‫ویدیا!
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫داره دیرمون میشه.
‫همیشه دیر می‌رسیم.
‫چند روزه داره میگه بیایین خونه‌مون.
‫ولی تا پامون برسه اونجا، شروع ‫می‌کنه به تیکه انداختن. حالا ببین.
‫- آهای! ‫- ولم کنین!
‫ویدیا!
‫فرار کن کارتار! فرار کن.
‫فرار کن.
‫ویدیا؟
‫- تقریبا سی ساله بودن. ‫- ویدیا؟
‫ازتون دزدی کردن؟ ‫[4 دسامبر 1973]
‫نه. ‫[شهرک مسکونی نظامی، دهلی]
‫به شما آسیبی نزدن؟
‫چطور مگه؟
‫آخه من از کجا بدونم چرا به من آسیب نزدن؟
‫دکتر، وظیفه‌ی من سوال پرسیدنه.
‫آخه اصلا کاری به کار شما نداشتن.
‫شما هم نه سعی کردی زنت رو نجات بدی، ‫نه تعقیب‌شون کردی.
‫یادت نیست چه شکلی بودن یا...
‫حالا بذارین من چندتا ‫سوال بپرسم جناب بازرس.
‫رئیس جمهور این کشور کیه؟
‫چشم‌پزشکش کیه؟
‫می‌دونین؟
‫[حکم اعدام]
‫[کلاس نجاری]
‫[10 سال بعد]
‫[نام زندانی: کارتار سینگ]
‫رفتارشون توی زندان چطور بوده؟
‫خوب بوده قربان.
‫جفت‌شون آروم و بی‌سروصدا کار می‌کنن.
‫واسه کسی مشکلی درست نمی‌کنن، قربان.
‫اگه از پس هزینه‌های وکیل برمیومدن، ‫شاید از این وضعیت نجات پیدا می‌کردن.
‫به خاطر 500 روپیه حاضر شدن آدم بکشن.
‫آخه از کجا پول وکیل بیارن؟
‫همین فقر و فلاکت باعث ‫این همه آدم توی تیهار باشن.
‫تو مقصر نیستی.
‫تنهایی مگه کاری از دستت برمیاد؟
‫[قسمت پنجم: غذای زندان]
‫- بیا تو. ‫- قربان.
‫چطوری گوپتا؟
‫قربان.
‫عـه.
‫وقتش کی هست؟
‫هفته‌ی دیگه قربان.
‫امیدوارم از اون حسابرسی قبلی که خون ‫به دلمون کرد راحت‌تر باشه.
‫البته قربان.
‫اعدام‌ها همیشه بدون دردسر و مشکل اجرا میشن.
‫یه جوری برامون مالیات تعیین کردن
‫که پوست‌مون کنده میشه.
‫من تازه اومدم و الان توی ‫همچین وضعیتی گیر کردم.
‫نگاه کن! مامانت اومد.
‫سلام.
‫مگه همین امروز کیک نخوردی؟
‫خب؟
‫حالا چی میشه دوباره کیک بخوره؟
‫رفته بود جشن تولد.
‫سهمیه شیرینی امروزش تموم شده بود.
‫چرا سر این چیزهای کوچیک به بچه گیر میدی؟
‫مگه غذا هم سهمیه داره؟
‫دیگه امروز به اندازه کافی
‫سرزنش کردی.
‫انگار هیچ‌وقت تمومی نداره.
‫پیهو، برو دستات رو بشور.
‫گفتم برو دستات رو بشور.
‫چند بار باید بهت بگم؟
‫جلوی بچه منو کوچیک نکن...
‫حالا چرا شلوغش می‌کنی؟
‫چندتا بچه بزرگ کردی؟
‫همونقدری که تو بزرگ کردی.
‫و واقعا فکر کردی با خریدن بستنی
‫به تمام وظایف پدریت رسیدگی می‌کنی؟
‫وقتی فقط آخرهفته‌ها به بچه‌ت سر بزنی، ‫پدری کردن خیلی راحت میشه.
‫ببین اگه مثل من شش روز هفته ‫مراقبش باشی، چی میشه.
‫بعدش بیا ببینم چیکار می‌کنی.
‫خب برگرد خونه.
‫این‌جوری کل هفته پیش‌تونم.
‫من نمی‌خوام توی اون زندان زندگی کنم.
‫دخترمون داره بزرگ میشه.
‫بین اون همه خلافکار قراره چی یاد بگیره؟
‫من اصلا...
‫شالینی...
‫من دارم تلاشم رو می‌کنم.
‫من توی این دنیا به جز شما دوتا کی رو دارم؟
‫باشه پس.
‫یه خونه توی یه جای درست حسابی، ‫دور از اون لجنزار برامون پیدا کن...
‫بعد برمی‌گردیم.
‫داداش، اگه همه‌چی رو بریزی توی خودت
‫یهو جلوی غریبه‌ها رفتارت عجیب میشه
‫و من فقط نگرانم می‌خوای چیکار کنی.
‫حالا دیگه باید واسه تک تک ‫آدمای این خونه خودمو توجیه کنم.
‫نه که سرم هم خیلی خلوته!
‫با عروسی مخالفت کردن.
‫من اعتراضی ندارم ولی بقیه بدجوری بهم ریختن.
‫بهش گفتم ساکت بشینه.
‫اگه دهنش رو می‌بست الان عروسی سر جاش بود.
‫درخواست‌مون رو قبول نکردن.
‫کسی بهش چیزی نگه. تموم شد و رفت.
‫متوجه نشدی؟
‫رفتار پسرمون عجیب شده.
‫دست بردار، اون دیگه واسه خودش مردی شده.
‫همیشه عصبیه و استرس داره و نگرانه.
‫یعنی فقط من متوجه شدم؟
‫اذیت میشی چون فقط همین جنبه‌ش رو می‌بینی.
‫ای بابا. داداش بیا برو سر کارت.
‫میرم، نگران نباش...
‫بیشتر پدر مادرا بچه‌هاشونو تشویق ‫می‌کنن، از تلاشاشون تعریف می‌کنن.
‫ولی شماها از کار من خجالت ‫می‌کشین، انگار دارم جنایت می‌کنم.
‫باشه پس بهمون بگو.
‫دقیقا به خاطر چی ازت تعریف کنیم؟
‫شغلت چه خوبی‌ای داره؟
‫بگو تا بریم جلوی در و ‫همسایه پُزت رو بدیم و بگیم
‫«وای! ببینین پسرمون چه کار خفنی پیدا کرده.»
‫باشه بهتون میگم.
‫یه هفته بهم وقت بدین.
‫عزیزم، یه خواهشی ازت دارم.
‫خاله جان، داره دیرم میشه. ‫بعدا باهات حرف می‌زنم.
‫- زیاد وقتت رو نمی‌گیرم... ‫- باشه واسه بعد!
‫اومدن.
‫با اون قیافه‌های داغون‌شون.
‫سلام. خوش اومدین.
‫این چه وضعیه؟ چرا منتظر نگه‌شون داشتین؟
‫قربان...
‫- شرمنده قربان. ‫- منگات.
‫- بله قربان. ‫- لطفا همراهی‌شون کن.
‫و یکم شربت براشون بیار. ‫امروز هوا خیلی گرمه.
‫چشم قربان.
‫- لطفا تشریف بیارین. ‫- بله.
‫لطفا بفرمایین.
‫از این طرف قربان.
‫در رو باز کنین.
‫سونیل کدوم گوریه؟
‫حکم اعدام‌شون صادر شده؟
‫بله قربان.
‫پس چرا اومدی پیش من؟
‫قربان وقتی من دانشجوی حقوق بودم، ‫شما یه روز توی دانشکده‌مون
‫یه سخنرانی کردین.
‫اون روز خیلی بارون ‫میومد و چتر همراهتون نبود.
‫من دویدم و رفتم براتون چتر آوردم.
‫قربان، شما ازم تشکر کردین و بهم گفتین
‫اگه یه روزی مشکل حقوقی ‫برام پیش اومد، بیام پیش‌تون.
‫خب منم اومدم دیگه.
‫قربان، مشکلم اینه که
‫تقریبا 80 تا 90 درصد زندانی‌های ما ‫هنوز بلاتکلیفن.
‫اغلب‌شون یا بی‌گناهن یا حبس‌شون رو کشیدن
‫ولی بازم هزاران نفر اینجا ‫پشت میله‌های زندانن.
‫به نظرت باید چیکار کنیم؟
‫قربان...
‫بنویس 5175... ‫اون ماشین حساب رو بیخیال شو رفیق!
‫25 رو به 5175 اضافه کن. ‫بعدشم 5000تای دیگه اضافه کن.
‫قهرمان‌مون اومد.
‫کل صبح کجا بودی؟
‫گوپتا.
‫منو نگاه کن رفیق.
‫این هفته تمرکزمون رو ‫باید روی حسابرسی بذاریم.
‫خدا می‌دونه باز چه‌ت شده.
‫- حتما دوباره داره پاچه‌خواری می‌کنه. ‫- داهیا.
‫دهنت رو ببند.
‫دعوا دیگه بسه، عوضیا.
‫بیایین باهم دست بدین.
‫یا شاید بهتره منم باهاتون قهر کنم.
‫گوپتا، بیایین حرف بزنین و تمومش کنین.
‫عذرخواهی کنین و فراموش کنین.
‫گووین، به راتوره زنگ بزن.
‫گووین!
‫برو اون یکی خائن رو بیار.
‫تو هم بیا اینجا.
‫تو توی تیمِ منی. ‫اینقدر رئیس‌بازی در نیار.
‫تو بزرگ‌ترین عوضیِ اینجایی.
‫- اول بگو ببینم 88 ضربدر 88 چقدر میشه. ‫- خفه شو.
‫ما تضمین می‌کنیم که متهمان ‫در طول فرآیند محاکمه،
‫از مشاوره حقوقی شایسته و ‫نمایندگی قانونی برخوردار باشند
‫ تا حقوق آنها به طور کامل حفظ شود.
‫حواستون به حسابِ فروشگاه باشه ‫که حساب و کتابتون کم و کسری نداشته باشه.
‫از اون جایی که این فرشته‌های ‫مرگ آوار شدن روی سرمون
‫بقیه کارها رو بذارین کنار
‫و حسابرسی توی اولویت باشه.
‫چشم قربان.
‫تمومه قربان.
‫- بذار ببینم. ‫- بله قربان.
‫ادامه بدیم؟
‫- قربان! ‫- بله؟
‫- جایی میرِین؟ ‫- آره. میرم کارگاه.
‫باید برم پیش حسابرس‌ها. چی شده؟
‫قربان، می‌خواستم یه چیزی نشون‌تون بدم.
‫وقتی حسابرسی تموم شد و آب‌ها از ‫آسیاب افتاد، صحبت می‌کنیم. باشه؟
‫قربان.
‫بهمون گفته شده اطراف تیهار ‫طاووس زیاده.
‫هنوز یه دونه هم ندیدیم.
‫منم اینو شنیدم.
‫- چای؟ ‫- نه قربان.
‫ممنون قربان.
‫چای بریز.
‫قربان.
‫بخور.
‫قربان؟
‫چاییت رو بخور.
‫می‌خوای یه سازوکار برای ارائه ‫خدمات حقوقی رایگان راه بندازی؟
‫بله قربان.
‫قربان، تیمی از وکلا قراره به ‫زندانی‌های بی‌بضاعت‌مون کمک کنن.
‫قربان، بودجه و بقیه چیزها هم ‫توی طرح پیشنهادی مطرح شده.
‫اگه بتونیم زودتر تاییدش رو بگیریم،
‫می‌تونیم تا یه هفته دیگه ‫خبرش رو رسما اعلام کنیم.
‫مگه هفته دیگه چه خبره؟
‫تولدته؟
‫نه قربان. کارتار و اوجاگار اعدام میشن.
‫بعد این طرح جلوی اعدام‌شون رو می‌گیره؟
‫اونا که حکم‌شون صادر شده قربان.
‫واسه اینه که بقیه در آینده ‫به سرنوشت مشابه دچار نشن.
‫شاید بشه یه کاریش کرد.
‫درجه‌ت چیه؟
‫دستیار رئیس زندان هستم.
‫تو سلسله مراتب، بین من و ‫تو چه کسی قرار می‌گیره؟
‫معاون رئیس زندان تومار و...
‫آقای رئیس زندان، جی‌پی سینگ.
‫نظر اونا چیه؟
‫قربان اونا مشغول کارهای حسابرسی هستن.
‫به تو مرخصی دادن؟
‫نه قربان...
‫این بودجه‌ای که مشخص کردی...
‫این پول باید از کجا بیاد؟
‫این تصمیم‌گیری‌ها رو باید ‫آدمای تحصیل‌کرده انجام بدن.
‫افسرهای رده بالا.
‫تو یه زندان‌بانی.
‫به زندان‌بانیت برس.
‫تو این کاره نیستی.
‫ببین عزیزم. ‫من نمی‌دونم بقیه چه فکری می‌کنن
‫ولی به نظر من خیلی خوبه ‫که تو توی تیهار کار می‌کنی.
‫این‌جوری نیست که جنایت ‫کرده باشی و افتاده باشی زندان.
‫تو داری تیهار رو اداره می‌کنی!
‫- آره خاله جان. مرسی... ‫- راستی...
‫میشه یکم از غذای زندان برام بیاری؟
‫اگه کار بانکی داشته ‫باشی، من می‌تونم کمکت کنم.
‫خاله جان، غذای زندان می‌خوای چیکار؟
‫این دیگه چه سوالیه عزیزم؟
‫من این همه سال بهت غذا دادم.
‫توی مراسم‌های مذهبی همیشه سه ‫پرس کامل غذای نذری می‌خوردی.
‫من تا حالا همچین سوالی ازت پرسیدم؟
‫من خودم دوتا از شیرینی‌هام رو دادم به تو
‫انگار که تو بچه‌ی خودمی.
‫- این دیگه نوبرشه! ‫- ولی خاله جان...
‫نه. این رفتارت اشتباهه. منظورت چیه آخه؟
‫منو بگو این همه وقت شیرینی‌هام ‫رو با تو شریک می‌شدم...
‫آهای!
‫- پس کار تو بود عوضی. ‫- چی؟
‫- تو جنس‌های ما رو می‌دزدی، کثافت؟ ‫- چی تو دستته؟
‫- چی توی دستته؟ ‫- هوی!
‫وایسا کثافت!
‫عوضی! پرتش کرد اونور.
‫اون عوضی رو بگیر.
‫بگیرینش!
‫نیلا!
‫- بگیرینش! ‫- نیلا!
‫ای عوضی!
‫- هوی! ‫- نیلا!
‫بگیرینش!
‫بی‌شرف.
‫- نیلا! ‫- از پشت سر غافلگیرش کن.
‫هوی چیمنی!
‫چیمنی!
‫ای عوضی!
‫چیمنی! بیا بیرون.
‫- بگیرش! ‫- نیلا!
‫هوی! برو عقب.
‫بگیرش! عوضی!
‫مومین، بگیرش!
‫کثافت عوضی.
‫بگریش. بگیرش.
‫بلندش کن.
‫بیا اینجا، عوضی.
‫کثافت، الان کجا می‌خوای بری؟
‫- همش رو بریز. ‫- هوی!
‫- شکر زرد هم ریختی؟ بریز. ‫- آشغال!
‫- عوضی. ‫- اضافه کن.
‫لعنت بهت عوضی!
‫- برو عقب عوضی. ‫- کثافت.
‫بیچاره‌ت می‌کنم کثافت.
‫- هوی! ‫- همین‌جور نگه‌ش دارین.
‫هنوز دو روزم نشده پاتو ‫گذاشتی اینجا بچه پررو...
‫- کثافت! ‫- بعد می‌خوای با ما در بیفتی؟
‫چطور جرئت کردی کثافت؟
‫- ولم کنین! ‫- امروز یه بلایی سرت بیارم
‫که دیگه نتونی توی آینه خودتو نگاه کنی.
‫پسره‌ی آشغال!
‫منو انداختن و بدجوری کتکم زدن. ‫اینجا و اینجا رو زدن.
‫من که کاری نکردم. تقصیر اونه. ‫چرا دارین منو می‌برین؟
‫قربان اشتباه شده. دیگه تکرار نمیشه.
‫- قربان... ‫- لطفا منو ببخشین.
‫- این احمق رو ببرین. ‫- قربان لطفا نکنین.
‫التماس‌تون می‌کنم.
‫- راه بیفت. ‫- التماس‌تون می‌کنم.
‫مسئولیتش با باند سرداره.
‫پس‌فردا، تو این وضعیتی که ما ‫داریم همدیگه رو از پا در میاریم،
‫یه عده فرصت‌طلب ممکنه ‫بخوان از آب گل آلود ماهی بگیرن.
‫آره، این چند روز اخیر هوا واقعا گرم شده.
‫از این طرف لطفا.
‫بفرمایین بشینین.
‫به نظرت بهتر نیست از کسایی که همیشه
‫با آدمای خلافکار می‌گردن دوری کنیم؟
‫البته.
‫من با زندان‌بان‌های زیادی در ارتباط نیستم.
‫چندتا زندان‌بان می‌شناسی؟
‫فقط یکی.
‫و چرا باهاش در ارتباطی؟
‫چون به نظر آدم خوبیه.
‫بلده سر صحبت رو باز کنه.
‫آدم توداریه
‫ولی مشکلی نیست.
‫تازه خوشتیپ هم هست.
‫وقتی بچه بودم عاشق بازی دزد و پلیس بودم.
‫ولی اینقدر لاغر و کوچولو ‫بودم که کسی نمی‌ذاشت پلیس بشم.
‫بعد یه فیلمی به اسم چشم‌ها پخش شد
‫که توش شخصیت درمندرا ‫اسمش سونیل بود.
‫به خودم گفتم سونیل درمندراست
‫و درمندرا باید پلیس باشه.
‫به مادرم گفتم:
‫«وقتی بزرگ شدم باید پلیس بشم.»
‫مامانم هم موافقت کرد.
‫وقتی لباس فرمم رو توی تیهار تحویل گرفتم
‫دوباره یاد اون حرفا افتادم.
‫ولی الان مامانم خوشش نمیاد سر این کار برم.
‫و برای همین از کارش استعفا نمیده
‫و دائم داره کار می‌کنه.
‫بابت هر زایمان، دو روپیه بهش میدن.
‫تمام پولشم پس‌انداز می‌کنه
‫برای روز مبادا.
‫سونیل، نه من و نه هیچ‌کس ‫دیگه نمی‌تونه برات تعیین کنه
‫هدفت از کار چی باید باشه.
‫خودت باید هدفت رو پیدا کنی.
‫و یه روز بالاخره مامانت ‫هم می‌فهمه همه‌چی روبه‌راهه.
‫راستی...
‫درمندرا توی یه فیلم دیگه هم بازی ‫کرده که اسم شخصیتش سونیله.
‫کدوم یکی؟
‫دوست قدیمی.
‫ندیدمش.
‫داستانش چیه؟
‫که یعنی امکان نداره.
‫نه قربان. در واقع...
‫اگه یکم هزینه رو بیاریم پایین...
‫- چقدر پایین؟ ‫- هرچی پایین‌تر بهتر.
‫در واقع، پایین‌ترین حد ممکن.
‫موکول!
‫قربان.
‫سلام قربان.
‫برنامه‌تون چیه؟
‫هیچی قربان.
‫- کل صبح داشتین چیکار می‌کردین؟ ‫- هیچی قربان.
‫هیچی؟ باشه. ایشون سونیل کوماره.
‫و اینا وکلای جوانِ ما هستن.
‫خیلی زرنگ و کاری هستن.
‫به کارت میان.
‫می‌دونی چرا؟
‫- قربان خیلی خوبه ولی اگه می‌شد... ‫- می‌دونی چرا؟
‫چرا قربان؟
‫چون هر سه‌تاشون فقیر و تهی‌دستن.
‫رنجِ زندانی‌های مد نظرِ تو رو درک می‌کنن.
‫مسئله اینه که
‫برقراری عدالت هم فرآیند زمان‌بریه.
‫در هر صورت که این پسرها اینجا بیکارن.
‫حداقل این‌جوری می‌تونن ‫تیهار رو از نزدیک ببینن.
‫باشه؟
‫برین.
‫با همین پرونده‌های سبک تمرین کنین.
‫- برین. ‫- خداحافظ قربان.
‫قربان.
‫شما توی تیهار کار می‌کنی؟
‫مسئول فروشگاه زندان کیه؟
‫- بله؟ ‫- کلی مغایرت اینجا داریم.
‫این... مالِ گوپتاست؟
‫آره.
‫این پرونده دستیار گوپتاست قربان.
‫رفته مرخصی؟
‫ما اصلا ایشون رو ندیدیم.
‫بذارین ببینم مشکل کجاست.
‫حتما.
‫اینجا.
‫- اینا رو ببینین. ‫- باشه.
‫- آقای ساینی؟ ‫- بله قربان؟
‫- شما می‌تونی بری. ‫- خیلی طول نمی‌کشه قربان.
‫- بقیه پرونده‌ها رو دیدی، درسته؟ ‫- بله قربان.
‫- پرونده سونیل گوپتا رو بسپر به من. ‫- قربان...
‫تو دیگه می‌تونی بری.
‫بعضیاشون به ناحق محکوم شدن
‫یا اشتباهی سر از تیهار در آوردن.
‫- بیایین چای بخورین. ‫- نه قربان.
‫بخور. تعارف نکن.
‫بیا.
‫حتی خودِ پلیس هم
‫اغلب برای اینکه وانمود کنن دارن اقدامی ‫انجام میدن، دستگیری‌های نمایشی انجام میدن.
‫خیلی‌هاشون اصلا هنوز دادگاه نرفتن.
‫سه روز دیگه قراره بعد از ده سال تعلل،
‫کارتار و اوجاگار رو اعدام کنن.
‫همه می‌دونن دلیل اصلی اعدام‌شون اینه که
‫کارتار و اوجاگار تهی‌دستن. همین.
‫چقدر پول گیرمون میاد؟
‫تیهار فعلا
‫پولی نداره.
‫اگه بتونین بدون دستمزد قبول کنین...
‫برای همین دنبال وکیلی بودم ‫که به عنوان کار خیر قبولش کنه.
‫ببین آقا سونیل
‫ما وکلای باتجربه‌ای نیستیم.
‫ولی علاقه‌مندیم.
‫وقتش رو هم داریم.
‫هم شما، هم ما، هم زندان تیهار و جامعه... ‫از این کار سود می‌بره.
‫پس یه مبلغ ناچیز باید منطقی باشه.
‫چیزی شده قربان؟
‫از وقتی حسابرس‌ها اومدن، ‫همه بچه‌ها دور و برشونن.
‫تو تنهایی کجا رفته بودی؟
‫- قربان، به من خبر داده بود. ‫- بعد تو بهش اجازه دادی؟
‫حالا دیگه تو شدی همه‌کاره‌ی زندون؟
‫- قربان... ‫- آقای ساینی.
‫- قربان. ‫- درآمد سالیانه‌ش چقدره؟
‫- تقریبا ده هزار روپیه قربان. ‫- یعنی چی تقریبا؟
‫کمتر از ده هزار روپیه یا بیشتر؟
‫یکم کمتر.
‫بدهی حساب فروشگاه چقدر شده؟
‫10548 روپیه قربان.
‫چی؟
‫قربان، چطور ممکنه؟
‫انتظار داری من بهت بگم؟
‫از همون روز اول داشتم بهت می‌گفتم.
‫چرا یاد نمی‌گیری؟
‫حالا تماشا کن.
‫تا قرون آخرش رو ازت می‌گیرم.
‫فقط حساب من؟
‫فروشگاه‌های دیگه هم هست.
‫کارگاه زندان و هزینه‌های جانبی هم هست.
‫- تازه حساب من... ‫- من باهاش حرف می‌زنم قربان.
‫قربان...
‫قربان.
‫من بررسی...
‫بهت گفته بودم.
‫هر کی کارش گیر بود، معامله کرد.
‫برای همین چند روزه درگیر این کاریم.
‫قربان، من دزدی نکردم.
‫قربان لطفا کمی بهم وقت بدین.
‫مچ کسی که توی حسابم دست برده رو می‌گیرم.
‫جدی؟
‫گزارش حسابرسی تو رو هم باید عوض کنم؟
‫قربان شما توی مصاحبه بهم گفتین
‫اگه فرصتی برای ایجاد تغییر ‫مثبت پیدا کردم، نباید تعلل کنم.
‫من گفتم؟
‫راستش من گفته بودم چند روزی صبر کنی.
‫صبر کردی؟
‫رفتی پیش بازرس کل، درسته؟
‫الانم برو همون جا.
‫قربان!
‫یه نفر می‌خواد شما رو ببینه.
‫خاله جان! اینجا چیکار می‌کنی؟
‫عزیزم، بسپرش به من.
‫نه نه! خاله جان، نمیشه که...
‫نه.
‫خاله جان! خواهش می‌کنم. بس کن.
‫بس کن. بشین.
‫نیومدم اینجا یه گوشه بشینم.
‫تمام این مدت من فقط یه درخواست ازت داشتم.
‫ببخشید. لطفا بشین با هم حرف بزنیم.
‫یه نحسی تو طالع‌مون هست.
‫انگار سرنوشتمون به زندان ختم میشه.
‫من و عموت هم همین‌طور.
‫خاله جان، کاری کردی که می‌ترسی بیفتی زندون؟
‫مگه آدم‌ها رو فقط واسه جرمایی ‫که مرتکب میشن می‌اندازن زندان؟
‫حکیم گفت هر مقدار غذایی ‫که تقدیر اینه تو زندان بخوریم،
‫بهتره همون مقدار رو تو خونه بخوریم. این ‫کار باعث میشه که اون نحسی از بین بره.
‫- بفرما. ‫- مرسی عزیزم. ممنون.
‫ممنون.
‫خیلی ممنونم فرزندم.
‫لطف بزرگی در حقم کردی.
‫اگه چیزی خواستی، فقط بهم بگو.
‫- نه چیزی نمی‌خوام... ‫- اگه وام خواستی یا...
‫مشکل مالی داشتی، فقط بهم بگو.
‫ممنون. خیلی ممنون فرزندم.
‫مرسی عزیزم.
‫چطور می‌خوای بدهیت رو بدی؟
‫به نظرم باید از کسی بگیریش که
‫نخواد ازت پس بگیره.
‫چندتا آدمِ بی‌نیاز سراغ داری؟
‫دیوید هال.
‫شهروند انگلستانه.
‫با درخواستش برای ملاقات با من موافقت نشده.
‫دلیلش رو نمی‌دونم.
‫اگه کاری کنی بیاد ملاقاتم
‫تمام مشکلاتت حل میشه.
‫نه.
‫ولی ممنون.
‫پول رو جور کردی؟
‫خیر قربان.
‫قربان، من چه اشتباهی کردم؟
‫من به خاطر خودم دوندگی نمی‌کردم.
‫باید می‌کردی.
‫قربان.
‫باید برای خودت دوندگی می‌کردی
‫چون هیچ‌کس برات این کار رو انجام نمیده.
‫سونیل، قضیه از این قراره.
‫تو هنوز بچه‌ای.
‫خیلی چیزها رو باید یاد بگیری.
‫ببین...
‫خارج از این چهار دیواری...
‫هیچ احترامی برامون قائل نیستن.
‫افسرهایی که اینجا اومدن، ‫هر درجه‌ای که داشتن...
‫دوره‌شون تموم شد و رفتن.
‫و خانواده‌هامون...
‫ماهیت کارِ ما رو درک نمی‌کنن.
‫دیگه کی می‌مونه؟
‫در نهایت فقط خودمون ‫برای همدیگه می‌مونیم.
‫ولی تو...
‫نه به خودت اهمیت میدی، ‫نه داهیا، نه منگات و نه من.
‫همش نگرانِ این زندانی‌های عوضی هستی.
‫خب بگین ببینم قربان.
‫باید چیکار کنم.
‫گوش کن.
‫هر شب سهمیه غذا رو میارن زندان.
‫ما یه مقداری ازش کِش میریم
‫و شبونه و بی‌سروصدا می‌فروشیمش.
‫هیچ‌کس هم خبردار نمیشه.
‫این‌جوری یکم پول نقد هم دستت میاد.
‫و بعد در نهایت...
‫بدهیت هم صاف میشه.
‫فهمیدی؟
‫قربان.
‫[کارتار و اوجاگار سینگ به جرم قتل ‫و دیگر تخلفات به اعدام محکوم شدند...
‫و در نهم اکتبر سال 1983 ‫در زندان تیهار اعدام شدن.]