نه.
‫دانشمند علوم رفتاری هستین؟
‫- نه. ‫- کنجکاوم بدونم چرا...
‫پس به یافته‌های پزشکی بسنده نکردین.
‫یافته‌های پزشکی دارین که ‫ به موکل من به عنوان قاتل اشاره کنه؟
‫سلول پوستش رو جسد بود.
‫این مدرک تماس‌ـه، نه قتل.
‫مدرک تعرض.
‫یافته‌های شما به این ‫نتیجه رسید که تعرض واقع شده، دکتر؟
‫کبودی رو جسد بود.
‫طبق گزارشتون، کبودی‌های کوچیکی بود،
‫که می‌تونه در شرایط عادی هم اتفاق بیفته.
‫درست میگم؟
‫فکر کنم.
‫صحبت دیگه‌ای ندارم.
‫تو چرا اون پشت نشستی؟
‫نظارت می‌کنم.
‫هنوز هیچ جوابی نداری؟
‫واسه چی؟
‫بچه‌مون.
‫قراره بچه‌دار بشیم یا نه؟
‫گلوریا، فکر کنم تصمیم بچه‌دار شدن،
‫تو طبقه‌بندی تغییر زندگی قرار می‌گیره.
‫واقعا می‌خوای بهم فشار بیاری، ‫با توجه به این حقیقت که اون طرف...
‫- منم؟ ‫- آره.
‫خیلی وقته با هم نامزدیم.
‫هستی یا نه؟
‫می‌تونی تصور کنی ‫ این حرف رو اینجوری بهم بزنی؟
‫خب، قضیه‌ی زن‌ها اینه، آلن.
‫قدرت باراداری و ذهنشون ‫ همزمان ته می‌کشه.
‫و قضیه‌ی اون زن اینه،
‫اون یه روانی‌ـه.
‫- گلوریا؟ ‫- یه دیوونه‌ی تمام عیاره. باور کن.
‫البته، تو عاشق دیوونه‌های تمام عیاری.
‫ببخشید.
‫واسه شام وقتت آزاده؟
‫وقت من آزاده.
‫دنی، میشه لطفا تنهامون بذاری؟
‫یه رستوران عالی می‌شناسم. ‫می‌تونیم همین الان بریم.
‫می‌تونیم با آسانسور بریم.
‫تعقیبت نمیکنم، اگه نگرانیت اینه.
‫چرا اومدی اینجا و...
‫اونطوری وایسادی...
‫زل زدی؟
‫واسه وکالت اومدم اینجا، آلن. ‫لازم نیست نگران من باشی.
‫لازمه نگران تو باشیم؟
‫خیلی ممنونم که ملاقاتم کردین، دکتر.
‫مطمئن نیستم خیلی به دردت بخوره.
‫متوجه شدم سه سال ‫ خانم ریورز رو درمان می‌کردین.
‫- درسته. ‫- تو اون زمان، بهتون چیزی در مورد...
‫ارتباطش با جوزف واشنگتن نگفت؟
‫خانم لوید، هر چیزی که ‫ بیمار بهم بگه، محرمانه‌ست.
‫- مسلما شما باید این رو بدونی. ‫- البته.
‫دکتر، من احترام زیادی...
‫برای تمایل شما بابت ‫ حفظ محرمانگی دارم، ولی...
‫یه موکل دارم که به باورم ‫ اشتباها به قتل متهم شده.
‫اگه نتونم این ارتباط رو ثابت کنم، ‫که در حال حاضر هم نمی‌تونم،
‫ممکنه محکوم بشه.
‫یه کم مستاصل شدم.
‫متاسفم.
‫اگه برات احضاریه بفرستن ‫و به جایگاه شهود فرا خونده بشی،
‫حداقل می‌تونم روتون ‫ حساب کنم که حقیقت رو بگین؟
‫خب، وکیل،
‫اصلا نمی‌دونی حقیقت چیه.
‫اون چیزها تو رو می‌کشه.
‫روبروی خیابون ‫ یه کافی‌شاپ هست. خیلی بهتره.
‫بذار ببرمت اونجا. ‫ می‌تونیم با آسانسور بریم...
‫و برگردیم.
‫آلن در مورد برخوردمون بهت گفت.
‫از سر عذاب وجدان.
‫شونه‌‌های گرم یه دوست رو لازم داشت.
‫اون تو یه رابطه‌ی ‫ خیلی جدیه. این رو می‌دونی.
‫دستت رو بردار.
‫حواسم نبود. گوش کن،
‫آلن آدم مشکل داریه.
‫به دوستاش وفاداره.
‫مثلا، هرگز از پشت به من خنجر نمیزنه.
‫ولی زن‌ها...
‫سعی دارم به بهترین نحو ممکن کمکش کنم.
‫خوش شانسه که تو رو داره.
‫لب کلام اینکه، اون ‫هرگز نمی‌تونه درست انتخاب کنه.
‫اونم وقتی تو باشی.
‫تنها راهی که میشه به آلن کمک کرد اینه که...
‫تو با یکی دیگه بیرون میری، یه دوست نزدیک.
‫مثلا، بهترین دوستش.
‫مثلا، من.
‫خیلی اومدی جلو، دنی.
همراه من بیا
‫به خاطر آلن.
‫پس وقتی سر صحنه رسیدین، ‫ قربانی تو این وضعیت و حالت بود، کاراگاه؟
‫بله. فورا فهمیدیم خفه شده.
‫بلافاصله سرنخی پیدا کردین، جناب؟
‫یه همسایه سرایدار رو ‫ دیده بود، جوزف واشنگتن،
‫که حدود ساعت 5 وارد خونه شده.
‫با جستجوی کمدش،
‫آثاری از خون پیدا کردیم ‫که با خون قربانی تطابق داشت.
‫با بازجویی از متهم،
‫به تعرض و قتل خانم ریورز اعتراف کرد.
‫در نهایت، تحلیل دی‌ان‌ای ‫ نشون داد که سلول‌های پوستی مال اونه.
‫مشتکرم، جناب.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫میشه بپرسم، خون پیدا شده...
‫بیرون کمد آقای واشنگتن بود یا داخلش؟
‫بیرون.
‫پس، اگه کسی سعی کرده باشه تا جوری...
‫وانمود کنه که جوزف واشنگتن ‫ زنه رو کشته، می‌تونسته اونجا خون بریزه؟
‫خودش هم اعتراف کرد.
‫بله. اونطور که متوجه شدم، ‫سی و شش ساعت رو بیگناهیش پافشاری کرد،
‫در حالی که خواب به چشمانش نیومده بود،
‫که بعد از اون، «داوطلبانه» اعتراف کرد.
‫اعترافش این بود: ‫ باشه، کار من بود. حالا هر چی.
‫داوطلبانه و واقعی بود.
‫کس دیگه‌ای رو مد نظر قرار دادین؟
‫نه. دیده بودنش حول زمان قتل، ‫وارد خونه‌‌ی خانم ریورز شده،
‫پس تمرکز فوریمون روی اون بود.
‫وقتی مشخص شد سلول‌های پوستی مال اونه،
‫و خون رو کمد مال خانم ریورزـه،
‫تبدیل به تنها مظنونمون شد.
‫و اعتراف کرد.
‫پس فقط در مورد اون تحقیق کردین؟
‫این کیتی رو از کجا پیدا کردی؟
‫همه‌ی وکلای بزرگ ‫ و جوان از هاروارد بیرون نمیان، آلن.
‫اون از کجا اومد؟
‫هاروارد.
‫خب، قراره بچه‌دار بشیم؟
‫دنی دهنش چفت نداره.
‫شده تا حالا با مسئله‌ی ‫ بچه‌دار شدن کلنجار بری، شرلی؟
‫جریان اینه که بچه نمی‌خوای، آلن، یا...
‫اینکه نمی‌خوای با گلوریا بچه‌دار بشی؟
‫جد اندر جد من پدران ترسناکی داشتن.
‫پدر پدربزرگم و پدربزرگم.
‫پدرم.
‫با هر نسلی، بدتر شدن.
‫و من، خب...
‫فکر نمی‌کنی پدر خوبی بشی؟
‫فکر کنم اگه من راهنمای ‫بچه باشم، ممکنه راهش رو گم کنه.
‫جری؟
‫خیلی ببخشید مزاحم شدم.
‫آلن، باید بریم.
‫صحیح.
‫شرلی.
‫درست قبل از ساعت شش، ‫ وارد ساختمونمون شدم.
‫ان رو صدا زدم، ولی جوابی نشنیدم.
‫که عجیب بود، چون برنامه‌ی ‫ یه شام سر شب رو چیده بودیم.
‫رفتم اتاق نشیمن، اون اونجا بود.
‫چشماش برآمده و باز بودن.
‫مرده بود.
‫جناب، به فکرتون رسید ‫ ممکنه قتل کار کی باشه؟
‫می‌دونستم کار کی بود.
‫جوزف واشنگتن.
‫چرا، دکتر؟
‫زنم اخیرا بهم شکایت کرده بود...
‫که متهم توجه غیر عادی ‫ و نامناسبی بهش می‌کنه.
‫حس می‌کرد متهم بهش وسواس پیدا کرده،
‫و زنم ازش ترسیده بود.
‫چرا اینجوری دروغ گفت؟ ‫من قبلا به طور خاص ازش پرسیدم،
‫«دلیلی برای شک به جوزف داری»، ‫گفت نه.
‫- تو حرف‌هاش رو شنیدی، جری! ‫- آره. دروغگو! دروغگو!
‫باشه. هر دوتون باید خونسرد باشین.
‫- دروغگو! ‫- جری، سر جات بمون.
‫شاهدین دروغ میگن. این یکی دروغ گفت.
‫یا به این خاطر که قاتل واقعیـه، ‫یا دادستان بهش گفته اونا...
‫دنبال انگیزه‌ن، واسه همین ‫تصمیم گرفته پته‌شون رو بریزه رو آب.
‫شوهرها نسبت به قاتلین ‫ همسرانشون جانبدارانه عمل می‌کنن.
‫من نکشتمش!
‫خب من چیکار کنم؟
‫خب، می‌تونی جری رو فرا بخونی ‫ تا دروغ رو ثابت کنی،
‫ولی با این کار، تبدیل به شاهد میشه ‫ و صلاحیت وکیل بودن رو از دست میده.
‫من بودم، دکتر رو به دروغگویی متهم می‌کردم.
‫بهش فشار بیار. در ضمن ‫ ازش می‌پرسیدم خبر داشته زنش...
‫با جوزف مشکل نداشته یا نه.
‫این فرض حقیقت‌ـه نه مدرک، خب که چی؟
‫خود سوال کمکمون می‌کنه.
‫بعد حرف‌هاش رو با بازه‌ی زمانی چک کن.
‫- به قتل متهمش کنم؟ ‫- من بودم این کار رو نمی‌کردم.
‫نمی‌تونی ثابتش کنی ‫ و نباید این وسط آدم بده بشی،
‫چون ظاهرا جوزف ‫خوب این نقش رو بازی می‌کنه.
‫- به نظر نمیاد چیز زیادی باشه. ‫- چیز زیادی دستت نیست!
‫تنها چیزی که این وسط داری، شک معقول‌ـه.
‫و باید خونسرد باشی!
‫دکتر، وقتی باهاتون حرف زدم، ‫زنتون از هیچی نترسیده بود.
‫در واقع، گفتین هیچ شکایتی از موکلم نداشت.
‫تصمیم گرفته بودم با کسی سعی داشت...
‫ آزادی مردی که به زنم...
‫ تعرض و اون رو کشته بود، همکاری نکنم.
‫دکتر، می‌دونستین زنتون ‫ و آقای واشنگتن ارتباط خوبی داشتن؟
‫چنین چیزی نمی‌دونستم.
‫گفتین درست قبل از ‫ ساعت شش رفتین تو آپارتمانتون؟
‫- بله. ‫فیلم دوربین‌های نظارتی تو پارکینگ،
‫نشون میده شما ‫ ساعت 5:20 دقیقه وارد ساختمون می‌شین.
‫چهل دقیقه داشتین چیکار می‌کردین، دکتر؟
‫تلفنی به یکی از همکارهام ‫در مورد تومورشناسی مشورت میدادم.
‫اون مدت رو مشغول گفتن نکات و تصمیماتم بودم.
‫دکتر، زنتون رو کشتین ‫ و سعی کردین واسه موکلم پاپوش بدوزین؟
‫- عالیجناب. ‫- وارد نیست.
‫من زنم رو نکشتم.
‫به نظر نمیاد این سوال بهتون برخورده باشه.
‫این سوال شوکه‌م نکرد چون وقتی ‫ اومدین مطبم، دستتون رو، رو کردین.
‫همون موقع برام افشا کردی ‫ کی و چی هستی، وکیل.
‫حرف دیگه‌ای ندارم.
‫هیچ سوالی ندارم، عالیجناب.
‫می‌تونین برین سر جاتون، دکتر.
‫آقای چیس؟
‫دادستان بحث دیگه‌ای نداره، عالیجناب.
‫خیلی متاسفم. حس کردم ‫ اثبات دروغش خیلی ضعیفه.
‫و نصیحتت رو یادم اومد که ‫ چطور یه سوال تنها می‌تونه موثر باشه.
‫و یهو به ذهنم رسید که متهمش کنم.
‫این نصیحت رو یادت نیومد ‫که خودت رو آدم بده نکنی؟
‫باشه.
‫جوزف.
‫من رو نگاه کن.
‫حدسم اینه که قتل درجه دو ‫ هنوز پابرجاست. حالا وقت...
‫نه.
‫می‌توم برم جایگاه شهود.
‫در این صورت، تمام جرم‌های قبلیت ذکر میشه.
‫خب، ادعای گناهکاری نمی‌کنم.
‫من نکشتمش. ‫نمی‌گم کار من بوده.
‫ترجیح میدم تا آخر عمرم تو زندان باشم تا...
‫نمی‌گم.
‫روانکاو قربانی چی؟
‫براش احضاریه فرستادم. ‫نمی‌دونم چی می‌خواد بگه.
‫- غریزه‌ت چیزی بهت نمیگه؟ ‫- به نظرم حقیقت رو میگه.
‫- حقیقتی که اونا با هم مشکلی نداشتن؟ ‫- آره.
‫اگه نمی‌دونی شاهد قراره چی بگه،
‫به هیچ وجه احضارش نکن.
‫ولی...
‫ولی فکر نمی‌کنم ‫ چاره‌ی دیگه‌ای داشته باشی.
‫سوگند میخوری حقیقت رو بگی ‫ و جز حقیقت چیزی نگی؟
‫- بله. ‫- بشین.
‫عصر بخیر، دکتر وود.
‫باید ذکر بشه که شما امروز ‫به خاطر احضاریه اینجایین.
‫- درسته؟ ‫- بله.
‫در مدت زمان طبابتتون، ‫ان هریس ریورز رو درمان کردین؟
‫بله.
‫بدون افشای جزئیات،
‫در مورد ازدواجش حرف میزد؟
‫آره. شاید بخوای همینجا بس کنی.
‫می‌تونم، ولی از نظرم ‫ آدم خیلی با اصولی هستین.
‫و فکر اینکه یه آدم بیگناه بره زندان،
‫- اعتراض دارم! ‫- واردـه.
‫دکتر، خانم ریورز در مورد موکلم، ‫ جوزف واشنگتن باهاتون حرف میزد؟
‫بله.
‫چی می‌گفت؟
‫عالیجناب، از شاهد می‌خواد تا ‫حق محرمانگی دکتر و بیمار رو بشکنه.
‫بیمار مرده. این حق ‫ می‌تونه کنار گذاشته بشه.
‫اجازه‌ی سوال رو میدم.
‫دکتر، خانم ریورز در مورد موکلم،
‫جوزف واشنگتن، چی بهتون گفت؟
‫لطفا به سوال جواب بدید، دکتر.
‫گفت با آقای واشنگتن ارتباط خوبی داره.
‫سوال دیگه‌ای ندارم.
‫بهش سخت نگرفتم، فقط ‫به قرار دعوتش کردم.
‫دنی، اگه من شرلی رو به قرار ‫دعوت کنم، چه حسی بهت دست میده؟
‫خب، شرلی عشق زندگیم بود.
‫- ولی لورین اینطور نیست. ‫- نه، نه، نه، نه!
‫اون خیلی خیلی...
‫نمی‌خوام باهاش ملاقات کنی
‫اوه!
‫عالیه!
‫گلوریا چطوره؟
‫در مورد گلوریا حرف نمیزنم.
‫ولی من چرا! کی می‌خوای ‫حقیقت رو در مورد لورین بهش بگی؟
‫لورین کاره‌ای نیست!
‫تفاوت بزرگی...
‫بین اون و یه رابطه‌ی متعهدانه وجود داره.
‫آره! تو راست میگی.
‫حالا کی واسه ما منفی باف شده؟
‫ من. تو رمانتیکی. لورین رو می‌خوای.
‫- من اصلا... ‫- ببخشید.
‫گفته بودی می‌خوای من رو ببینی.
‫آره.
‫دنی داشت میرفت.
‫- نه، نمی‌خواستم برم! ‫- چرا، می‌خواستی بری!
‫کله گنده. اسمم رو سردره.
‫کیتی، در مورد...
‫شهادت روانکاو،
‫به نظرم شواهد کافی ‫واسه شک معقول داری.
‫- واقعا؟ ‫- ممکنه.
‫مشخصا سوال اینه که...
‫جوزف رو به جایگاه شهود فرا بخونی یا نه.
‫اون تنها کسی‌ـه که ‫می‌تونه جریان اعتراف رو توضیح بده.
‫درسته، ولی وقتی بره تو جایگاه، ‫جرم‌های قبلیش رو میزنن تو صورتش،
‫به همین خاطر حس ششمم ‫بهم میگه اون رو به جایگاه فرا نخون.
‫حس ششم من یه چیز دیگه میگه.
‫ببخشید.
‫کیتی، همچین جرم‌های قشنگی نداره.
‫اولین بار که دیدمش،
‫یه هیولا دیدم.
‫شاید این همون چیزی باشه ‫ که هیئت منصفه هم دیده.
‫و شاید، هنوز هم همونطور می‌بینه.
‫ولی وقتی بهش گوش دادم،
‫وقتی باهاش حرف زدم...
‫ذره‌ای از انسانیتش رو دیدم.
‫و باورت بشه یا نه،
‫وقارش رو دیدم.
‫می‌خوام اون ذره‌ انسانیتی ‫ که من دیدم، هیئت منصفه هم ببینه.
‫می‌خوام ببینن این مرد ‫ چقدر عمیقا یه انسانه.
‫واقعا فکر می‌کنی با یه انسان بیگناه طرفی؟
‫مطمئنم که همینطوره.
‫پس اون رو به جایگاه فرا بخون.
‫ارتباط باید خیلی معمولی می‌بود.
‫نمی‌خواست کسی بفهمه.
‫معمولا تو خونه‌ش می‌دیدمش.
‫شب قتلش، اونجا بودی؟
‫درست قبل از پنج رسیدم ‫ و یه کم قبل از شش رفتم.
‫وقتی اونجا بودی، چه اتفاقی افتاد؟
‫گپ زدیم.
‫- صحبت کردین؟ ‫- بله.
‫آقای واشنگتن، بعد از مرگش، پلیس ‫دستگیرتون کرد و به جرم اعتراف کردین.
‫میشه دلیلش رو بهمون بگین؟
‫پلیس با لگد اومد در خونه‌م، ‫گفت کار من بوده،
‫من رو انداختن تو یه اتاق و بعد،
‫بعد اینکه دو روز نذاشتن بخوابم،
‫به زور قهوه بهم میدادن، ‫نمی‌ذاشتن بخوابم...
‫بهشون گفتی با مقتول ارتباط خوبی داشتی؟
‫نمی‌خواستن این حرف‌ها رو بشنون!
‫همه‌ش می‌گفتن تا نگم کار من بوده، ‫نمیذارن از اتاق برم بیرون!
‫بالاخره، من...
‫تسلیم شدم.
‫می‌دونی، از قبل تصمیمشون رو گرفته بودن،
‫منم می‌خواستم دست از سرم بردارن، ‫واسه همین گفتم: حالا هر چی.
‫بعد برام یه وکیل گرفتن، ‫ اونم نمی‌خواست حقیقت رو بشنوه.
‫فقط می‌خواست ادعای ‫ گناهکاری کنم تا از شرش خلاص بشه.
‫وکیل بعد از اونم همینطور، ‫و همینطور وکیل بعد از اون.
‫پس به کاری که نکرده بودی، اعتراف کردی؟
‫به کاری اعتراف کردم که نکرده بودم!
‫آقای واشنگتن، سال 1985 به تعرض متهم شدین؟
‫تعرض به قرار. در ضمن بیگناه بودم.
‫محکوم شدین، بله یا خیر؟
‫- دوست دارم توضیح بدم. ‫- بگو.
‫اون 16 سالش بود.
‫من 17 سالم.
‫نامزدم بود و سفیدپوست.
‫پدرش...
‫آدم سختگیری بود...
‫اون...
‫خب...
‫ادعا کرد بهش تعرض کردم، ولی اینطور نبود!
‫پس سال 1985 به تعرض محکوم شدی؟
‫سال 1989 به سرقت مسلحانه محکوم شدی؟
‫اون موقع یه معتاد بودم.
‫به سرقت مسلحانه محکوم شدی، بله یا خیر؟
‫- بله. ‫- سال 1991 به ضرب و شتم محکوم شدی؟
‫تو زندان بهم حمله کردن. ‫مقابله کردم.
‫پس تو هیچکدوم ‫ از این بازداشت‌ها، مقصر نبودی؟
‫خون خانم ریورز چطوری سر از کمدت در آورد؟
‫یکی اونجا گذاشته. ‫برام پاپوش دوختن.
‫واقعا؟ فقط آثار ‫ میکروسکوپی خون اونجا بود.
‫اگه کسی می‌خواست برات پاپوش بدوزه، ‫نباید برای چشم غیر مسلح قابل دیدن می‌بود؟
‫کار هر کی بوده، آدم باهوشی بوده.
‫فهمیدم.
‫پس، بازبینی می‌کنیم، ‫این قتل کار تو نبوده.
‫برات پاپوش دوختن. مرتکب تعرض نشدی. ‫قربانی از خودش در آورده.
‫در مورد سرقت، مواد مصرف کرده بودی.
‫- ضرب و شتم هم دفاع از خود بوده. ‫- برای ان ریورز احترام زیادی قائل بودم.
‫- درخواست حذف این صحبت رو دارم. ‫- نمی‌خوای این رو بشنوی!
‫- عالیجناب... ‫- آقای واشنگتن،
‫پلیس نمی‌خواست این حرف رو بشنوه! ‫همه فقط می‌خوان بشنون که من کشتمش!
‫من نکشتمش! برام مهم نیست ‫که همه از قبل تصمیمشون رو گرفتن!
‫من جون این زن رو نگرفتم!
‫جوزف!
‫من تو این جرم، بیگناهم.
‫لورین، به خوبی مستقر شدی؟
‫آره. ممنون.
‫همه‌چی خوبه؟
‫رفتار دنی خوبه؟
‫ظاهرا دنی همه‌ش اتفاقی به من برمی‌خوره.
‫باهاش حرف میزنم.
‫باشه.
‫چیز دیگه‌ای نیست؟
‫جری.
‫تقریبا نیمه شبه.
‫دارم خطابه‌ی آخرم رو ‫ تصویرسازی ذهنی می‌کنم.
‫آه!
‫حاضری؟
‫به فکر استفاده از سیگار چوبی هستم.
‫بدون اون، مطمئن نیستم.
‫خب، بدون سیگار قلابی کارت عالیه.
‫ولی به نظرم وقتی ‫به عنوان خودت حرف میزنی،
‫در بهترین حالتت هستی.
‫فردا باید در بهترین حالتت باشی، جری.
‫نمی‌تونی با زرق و برق این پرونده رو ببری.
‫از ته قلبت باهاشون حرف بزن.
‫به موکلت باور داری؟
‫بله. واقعا دارم.
‫خب پس، فردا فقط...
‫باید به خودت باور داشته باشی.
‫حرف‌هات به شرلی اشتباه بود.
‫جانم؟
‫به نظرم پدر بی‌نظیری میشی.
‫نمی‌تونم پدر بهتری از تو ‫برای راهنمایی بچه تصور کنم.
‫ممنون، جری.
‫به نظرم اگه قرار بود ‫حرف‌های آقای واشنگتن رو باور کنیم،
‫بدشانس‌ترین آدمی میشد که می‌شناسم.
‫تو دبیرستان با یه دختر ملاقات کنی، ‫دختره به حمله متهمش می‌کنه،
‫تا با باباش به مشکل نخوره.
‫این بدشانسی‌ـه.
‫معتاد میشه.
‫نمی‌تونه مواد جور کنه ‫مگه اینکه از یکی دزدی کنه.
‫اتفاق بدیه.
‫تو زندان، مجبور میشه ‫سر یه مرد رو شکاف بده.
‫یه اتفاق ناخوشایند دیگه.
‫بعد زنی که باهاش رفت و آمد ‫زیادی داشته، از قضا می‌میره،
‫و حول و حوش همون زمانی کشته میشه ‫که آقای واشنگتن تو آپارتمانش بوده، که...
‫یا به خواست خودش بوده یا نبوده.
‫آدمی از این نفرین شده‌تر داریم؟
‫راستش، فکر کنم داریم.
‫آثار خون خانم ریورز ‫ رو کمد آقای واشنگتن پیدا شده.
‫احتمال چنین اتفاقی چقدره؟
‫با این همه بدشانسی که مدام بالا میاره،
‫مطمئنا الان بد موقعی‌ـه...
‫تا به کاری اعتراف کنه ‫ که واقعا انجام نداده، مگه نه؟
‫چقدر رقت انگیز،
‫و چقدر مستاصل بودن که ‫ شوهر عزادار مقتول رو به قتل متهم کردن.
‫ولی گمونم این کار با ‫ منطق کلی‌ـشون می‌خونه، مگه نه؟
‫یعنی، این اون مردی با سابقه‌ی خشونت قبلی ‫نیست که آخرین بار با خانم ریورز دیده شده.
‫نه! مردی بود که هیچ سابقه‌ی جنایی نداشت.
‫کسی که هیچ انگیزه‌ای نداره. ‫کسی که کارش درمان سرطان‌ـه.
‫ما چون شروریم، ‫جوزف واشنگتن رو دستگیر کردیم.
‫حالا شما باید برین تو اون اتاق ‫ و تصمیم بگیرین شرور کیه.
‫آقای واشنگتن امروز به خاطر اینکه ‫ بدشانسی آورده اینجا نیست.
‫مرتکب قتل شده.
‫حقیقت اینه که وقتی پلیس و دادستان...
‫رو تعرض اصرار داشتن، در حالیکه ‫ با شتاب این مفهوم که اونا...
‫برای هم احترام زیادی ‫ قائل بودن رو کنار گذاشتن،
‫واقعا برای هم احترام قائل بودن.
‫روانکاو خانم ریورز حرفی که ‫جوزف واشنگتن از اول می‌گفت رو تایید کرد،
‫چیزی که پلیس ‫حتی حاضر نبود مدنظر قرار بده.
‫حقیقت اینه که موکل من تنها ‫کسی نبود که زمان قتل، اونجا بوده.
‫دکتر ریورز اونجا بود.
‫حقیقت اینه که اون، چهل دقیقه ‫ قبل از رفتن موکل من، وارد ساختمون شد.
‫میگه تو ماشینش مونده و چند تا توصیه کرده.
‫شاید صبورانه منتظر بوده،
‫منتظر این مردی که می‌دونسته ‫ رفت و آمد به خونه‌ش داره، بره.
‫آقای چیس میگه ‫ دکتر ریورز هیچ انگیزه‌ای نداشته.
‫این درست نیست!
‫اگه می‌دونسته ممکنه زنش بی‌وفا باشه،
‫میشه انگیزه.
‫حقیقت اینه که ‫ آقای ریورز هرگز به پلیس نگفت...
‫داخل ساختمان ‫به مدت تقریبا 40 دقیقه منتظر بوده.
‫هرگز به کسی نگفت. ما این قضیه رو ‫با نگاه کردن به فیلم‌های امنیتی فهمیدیم.
‫حقیقت اینه که اون دروغ گفت.
‫وقتی در مورد جوزف واشنگتن ازش ‫ پرسیدیم، اقرار کرد بهمون دروغ گفته.
‫حقیقت اینه که دادستان نمی‌تونه ‫اسمش رو به عنوان قاتل بذاره کنار.
‫حقیقت اینه که، طبق شهادت کاراگاه برنسون،
‫در مورد هیچکس جز موکل من تحقیق نکردن،
‫چون خیلی ساده فرض کردن ‫ جوزف واشنگتن گناهکاره.
‫پلیس، دادستان، همه‌شون انسانن.
‫و اشتباه می‌کنن.
‫اینجا اشتباه کردن.
‫حالا، برای گرفتن محکومیت،
‫دادستان باید گناه رو فرای...
‫شک معقول، اثبات کنه.
‫این یه معیار خیلی اعلی‌ست ‫ که برای ما عزیزـه.
‫شکی که ما ارائه دادیم، چون می‌دونیم...
‫وقتی اجازه بدیم انسان‌ها ‫با چیزی کمتر از این محکوم بشن،
‫باعث نمیشه زندان فقط برای گناهکارها باشه،
‫بلکه بیگناه‌ها هم میرن اونجا.
‫و تصور اینکه ‫یه مرد بیگناه زندگیش به خاطر...
‫کاری که نکرده، تباه بشه...
‫امروز، چنین مرد بیگناهی اینجا داریم.
‫خیلی از ما به خاطر ‫ این افتخار رفتیم دانشکده‌ی حقوق،
‫که حداقل یکبار، ‫ از بیگناه تو دادگاه دفاع کنیم.
‫این افتخار صمیمانه‌ی منه ‫ که امروز وکیل جوزف واشنگتن باشم.
‫و حتی اگه به این سمت متمایل باشین ‫ که فرض رو بر گناهکار بودنش بذارین،
‫درست مثل دادستان، باید قبول کنین،
‫شک معقول وجود داره.
‫یه مرد دیگه در زمان قتل ‫ اونجا بوده. مردی که انگیزه داشته.
‫مردی که کاملا با پلیس صادق نبوده.
‫مردی که اقرار کرد به ما دروغ گفته.
‫مردی که تو ماشینش ‫ منتظر موند تا جوزف واشنگتن بره.
‫نمی‌تونین منکر وجود شک معقول بشین.
‫سلام.
‫دوستت عجت خطابه‌ی آخری داشت.
‫آره.
‫نمی‌تونم با تو بچه‌دار بشم، گلوریا.
‫اوه.
‫باشه.
‫تا حالا عاشق هر زنی بودم، ‫بعد یه مدت دیگه دوستش نداشتم.
‫ولی وقتی پای بچه بیاد وسط، ‫فکر کنم احتمالا سعی می‌کنم بمونم.
‫و با گذشت هر روز، بیشتر و بیشتر...
‫از خودم...
‫فاصله می‌گیرم.
‫خداحافظ، آلن.
‫خداحافظ.
‫معمولا رای‌ـشون چقدر طول می‌کشه؟
‫متفاوت‌ـه.
‫هر اتفاقی که بیفته...
‫می‌خوام ازتون تشکر کنم.
‫از هر دوتون.
‫خیلی وقت پیش، بی‌خیال این تصور شدم...
‫که کسی حرفم رو باور کنه...
‫بهم باور داشته باشه.
‫به رای نهایی رسیدن.
‫- چی؟ ‫- همه‌ش نیم ساعت گذشته.
‫بریم.
‫بذارین به همه‌ی اونایی ‫ که اینجا حضور دارن، هشدار بدم.
‫هیچگونه اخلال حین ‫ خوندن رای رو تحمل نمی‌کنم.
‫رای شما متفق‌القول‌ـه؟
‫بله.
‫لطفا متهم برخیزه.
‫به همه یادآوری می‌کنم ‫که دو فقره اتهام وجود داره.
‫تا سخنگوی هیئت منصفه رای ‫در مورد هر دو فقره رو اعلام نکرده،
‫هیچکدوم از طرفین پیشاپیش خوشحالی نکنند.
‫آقای سخنگو، رای شما چیه؟
‫در قضیه‌ی مدعی‌العموم ماساچوست ‫ علیه جوزف واشنگتن،
‫در مورد اتهام قتل درجه یک،
‫ما اعضای هیئت منصفه، متهم را...
‫بیگناه می‌دانیم.
‫در قضیه‌ی مدعی‌العموم ماساچوست ‫ علیه جوزف واشنگتن،
‫در مورد اتهام قتل درجه دوم، متهم را...
‫بیگناه می‌دانیم.
‫اعضای هیئت منصفه، خدمات شما به پایان رسید.
‫متهم آزاده که بره.
‫ختم جلسه.
‫- تبریک میگم، کیتی. ‫- ممنون.
‫آفرین، جری.
‫جوزف، بخش آخر رو شنیدی؟
‫آزادی که بری.
‫- تموم شد؟ ‫- درست به موقع. چون الانه که بالا بیارم.
‫ممنونم!
‫خیلی ممنونم.
‫یه لحظه تنهامون بذارین! شما زالوها چتونه؟ ‫سر اسکوتر هم اینجوری می‌ریزین؟
‫متاسفم،
‫ممنون میشم اگه از ایالت بیرون نری، باشه؟
‫مگه به اندازه کافی سرمون نیومده؟
‫مشکلی هست؟
‫نه.
‫باورم نمیشه برنده شدن!
‫دنی، باید جری رو می‌دیدی. ‫معرکه بود.
‫دختر جدیده هم همینطور.
‫از گلوریا دوستانه جدا شدی؟
‫نه.
‫غم انگیزه که از صمیمیت به هیچی می‌رسی.
‫اونم خیلی سریع. یعنی، چند نفر ‫ از کسایی که تو عمرت باهاشون برخورد داری،
‫ارزش حقیقی تو زندگیت دارن؟
‫و اینکه یهو ارتباطت رو ‫ از دست بدی بعد اینکه...
‫غم انگیزه.
‫آلن،
‫شاید بودن لورین تو اینجا یه دلیلی داره.
‫باهات بحث نمی‌کنم. امکان نداره.
‫داشتم فکر می‌کردم دلیلش منم.
‫این قانون هر کی ‫اول گفت مال اونه رو دوست ندارم.
‫باید قانون مرور زمان واسه...
‫وجود نداره.
‫بهت قول میدم ‫هرگز با بو یا بتانی قرار نذارم.
‫یا شرلی.
‫شرلی یه کم مشکوکه
‫در مورد چی حرف میزنی؟
‫تا حالا برات سوال نشده ‫ چرا کارل سک اومده اینجا؟
‫شرلی...
‫و کارل سک؟
‫حاضرم روش شرط ببندم.
‫می‌کشمش.
‫- واقعا اینطور فکر می‌کنی؟ ‫- آره.
‫فکر نکنم بتونم باهاش کنار بیام.
‫هنوز دوستش دارم.
‫تو قلبم، من...
‫هنوز باور دارم اون نیمه‌ی گمشده‌مه.
‫بعد از پنج یا شش همسر،
‫حالا هر چقدر بودن،
‫هنوز به نیمه‌ی گمشده باور داری؟
‫این تنها باوری‌ـه که واقعا مهمه.
‫شرلی...
‫و کارل سک!
‫شاید داره از کارل سک ‫ استفاده می‌کنه تا من رو فراموش کنه.
‫حتما به این خاطره.
‫عشق، کاسبی زشتیـه، ‫دوست من. کاسبی زشت.
‫ولی باز، به خاطرش زنده‌ایم.
‫خب، به قول خودت، شاید ‫ این تنها چیزیه که واقعا مهمه.
‫کاسبی زشتی‌ـه.
«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫آنچه در قسمت بعد خواهید دید...
‫بابت چی می‌خوای از دبیرستانت شکایت کنی؟
‫اونجا فقط ریاضت آموزش میدن.
‫- بارداری؟ ‫- آزمایش ایدزم مثبت شده.
‫خوشم میاد در کنارت وکالت کنم، کیتی.
‫تو مرد خیلی مهربونی هستی.
‫فکر نمی‌کنی از من خوشش بیاد.
‫واسه مشورت در مورد ‫ مسائل عشقی، اومدی پیش بدترین آدم.
‫تو پرونده‌ت علیه هیئت دبیرستان، ‫لورین رو به عنوان دستیارت منصوب می‌کنم.
‫- اون؟ ‫- مشکلی هست؟
‫- نمی‌تونم! ‫- میگی نمی‌تونی پرونده رو ببری؟
‫می‌دونم تو نمی‌تونی.
‫مگه اینکه توش پول باشه.
‫- دویست هزار دلار. ‫- شرط قبوله.
‫ای بوگندو!