‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از میثم موسویان «
‫بهش توجهی نکن. سریع انجامش بده.
‫این فقط یه نوزاده.
‫نه، اون حتی گریه نمی‌کنه. ‫کدوم بچه‌ای هست که سر و صدا نکنه؟
‫نگاهش کن.
‫می‌بینی؟ اون دورگه‌ست.
‫نمیشه انسان حسابش کرد.
‫اگه بکشیش بهش رحم کردی. انجامش بده دیگه.
‫نمی‌تونم.
‫ای ترسو. من انجامش میدم.
‫نه!
‫بگیرش.
‫این بچه‌ی اهریمنی رو بگیر و برو!
‫از استادم دور شو! ‫باهاش چکار کردی؟
‫کار من نبود! کار چهار نیش بود.
‫استاد، نه.
‫بهش دست نزن.
‫بالای کوه یه معبد هست.
‫اون‌جا جاش امنه.
‫نه، میزو! هیچ کسی نباید ‫قیافه‌ی تو رو ببینه.
‫آدمای بد پیدات می‌کنن. ‫اگه اون در باز بشه می‌میریم.
‫مرده؟
‫کدوم یکی از ۴ نیش مرده؟
‫همه‌شون.
‫کل ۴ نیش مردن.
‫تو مشکل رو حل کن.
‫این یه دستور بود؟
‫من ۱۰ سال برای این لحظه صبر کردم.
‫۱۰ سال برنامه ریختم...
‫تا روی شوگان کنترل کامل داشته باشیم.
‫این همین‌جاست.
‫روی میز حاضر و آماده‌ست.
‫و تو می‌خوای من توجهم رو...
‫به یه دورگه‌ی ناقص متمرکز کنم...
‫که شمشیرزنیش خوبه.
‫خب، دوست خیلی عزیزم،...
‫همکار معتمد و شریک هم پای من،
‫دست راستم، و هر دو پای روی زمینم، ‫قلبم...
‫میشه یکمی هم به هدفمون توجه کنی.
‫و خودت انجامش بده.
‫یه مهمونی چای رو ترتیب بده.
‫هوم.
‫داری سوپ درست می‌کنی؟
‫دارو.
‫حالشو خوب می‌کنه.
‫بهتره حالشو خوب کنه.
‫اگه بمیره، تو می‌میری.
‫اون یکی سمه.
‫کلاهک‌ برفی. یه گاز بزنی حالت بد میشه.
‫دو گاز بزنی مردی.
‫اینو بنوش.
‫دیدی؟
‫بدرد میخورم.
‫تو به زور می‌تونی ‫بایستی، چه برسه به این‌که...
‫برای مدت طولانی اون ‫شمشیر رو نگه داری.
‫من وقتی به آسونی می‌تونستم بکشمت ‫این کارو نکردم.
‫حالا اونو بذار کنار و بشین. ‫دیگه کارم تمومه.
‫این یه قرارداد برای دوئله.
‫مبارزه‌ی مجددی به من بدهکاری ‫که به صورت قانونی با شاهد ثبت بشه.
‫تنها چیزی که مونده تاریخشه.
‫چند روز نیاز داری تا این‌که به قدری حالت ‫خوب بشه که بمیری؟
‫از مبارزه‌ی قبلی‌مون به ‫زور جون سالم بدر بردی.
‫اون مبارزه نبود. تو در سطح من نیستی.
‫از موهات خوشم میاد.
‫وقتی مبارزه کردیم حالم خوب نبود. ‫من داشتم نامزدی‌مو جشن می‌گرفتم.
‫- تبریک میگم. ‫- که حالا لغو شده.
‫تو جایگاه و شرافتمو ازم گرفتی.
‫وقتی با جسدت برگردم ‫همه‌شو پس می‌گیرم.
‫کی؟
‫دو روز.
‫بکنش سه روز.
‫اگه می‌خواستی بمیرم، باید وقتی که ‫فرصت داشتی حمله می‌کردی.
‫دشمنت رو باید وقتی که می‌تونی بکشی.
‫توی این شرافتی نیست.
‫تو انتقام نمیخوای. تو مهمونی می‌خوای.
‫وقتی مردی که می‌خوام بکشم ‫رو پیدا کنم،
‫باور کن یه لحظه هم برای جشن گرفتن ‫تعلل نمی‌کنم.
‫پس اصلا سامورایی نیستی.
‫هنوز یه سگ ولگردی هستی که ‫آشغالای منو می‌خوری.
‫سه روز.
‫داروی بیشتر.
‫اولیش تبت رو آورد پایین.
‫این یکی بهتر شدنت رو تسریع می‌کنه ‫و قدرتت رو بهت برمی‌گردونه.
‫این توش سبزی، جگر ماهی کاد...
‫اوه...
‫هوم.
‫شمشیر شکسته‌ی استاد ایجی ‫به کارش میاد.
‫هوم.
‫"من تو رو مرد شرافتمندی می‌دونم، ‫امیدوارم تو هم منو همین‌طور بدونی.
‫اگه آدم من یعنی اوکیاما رو دنبال کنی، ‫اون تو رو به یه جای بی‌طرف می‌بره...
‫که ما می‌تونیم در امنیت ‫برای چای خوردن همو ملاقات کنیم.
‫لطفا این هدیه رو به عنوان ‫یک نشان حسن نیت...
‫از کسی که مشتاق ملاقات ‫با تو هست، قبول کن.
‫از طرف هیجی شیندو."
‫صبر کن. کجا داری میری؟
‫- میرم چای بخورم. ‫- چایی در کار نیست.
‫اینو می‌دونی دیگه؟ اون داره ‫تو رو به یه تله می‌بره.
‫هی، می‌خوام زنده باشی!
‫ما یه قرارداد داریم، یادته؟
‫هیچ کسی جز من نباید تو رو بکشه.
‫یوهو! راست! چپ!
‫من سوار اسبم!
‫امکان نداره این چیزی جز یه تله باشه.
‫هیجی شیندو اون‌جا هست.
‫اون رابط مستقیم با یکی از ‫افرادی هست که قسم خوردم بکشم.
‫انتقام تعلل نمی‌کنه.
‫سرده.
‫واقعا؟
‫تو به سفر یا سرما عادت نداری.
‫برای گرم موندن به ‫تدارکات بیشتری نیاز داری.
‫من چای داغ و پول دارم. ‫این تدارکات کافی برای هر کسی هست.
‫جاده‌ها پر خطر هستن، فرزندم.
‫اگه الان برگردیم، پدرت اصلا نمی‌فهمه ‫که تو رفتی.
‫تو می‌تونی راهی ادو بشی.
‫خطر واقعی توی ادو هست.
‫من یه نقشه‌ی دقیق برای ‫اجتناب از اون‌جا دارم.
‫من ۴ روز وقت دارم تا وقتی که پدرم ‫منو برای عروسی بخواد.
‫این یعنی ۲ روز وقت دارم تایگن رو پیدا کنم،
‫یه روز وقت دارم که مطمئن شم ‫اون با سامورایی اهریمنیش مبارزه کنه،
‫و یه روز هم وقت دارم اونو در حالی که ‫شرافتش برگشته برگردونم.
‫هوم.
‫وقتی یه مشاور جوون بودم ‫یه قضیه‌ای پیش اومد.
‫یه راهب دیوانه خوک‌های مزرعه‌ها رو ‫آزاد می‌کرد...
‫و باور داشت اونا رو از سرنوشت ‫ظالمانه‌ی غذا شدن نجات میده.
‫خوک‌ها داخل جنگل دویدن و از شوک آزادی ‫جیغ میزدن.
‫بیشترشون رو گرگ‌ها تیکه پاره کردن.
‫بقیه‌شون از گرسنگی مردن.
‫و روستایی‌ها اون زمستون گرسنه موندن.
‫چرا مردا همه‌اش منو با خوک مقایسه می‌کنن؟
‫منظورم فقط این بود که ‫مسیرهای زیادی...
‫در جلوی هر مرد و زنی هست.
‫درون محدودیت‌هات بجنگ، ‫نه علیه اونا.
‫من این‌جا نیومدم که درس یاد بگیرم.
‫راهزن‌ها.
‫تو قراره یه درسی یاد بگیری.
‫تا ۱۰ بشمر و بعد ‫از پنجره بپر بیرون. فرار کن.
‫آقایون، متوقف کردن ما کار خوبی نبود.
‫چیزی که در انتظارتونه ارزش ‫به زحمت انداختنتون رو نداره.
‫فقط کیسه‌ی پولم رو بگیرین و برین. ‫من چیز با ارزش دیگه‌ای ندارم.
‫فقط چند تا توپک برنجی و چای ‫برای سفرم.
‫من گرسنمه.
‫از آخرین زمانی که مردی ‫رو کشتم خیلی میگذره.
‫نمیدونم هنوز یادم مونده یا نه.
‫با اون پاهای خوشگلت خیلی سریع میدویی.
‫اما به اندازه‌ی کافی سریع نیستی.
‫شانس آوردی مرد نیستم.
‫اون یکی کفش هم بده، شاهدخت.
‫- تو... ‫- من حالم خوبه.
‫تو چی می‌گفتی؟
‫اگر خدا ببندد دری، ز رحمت گشاید در دیگری.
‫دوست من.
‫میشه ما رو تا کیوتو برسونی؟
‫کیوتو نه!
‫میهونوسکی، شهر ساحلی. ‫من باید صبح اون‌جا باشم.
‫من می‌تونم هزینه‌اش رو بدم.
‫هوم.
‫اونا گل سفید روی بودا ریختن،
‫و گل‌هایی که پخش کردن، ‫مانند کوه سومورو انباشته شده.
‫من تا ۱۲ سالگی که از خونه فرار کردم ‫کوهستانی ندیدم.
‫اون‌جا چیزی جز صخره و قایق نبود.
‫ذهن و جرات همه مثل ماهی بود.
‫کوهاما رو یادته؟
‫چرا باید یادت بیاد؟ من ‫سعی می‌کنم فراموشش کنم.
‫کل زندگی پدرم این بود که...
‫چند تا ماهی قبل طلوع آفتاب توی تورش گرفته.
‫اگه ماهی‌ها کافی بودن، نوشیدنی می‌خورد.
‫اگه کافی نبودن، منو میزد.
‫و من می‌تونستم بوی ماهی کاد ‫رو از روی مشت‌هاش حس کنم.
‫وقتی در بستر مرگ بود هم همین بو رو میداد.
‫هشتاد و چهار هزار در دارما.
‫برای من فقط دو تا در بود.
‫تور یا شمشیر.
‫من می‌تونستم پدرش بشم، ‫یا می‌تونستم از تور آزاد بشم.
‫و می‌تونستم کوهاما رو فراموش کنم.
‫من کوهاما رو یادمه.
‫اون برای کشتن تو به سلاح نیازی نداره.
‫وقتی خوابی می‌تونه با ‫دندون تیکه پاره‌ات کنه.
‫همه‌اش.
‫استاد.
‫خب، فکر کنم بیخیال میشم و منتظر ‫مورد حمله واقع شدن میمونم.
‫و شاید شانس بیاریم و فردا ‫هیجی شیندو رو برای چای خوردن ببینیم.
‫ولی چایی در کار نیست.
‫یه ارتش سرباز اون‌جا ‫هست که تو رو تیکه پاره کنن.
‫و هیچ کدوم نمی‌تونن با من دوئل کنن.
‫اگه ترجیح میدی می‌تونم الان بکشمت.
‫چرا گذاشتی بیام دنبالت؟ ‫انتقام تعلل نمی‌کنه.
‫تو به من نیاز داری چون ضعیفی.
‫هنوز یه بچه‌ی تخس آشغال‌خور خیابونی هستی.
‫من می‌تونم تو رو با هر سلاحی ‫که انتخاب کنی شکست بدم.
‫یه نیزه.
‫یه سنگ.
‫استاد، بخیه‌هات.
‫مردای بد پیدات می‌کنن.
‫اگه اون در باز بشه ما می‌میریم.
‫بچه‌های روستا با داستان‌هایی در مورد تو ‫همدیگه رو می‌ترسوندن.
‫کلبه‌ی انتهای جنگل...
‫جایی که پسر هیولا مانند با مادر ‫پستش زندگی می‌کنه.
‫ما همدیگه رو به چالش می‌کشیدیم ‫تا به در دست بزنیم.
‫تا این‌که یه روز اون دیگه اون‌جا نبود.
‫تو گذاشتی ببیننت؟ ‫مردا میان. مردا همیشه میان.
‫و بعد تو یه سگ توی خیابون‌هامون بودی.
‫با خوردن آشغال‌های بقیه زندگی می‌کردی.
‫میزو! میزو!
‫ها.
‫نوبت توئه.
‫اه. من سوزن و نخم رو میارم.
‫هی! هی!
‫می‌دونی، تو استاد مسخره‌ای رو انتخاب کردی،
‫اما تو خوب ازش محافظت می‌کنی.
‫یه کاری می‌کنیم. بعد این‌که ‫من کشتمش بیا برای من کار کن.
‫تو نمی‌تونی شاگرد من باشی.
‫خودتو ببین. تو معلول و ناقص‌العقلی.
‫اما برای تو یه جایی توی ‫آشپزخونه‌ام دارم.
‫من هیچ وقت نمی‌تونم برای تو کار کنم.
‫من همیشه رویای بزرگ بودن داشتم.
‫هر پولی که تا حالا بدست آوردم ‫رو توی صندوق نذر انداختم.
‫تو فکر می‌کنی می‌تونی بزرگ باشی؟
‫طبق چیزی که میگن، دنیا ۴ تا مسیر داره.
‫راه کشاورز، صنعتگر، تاجر و مبارز.
‫هر کدوم از این‌ها می‌تونن به ‫بزرگی برسن.
‫من برام مهم نیست از کدوم مسیر برم، ‫تا وقتی که مسیر خودمو پیدا کنم.
‫فکر می‌کردم حداقل توی نودل به بزرگی رسیدم.
‫اما حالا من دیدم که بزرگی واقعی چطوره.
‫و میدونم رسیدن من به بزرگی ‫مثل بلعیدن خورشید غیرممکنه.
‫اما می‌تونم کمک کنم.
‫من می‌تونم به بزرگی کمک کنم.
‫چی؟ من بزرگم!
‫نه، عمرا. ما وارد اون تله‌ی مرگ نمیشیم.
‫هیجی شیندو این طرفه؟
‫پس من این طرفی میرم.
‫هی! فکر کردی داری چکار می‌کنی؟
‫من تنها کسی هستم که می‌تونه اونو بکشه.
‫پس اگه اون داره به سمت مرگ قطعیش میره،
‫من اون‌جا نمیذارم به مرگ نزدیک بشه. ‫فهمیدی؟
‫صبر کن.
‫تو حرف میزنی؟
‫"منو برای چای خوری ملاقات کن. خوش میگذره."
‫این‌جا فضا باز میشه. آماده باش.
‫سلام!
‫عجب.
‫من هوس چای کرده بودم.
‫این هنوز یه تله‌ست.
‫آکمی! آکمی! وقت بیرون اومدنه.
‫این‌جا میهونوسکی نیست.
‫ما نزدیک اون‌جا نیستیم. ‫تو ما رو از جایی که شروع کردیم دورتر کردی.
‫پس بهتره راه رفتن رو شروع کنی!
‫تازه بهش دستمزد هم دادیم!
‫اسمش سوار کردن بین راهیه.
‫ما یه روز در مسیر مخالف اومدیم.
‫دو روز.
‫چکار کنیم؟
‫ما پولی نداریم. راهی ‫برای رفتن به جایی نداریم.
‫من توی این‌جای کثیف یخ میزنم و می‌میرم!
‫کاش ما خونه بودیم.
‫به اندازه‌ی کافی برای رسیدن به خونه ‫پول دارم.
‫تو تمام این مدت اینو داشتی؟
‫می‌دونستی کارمون به این‌جا میرسه ‫و من تسلیم میشم؟
‫فرزندم، کی بهت نقاشی کردن،
‫خوندن، شستن و اجرا یاد داده؟
‫من تو رو می‌شناسم.
‫تو مثل یه گل ارکیده هستی.
‫زیبا و خاصی، اما تحمل ‫گرما و سرما رو نداری.
‫و در برابر شکوفا شدن و منطق مقاومت می‌کنی.
‫حالا، خوشبختانه تو منو داری.
‫بیا یه اسب بگیریم و بریم خونه.
‫من هنوز می‌تونم تایگن رو پیدا کنم.
‫تو روی تایگن شرط بستی و باختی.
‫حالا ما باید بریم سراغ ‫بهترین گزینه‌ی بعدی،
‫و اون توی ادو هست، ازدواج با ‫پسر شوگان.
‫من برای پدرت اونا رو نمی‌آوردم...
‫اگه به نظرم به صلاحت نبود.
‫تو. تو آدمای شوگان رو آوردی.
‫دنیا اینه. برای زن‌ها مسیرهای ثابتی هست.
‫همسر شایسته، یا زن پست.
‫شوکه نشو. تو دیگه بچه نیستی.
‫تو باید همه چیز رو واقع‌گرایانه ببینی.
‫بله، من برات مسیر انتخاب کردم.
‫تو منو به پسر یه فرد پولدار فروختی.
‫این چه تفاوتی با زن پست بودن داره؟
‫توی یه کافه مثل اون...
‫تامین‌کنندگان و تاجرانی هستن...
‫که از یه روستا به روستای دیگه میرن ‫تا دختر بخرن.
‫و دخترا توسط خانواده‌های ‫خودشون فروخته میشن.
‫ازشون بپرس درست میگم یا نه.
‫با زن یه شخص مناسب شدن می‌شه خوشبخت بود.
‫حتی با زن شخص اشتباهی شدن ‫هم چنین چیزی ممکنه.
‫کم کم خوشبختی خودشو نشون میده.
‫الان فهمیدم...
‫تو هیچ وقت به من باور نداشتی.
‫آکمی!
‫آکمی.
‫قضیه چیه؟
‫پیرمرد، این‌قدر دنبال من نباش. ‫تو نمی‌تونی منو بخری.
‫طرفدارام همه جا دنبالم میان.
‫من مجلل‌ترین کاروانسرای شیمابارا ‫رو ترک کردم...
‫تا جایی مشغول شم که ارزش استعدادم ‫به عنوان یه همدم رو داشته باشه.
‫تو پول نجومی به جیب میزنی!
‫من کل عمرم توی این کار بودم. ‫کلی دختر وانمود می‌کنن شاهدختن.
‫اما تو واقعا می‌تونی یه شاهدخت باشی.
‫من تا حالا دختری به ظرافت تو رو نفروختم.
‫هیچ کسی این کارو نکرده.
‫وقتی یه بار ساز کوتو میزدم یه اتاق ‫پر از سامورایی به وجد اومدن.
‫هوم.
‫برام اصلا زحمتی نداشت.
‫کافیه. آکمی. با من بیا.
‫برو گمشو سراغ یه دختر دیگه.
‫این دیگه مال گورو هست.
‫تو داشتی می‌گفتی که الان ‫یه قرارداد نداری؟
‫کارفرمای قبلی من می‌خواست ‫مجبورم کنه با مردی کار کنم...
‫که می‌دونستم دست بزن داره.
‫اون به من گفت یه زن چاره‌ای جز ‫قبول کردن سرنوشتش نداره.
‫اما من می‌دونم یه مسیر دیگه هست. ‫مسیری که برای خودم انتخاب می‌کنم.
‫من شنیدم یه کاروانسرای خوب توی ‫میهونوسکی هست.
‫خانم. شانس آوردی!
‫تو یه نفر رو نیاز داری که برات مذاکره کنه.
‫برای تو بهترین قیمت رو جور کنه.
‫گورو همه رو می‌شناسه.
‫همه‌ی بهترین کاروانسراهای ‫کیوتو تا ادو رو می‌شناسم،
‫یا میهونوسکی اگه دوست داشته باشی.
‫ما می‌تونیم یه روزه برسیم اون‌جا!
‫تو اسب منو سوار شو. ‫نباید پاهات آسیب ببینن.
‫آکمی، تو نمی‌دونی داری چکار می‌کنی.
‫زمان جوونیم من شمشیرزن‌های ‫بی‌نقص زیادی رو دیدم...
‫و فهمیدم قرار نیست خودم ‫یه شمشیر زن بی‌نقص بشم.
‫من از تلاشم در هنرهای دیگه استفاده کردم.
‫تجارت. چای.
‫اون کتری ۳۰۰ ساله که توی خاندان شیندو هست.
‫قلم‌کاری زیبایی داره.
‫ما این‌جا رازی نداریم.
‫تو قرار بود تنها باشی. منصفانه‌ست. ‫تو انتظار یه حمله داشتی.
‫من مسلح نیستم، ‫اما یه چاقو آوردم که کیک لوبیایی رو ببرم.
‫ما شمشیرهامون رو داریم.
‫شاید من ۵۰۰ کماندار توی صخره‌های ‫اطرافمون مخفی کردم.
‫تو هیجی شیندو هستی.
‫تجارتت خرید و فروش انسان، تریاک و ‫مخصوصا تفنگه.
‫تو واسطه‌ی تاجرای غیرقانونی غرب هستی.
‫تو دنبال من می‌گشتی.
‫دنبال مردی هستم که ‫با تو ارتباط داره.
‫من با مردای زیادی ارتباط دارم.
‫مرد سفیدپوست.
‫توی ژاپن مرد سفیدپوستی نیست.
‫این قانونه. هیچ کسی قانون رو ‫زیر پا نمیذاره.
‫ابایجا فاولر.
‫اسمش همینه.
‫و تو با فاولر چه کاری داری؟
‫اون یکی از سه مرد سفیدپوست توی ژاپن بود ‫زمانی که من به دنیا اومدم.
‫من هر سه تاشون رو می‌کشم.
‫وقتی به دنیا اومدی ۴ تا ‫مرد سفیدپوست بود.
‫الان ۳ تا شدن.
‫هوم.
‫من و فاولر با هم قرار و مدار داریم.
‫قراردادهای طولانی مدت.
‫کارت برای من اهمیتی نداره.
‫نمی‌تونی برای میزبانت حفظ ظاهر کنی؟
‫من سمت تو رو می‌بینم و حتی ‫تو رو نمی‌بینم.
‫هوم.
‫تو می‌خوای شریک من رو بکشی. ‫من مجبورم جلوت رو بگیرم.
‫من چهار نیش رو فرستادم.
‫من چهار نیش رو کشتم.
‫این ثابت می‌کنه تو به طرز ‫غیرمعمولی قوی هستی.
‫حالا من می‌تونم مزدورهای ‫بیشتر و گرون‌تری رو استخدام کنم،
‫و تو می‌تونی به کشتنشون ادامه بدی، ‫و این پول ما و زمان تو رو به هدر میده.
‫این به نفع هیچکی نیست.
‫اما تو خوش‌شانسی.
‫من عاقل و با تجربه هستم.
‫من می‌دونم بعضی مشکلات هست ‫که تو نمی‌تونی اونا رو بکشی.
‫یه پیشنهاد.
‫یه پیشنهاد خیلی قشنگ.
پنجاه هزار تا.
‫و ما تو رو به عنوان ارباب جدید سندای ‫منسوب می‌کنیم.
‫اون‌جا از چوپ، برنج و ابریشم غنیه.
‫ارباب فعلی اون‌جا فاسده.
‫شوگان بنا به درخواست ما یه ‫جانشین برای اون تعیین می‌کنه.
‫اون بیشتر کارها رو به ‫درخواست ما انجام میده.
‫من نامه‌ها رو آماده کردم.
‫ارباب میزو از سندای. چرا که نه؟
‫در عوض،
‫تو باید تضمین بدی...
‫که از سوقصد علیه من...
‫و فاولر دست برداری.
‫یه تضمین.
‫خب، این چیز کوچیکیه. ‫اصلا مهم نیست.
‫انگشت شصت دست راستت.
‫من اونو با خودم به عنوان ‫یه قول می‌گیرم...
‫که تو هیچ وقت علیه ما ‫شمشیر بدست نمیشی.
‫چاقوی تو چیزی بیشتر از ‫کیک لوبیایی رو میبره.
‫چنین چیزی شرمندگی نداره.
‫خیلی از ارباب‌های قدرتمند ‫دلیلی برای پوشیدن آستین بلند دارن.
‫صبر کن ببینم. تو قبلش یه مبارزه ‫با من بدهکاری.
‫فکر می‌کنی اونا دارن چکار می‌کنن؟
‫تو آشپزی می‌کنی؟
‫پس آشپزی کن.
‫من رد می‌کنم.
‫من علاقه‌ای به قدرت یا پول ندارم.
‫من علاقه‌ای به خوشحال بودن ندارم.
‫فقط می‌خوام راضی بشم.
‫تو انتظار اینو داشتی.
‫داشتم؟
‫تو مردی هستی که هنرش تجارته.
‫برنامه‌ات اینه که...
‫یا حمله کنی یا یه پیشنهاد ‫دومی بدی.
‫پیشنهادی که شاید این‌قدر قشنگ نباشه.
‫میشه بپرسم چطور می‌خوای به فاولر ‫توی قلعه‌اش که در جزیره هست برسی؟
‫از در جلویی.
‫واقعا این کارو می‌کنه.
‫این کارو نمی‌کنه.
‫فاولر به عنوان یه مردسفیدپوست ‫فقط به شرطی که دیده نشه تحمل میشه.
‫قلعه‌ی فاولر غیرقابل نفوذه.
‫برای رسیدن به اون باید ‫از آب‌های خروشان رد بشی.
‫برای رسیدن به اتاق اون در بالای ‫ساختمون ۸ طبقه رو باید بگذرونی،
‫و هر کدوم سیستم دفاعی خاص خودش رو داره.
‫و دری وجود نداره.
‫مو لای درز سیستم دفاعی اون‌جا نمیره.
‫اگه بخوای حمله کنی، قبل این‌که ‫ببینیش می‌میری.
‫مگر این‌که یه نفر کمکت کنه.
‫تجارت.
‫قضیه شخصیه. تو می‌خوای فاولر بمیره. ‫من می‌خوام شراکتم با اون تموم شه.
‫من می‌تونم تو رو وارد قلعه کنم.
‫چطور؟
‫یه بشکه‌ی نوشیدنی.
‫می‌خوای بره توی اون.
‫مسیر طولانی و سخته.
‫اما وقتی من به قلعه برگردم ‫و توی مذاکره با تو شکست خورده باشم...
‫توی راه ۱۰ تا بشکه نوشیدنی خریدم...
‫که به انبار آشپزخونه فرستاده میشه.
‫تو که واقعا نمی‌خوای بری توی اون.
‫هر مسیری که منو به فاولر برسونه، ‫مسیر خوبیه.
‫اون تب حتما مخت رو پخته.
‫اون یه بشکه نیست. یه تابوته!
‫اون احتمالا یه اتاق پر از بشکه داره...
‫که پر از دشمنای مرده، پلاسیده و احمقه.
‫من سوالاتی دارم.
‫بپرس.
‫از کجا بدونم منو اون‌جا ‫ول نمی‌کنی که بمیرم؟
‫پیچیدگی بیهوده‌ی این نقشه رو...
‫در برابر شبیخون ساده‌ای ‫که انتظار داری قرار بده.
‫چرا میخوای فاولر بمیره اگه اون تو رو ‫به قدری پولدار کرده...
‫که می‌تونی ۵۰ هزار رو به من رشوه بدی؟
‫دلایل من به خودم مربوطه.
‫نه، نه، میگم چرا.
‫۲۰ سال اون قیافه رو دیدم.
‫اون بوی گند.
‫من ازش متنفرم.
‫من خیلی ازش متنفرم.
‫چرا نوشیدنی این‌قدر...
‫بوی بد میده؟
‫اون می‌خواد توی یه بشکه‌ی شیک بمیره.
‫اه. این نوشیدنی ارزونه که ما ‫به دخترا میدیم.
‫اگه دوست داشته باشی من بشکه‌ی نوشیدنی ‫مورد علاقه‌ی خودمو میارم. خیلی خشکه.
‫من یه سوالی دارم.
‫بذار بگیم اون همه‌ی این مراحل رو ‫پشت سر گذاشت و سفیدپوستت رو کشت.
‫چطور از قلعه بیرون میاد؟
‫من می‌تونم جونت رو...
‫تا فاصله‌ی یه شمشیر تا گردن ‫ابایجا تضمین کنم.
‫کار ما اون‌جا تموم میشه.
‫توی فرارت برات آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫یه سوال آخر.
‫اون گل.
‫کی اون گل رو بریده.
‫خیلی تمیز بریده.
‫فقط یه استاد می‌تونه چنین برشی ‫انجام بده.
‫ممکن نیست کار تو باشه.
‫سوالات کافیه.
‫برو توی بشکه.
‫اگه رد کنم چی میشه؟
‫تو نمی‌تونی.
‫من حقیقت وضعیت رو به تو گفتم ‫ولی یه چیزی رو مخفی نگه داشتم.
‫من تنها این‌جا نیستم.
‫روی صخره‌هایی که این دره رو احاطه کرده ‫۵۰۰ نفر از بهترین کماندارهای من هستن.
‫شوخی کوچیک من شوخی نبود.
‫این یه تله‌ست. دیدی؟
‫اگه توی بشکه نری، ‫من این روبان رو میندازم،
‫و این به کماندارهام علامت میده ‫که خورشید رو با تیرهاشون بپوشونن...
‫و تو سر همون جایی که ایستادی می‌میری.
‫و فاولر زنده میمونه. با شناختی که ‫ازش دارم احتمالا برای همیشه زنده بمونه.
‫- حالا برو داخل. ‫- نه!
‫تو نمی‌تونی بری داخل. ‫کمانداری وجود نداره...
‫خفه شو! تو چاره‌ای نداری.
‫برو داخل! برو داخل یا همین حالا بمیر!
‫یه لحظه فکر کردم حرفشو باور کردی. ‫کماندار کجا بود.
‫تو با اهریمن همدستی.
‫اون دروغ نمی‌گفت.
‫اونا دارن تیر بارگذاری می‌کنن. بشمار!
‫یک، دو، سه، چهار...
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫نشونه‌ی بدیه.
‫بارگذاری می‌کنن. دو، سه، چهار،
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫دو، سه، چهار...
‫هی!
‫کلاهک‌برفی.
‫پنج، شش، هفت، هشت!
‫ما نمی‌تونیم بریم بیرون.
‫گیر افتادیم.
‫- دو، سه... ‫- ثانیه‌ها رو نشمار تا بمیریم.
‫به جهنم. منو بگیر روی سرت و فرار کن.
‫نیازی نیست هر دومون بمیریم.
‫رینگو.
‫بدرد خوردی.
‫دمت گرم!
‫توی تو یکم بزرگی هست. ‫با اون غوله چکار کردی؟
‫محافظتت در برابر پیکان‌ها. خیلی...
‫زمان‌بندیت خیلی خوب بود. ‫تو خیلی ماهری.
‫لایق اون شمشیر شکسته هستی.
‫خب، این مال توئه.
‫تو بردیش.
‫تو هیچ وقت نمی‌خواستی بری توی اون بشکه.
‫مردایی مثل اون دوست دارن ‫زیاد حرف بزنن...
‫و بالاخره میگن چطور می‌تونی نابودشون کنی.
‫اون بهت گفت چطور وارد قلعه بشی!
‫چطور؟ چی بود؟ اون گل؟
‫نوشیدنی ارزون.
‫آها! دخترا!
‫حیف که فردا باید دوئل کنیم.
‫من باید بکشمت قبل این‌که ‫بتونی انتقام...
‫مردی که باهاش ملاقات کردم...
‫مرد نیست.
‫یه اهریمنه.
‫چشماش خالی بود.
‫چشماش مثل تو بود.
‫هیچی جلوش رو نمیگیره.
‫اون میاد.
‫اون همین‌جا می‌ایسته ‫و گلوت رو پاره می‌کنه.
‫اون مردنت رو تماشا می‌کنه.
‫مهارت‌های تو به عنوان یه شمشیرزن ‫حریفی رو می‌طلبه...
‫که قدرت و تمرکز کامل رو داشته باشه.
‫من می‌تونم بعد از کامل کردن ‫ماموریتم هر دو رو در اختیارت بذارم.
‫دومین روز پاییز من تو رو ‫در معبد مشخص شده ملاقات می‌کنم...
‫و تو به دوئلی که می‌خوای می‌رسی.
‫ممنون.
‫این شمشیر که لایقش هستی رو ‫به عنوان وثیقه قبول کن.
‫من می‌خوام هر چیزی...
‫که در مورد این اهریمنت هست رو بدونم.
‫من فقط اسمش رو میدونم.
‫میزو.
‫اما یه نفر چیز بیشتری میدونه.
‫اون به ما همه چیز رو میگه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫» ترجمه از میثم موسویان «