‫آهای؟
‫آهای!
‫لطفاً. باید کمکمون کنید.
‫چند نفر اینجا دارن می‌میرن... ‫یا شایدم مردن.
‫جرئت ندارم نگاه کنم ‫ولی دارم تلاش می‌کنم نجاتشون بدم.
‫هرچند از دست یکیشون خیلی کُفری‌ام.
‫فکر کنم بشناسیدش.
‫لطفاً! چند روزه دارم راه می‌رم ‫و آدم بدها دنبالمونن،
‫جای دیگه‌ای رو نمی‌شناسم برم.
‫چی کار کنم؟
‫میزو.
‫بیا تو.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «
‫اونجا سال‌ها قفس من بود.
‫یه عمر طول کشید ‫تا یه مستراح درست و حسابی بسازن.
‫شوگان رو کلی پولدار کردم ‫اون‌وقت خودم فقط باید قایم می‌شدم.
‫من اونجا کلی ثروت ایجاد کردم.
‫همه کار کردم.
‫دیگه نمی‌خوام ببینمش.
‫بدرود!
‫اینم از سفر بهارهمون به ادو.
‫قول دادی حوصله‌مون سر نمی‌ره.
‫سر نمی‌‌ره.
‫هر شب یه کار لذتبخش داریم.
‫خوشحالم که می‌بینم مثل سابق شدی.
‫فقط دستتو از دست دادی، ‫باقی جاهات سالمه.
‫باید پیغام بفرستیم بگیم کی سلاح‌ها می‌رسن.
‫دوستامون نگرانن.
‫بذار نگران باشن.
‫هروقت نگرانی‌شون تموم شه ‫فکر می‌کنن دیگه بهمون نیاز ندارن.
‫ولی خودت می‌دونی کی می‌رسه.
‫حالا برنامه‌ی امشب چیه؟
‫این دیگه... جدیده.
‫همیشه خوشحالم می‌کنی...
‫بانو کاجی.
‫خدمت به شما همیشه باعث افتخارمه.
‫سفرتون به ادو به سلامت باشه.
‫هیجی شیندو، به قولت عمل کردی.
‫هر ایستگاهمون یه جور سورپرایز و دلخوشیه.
‫ای کاش این کارها بهمون انرژی می‌داد.
‫ولی ارتش ما بدون تفنگ هیچی نیست.
‫عین پیرزن‌ها نگرانی.
‫من مثل کسی نگرانم که داره می‌ره ‫با کل فرمانروایی بجنگه.
‫تفنگ‌ها رو دو روز دیگه با قایق ماهیگیری
‫قاچاقی میارن اینجا.
‫چه هوشمندانه.
‫و کل قبیله‌ی ایتو رو...
‫در حین جلسه‌ی شورای بزرگان ‫ تو جشنواره‌ی بهاره اعدام می‌کنم.
‫بعدش ارباب‌ها می‌تونن انتخاب کن...
‫که با اون بمیرن ‫یا به دست‌نشانده‌ی من تعظیم کنن.
‫کسی که از من دستور می‌گیره!
‫محموله دو روز دیگه می‌رسه.
‫همه‌ی بنادر و انبارهای ماهی رو ‫زیر و رو کنین. همه‌ی قایق‌ها رو بگردین.
‫همه‌ی صندوق‌ها رو باز کنین. ‫به هر کسی به هر قیمتی شده رشوه بدین.
‫باید قبل از فاولر دستمون به تفنگ‌ها برسه.
‫وقتی اونا رو گرفتین، ‫با افتخار فاولر رو می‌کشم.
‫«اون مرد مثل یه مرض به جون ژاپن میفته.
‫قدرتمون رو باهاش سهیم نمی‌شیم.»
‫قبل این که برسن ادو ‫اون تفنگ‌ها رو پیدا کنید.
‫برام بیاریدشون. همین الان.
‫عروسیت با جشنواره‌ی بهاره تو یه روزه.
‫اگه خودم برنامه‌ریزی می‌کردم ‫همچین موقع خوبی نمیفتاد.
‫وای!
‫همه‌ی ارباب‌ها بهترین هدیه رو برامون آوردن.
‫اخماتو باز کن.
‫آخه دیگه چی می‌خوای که نداری؟
‫می‌خوام مجبورم نکنی با مرد وحشتناکی ‫ ازدواج کنم که نمی‌شناسمش.
‫می‌خوام از ادو برم.
‫دخترم.
‫آخه کی تو شده تو زندگیت ‫به چیزی که خواستی نرسی؟
‫اون وقتی که دندونامو سیاه کردی. ‫(رسمی که زمان بلوغ انجام میدن)
‫فقط... بهم اعتماد کن.
‫سلام دوست من.
‫چند وقته اون تویی؟
‫هوم؟
‫خیلی وقته. بهار شده.
‫زدین تو بال پرنده به این کوچیکی!
‫حقا که برای کشتن خلق شدین!
‫ایش! یه چیز قشنگ دیدی و اولین چیزی...
‫که به ذهنت رسید فکر کشتنش بود!
‫واقعاً همونقدر که می‌گن بی‌رحمی!
‫هیچ دفاعی از خودت نداری؟
‫چه جسارتی داری که ‫با عالی‌جناب اینجوری حرف می‌زنی.
‫جسور بودن عاقلانه نیست.
‫زن باید مثل پنیر سویا باشه.
‫جلب توجه نکنه، سفید باشه و ملایم رفتار کنه.
‫اون همونقدر که می‌گن افتضاحه. ‫حتی باهام حرف هم نمی‌زنه.
‫عالی‌جناب با هیچ زنی حرف نمی‌زنه. ‫قانون بانو ایتوئه.
‫کاش زن اولش از اون قانون تبعیت کرده بود.
‫- چی به سرش اومد؟ ‫- برگشت پیش خانواده‌ش.
‫البته خاکسترش.
‫توی خونه هم مثل میدون جنگ بی‌رحمه.
‫نامزدت عاشق این بود...
‫که با کمربند کیمونو مطیعش کنه.
‫آکمی! خدا بگم چی کارت نکنه بچه!
‫از کنار اون پنجره بیا اینور.
‫الان آرزوت اینه؟ مرگ؟
‫راه فرار دیگه‌ای هم هست؟
‫راهش یا پنجره‌ست یا چاقو. ‫یا هم باید منتظر کمربند کیمونو باشم!
‫نگران نباش، سکی. ‫متاسفانه دلشو ندارم.
‫برو.
‫امروز به نصیحتت درمورد ازدواج یا عشق...
‫یا هر چیزی که فکر می‌کنی توش ‫تخصص داری نیاز ندارم.
‫من هیچ‌وقت درمورد عشق، جنگ،
‫یا سیاست یا هنر...
‫ یا هر چیزی که باید می‌فهمیدم نفهمیدم.
‫من جنگجوی فاجعه‌ای بودم.
‫تنها چیزی که همه چی رو ‫ درموردش می‌دونم تویی.
‫بیا. این یه هدیه از طرف منه.
‫بازی «گو»؟
‫از ۱۲ سالگیم دیگه بازی نکردیم.
‫چرا؟
‫چون هر دفعه ازت می‌برم.
‫چرا؟
‫چون یاد گرفتی.
‫تو می‌خوای از من متنفر باشی،
‫اما از این که کسی صاحبت بشه نفرت داری.
‫زن‌ها نباید مثل کالا باشن.
‫خب هستن.
‫و فردا از خونه‌ی بابات ‫می‌ری خونه‌ی استاد تاکایوشی.
‫همیشه می‌دونستم این روز می‌رسه.
‫از بعد فوت مادرت
‫توی فرصتی که داشتم تلاشمو کردم
‫تا تو رو برای دنیای واقعی آماده کنم،
‫نه دنیای رویاهات.
‫بدون این که بابات بفهمه،
‫اکثراً هم بدون این که تو بفهمی.
‫فکر می‌کنی اون همه سال ‫قایمکی رفتی کتابخونه کتاب بخونی؟
‫به نظرت چرا می‌خواستی این کارو بکنی؟
‫چه اینو بدونی چه نه،
‫تو اینجا امکاناتی داری که باهاش ‫کاری فراتر از زنده موندن انجام بدی...
‫جانشین بشی.
‫قلمروت رو گسترش بدی.
‫نقاط ضعف رو پیدا کنی. تسخیر کنی.
‫پیروز بشی.
‫تو یاد گرفتی.
‫انقدر وانمود نکن که مادرمی.
‫از فردا به بعد دیگه مسئولیتم با تو نیست.
‫اگه می‌خوای منو مقصر بدون.
‫ازم متنفر باش.
‫مادری کردنم هم ‫دست کمی از جنگجو بودنم نداشت.
‫ولی از این کار بیشتر لذت بردم.
‫یه نفر بیدار شده.
‫اگه تایگن بیدار شد خبرم کن.
‫به لطف شاگردت نمردی.
‫جون‌سختی.
‫من شاگرد میزو نیستم.
‫تایگن زنده می‌مونه؟
‫اون هم جون‌سخته.
‫امروز چطور می‌تونم کمکت کنم استاد؟
‫لباسات رو شستم. احتمالاً ‫خبر نداشتی که اونقدر کثیفن.
‫حالا خیلی قشنگ‌تر می‌شن. سفید می‌شن.
‫می‌دونستی در اصل سفیدن؟
‫استاد ایجیِ مشهور ‫لایق لباس زیر تمیز و سفیده.
‫مخصوصاً اگه قرار باشه بهم آموزش بده.
‫لطف می‌کنی اگه سکوت کنی.
‫بابای منم عاشق سکوت بود.
‫پس زنده‌ای.
‫همه جام درد می‌کنه.
‫نشونه‌ی خوبیه.
‫نمک و جگر ماهی.
‫اینجا کوهاماست؟
‫نزدیکشه.
‫اینجا کارگاه استاد ایجیه.
‫پس اون همه سال اینجا بودی.
‫اینجا تعلیم دیدی.
‫هیچکس از اهالی شهر براش ‫مهم نبود گشنگی بکشم یا بمیرم.
‫اون منو آورد پیش خودش.
‫استراحت کن. برمی‌گردم.
‫صبر کن. باید بذاری ازت تشکر کنم ‫که نجاتم دادی.
‫اعتراف کردن به این که ‫نجاتم دادی خودش به قدر کافی سخت هست.
‫دِینی بهم نداری.
‫بانو ایتو امیدوار بود که شاید اگه ‫یه دوری بزنید حالتون بهتر بشه.
‫درخت‌ها رو ببینید.
‫انگار برای عروسی شکوفه دادن.
‫همه دارن شبانه‌روز کار می‌کنن.
‫نگه دار! همینجا نگه دار.
‫از خونه خیلی دور شدین.
‫بله بانو کاجی.
‫منم. یا باید برات شعر بخونم؟
‫آکمی؟
‫آکمی! دندونات سفیدن.
‫همه‌ی مشتری‌های اینجا ‫برای جشنواره‌ی بهاره اومدن ادو،
‫همینطور برای یه عروسی سلطنتی لوکس.
‫توی یه مهمونسرا اتاق اجاره کردیم.
‫کلی کار کردیم تا بیایم اینجا.
‫همه‌ جای ناکاسندو رفتیم.
‫اما تو برای چی اومدی اینجا؟ ‫اونم با نماد شوگان؟
‫اوه. اون عروسی سلطنتی لوکس... ‫ظاهراً عروسی خودمه.
‫وایستا ببینم. عروسی توئه؟
‫اون واقعاً یه شاهدخت واقعیه.
‫معلومه که هست. ‫شرط می‌بندم توی قلعه زندگی می‌کنه.
‫انگار توی تله افتادم ‫و کلی مار احاطه‌‌م کردن.
‫حاضرم الان جامو باهات عوض کنم.
‫ما اینجا جلوی کلی آدم درب و داغون ‫ خم و راست شدیم
‫تا به خانواده‌ی جدیدت عرض احترام کنیم.
‫تو فقط باید به نفر خدمت کنی. ‫اونم یه آدم تر و تمیز.
‫متوجه نیستی.
‫این رو که اون هیولاست؟ اون ضعیفه.
‫اون یه مرده! همه‌ی مردها ضعیفن.
‫اونایی که وحشی‌ترن از همه ضعیف‌ترن.
‫وارد حریم زن‌ می‌شن و احساس قدرت می‌کنن.
‫واقعاً خیلی شکننده‌ن.
‫خودت که دیدی.
‫دوست دارن تر و خشکشون کنی و بهشون برسی،
‫بعدش خرامان خرامان برن، انگار که ‫یه لشکرو فتح کردن.
‫نقطه ضعفش حمایت کردنه.
‫بهش قدرت بده...
‫تا تو رو بپرسته.
‫نمی‌دونم... بتونم یا نه.
‫انقدر با نردها موش و گربه‌بازی نکن.
‫انتخاب کن که چه کوفتی برای خودت می‌خوای.
‫می‌خوام زندگیم تحت کنترلم باشه.
‫پس کنترل زندگی اونو دستت بگیر.
‫شاهدخت.
‫بیچاره.
‫اون مرد سفیدپوست ‫اونو هم با بقیه می‌کشه.
‫زیاد مزاحمت نمی‌شم.
‫اینجا یه زمانی خونه‌ی تو بود.
‫تا وقتی انتقاممو نگیرم خونه‌ای ندارم.
‫برای همینم به شمشیرم احتیاج دارم.
‫می‌تونی درستش کنی؟
‫نه.
‫دیگه شکست تموم شد.
‫پس باید دوباره ذوبشون کرد ‫و به هم چسبوند.
‫شمشیرت به این خاطر شکست ‫که ترکیبش درست نبود.
‫خیلی هم عالی بود.
‫زیادی خالص بود.
‫فلزت رو باید با فولاد جدید ترکیب کرد.
‫فولاد داری بهم بدی؟
‫نه.
‫پس یه شمشیر بهم بده.
‫نه.
‫آتش خشمت غیرقابل‌کنترله.
‫من اون بچه‌ای نیستم که یه زمانی می‌شناختی.
‫نه.
‫اون بچه اگه تو رو می‌دید که فرار می‌کرد.
‫اون بچه معنای شمشیر رو درک کرد،
‫مرز بین مرگ و زندگی.
‫من برای تو فولاد ندارم.
‫پس خودم مال خودمو می‌سازم.
‫میزو!
‫از کجا فهمیدی اینجام؟
‫اون ابزاری که به جای دست ازشون ‫استفاده می‌کنی رو...
‫کی ساخته؟
‫آهان...
‫خودم.
‫چرا؟
‫تا به درد بخورم.
‫همین؟
‫من می‌خوام سامورایی بشم. ‫می‌خوام آدم بزرگی بشم.
‫بیشتر مردم می‌خندن وقتی اینو بهشون می‌گم.
‫خنده‌داره؟
‫سامورایی باید دست داشته باشه.
‫واقعاً باید داشته باشه؟
‫همونطور که شمشیرساز باید چشم داشته باشه؟
‫دستات...
‫تو حادثه اینجوری شدن یا مادرزادیه؟
‫مادرزادیه.
‫چشمای شما چی؟
‫توی آتیش‌سوزی اینطور شد.
‫حالا آتیش از شما اطاعت می‌کنه.
‫تموم شب رو کار کردی. ‫گفتم شاید گرسنه باشی.
‫دامپلینگ ماهی معروفِ پدر ایتاگاکی.
‫تنها چیز خوبِ کوهاما همینه.
‫تا حالا نخورده بودم.
‫یادته؟ مثل سگ آشغال‌های فاضلاب رو می‌خوردم.
‫شمشیرت.
‫فولاد شکل نمی‌گیره.
‫خب که چی؟
‫تا دیر نشده ‫باید بری دنبال اون فاولر.
‫«شمشیر جونِ یه ساموراییه.»
‫نه، این از اون حرفاییه که ‫تو باشگاه به شاگردهای سال اولی می‌گن.
‫تو کارت خوبه. شاید از منم بهتر باشی.
‫تازه هیچکس بهتر از من نیست ها.
‫ببین، سلاح مهم نیست.
‫با یه چکش هم می‌تونی شکستش بدی.
‫بگیر. بلند شو.
‫استاد ایجی ببینه به چیزی ‫دست زدی عصبانی می‌شه.
‫هه هه!
‫خیلی درد دارم، نمی‌تونم بجنگم.
‫یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫دیگه هیچ‌وقت آکمی رو نمی‌بینی.
‫چی؟
‫اون توی ادوئه. ‫داره با تاکایوشی ایتو ازدواج می‌کنه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫وقتی نگهبان‌های توکونوبو بردنش ‫اونجا وایستاده بودم.
‫اومده بود دنبال من بگرده ‫تا نامزدیتون رو حفظ کنه.
‫اون‌وقت گذاشتی ببرنش؟
‫به صلاحش بود.
‫باید برم ادو.
‫نه. خیلی خطرناکه. ‫فاولر می‌خواد به قلعه‌ی ادو حمله کنه.
‫چی؟
‫من نقشه‌هاش رو دیدم. ‫یه لشکر با تفنگ‌ خارجی داره.
‫اون باهوشه. ‫موقع جلسه‌ی شورای بزرگان حمله می‌کنه.
‫این همه مدت می‌دونستی.
‫جون شوگان در خطره. جون آکمی در خطره.
‫تو دیگه چه جور سامورایی‌ای هستی؟
‫من می‌خوام فاولر رو بکشم.
‫نه به خاطر عزت.
‫به خاطر نفرت.
‫تو واقعاً اهریمنی.
‫من می‌رم ادو به شوگان اطلاع بدم.
‫بعدش پیدات می‌کنم و می‌کشمت.
‫بزرگترین هدیه‌ای که تا به حال گرفتم
‫از طرف بانو ایتو بود ‫که دو تا پسر بهم هدیه داد.
‫پس اگه بمیرم،
‫هیچ گزندی به کشور نمی‌رسه،
‫فقط زحمت دعا کردن کم می‌شه.
‫باعث افتخاره که برای جشن... ‫پیوند پسر دومم،
‫تاکایوشی ایتو،
‫با تنها دختر ارباب دائیچی توکونوبو ‫میزبان شما هستم.
‫همه‌ی شما برای اثبات وفاداریتون ‫به این فرمانروایی اومدید.
‫به امید این که وفاداری عروس هم ‫به اندازه‌ی وفاداری قبایل شما به من باشه.
‫به امید این که شکمش ‫مثل زمین‌های شما پرثمر باشه.
‫اوه...
‫عزیزم،
‫این غذا مخصوص تو درست شده.
‫جگر خرگوش و عصاره‌ی اسب.
‫برای ثمره‌ی ازدواجتون.
‫امیدوارم بتونی به عنوان همسرِ یه ایتو
‫از پس وظایفت بربیای.
‫بهتون ثابت می‌کنم که از پس هر چیزی برمیام.
‫مغز روباه سرد، برای دانایی.
‫آش خون جنین خوک.
‫برای جوانی و حیات.
‫اینم فکر شوهرت بود.
‫چه پسر مهربونی.
‫خب... همه چی خرد شد.
‫فولادت.
‫لابد یه اهریمن نمی‌تونه فولاد بسازه.
‫واقعاً؟
‫کل دنیا منو به چشم یه هیولای منفور می‌بینن.
‫به چشم یه «اونریو».
‫مادر خودم هم منو اینطور دید...
‫و نتونست دوستم داشته باشه.
‫شاید راست می‌گن.
‫من به تو یاد ندادم اهریمن یا آدم باشی.
‫من نشونت دادم چه جوری هنرمند باشی.
‫هنرمد بودن یعنی فقط یه کار بکنی.
‫منو ببین.
‫نمی‌تونم بجنگم، چیزی ببافم، یا کشاورزی کنم.
‫من شمشیر می‌سازم.
‫آشپزی می‌کنم تا جون بگیرم ‫ و شمشیر خوب بسازم.
‫«سوترا» می‌خونم تا قلبم پاک بشه ‫و شمشیر خوب بسازم.
‫(سوترا: کلمات قصار بودایی)
‫به نظرت انتقام گرفتن یه هنره؟
‫شمشیر، کوزه، نودل، مرگ.
‫همه‌ی اینا برای یه هنرمند یکیه.
‫پس من هنرمند بدیم.
‫هنرمند برای هنر از تمام وجودش مایه می‌ذاره.
‫تمام وجودش.
‫از نقاط قوت و ضعفت،
‫از عشق و شرمت.
‫یا شاید کسایی که دورت جمع کردی.
‫من بهترین شمشیرهام رو ‫ وقتی ساختم که شاگرد داشتم.
‫فکر کردم برات مایه‌ی دردسر بودم.
‫جفتش درسته.
‫شاید یه اهریمنی درونت باشه، ‫ ولی چیزهای بیشتری هست.
‫اگه همه چی رو با هم رو نکنی،
‫اون اهریمن دو تا جایگاه پیدا می‌کنه،
‫و هنرت حیف می‌شه.
‫پس چی کار کنم؟
‫من فقط شمشیر ساختن بلدم.
‫هر روز صبح آتیش رو به راه می‌کنم.
‫و دوباره شروع می‌کنم.
‫عین یه پنیر سویا آماده‌‌ی سِروی.
‫عالی‌جناب تاکایوشی براتون یه هدیه فرستاده.
‫چون شامتون رو خیلی دوست داشتین،
‫براتون صبحانه و ناهار آورده.
‫شکنجه دادنم خنده‌داره؟ ‫این که پرنده‌م رو بکشی و مجبورم کنی بخورمش؟
‫بعدش دو تا دیگه بهم بدی؟
‫یه چیزی بگو.
‫نکنه در شان تو نیست که با من حرف بزنی؟
‫اون یه عذرخواهی...
‫بابت رفتار مادرم بود.
‫که اینطور.
‫پس هدیه‌ت خالصانه بود.
‫شوهرم منو می‌بخشه که زدمش؟
‫نیازی نیست شوهر من از زنش خجالت بکشه.
‫یا برای جواب دادن عجله کنه.
‫نابغه‌ترین معلمی که داشتم هم لکنت داشت.
‫معلم‌های رده‌پایین‌تر مسخره‌ش می‌کردن،
‫ولی من می‌دونستم که ذهنش ‫انقدر پر از فکر و خیاله...
‫که زبونش نمی‌تونه خودشو بهش برسونه.
‫وقتی شعر می‌خوند،
‫کلمات پر از معنا بودن و وجودم رو ‫سرشار از شور و شوق می‌کردن.
‫من... همیشه خیلی ازش خوشم میومد.
‫دوباره می‌گم،
‫شوهرم منو می‌بخشه که زدمش؟
‫بله.
‫شوهرم برام شعر می‌خونه؟
‫رینگو.
‫«سوترای قلب» رو بلدی؟
‫«جسم یعنی تهی بودن، و تهی بودن یعنی جسم.»
‫«همه چیز تهیه.»
‫«هیچی متولد نمی‌شه، هیچی از بین نمی‌ره.»
‫همه‌ی قایق‌ها و گاری‌هایِ ‫ همه‌ی سواحل رو گشتیم.
‫و هیچی پیدا نکردیم.
‫من دو تا خاطی خواسته بودم.
‫چهار تا فرستادن.
‫مورداحترام واقع شدن حس خوبیه.
‫بزن!
‫با تمام قدرتت بزن.
‫نوبت منه.
‫وقتشه تفنگ‌هامون رو تست کنیم.
‫تفنگ‌هامون؟
‫متوجه نمی‌شم. کجائن؟
‫همینجان.
‫البته مجبور شدم طراحیشون رو عوض کنم
‫تا بتونم ۲۰۰۰ تا تفنگ رو بی سر و صدا ‫از کشور خودم به کشور تو بیارم.
‫تاریخ کشور من پر از عذابهای تحمیلیه.
‫یه پسربچه بودم که تودورها...
‫هر غذایی که شورشی‌های «اونیل» ‫می‌تونستن بخورن رو آتیش زدن.
‫گرسنگی کشیدیم. همه گرسنگی کشیدن.
‫انقدر گزنه جوییده بودیم ‫دهنمون دیگه سِر شده بود.
‫آدم تو محدودیت‌ها ستاره می‌شه.
‫وقتی بچه بودم والدینم مردن.
‫من و خواهرم موندیم. ‫ موش می‌گرفتیم می‌خوردیم.
‫خیلی زود موش‌ها تموم شدن. ‫از خون خودم به خواهرم می‌دادم بخوره.
‫اینجوری دو هفته بیشتر زنده مونده.
‫سه روز نخوابیدم...
‫تا نذارم گرسنه‌ها جنازه‌ش رو بخورن ‫تا این که برف‌ها آب شدن.
‫کلیه‌هاش رو درآوردم و خاکش کردم.
‫چربی مثل غلاف نخود فرنگی دورشونو گرفته بود.
‫از بعد اون جریان تا حالا نشده ‫غذایی بخورم و یاد خوردن کلیه‌ش نیفتم.
‫اون آخرین کاری بود ‫که از سر اجبار انجام دادم.
‫الان کنترل زندگیم دستمه.
‫هر لحظه‌ش.
‫استاد چیبا می‌خواست محموله‌م رو بدزده.
‫گمونم می‌خواست بدون ما کودتا کنه.
‫انگشت‌های شستش رو می‌خوای؟
‫سربازهاش چی؟
‫حالا دیگه سربازهای توئن.
‫ظاهراً نفوذی‌هامونو از دست دادیم.
‫انگار تو باید کار چیبا رو ‫توی قلعه انجام بدی.
‫به نظرت می‌تونی؟
‫شمشیری که از جنس این فولاد باشه ‫می‌تونه خرس رو هم از پا دربیاره.
‫از این می‌تونی شمشیری بسازی ‫که تو رو به هدفت برسونه.
‫نه. حق با توئه.
‫من لایق شمشیر نیستم. هنوز نه.
‫این فولاد برای توئه.
‫من باید برم ادو و کسی که ‫قسم خوردم بکشمش رو بکشم.
‫اگه موفق شدم و زنده موندم برمی‌گردم.
‫اون‌وقت می‌تونی بگی ارزش این رو دارم ‫که از این فلز با دستای خودت...
‫برام شمشیر بسازی یا نه.
‫ببخشید که دارم می‌رم، استاد ایجی.
‫می‌دونم ذوق داری مربیم باشی، ‫شاید حتی چند سال.
‫ولی استاد بهم نیاز داره.
‫خداحافظ، پدر شمشیر.
‫خداحافظ پدر شمشیر!
‫وسایلتون رو جمع کنید. ‫دیگه نیازی به خدماتتون نیست.
‫به بانو ایتو بگین دیگه نیازی نیست ‫ روی غذاهام و افرادم
‫نظارت کنه.
‫اما کی بهتون رسیدگی می‌کنه؟
‫شاهدخت ما رو احضار کرده.
‫احضار نیست.
‫یه پیشنهاد کاریه، بانو کاجی.
‫حالا خودم پول دارم
‫و می‌خوام قرارداد برده‌هاتون رو بخرم.
‫همه‌شونو.
‫پنج برابر بدهی هر کدوم به شما.
‫به چه شرطی؟
‫هیچی.
‫فقط همه‌‌ی زن‌ها باید آزاد شن و برن.
‫دیگه نیازی نیست برده‌ی کسی باشم؟
‫تو که چیزی مدیون ما نیستی.
‫نیستم.
‫ولی انگار تصمیم گرفتم ‫که برای خودم چی می‌خوام.
‫و این که حس می‌کنم ‫همراه‌های جدید لازم دارم.
‫درآمد بالا، لباس‌های جدید. ‫ولی باید اینجا زندگی کنید.
‫اینجا؟ توی قصر شما؟
‫اینجا فرصت هست. ‫ولی باید خیلی چیزها یاد بگیرم.
‫من دوستایی لازم دارم که بتونم ‫بهشون اعتماد کنم.
‫دوستایی که دنیادیده باشن.
‫این بهترین اتفاق عمرمه.
‫خدای من. باورم نمی‌شه.
‫از ته دل گفتم. اگه نمی‌خوای بمونی...
‫من خیلی باهات بد بودم،
‫اون‌وقت تو این پیشنهاد رو بهم می‌دی؟
‫لطفاً. آکمی لطفاً به حرفم گوش کن.
‫باید از اینجا بری.
‫اینحا خطر بزرگی تهدیدت می‌کنه.
‫پدر، نمی‌دونستم چی کار کنم. ‫باید میومدم پیشت.
‫چیزی که به من گفتی رو بهش بگو. زود باش.
‫علیه فرمانروایی نقشه کشیدن.
‫یه مرد سفیدپوست نقشه کشیده ‫که به قلعه‌ی ادو حمله کنه...
‫و شوگان ایتو و کل خانواده‌ش رو بکشه.
‫هرکسی که داخل قلعه باشه رو می‌کشه.
‫اون یه لشکر داره. تفنگ خارجی داره.
‫توی دادگاه همدست داره.
‫زمانش رو گفته؟
‫موقع جلسه‌ی اربابان.
‫باید همین الان برید.
‫ممنونم.
‫گمونم همه‌ی ما رو نجات دادی،
‫همینطور دخترم رو.
‫دیگه کی از این ماجرا خبر داره؟
‫هیچکس.
‫نمی‌دونم به زبونی ازت تشکر کنم.
‫ایسه.
‫گفتم بهم اعتماد کن.
‫ازدواجت با اون مرد وحشتناک زیاد دووم نداره.
‫حالا عضو قبیله‌ی ایتویی.
‫وقتی شوگان و پسرهاش مردن ‫مردم تابع تو می‌شن،
‫اینجوری قدرت‌هاشون به من می‌رسه...
‫و اون قدرت‌ها رو با شرکای جدیدم سهیم می‌شم.
‫خیلی‌ها می‌میرن.
‫تا وقتی که تموم بشه اینجا در امانی.
‫بعدش... می‌تونی ازم تشکر کنی.
‫نه!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «