‫من جات بودم زیاد به شور نزدیک نمی‌شدم، سالی.
‫عادت داره اعصاب مردم رو بریزه بهم.
‫چرا داری به سالی مشاوره میدی به من ‫نزدیک نشه؟
‫یه سری پسرها تا ابد خوش و خوشحال با دختره زندگی ‫می‌کنن، یه سری هم دختره رو با حال بد ول می‌کنن.
‫من می‌تونم فرق بین این دو نوع پسر رو بفهمم.
‫شرمنده دیر کردم، دوستان.
‫ادوین، خوبی؟
‫چه جور هم.
‫دنی، حدس بزن چی شد. ‫با تارا قرار دادگاه دارم.
‫حلش می‌کنیم. نگران نباش. ‫تو فقط بهتر شو.
‫- باشه. ‫- ورودی پارکینگش رو مغناطیس زدایی کن.
‫- بله؟ ‫- معلومه از دست رفته.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫- هلن؟ ‫- نیستش. «مُرده.»
‫- دنی، ادوین نیست. ‫- می‌دونم. حیف باشه.
‫نه. منظورم اینه گم شده. ‫از بیمارستان رفته.
‫- اومده اینجا؟ ‫- تا جایی که من در جریانم نه.
‫کسی ادوین پول رو ندیده؟
‫جناب قاضی، در حال حاضر می‌خوام ‫وکیلم رو اخراج کنم.
‫میشه بگید چرا وکیل جدید میخواید؟
‫به دلیل تحمل نپذیری.
‫این کلمه اصلاً وجود نداره، آقای لیچ.
‫باید وجود داشته باشه، جناب قاضی...
‫چون توصیف گر ارتباط بد من...
‫با این مرده که مسئول اثبات بی‌گناهی منه.
‫جناب، شما به جرمت اعتراف کردی.
‫- نظرم رو عوض کردم. ‫- آقای لیچ...
‫این هفتمین وکیلیه که خواستید شب دادگاه ‫اخراج کنید.
‫جناب قاضی، من بابت روز دادگاهم استرس دارم.
‫چون دلم می‌خواد تو اون جایگاه دوازده‌تا ‫آدم روشن‌فکر ببینم...
‫چون جایی که شما نشستین و از طرف کسی که ‫کنارمه هم همچین چیزی نمی‌بینم.
‫خب، مشکل من اینه، آقای لیچ.
‫وکیل مدافع‌هام تموم شدن.
‫هر کدومشون در دسترس بودن اخراج کردین.
‫من وکیلش میشم.
‫وکیل ادوین پول، از شرکت حقوقی ‫کرین پول و اشمیت هستم.
‫من نماینده آقای لیچ میشم.
‫- همون ادوین پول معروفید؟ ‫- بله.
‫- از شرکت کرین پول و اشمیت؟ ‫- بله.
‫- و پیشنهاد میدید از این مرد دفاع کنید؟ ‫- بله.
‫آقای لیچ، بهتون یه وکیل جدید میدم.
‫ولی زمان اضافه نه. ‫جلسه دادرسی فردا ساعت...
‫- می‌تونم جلسه وثیقه داشته باشم؟ ‫- نه. ده شروع میشه.
‫متهم بازداشت می‌مونه. ‫ختم جلسه.
‫سلام آقای جنایتکار.
‫می‌تونیم تو بازداشتگاه صحبت کنیم. ‫راستی به چی متهم شدی؟
‫قتل. یه جانی بالفطره گیرت اومده.
‫- چیکار کرده؟ ‫- یه پرونده قبول کرده.
‫از بیمارستان رفته، رفته جلسه جنایی ‫و یه پرونده انتخاب کرده.
‫باید ببریمت اونجا.
‫- وای واه درنیار. ‫- من تو کار حقوق کیفری نیستم.
‫- من نمی‌تونم برم. دادگاه دارم. تو بازپرس بخش بودی. ‫- وکیل‌های زیادی رو از دست دادیم.
‫- آلن شور چی؟ ‫- لوییستون یه جای دیگه بهش نیاز داری.
‫خواهش می‌کنم برو اونجا. ‫رفته بازداشتگاه نشسته.
‫یعنی چی؟
‫رفته تو بازداشتگاه، رفته داخل سلول...
‫با خواست خودش پیش موکلش نشسته.
‫خواهش می‌کنم برو اونجا.
‫- خب درباره چیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫خوب میشد پل لوییستون بفهمه من ‫وجود دارم.
‫- دنی کرین. ‫- درسته.
‫- چه کاری از دستم ساخته‌ست؟ ‫- ممنون. لطفاً بشین.
‫ما نماینده یه شرکت هستیم...
‫مدیرعاملش نیازمند کمک حقوقی فوریه.
‫لی تایلر، یه زن باهوش و مهربون.
‫عاشق سرقت هم هست. ‫فردا دادگاهشه...
‫بابت دزدیدن یه شال دویست دلاری.
‫مسئله مهمی نیست. ‫به خاطر این.
‫اگه متهم شناخته بشه...
‫یکی از بندهای اخلاقی قراردادش رو زیر پا ‫گذاشته. از مدیرعامل بودن درمیاد.
‫و چون اون بوده که ما رو استخدام کرده، ‫ممکنه مهم‌ترین موکلمون رو از دست بدیم.
‫همه راه‌های مرسوم رو امتحان کردیم تا ‫مشکل رفع بشه.
‫شکست خوردیم.
‫الان به یه وکیل نیاز داریم...
‫که باتجربه باشه، شاید در مسائل...
‫غیرمرسوم.
‫به من چه.
‫به شما چه؟
‫رسماً از بیمارستان روانی فرار کرده.
‫اعتراض دارم. یه جوری حرف میزنین انگار ‫من تو اتاق نیستم. کار زشتیه.
‫ناراحت نشی، تو اصلاً نباید توی این اتاق ‫باشی، باید بیمارستان باشی.
‫ببینید، خانم کولسون، شرکت شما این ‫پرونده رو برداشته.
‫اگه ادوین پول صلاحیت رسیدگی نداره، ‫پرونده میفته دست شما.
‫- من؟ من تو کار حقوق کیفری نیستم... ‫- وکیل، دیگه بسه.
‫این پرونده به اندازه کافی عقب افتاده.
‫یه بیوه و دوتا بچه‌ش مدام میان
‫واسه دادگاه، اونوقت هر چهار بار هم عقب افتاده.
‫دیگه عقب نمی‌اندازمش. ‫اگه ایشون نمی‌تونه، شما می‌تونی.
‫حالا پیشنهاد میدم برید و با موکلتون آشنا بشید.
‫من رو کشید کنار چون علامت توقف رو رد کردم. ‫یه کیف پر مواد داشتم، می‌دونین؟
‫زدم زیر صندلیم که نبینه.
‫- یه اسلحه هم اون زیر داشتم. ‫- دلال مواده.
‫ادامه بدید.
‫اومد جلوی پنجره...
‫درباره امنیت رانندگی و فلان صحبت کرد.
‫گفت از ماشین برم بیرون. ‫فکر کردم:
‫«لعنتی، الان ماشین رو می‌گرده. و دو بار هم که ‫قبلاً گرفتار پلیس شدم، بیچاره میشم.
‫این سومین ضربه‌ست. حبس ابد می‌گیرم.» ‫وحشت کردم.
‫دستم رو بردم زیر صندلی. ‫اسلحه رو برداشتم...
‫و بهش شلیک کردم.
‫عذر می‌خوام. ادامه بدید.
‫خب، وحشت کردم. یادم نیست. ‫دارم راستش رو میگم.
‫یعنی یه لحظه فکر کردم حکم اعدامه...
‫بعدش ماشه رو کشیدم.
‫- بعدش چی شد؟ ‫- راهم رو کشیدم رفتم.
‫تو اخبار دیدم دنبالم هستن.
‫نصف پلاکم رو داشتن، ‫گفتم دیر یا زود پیدام می‌کنن.
‫یک هفته بعدش، در خونه‌م رو شکستن. ‫سعی کردم از پنجره فرار کنم.
‫اونموقع بود که تیر خوردم.
‫بالاخره تو بیمارستان اعتراف کردم.
‫- اسلحه رو ندارن؟ ‫- نه اسلحه. نه شاهد.
‫- هیچی. ‫- جز اعتراف خودت.
‫آره.
‫آقای جانی، من از پیشبینی کردن بدم میاد.
‫ولی فکر کنم می‌تونیم از زندان درت بیاریم.
‫ازش پرسیدم می‌تونم تو کیفش نگاه کنم ‫یا نه. گفت:
‫به چه حقی؟
‫گفتم، خب خانم من مامور امنیتی فروشگاهم.
‫- بعدش چی شد، آقا؟ ‫- گذاشت کیفش رو بگردم.
‫- دیدم شال اونجاست. ‫- چیزی گفت؟
‫گفت نمی‌دونه شال چطوری رفته اونجا.
‫آقای لاین، بگید ببینم، از چه فاصله‌ای دیدید ‫متهم...
‫- شال رو گذاشته تو کیفش؟ ‫- خودم ندیدم.
‫- اوه، ندیدین؟ ‫- نه.
‫- یکی از متصدی‌های فروشگاه گفت شال رو برداشته. ‫- اینم از این.
‫- متصدی فروشگاه اینجاست؟ ‫- بله.
‫مایلز تیبت، اونجا نشسته.
‫این آقا؟ ایشون گفت متهم شال رو برداشته؟
‫بله.
‫چه حسی داری که به صورت نفوذی کار کنی؟
‫- جان؟ ‫- کل پرونده دست یه متصدیه.
‫می‌خوام یه کارآگاه خصوصی بیفته دنبالش.
‫یه فرصتی رو گیر میاریم که باهاش آشنا ‫بشی. واسه نهار.
‫- بعدش چی؟ ‫- دنی کرین.
‫بعدش پیش غذا سفارش بدین، از زیر ‫زبونش یه سری اطلاعات مزخرف بیرون بکش...
‫بذار باور کنه که وکیل متهم نیستی.
‫این کار انصافه؟
‫سوالت رو نمی‌فهمم.
‫گفت حین بزرگ شدنش پری میسون تماشا می‌کرده...
‫...و به خودش قول داده یه روز دادرسی جنایی ‫برگزار کنه.
‫نگو که می‌خوای بهش اجازه بدی.
‫انگار آدم باهوشیه.
‫حقیقتش، احتمالاً از من آماده‌تره.
‫به نظرم بهترین کار اینه رو کارش نظارت کنم و ‫وکالت رو بسپرم به خودش.
‫- ادوین. ‫- پل.
‫- به نظرت براش آماده‌ای؟ ‫- من تو دانشکده حقوق کارهای بالینی انجام دادم.
‫قانون بالینی هم مثل قوانین مدنیه. ‫چیز عجیبی توش نیست.
‫تازه، دیشب اومد تو خوابم...
‫و گفت این پرونده رو امتحان کنم.
‫خدا؟
‫پری.
‫من وکالت پرونده رو می‌گیرم.
‫- کمکی از دستم برمیاد؟ ‫- هر چی آماده دارید.
‫خوبم، ممنون.
‫سالی.
‫شما خیلی زیبایی.
‫ولی من اهل این کارها نیستم.
‫کدوم کارها؟
‫فکر کردی من آدم بدی هستم؟
‫عذر می‌خوام، میشه نوشیدنی رو بریزی ‫تو صورتش؟
‫شرمنده...
‫ولی کم پیش میاد زن‌های زیبا بیان پیش من ‫و سلام بدن مگر اینکه...
‫شرمنده که فکر کردم انگار آدم خوبی هستی.
‫می‌دونی چقدر سخته...
‫یه دختر تنها بره بیرون...
‫و گرگ‌ها بهش حمله نکنن؟
‫حس کردم آدم خوب و بی‌خطری به نظر میای.
‫اونوقت تو چه فکری درباره من می‌کنی.
‫- چیزی درباره‌ش فهمیدی؟ ‫- کل داستان زندگیش رو.
‫هر چی کپی از فیلم‌ها هست رو می‌گیره. ‫باور کن.
‫یارو امضا جمع می‌کنه، حدود هزار و دویست ‫امضا جمع کرده...
‫شامل تموم بازیگرهای فیلم ماما میا!، ‫توی تور ملیشون.
‫آها، به حلزون هم حساسیت داره. ‫دیگه چی؟
‫آره. خیلی به دردم خورد.
‫الو؟
‫خودشه.
‫سلام، مایلز، چه خبر؟
‫می‌خوایم بهتون شاهد ارائه بدیم.
‫متاسفانه فقط دوتا شاهد داریم.
‫یکیش مُرده، اون یکی توی دادگاهه.
‫خدا رو شکر خودش اعتراف کرده.
‫هر چند الان می‌خواد حرفش رو پس بگیره...
‫ولی می‌تونید به حرف افسری که به اون اعتراف ‫گوش داده، گوش بدین...
‫و به نظرتون درست میاد.
‫می‌بینید با حقیقت جور درمیاد.
‫این حقیقت که متهم وارن لیچ، هفدهم ژوئیه...
‫به افسر مایکل دورو شلیک کرده و کشته ش.
‫صبح بخیر. ‫اسم من لوری کولسونه، و...
‫جناب قاضی، می‌خوام وکیلم رو اخراج کنم.
‫- رد میشه. ‫- در این صورت، باید بقیه بفهمن...
‫که این خانم تازه دیروز اومد دیدن من. ‫وکیل خودم!
‫اسمم رو بلد نبود. ‫آماتوره...
‫آماده نیست. ‫بدتر از همه، تپله.
‫من یه وکیل لاغر و عضلانی می‌خوام. ‫یکی که عطش عدالت داشته باشه.
‫طرح وکیل جدید رد شد.
‫میشه یه لحظه با موکلم صحبت کنم، جناب قاضی؟
‫بفرمایید.
‫- چه غلطی کردی؟ ‫- دلم نخواست به هیئت منصفه نگاه کنم.
‫- می‌خواستم بگم محاکمه غلطه. ‫- ولی نتونستی، نه؟
‫فقط منحرفشون کردی و وسطش ‫من رو تخریب کردی.
‫می‌خوای بیفتی زندان؟
‫خانم، من که قراره بیفتم زندان.
‫به یه پلیس شلیک کردم. شکی درش نیست ‫که میفتم زندان.
‫تنها فعالیتی که می‌تونم داشته باشم همین دادگاهه.
‫از خدامه تا ته کشش بدم.
‫فکر کردی این یه جور بازیه؟ ‫آخرین خوش گذرونیته؟
‫من یه نفر رو کشتم، خانم کولسون.
‫بیوه‌ش و بچه‌هاش رو دیدم اونجا نشستن.
‫می‌فهمم این بازی نیست.
‫پسرم، اگه میشه بپرسم...
‫چرا بهش گفتی تپل؟
‫می‌خواستم ازش یه آدم عادی جلوه بدم. ‫هیئت منصفه از زن‌های خوشگل بدش میاد.
‫فکر می‌کنی من تپلم؟
‫کاری میشه کرد حالا؟ ‫دادخواستی چیزی؟
‫نه. اعتراف کردی.
‫یه حرکت سودبخش دیگه.
‫چون گولم زدن اعتراف کردم.
‫یعنی چی؟
‫به دکتره گفتن بهم بگه قراره بمیرم.
‫بعد یه پلیس نفوذی فرستادن که وانمود کرد ‫کشیش بیمارستانه.
‫خیلی هم قضیه رو بزرگ کرد:
‫به گناهانت اعتراف کن وگرنه از بهشت خبری نیست.
‫بهت گفتن داری می‌میری که کاری کنن ‫اعتراف کنی؟
‫آره.
‫بعد تو دادگاه بهم اشاره کرد.
‫- چیکار کردی؟ ‫- سعی کردم بدون ترس بشینم.
‫شاهد اصلی دادرسی هستم.
‫- هیجان انگیز نیست؟ ‫- چرا. من...
‫حتی چندتا از دوستام رو دعوت کردم ‫واسه تماشا بیان.
‫- جدی؟ ‫- می‌دونم مسخره‌ست...
‫ولی اولین باریه که مرکز... چیزی هستم.
‫- مطمئنم عالی شهادت میدی. ‫- جدی؟
‫آره. و فکر نکنم زیاد استرس بگیرم.
‫مسدود کننده بتا هم مصرف می‌کنم... ‫واسه اضطراب.
‫- حتماً خرده فروشی خیلی استرس زاست. ‫- آره.
‫ولی عاشقشم.
‫گوش کن، احتمالاً برات سواله چرا واسه نهار ‫دعوتت کردم. فقط...
‫کم پیش بیاد با خانمی آشنا بشم. ‫اونطور که فکر می‌کنی نیست، باور کن.
‫نمی‌خوام دعوتت کنم سر قرار.
‫ولی می‌خواستم بگم...
‫دیشب چقدر بهم خوش گذشت.
‫چیش مهم بود؟ نوشیدنی خوردیم دیگه.
‫سالی، اینکه یه خانم زیبا...
‫بیاد سه ساعت باهام صحبت کنه...
‫انگار آدم جالبی هستم...
‫یا زندگی جالبی دارم...
‫خیلی برام مهم بود.
‫می‌خواستم همین رو بگم. من...
‫ممنونتم.
‫نوش جان.
‫دنی، ساعت دوازده و نیم بهت نیاز دارم. ‫کلاً پنج دقیقه طول می‌کشه.
‫می‌خوام یه مقدار از آوازه‌ و نفوذت ‫استفاده کنم.
‫- می‌خوای چیکار کنم؟ ‫- هیچی.
‫فقط می‌خوام باشی.
‫با سربلندی.
‫نمی‌خوای چیزی بگم؟
‫فقط اون کلمات کوچیک که مردم ‫رو شوکه می‌کنن.
‫دنی کرین.
‫هر چقدر خواستی من رو مسخره کن، ‫ولی حق نداری گروهمون رو به تمسخر بگیری.
‫محض شفاف سازی میگم، ‫هر چقدر دلم بخواد مسخره‌ت می‌کنم.
‫گفت وحشت کرده.
‫محکومیت بعدیش میشده ضربه سوم.
‫فکر می‌کرده حبس ابد بهش میدن و ترسیده.
‫منظورتون از ترسیدن...؟
‫دستش رو برده زیر صندلیش، اسلحه رو ‫کشونده بیرون و به افسر شلیک کرده.
‫خودش گفت به افسر دورو شلیک کرده؟
‫بله، قربان. ازم خواست ببخشمش.
‫از خدا هم طلب بخشش کرد.
‫ممنون، افسر.
‫- جناب قاضی، می‌خوام... ‫- بشین.
‫محض یادآوری به هیئت منصفه، وقتی موکل من ‫این حرف رو زده، فکر می‌کرده داره می‌میره.
‫بله، خانم.
‫و فکر کرده شما کشیش بیمارستان هستین؟
‫- بله، خانم. ‫- ممنون، افسر.
‫همین؟
‫دوتا سوال؟ کل حرکتت همین بود؟
‫چیزی نداشتم که بخوام باهاش عصبانیش کنم، وارن.
‫اصلاً چرا سوال پرسیدی؟ ‫بگو ببینم.
‫می‌خواستم بهشون بفهمونم به زور اعتراف کردی.
‫قاضی به این راحتی شوکه نمیشه، ‫ولی شاید هیئت منصفه بشه.
‫اوه، صحیح. می‌خواستی محض ایجاد ‫شوک این حرکت رو بزنی.
‫می‌تونستی سه‌تا سوال بپرسی.
‫- وارن، اگه از من ناراضی هستی... ‫- چیکار کنم؟
‫قاضی نمی‌ذاره کس دیگه‌ای رو استخدام کنم.
‫فقط تو برام موندی، خانم.
‫فقط تو.
‫بفرمایید.
‫مایلز، ممنون اومدی. ‫آلن شور.
‫بازپرس بخش گفت مجبور نیستم با شما ‫صحبت کنم.
‫واسه همین بیشتر ممنونم که تصمیم گرفتی بیای.
‫- بریم دفتر من. ‫- قضیه چیه؟
‫شاید باورت نشه، ولی برای صلاح خودته.
‫وای خدا، دفترم خیلی دور به نظر میاد. ‫بیا بریم این یکی.
‫سالی هیپ، میلز تیبت. ‫شاید با هم آشنا شده باشین.
‫سالی به کارها میرسه. واسه من کار می‌کنه.
‫اسم این آقا رو شنیدی. ‫نیازی به معرفی نیست.
‫دنی کرین.
‫بفرمایید خواهش می‌کنم.
‫- آلن... ‫- سالی، از اینجا به بعدش با من.
‫وظیفه‌ت رو انجام دادی.
‫بذار کوتاه بگم، مایلز.
‫ما وکیل خانمی هستیم که متهم شده به دزدیدن ‫یه شال از فروشگاه محل کار تو.
‫که خودت دیدی این کار رو کرده.
‫پس الان توی یه وضعیت بد و بدتر ‫گیر کردیم، مایلز.
‫بد موکل ماست، مدیرعامل شرکت ‫فورچون ۵۰۰...
‫که خیلی شفاف گفته تنها حکم قابل قبول ‫بی‌گناه بودنشه...
‫و بدتر که وضعیت توئه، یعنی ‫شاهد بودنت، مایلز.
‫ولی شاید زیاد هم آدم سختگیری نباشی. ‫درست میگم؟
‫- مطمئن نیستم... ‫- سالی بهم اطلاعاتی داده...
‫که از نظر اخلاقی باید باهاشون بهت حمله کنم.
‫مثلاً چون می‌دونم واسه اضطراب ‫مسدود کننده بتا مصرف می‌کنی...
‫یه سری آثاری مثل سرگیجه، گیجی می‌گیری...
‫که وظیفمه بحثشون رو وسط بکشم.
‫تازه، اینکه دوستات رو دعوت کردی
‫بیان دادگاه شهادت دادنت رو گوش کن...
‫اشتباهه که از این فرصت استفاده نکنم.
‫میگم عقده حقارت داری.
‫اگه یه دختر بهت لبخند بزنه، یعنی آدم بدیه. ‫از این دست مسائل.
‫- من هیچوقت نگفتم... ‫- دارم حرف میزنم.
‫- آلن... ‫- دارم صحبت می‌کنم، سالی.
‫تو امضا جمع می‌کنی، مایلز.
‫حتماً کار جالبیه. ‫که شب‌های بارونی...
‫منتظر آدم‌های معروف می‌مونی که یه ‫لحظه از وقتشون بهت اختصاص بدن...
‫که دلشون به حالت بسوزه. ‫مردم دلشون به حالت می‌سوزه؟
‫من که سورپرایز نمیشم. ‫دارم یه الگو می‌بینم:
‫دلسوزی، اضطراب، پستی. ‫از این خصوصیات بد.
‫- انصاف نیست. ‫- راست میگی. نیست.
‫ولی تو یه وظیفه داری، منم همینطور.
‫وظیفه تو فروختن جوراب و ساسبنده.
‫وظیفه من مورد پرسش قرار دادن آدم‌هایی مثل ‫تو و نابود کردنشونه.
‫- اگه این کار رو نمی‌کردم ایشون اخراجم می‌کرد. ‫- دنی کرین.
‫مایلز، من اگه نمیومدم...
‫تک‌تک نکات و جزئیات شخصیتت رو بررسی ‫کنم اخراجم می‌کرد.
‫تک تک پنهان‌کاری‌هات و نالایق بودنی...
‫که وقتی روی صندلی شاهد نشستی از خودت ‫نشون میدی، مایلز...
‫جلوی دوستات که دعوتشون کردی. ‫وقتی کارم تموم شد...
‫حتی اونا هم باور می‌کنن که تو یه چاپلوس ‫کینه جو و حقیری...
‫که یه خانم خوب رو متهم کرده و احتمالاً ‫براش پاپوش دوخته...
‫اونم بابت کاری که نکرده و هیچوقت هم ‫نخواهد کرد...
‫فقط واسه اینکه یه لحظه توجه دیگران ‫رو به خودت جلب کنی.
‫کارم که تموم شد...
‫کاری می‌کنم خودت باورت بشه شال رو ‫خودت انداختی توی کیفش.
‫لی تایلر پول استخدام هر وکیلی رو داره.
‫من رو انتخاب کرده.
‫واسه‌ت سواله که من کارم خوبه یا نه، مایلز؟
‫واقعاً برات سواله؟
‫- میشه باهات صحبت کنم؟ ‫- من نمی‌خوام باهات صحبت کنم.
‫اگه می‌گفتم مایلز قراره بیاد...
‫نمی‌خوام باهات صحبت کنم.
‫میشه بری؟
‫سالی، جلسه برای من هم خوش‌آیند نبود.
‫معمولاً وقتی افراد داخل جلسه ناراحت باشن، ‫بغلشون می‌کنم.
‫- نمی‌خوام چیزی بگید، آقای کرین. ‫- باشه. میشه تو پیش من باشی؟
‫بهم گفتن ایشون مذهبیه.
‫گفتن اگه فکر کنه قراره بمیره...
‫عذاب وجدانش بهش غلبه می‌کنه.
‫پس به آقای لیچ گفتید قراره بمیره.
‫بله. به کارم افتخار نمی‌کنم ولی احتمالاً باید...
‫و دکتر، خودتون شنیدین آقای لیچ اعتراف
‫به قتل افسر دورو کنه؟
‫- بله. ‫- مطمئنین؟
‫بله.
‫ممنون، دکتر.
‫خیلی خب. چه مدتی تحت درمان...؟
‫در واقع، به ایشون گفتین کمتر از یک ‫ساعت زنده‌ست.
‫- بله. ‫- به بیمار خودتون دروغ گفتین؟
‫بهم گفتن یه افسر پلیس رو کشته، منم...
‫در نتیجه این کار بدتون، ‫بیمارستان تنبیهتون کرد؟
‫سه ماه از گرفتن مزایا محروم شدم.
‫الان برگشتید به اورژانس؟
‫نه. الان توی بخش عصب شناسی هستم.
‫- تخصص شما مغزه؟ ‫- بله.
‫دکتر، به عنوان یه متخصص اعصاب...
‫تروما و از دست دادن خون زیاد چقدر ‫روی مغز تاثیر می‌ذاره؟
‫گاهی اوقات می‌تونه منجر به تغییر ‫کارکرد روانی بشه.
‫- آدم می‌تونه توهم بزنه؟ ‫- من فکر نمی‌کنم ایشون متوهم بوده باشه.
‫ایشون از تروما و کاهش خون شدید رنج می‌برده؟
‫بله. بله، ولی...
‫می‌تونید با قاطعیت پزشکی بگید ‫ایشون متوهم نبوده؟
‫نه.
‫سوال آخر.
‫این سوال رو از شما به عنوان یه ‫انسان می‌پرسم.
‫براتون ممکنه اگه می‌دیدید عزیزتون که وحشت کرده...
‫و مرتکب یه جنایت وحشتناک مثل قتل شده...
‫یه آدمی که خیلی دوستش دارید، شاید برادرتون، ‫بهترین دوستتون...
‫شاید حتی پسرتون همچین کار وحشتناکی ‫کرده باشه...
‫و شما میفتین رو تخت بیمارستان در حال مرگ.
‫ممکنه وقتی می‌دونید دارید می‌میرید...
‫تقصیر کاری که انجام ندادید رو به گردن بگیرید...
‫که عزیزتون حبس ابد نگیره؟
‫- اعتراض دارم. ‫- وارده. تا حالا براتون سوال شده...
‫وارن میچل گفت مرتکب این جرم شده...
‫فقط چون می‌خواسته از یه نفر دیگه محافظت کنه؟
‫نه.
‫مطمئنم هیچوقت به ذهن پلیس هم نرسیده.
‫سوال دیگه‌ای ندارم.
‫آقای پرستون؟
‫دادخواه صحبتی نداره، جناب قاضی.
‫خانم کولسون؟
‫متهم صحبتی نداره، جناب قاضی.
‫- چطوری نرفتم صحبت کنم؟ ‫- ادوین کارش خوب بود.
‫- اگه نگم این کار رو نکردم... ‫- نمی‌تونم ببرمت جایگاه شاهد.
‫- چرا؟ ‫- چون مرتکب جنایت شدی.
‫منم نمی‌تونم یه شاهد ببرم که دروغ بگه.
‫من حق دارم شهادت بدم.
‫ولی باید داستان رو از دید سوم شخص تعریف می‌کردی.
‫در بهترین حالت، یه گندی میزدی.
‫در بدترین حالت، هیئت منصفه یه سوتی ‫از داستانت می‌گرفت.
‫چرا خودت نمی‌تونی ازم سوالی بپرسی...
‫- که بتونم...؟ ‫- چون نمی‌تونم.
‫ما قانون داریم، وارن.
‫نمی‌تونم با علم به اینکه قراره دروغ بگی ببرمت ‫جایگاه شاهد.
‫بهترین حرکتمون اینه که بگیم دادخواه نتونسته ‫به اندازه کافی مدرک جمع کنه.
‫پای زندگی من وسطه.
‫اونوقت نشستی درباره سیستم قوانین ‫و مقررات صحبت می‌کنی؟
‫پای زندگیم وسطه.
‫تو هم باید سعی کنی جون من رو نجات بدی.
‫خب، اینطور نیست.
‫بد برداشت نکن، به بهترین نحو ممکن ‫ازت دفاع می‌کنم.
‫به خودم اجازه نمیدم سعی کنم ازت دفاعی کنم.
‫نقش خودم رو تو سیستمی که تابعش ‫هستم به جا میارم...
‫ولی این کارهام به خاطر تو نیست.
‫هی.
‫امروز کارت عالی بود، ادوین.
‫مردم یادشون میره من وکیل خیلی خوبی هستم.
‫هم می‌تونم دیوونه باشم هم عالی.
‫نظرت درباره اظهاریه آخر چیه؟
‫اگه همونطور که صحبت کردی بتونی اظهاریه ‫آخر رو بدی...
‫می‌دونی، اظهاریه آخر دادگاه نقطه قوت ‫پری بود.
‫نظرت چیه؟
‫بهش گفتم کاری می‌کنم گناهکار شناخته نشه، ‫پای حرفم وایمیسم.
‫سخته، نه؟
‫چی؟
‫اهمیت دادن به آدمی که همچین جرم ‫شنیعی رو مرتکب شده.
‫گاهی اوقات سخته آدم قبول کنه ‫کیه و چیکار می‌کنه.
‫من بهش اهمیت نمیدم.
‫فقط دارم به کارم میرسم.
‫می‌دونی، تو اظهاریه‌های آخر پری، ‫انگشت اشاره‌ش رو برمی‌گردوند به قاتل واقعی.
‫ولی گمونم من نباید همچین کاری کنم، نه؟
‫تیبت مرد خوبیه، آلن.
‫آدم محجوبیه. داشت به کارش رسیدگی می‌کرد.
‫آره. تو هم همینطور. ‫منم همینطور.
‫بعد اینکه براش دام گذاشتی، ‫می‌تونی کارت رو فراموش کنی.
‫هیچی رو فراموش نمی‌کنم. ‫مایلز تیبت روز خیلی بدی داشت.
‫منم همینطور، آلن.
‫ازم سوءاستفاده شد.
‫یا نکنه فکر نمی‌کنی فرستادن من...
‫به رستوران برای دوستی با یه مرد ‫سوءاستفاده باشه؟
‫مهم نیست من چی فکر می‌کنم.
‫حالا هر چی.
‫آدم وقتی به یه نفر اهمیت بده ازش ‫همچین چیزهایی نمی‌خواد.
‫من برات مهمم، آلن؟
‫خیلی زیاد.
‫واسه همین یه توصیه عاقلانه بهت می‌کنم.
‫فرار کن.
‫- چی؟ ‫- این صنعت وحشتناکیه.
‫باور کن من از کارم لذتی نمی‌برم.
‫برام کار راحتیه. ولی...
‫تو...
‫همچین آدمی نیستی.
‫واسه همین توصیه می‌کنم خوب بهش فکر کنی...
‫به اینکه می‌خوای هر روز صبح بیدار بشی...
‫با تموم وعده‌هایی که صبح باید بهشون عمل کنی...
‫و بیای اینجا.
‫اینا رو میگم چون برام مهمی.
‫عجب دروغگویی هستی.
‫وانمود می‌کنی این چیزها روت ‫تاثیری ندارن.
‫که می‌تونی راحت فراموشش کنی.
‫متاسفانه می‌تونم.
‫از شاهد فرانک سیمونز شنیدید که ‫دیده شاسی بلند با سرعت از کنارش رد شده...
‫در یک و نیم کیلومتری صحنه جرم نزدیک ‫زمان قتل...
‫با پلاکی که اولش با سه‌ال‌شش شروع میشه.
‫پلاک شاسی بلند آقای لیچ هم با سه‌ال‌شش شروع میشه.
‫وقتی پلیس وارد آپارتمان متهم شد، ‫ایشون چیکار کرد؟
‫نپرسید، چه خبر شده؟
‫نگفت، هی، چتونه؟
‫دقیقاً می‌دونست پلیس چرا رفته خونه‌ش...
‫و سریع پا به فرار گذاشت.
‫بعدش توی بیمارستان اعتراف کرد.
‫یه اعتراف از روی توهم نبود.
‫یه الگوی حقیقتی رو توصیف کرد که کاملاً ‫با جرم همخونی داشت.
‫متهم اعتراف کرد که از یه محکومیت مواد مخدر ‫دیگه می‌ترسه...
‫می‌ترسه بهش حبس ابد بخوره.
‫وحشت کرد، یه اسلحه کشید بیرون و شلیک کرد.
‫الان وکیل ایشون میگه شاید موقع اعتراف ‫توهم زده بوده...
‫یا خیلی ساده، دروغ گفته تا از قاتل واقعی که دوست ‫یا عزیزشه محافظت کنه.
‫یه اظهار نظر از روی ناچاری برای یه موکل ناچار.
‫نسبت به دادگاه، به شما توهین آمیزه...
‫و مخصوصاً نسبت به اون خانم و بچه‌هاش.
‫وارن لیچ شوهر ایشون رو به قتل رسوند.
‫وارن لیچ پدرشون رو کشت.
‫به پلیس هم اعتراف کرد.
‫بیاید وقت بیشتری تلف نکنیم.
‫ادوین.
‫نوبت توئه.
‫دیشب خوابم برد، یادم رفت اظهاریه پایانی ‫رو آماده کنم.
‫می‌خواستم بگم.
‫- اظهاریه پایانی نداری؟ ‫- نه. تو داری؟
‫- وکیل؟ ‫- ادوین، هیچی تو دست و بالت نیست؟
‫من بچه که بودم، پدرم گفت...
‫هنوز صداش رو می‌تونم بشنوم...
‫حتماً پدرت گفته، خانم‌ها مقدم‌ترن.
‫شما رو نمی‌دونم...
‫ولی اگه بشنوم کسی به جرمی اعتراف کرده...
‫فکر می‌کنم گناهکاره.
‫ولی اگه بشنوم ازش اعتراف اجباری گرفتن...
‫مثلاً...
‫یه آدمی هست که روی شکمش زخمه...
‫می‌ذارینش توی اتاق همراه پلیس و کشیش...
‫و هی بهش اصرار می‌کنید که یه کاری کرده، ‫و شاید طرف باورش بشه.
‫اگه پشت فرمون ماشین وارن دوستش ‫یا عزیزش بوده باشه چی؟
‫اینطوری توجیه میشیم که وارن چرا ‫می‌خواسته فرار کنه، درسته؟
‫احتمالاً می‌دونسته پلیس داره میاد که به ‫اشتباه دستگیرش کنه.
‫پلیس درباره این‌ها تحقیق کرده؟
‫خدای من، همه ما فکر می‌کنیم وارن لیچ ‫مقصره. ولی اگه نباشه چی؟
‫حالا بریم سراغ اون یکی مدرک.
‫وایسید.
‫مدرک دیگه‌ای در کار نیست.
‫نه اسلحه‌ای، نه شاهدی، نه فیبری، ‫نه پزشکی قانونی.
‫تموم چیزی که دارن اون اعتراف زوریه.
‫شاید فکر کنید مقصره.
‫و اگه تصمیمتون رو گرفتید گمونم باز می‌تونید ‫فکر کنید مقصره.
‫ولی اگه قرار بود طبق قانون پیش برید...
‫و درخواست مدرک محکم و قطعی بدید...
‫و اگه همچین درخواستی ندیم...
‫می‌خوایم یه پیغام به پلیس بفرستیم که:
‫هی، بیخیال مدرک.
‫فقط اعتراف بگیرین؟
‫باید دفتر شخصیت رو بهت بدن.
‫مشخصه که متصدی فروشگاه حرف خودش رو ‫پس گرفته.
‫یه دفعه دیگه مطمئن نیست دیده لی تایلر ‫شال رو برداشته یا نه.
‫- حتی ممکنه پرونده بسته بشه. ‫- کشور خیلی خوبی داریم.
‫بازپرس بخش ازت شکایت کرده...
‫بابت رشوه دادن، ایجاد ارعاب نسبت به شاهد، ‫جلوگیری از عدالت و اخاذی.
‫باید تصمیمش رو بگیره.
‫این شرکت خودش رو درگیر این کارها نمی‌کنه، ‫وکیل.
‫ما کسی رو نمی‌ترسونیم یا ازش اخاذی نمی‌کنیم.
‫وکلای کرین پول و اشمیت...
‫همیشه با درستی کارشون رو انجام میدن.
‫مفهوم بود؟
‫چه جور هم.
‫کاملاً.
‫برو.
‫آقای شور.
‫ممنون.
‫خانم سرتیم، هیئت منصفه به یه ‫حکم متفق القول رسیده؟
‫بله، جناب قاضی.
‫آقای لیچ، لطفاً بایستید.
‫خانم سرتیم، بفرمایید.
‫ما یعنی هیئت منصفه...
‫در بابت پرونده ایالت مشترک المنافع ماساچوست ‫علیه وارن لیچ...
‫در اتهام قتل درجه اول...
‫متهم یعنی وارن لیچ را مقصر اعلام می‌کنیم.
‫اعضای هیئت منصفه، بابت زحمتتون ‫ازتون تشکر می‌کنم.
‫می‌تونید تشریف ببرید. خواهشاً به نماینده دادگاه ‫امضا بدید...
‫که بابت زحمتی که کشیدید اسمتون نوشته بشه.
‫متهم در بازداشتگاه بخش می‌مونه...
‫تا شصت روز دیگه که برای حکم دادنش برنامه ریزی بشه.
‫اگه دیگه صحبتی نیست، دادگاه مختومه‌ست.
‫گوش کن، دنبال یه دلیل واسه درخواست استیناف می‌گردم.
‫- اعترافت... یه دلایلی هست. ‫- باشه.
‫- باهات در تماسم.
‫- درخواست رونوشت میدم. ‫- گوش کن...
‫به نظرم به عنوان کسی که همچین حسی داشتی...
‫کارت شرافتمندانه بود که اینقدر زحمت کشیدی.
‫مطمئنم تلاشت رو کردی.
‫ممنون.
‫کارم آماتورانه بود که اظهاریه پایانی رو ‫آماده نکردم.
‫فکر کنم بهتر باشه برگردم بیمارستان.
‫یه کم بهتر بشم.
‫متاسفم.
‫آلن، یه دفعه فهمیدم ازم سوءاستفاده نکردی.
‫از مایلز سوءاستفاده کردی.
‫چطور؟
‫فکر کنم...
‫یه جور ابزار بود که خودت رو تو چشم من ‫نفرت انگیز نشون بدی.
‫کلاً با خانم‌ها همینطوری هستی، ‫فکر کنم می‌خوای...
‫می‌دونی، وقتی روانکاویم می‌کنی دیگه به ‫نظرم خیلی جذاب نیستی.
‫آره. خوب بحث رو پیچوندی، ولی...
‫سعی نکن فکر من رو بخونی، سالی. ‫ازم خوشت نمیاد.
‫اون شب بهم نگفتی از حقوق فرار کنم...
‫گفتی از خودت فرار کنم.
‫شاید فکر کردی دوستیم با توئه که در نهایت ‫تو رو فاقد احساس می‌کنه.
‫پس واسه اینکه یه مرد نجیب باشی...
‫که زیر تموم این اخلاق‌هات واقعاً هستی...
‫تصمیم گرفتی بهم هشدار بدی.
‫من نمی‌خوام تو رو از خودم برونم.
‫می‌خوای من رو نگه داری؟
‫یا دوستیمون رو یه قدم می‌بریم جلو یا ‫راهمون از هم جدا میشه...
‫چون از شرایط فعلیمون خوشم نمیاد.
‫منظورت از یه قدم جلو رفتن...؟
‫می‌دونی چیه؟
‫من فراموشت می‌کنم.
‫آنچه در قسمت بعد خواهید دید:
‫متوجه استدلالتون نمیشم.
‫- چون احمقی. ‫- دارید به دادگاه بی‌حرمتی می‌کنید!
‫دعوتت کردم حواست از سالی پرت بشه.
‫موفق شدی. دوباره شدم همون آدم شیطون قبلی.
‫- چجور پرونده‌ای؟ ‫- قتل.
‫دفاع از مجرم خیلی با پیگرد جزایی فرق داره، لوری.
‫ازش خوشت نمیاد.
‫وثیقه‌ت شش میلیون دلاره.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»