‫وای!
‫خیلی‌خب دیگه.
‫اینم از پرتابِ بالویندر سینگ ساندهو... ‫(بازیکن معروف تست کریکت)
‫عجب پرتابی!
‫خب این که نشد پس بریم برای ‫پرتاب شش امتیازی!
‫چای می‌خوای؟ می‌خوام ‫برای خودم درست کنم.
‫نه.
‫- یالا! ‫- یالا! برین!
‫در رو ببند. یالا!
‫- یالا! راه بیفتین. ‫- صف ببندین.
‫- بجنبین! یالا! ‫- یالا!
‫ادامه بدین.
‫عجله کنین.
‫یالا. در رو ببند.
‫مومین!
‫بله؟
‫چیه؟
‫حتما اعضای باند هادی دزدیدنش.
‫وقت تسویه حسابه!
‫هند در آستانه رقم زدن یک ‫رویداد تاریخی مهم قرار داره.
‫هیچ‌کس فکرشم نمی‌کرد تیم کاپیل دیو
‫بتونه به فینال مسابقات برسه! ‫[25 ژوئن 1983]
‫تیم هند غربی 149 امتیاز کسب کرده.
‫بازیکنان هندی با استقرار در اطراف زمین،
‫عرصه را بر بازیکنان هند غربی تنگ کردن و ‫مانع از کسب امتیازشون میشن.
‫خب...
‫مادان رانا.
‫تیم هند غربی به راحتی امتیاز گرفت. ‫اصلا کاری نداشت.
‫خب، رانا؟
‫تیم هند غربی در آخرین فرصت ‫14 امتیاز دیگه هم کسب کردن.
‫آمارنات کاری می‌کنه که ‫توپ‌زن‌ها روی پای جلویی‌شان بازی کنند.
‫- این‌جوری مالکوم مارشال... ‫- آهای عوضی!
‫ای کثافتِ عوضی!
‫- بسه عوضی! ‫- آمارنات دورخیز می‌کنه.
‫توپ به سمت مایکل هلدینگ پرتاب میشه.
‫- کثافتِ عوضی! خونت رو می‌ریزم. ‫- توپ به پد برخورد می‌کنه! اعتراض شدید بازیکنان.
‫و تمام!
‫هلدینگ! خطای پا! ‫تیم هند غربی بازی رو واگذار می‌کنه.
‫هند قهرمان جام جهانی شد!
‫محشر بود! عالی بود!
‫- هند قهرمان جهان شد. ‫- ولم کنین.
‫- کثافت! دخلش رو بیار! ‫- تیم هند غربی در آخرین بازی‌شون...
‫هند رو با 66 امتیاز برده ‫بودن ولی الان هند برنده شده.
‫به کسی نگو اینو از کجا آوردی، فهمیدی؟
‫عالی بود! آفرین آمارنات!
‫[قسمت چهارم: بازیکن تیم]
‫قربان، توپ‌شون رو دزدیده بودن.
‫اولش حرف نمی‌زدن ولی
‫وقتی کله‌پاشون کردیم، صداشون در اومد.
‫بازشون کنین!
‫بله قربان.
‫بین خودتون حلش کنین.
‫یه جوری باهم کنار بیایین.
‫یکی از افراد منو کتک زدن.
‫ولی شما چشم‌هاتون رو روش بستین.
‫خب چرا ازمون دزدی کردی؟
‫رفیق، حالیت نیست؟
‫چرا آخه باید ازت دزدی کنم؟
‫هوی! من این جلسه رو نذاشتم ‫تا جر و بحث‌های شما رو بشنوم.
‫بین خودتون حلش کنین.
‫منم چیزی رو گزارش نمیدم.
‫باید بفهمیم کی توپ رو دزدیده.
‫ممکنه دوباره تکرار بشه.
‫می‌بینی؟
‫دیگه چاره‌ای برامون نذاشتن.
‫باشه.
‫من بررسی می‌کنم
‫ببینم کی پشت این جریان‌هاست.
‫ولی تا اون موقع...
‫آتش‌بس اعلام می‌کنم.
‫قربان در طول بازجویی فهمیدیم که
‫یه نفر توپِ تیاگی‌ها رو دزدیده.
‫واسه همین اونا به مادان رانا حمله کردن.
‫مادان رانا برادرِ آنیل راناست.
‫حالا هم اون می‌خواد تلافی کنه.
‫چطوری اینقدر راحت ‫اینجا مواد جابه‌جا می‌کنن؟
‫- قربان... ‫- اولین باره اینو می‌شنوم.
‫سابقه نداشته همچین موردی پیش بیاد.
‫قربان...
‫من خودم رسیدگی می‌کنم، قربان.
‫بله قربان.
‫می‌دونی چرا پس گردنی خوردی؟
‫- قربان... ‫- تا یاد بگیری دهنت رو ببندی.
‫قربان، من یه هفته مرخصی می‌خوام.
‫الان؟
‫قربان، داداش کوچیکم توی دردسر افتاده.
‫چه دردسری؟
‫باید برم خونه.
‫چه مشکلی پیش اومده؟
‫منگات، اگه نگی مشکلت چیه
‫چطوری بهت مرخصی بدم؟
‫ببین...
‫این موضوع مواد مخدر می‌تونه ‫به یه بحران جدی تبدیل بشه.
‫داهیا تنهایی از پسش برنمیاد.
‫قربان...
‫بذارین بره مرخصی. من هستم. ‫سونیل هم هست.
‫- ما ردیفش می‌کنیم. ‫- سونیل...
‫پای سونیل رو به این ماجرا باز نکنین.
‫این موضوع خیلی حساس و مهمه.
‫به آدمایی نیاز داریم که رازدار باشن.
‫یه دلیلی داره که این رو میگم.
‫بعدا خودتون می‌فهمین.
‫بیایین بریم.
‫داداش، چی شده؟
‫هیچی رفیق.
‫راحت باش بهم بگو.
‫کجا به سلامتی؟
‫با لباس کارت میری پیشش؟
‫- تمام تلاشت رو بکن. ‫- مرسی.
‫- برو. ‫- تو کجا میری؟
‫مگه منگات امشب شیفت شب نیست؟
‫چرا. من میرم یه سری از ‫زندونی‌ها رو گوشمالی بدم.
‫- نه، نکن. ‫- یالا. برو دیگه.
‫تو راه خوش بگذره.
‫- با چی اومدی؟ ‫- با ماشین.
‫آهان.
‫گوش کن، امیدوارم ناراحت نشی
‫ولی من یه چیزی سفارش دادم. ‫امیدوارم دوست داشته باشی.
‫آره، چرا که نه. مشکلی نیست.
‫به نظر جای قشنگیه.
‫غذاهای اینجا خیلی معروفه.
‫چقدر لباس فرم بهت میاد.
‫مرسی.
‫حتما خانواده‌ت خیلی افتخار ‫می‌کنن که پسرشون افسر شده.
‫آره. همین‌طوره.
‫کلی هم پُزش رو میدن!
‫هرچند دقیقا نمی‌دونن شغلم چیه.
‫خب حتی منم دقیقا نمی‌دونم.
‫بگو ببینم، دقیقا کارت چیه؟
‫کار یه زندان‌بان بر سه اصل استواره...
‫حفظ نظم، مراقبت و کنترل.
‫تنهایی از پس همشون برمیای؟
‫نه. ما یه تیم چهارنفره هستیم.
‫مافوقِ اصلیم...
‫آقای راجش توماره.
‫اون راهنمایی‌مون می‌کنه.
‫یکم سخت‌گیره ولی لازمه.
‫این بهترین گوشت دنده دهلیه.
‫بفرمایین.
‫- دوتا همکار دیگه‌م... ‫- بفرمایین خانم.
‫داهیا و منگات هستن.
‫خب...
‫البته الان دیگه فقط همکارم نیستن. ‫دوستای صمیمی شدیم.
‫خب...
‫ما...
‫مثل یه خانواده کنار هم کار می‌کنیم.
‫خانواده تو چی؟
‫چطور؟
‫می‌خوای ببینی‌شون؟
‫در واقع...
‫همین‌جوری پرسیدم.
‫من بچه کوچیک خانواده‌م.
‫بابا و مامانم وکیلن.
‫منم وکیلم. یعنی حقوق خوندم.
‫لیسانس حقوق و لیسانس علوم دارم.
‫پس کارت درسته، نه؟
‫هنوز نخوردی.
‫بخور و نظرت رو بگو.
‫حتما.
‫چطوره؟
‫حرف نداره!
‫یالا!
‫یالا پاشین!
‫- بگردینش. ‫- همه پاشین!
‫بگردینش.
‫این کارها دیگه چیه؟
‫بگو ببینم؟ جنس کجاست؟
‫عوضی!
‫- با شما نمیشه با زبون خوش صحبت کرد. ‫- زبونت رو بیار بیرون.
‫- لباست رو در بیار. ‫- درش بیار.
‫یالا!
‫دهنت رو باز کن.
‫دستارت رو هم در بیار.
‫دیگه تکرار نمی‌کنم.
‫هوی! جلو نیا! برو اونور!
‫- این دیگه خط قرمزه. ‫- چارانجیت.
‫هوی!
‫بسپرش به من.
‫- اسمت جوهاله، درسته؟ ‫- بله قربان.
‫اهل کجایی جوهال؟
‫مایتی‌پور.
‫بین چندیگرا و لودهیانا؟
‫آره، درسته.
‫من اهل جامپورم.
‫عه، جامپور که خیلی به شهر ما نزدیکه.
‫اون آبراهه کوچیک رو دیدی؟
‫بعد از اون، بری سمت چپ، خونه ما اونجاست.
‫آقا، ما چیزی پیدا نکردیم...
‫به جز این سیگاری که تا نصفه کشیده شده.
‫لعنتی!
‫پس کی اون مواد رو دزدیده؟
‫تیهار روح داره؟
‫35 ساله انگلیسیا رفتن
‫ولی حتی امروز هم کامل آزاد نشدیم.
‫یعنی خودت اینا رو نمی‌دونی؟
‫جاسی، اول گفتی می‌خوای بری خارج.
‫ویزات به مشکل خورد و ‫حالا واسه من شورشی شدی؟
‫تو از روستامون رفتی تا ‫به دولت دهلی خدمت کنی.
‫تو اصلا می‌دونی ما اینجا چی می‌کشیم؟
‫جاسی...
‫الو؟
‫شیوراج، چرا این‌جوری با جاسی صحبت می‌کنی؟
‫مامان، قبلا هم بهت گفتم ‫می‌خوام سربه‌راهش کنم.
‫داره با آتیش بازی می‌کنه و ‫حتما آخرش پشیمون میشه.
‫اگه اینقدر نگرانشی پس یه بارم که ‫شده بیا خونه و باهاش حرف بزن.
‫ولی این کار برات سخته.
‫میگه «باهاش حرف بزن.»
‫سلام.
‫- شروع کنیم؟ ‫- می‌خوای روی ما تحقیق کنی؟
‫آره.
‫مگه ما حیوون‌های جنگلیم؟
‫می‌دونی آخه انگاری میگین
‫«وای اونا رو! توی قفس‌هاشون زندگی می‌کنن.»
‫من اومدم اینجا همه‌چیز رو مستند کنم
‫و ثابت کنم همه اینجا انسان هستن.
‫از این طرف بیایین.
‫خب... هرگز با هیچ زندانی‌ای چشم تو چشم نشو.
‫همه مثل من آدم حسابی نیستن.
‫خانم.
‫لطفا در رو باز کن.
‫بیا.
‫چرا افتادی زندان؟
‫از شدت آدم حسابی و شرافت ‫کسی رو زندانی می‌کنن؟
‫یعنی من نمی‌تونم تصمیم ‫بگیرم با کی ازدواج کنم؟
‫نمی‌خوام دختره رو ببینم. چرا نمی‌فهمی؟
‫خب بدون اجازه من تا این حد پیش رفتین.
‫حالا فرقی می‌کنه بیام دختره رو ببینم یا نه؟
‫نه، نمی‌خواد گوشی رو بدی دستش.
‫خب من دیگه قطع می‌کنم.
‫- سلام. ‫- چیه؟
‫داری داماد میشی؟
‫آره بابا.
‫- چرا این‌قدر یهویی؟ ‫- خب...
‫- برین کت و شلوار بخرین عوضیا. ‫- وای! مبارکه!
‫شیرینیت کو؟
‫شیرینی؟
‫- آره دیگه. ‫- گوپتا الان به شیرینی راضی نمیشه.
‫- دیگه چی می‌خواد؟ ‫- الان گوشت دنده هم می‌خواد.
‫منگات.
‫دیروز رفت اون دختره که تلفن می‌زد رو دید.
‫- خب؟ ‫- رفته اونجا یه بز کامل رو خورده.
‫داره چرت و پرت میگه.
‫- ای عوضی! ‫- نه، این‌جوری نیست.
‫- رفیق! نه، نه، نه! ‫- و تمام این مدت...
‫پیش ما نشسته بودی سبزیجات کوفت می‌کردی؟
‫- این‌جوری نیست. ‫- الان دیگه باید یه مرغ کامل بخوری!
‫- نه رفیق! ‫- بیا اینجا ببینم!
‫- بذار بهت بگم... ‫- نه، باید همین الان مرغ بخوری.
‫- بیا بشین. بشین. ‫- نه، تو رو خدا.
‫- ببین... ‫- بگیر بشین عوضی.
‫دیگه باید هر روز همراهمون مرغ بخوری.
‫- رفیق چطور تونستی؟ ‫- و اگه نخوری،
‫تا ابد بهت میگیم دو رو.
‫- نه رفیق! لطفا نکن... ‫- بخور. بخور رفیق.
‫بیا. بخور دیگه عوضی.
‫- قورتش بده. قورتش بده. ‫- ولی...
‫- نه... ‫- بیا، اینو بگیر.
‫قربان فقط لازمه این لیست رو امضا کنین.
‫این چیه؟
‫یه خوراکی جدید توی بازاره.
‫غذای فوریه.
‫دو دقیقه‌ای حاضر میشه قربان.
‫غذای معمولی چه‌شه؟
‫مشکلی نداره قربان. فقط...
‫وقتی میرم خونه اونقدر خسته‌م که
‫دیگه حوصله آشپزی ندارم.
‫هر روز از اون سمت ‫رودخونه خودتو می‌رسونی اینجا.
‫چرا نمیای همین‌جا زندگی کنی؟
‫نه قربان.
‫خلاف قوانینه.
‫تازه این اقامتگاه مال شماست.
‫آقای ساینی، اگه بیای اینجا ‫زندگی کنی، کی مخالفت می‌کنه؟
‫آخه تو هم عضوی از تیم ما هستی.
‫ولی باید اول از رئیس زندان اجازه بگیریم.
‫- پس من باهاش صحبت می‌کنم. ‫- چی؟
‫تو فعلا به رنگ پرده‌ها فکر کن.
‫سونیل!
‫- قربان! ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫قربان، یه عرضی داشتم.
‫- از پشت ساختمون اومدی؟ ‫- نه قربان از در اومدم.
‫- کسی رو ندیدی فرار کنه؟ ‫- نه قربان.
‫قربان اومدم ازتون اجازه بگیرم. ‫مربوط به اقامتگاهمه.
‫چی؟
‫وقتی دیدم در بازه خیلی ترسیدم.
‫سلام سونیل.
‫سلام خانم.
‫چی شده رفیق؟
‫قضیه چیه؟
‫تو بگو ببینم قضیه چیه؟
‫همه‌چی مرتبه.
‫چرا این‌جوری نگاهم می‌کنی؟
‫الان خونه‌ی رئیس زندان بودم.
‫چه عالی! به من چه!
‫خدا رو شکر کن که به جز من کسی ‫بویی نبرده. اگه رئیس زندان بفهمه...
‫چی میگی؟ منظورت چیه؟
‫رفیق، چی توی سرته؟
‫هیچی. من همین‌جا نشسته بودم.
‫اینقدر دروغ نگو.
‫اینقدر دور و بر سیما خانم نپلک.
‫دیوونه شدی رفیق؟
‫من خودم قراره ازدواج ‫کنم. چیکار به اون دارم؟
‫رئیس زندان مشکوک شده. ‫از من یه سوالاتی پرسید.
‫چی ازت پرسید؟
‫گفت دیدم کسی از خونه‌ش
‫- فرار کنه یا نه. ‫- حتما یکی دیگه رو دیدی اسکل!
‫من نیم ساعته همین‌جا نشستم.
‫- اگه نمی‌خوای اعتراف کنی، مشکلی نیست. ‫- چی رو اعتراف کنم رفیق؟
‫این رو به خاطر خودت میگم.
‫تمومش کن.
‫قیافه‌ش رو ببین!
‫کارِ سختیه.
‫به مردهای قوی نیاز دارن!
‫- بسه. ‫- بلا ازت دور باشه پسرم.
‫ولی جدی خانواده برای آدم آرامش میاره.
‫رفیق...
‫چند روزی مرخصی بگیر و برو پیش خانواده‌ت.
‫من و داهیا هستیم.
‫الان برمی‌گردم.
‫کجا میری؟
‫عه! آقای ساینی!
‫منگات.
‫- همه‌چی مرتبه؟ ‫- آره. برام نوشیدنی بریز.
‫بفرما.
‫منم با خودتون ببرین! تک خوری نکنین!
‫بیخیال دیگه! می‌خواین تک خوری کنین؟
‫این چهارتا اسم رو باید به ‫لیست امروز اضافه کنیم.
‫- یالا بیا. ‫- اومدم!
‫بیا دیگه!
‫حاضرین یه دلی از عزا در بیاریم؟
‫تبریک میگم، داهیا.
‫عه قربان!
‫چه خوش تیپ شدین.
‫- ایشون مثل ببر زندان‌مونه. ‫- لطفا این کار رو نکنین.
‫راحت باشین.
‫سلام.
‫سونیل!
‫بیا اینجا رفیق.
‫- آروم اینجا بشین. ‫- باشه.
‫حالتون چطوره؟
‫لطفا حواست به سیما خانوم باشه.
‫محافظ تیم باش.
‫ردیفش کن.
‫حواست باشه همه‌چی سرجاش باشه. ‫براش یه نوشیدنی خنک بیار.
‫- سلام سیما خانم. ‫- سلام سونیل.
‫جناب رئیس اونجان.
‫اول بیایین بریم پیش عروس و داماد.
‫سلام.
‫صفش طولانیه.
‫در هر صورت باید صبر کنیم.
‫می‌تونیم اینجا بشینیم.
‫همه جا رو بگردین، عوضیا!
‫همه رو بگیرین و با دقت ‫همه‌چی رو بررسی کنین.
‫کسی از قلم نیفته!
‫هر چی دارن رو بگردین.
‫جنس رو کجا قایم کردین عوضیا؟
‫کثافت عوضی! بده‌ش به من.
‫داداش، این کار رو نکن.
‫- لطفا داداش. ‫- خفه شو.
‫محض رضای خدا، پسش بده.
‫داداش! تو رو خدا این کار رو نکن.
‫داداش، وسایلِ من...
‫تبریک میگم داهیا.
‫حتما پیش خودت میگی این دیگه چه‌جور زنیه؟
‫نه.
‫این‌جوری نیست.
‫وقتی خیلی وقته...
‫ محبت ندیدی...
‫یه لبخند از ته دل می‌تونه ‫ برات یه دنیا ارزش داشته باشه.
‫مامورهای اعدام رو از شهرهای ‫دیگه میارن و دستیارها هم که هستن.
‫ولی قربان، براتون عجیب ‫نیست که بین این آدما باشین؟
‫خب این وظیفه ماست...
‫همه رو بگردین.
‫هیچ‌کسی نتونست جلوی ما رو بگیره.
‫اصلا از همون اول نباید کسی رو می‌گشتین.
‫ولی با اینحال این کار رو کردین.
‫بگذریم، مسئولیتش با من نیست.
‫ولی مسئولیت افرادم...
‫با منه.
‫جنس‌مون رو پیش بقیه پیدا نکردیم.
‫فقط شماها موندین.
‫ما پیرو آیین سیک هستیم.
‫مواد، دروغ و دزدی
‫در آیین ما ممنوعه.
‫پس از این به بعد
‫حواست باشه چی میگی.
‫هوی!
‫واسه ما تعیین تکلیف نکن پیرمرد!
‫- هوی! ‫- هوی!
‫احترام سرت نمیشه؟
‫هوی! آقای منگات اومده. ‫باید از اینجا برین.
‫یالا بیایین بیرون!
‫چطوری تیاگی وارد بند ما شده؟
‫خوبه منم یهو برم توی بندشون؟
‫نشون‌شون بدم سردارها واقعا کی هستن؟
‫سردار، گوش کن.
‫- لطفا برو داخل. ‫- تو هم باهاش همدستی، نه؟
‫- کیشنو! ‫- فعلا حرفِ منو گوش کن.
‫چه خبر شده؟
‫هیچی قربان. همه‌چیز تحت کنترله. ‫لطفا بیایین آقا سردار.
‫اگه چیزی از کنترل خارج شده بهم بگین.
‫خودم درستش می‌کنم.
‫نه، نه، تشریف بیارین.
‫اصلا دیگه بحثِ جنس نیست.
‫می‌دونستم.
‫چی بهت گفتم؟
‫بیچاره شدی.
‫سردار با این کارش، ‫اقتدارت رو به چالش کشیده.
‫خب آقا سردار.
‫بله؟
‫اوضاع از کنترل خارج شد
‫چون نذاشتی تحقیقات‌شون رو انجام بدن.
‫وقتی میگم
‫کارِ افراد من نبوده
‫پس یعنی نبوده.
‫بیخیال دیگه! اصلا برام مهم نیست ‫کدوم گروه به جون کدوم گروه افتاده.
‫من فقط می‌خوام توی این زندان...
‫صلح برقرار بشه.
‫منم دنبالِ صلحم آقا تومار.
‫خودمون درستش می‌کنیم.
‫نیازی به میانجی‌گری شما نیست.
‫سانی.
‫چیکار می‌کنی مرد؟
‫مگه توافق نکردیم؟
‫چرا داری خرابش می‌کنی؟
‫چرا دارم خرابش می‌کنم آقا تومار؟
‫فکر کردین
‫این کارها رو برای نفع شخصی می‌کنم؟
‫شما هم ازش نفع می‌بری.
‫می‌تونی از محیط زندان بری بیرون
‫و خونه‌ی خودت رو درست کنی.
‫همسر و دخترت رو ببری پیش خودت.
‫یه خانواده خوشبخت داشته باشی.
‫شما به فکرِ خودتی.
‫ولی اینجا...
‫بذار به روش خودم مشکل رو حل کنم.
‫این‌جوری توافق‌مون سرجاش می‌مونه.
‫کدوم یکی؟
‫این یکی؟
‫داداش، لطفا اینو برامون بذار.
‫خب چرا داهیا خودش برای زنش گوشواره نمی‌خره؟
‫دیگه باید تمومش کنیم.
‫هر چی بیشتر کشش بدیم...
‫اوضاع پیچیده‌تر میشه.
‫چرا اینقدر عجله کردی؟
‫من که قرار بود از همسرم جدا شم
‫بعد می‌تونستیم ازدواج کنیم.
‫چرا برام گوشواره خریدی؟
‫یه هدیه‌ست.
‫فکر کردی این‌جوری برات راحت‌تر میشه؟
‫در هر صورت که کار اشتباهی بود.
‫خب الان تموم شد؟
‫برو دیگه.
‫[جواهرفروشی آنگوتی]
‫- سلام. ‫- سلام قربان.
‫این گوشواره‌ها رو...
‫از فروشگاه شما خریدن. ‫- بله.
‫میشه اسم خریدارش رو بهم بگین؟
‫آقای ساینی.
‫برای مهمونی خونه جدید آماده‌ای؟
‫وسایلم رو آوردم.
‫بیا بریم.
‫سونیل!
‫بیا تو.
‫بله قربان.
‫- زودی برمی‌گردم. فقط دو دقیقه. ‫- باشه. عجله نکن.
‫بشین.
‫قربان، چیزی شده؟
‫توی عروسی داهیا بهت خوش گذشت؟
‫بله قربان.
‫تمام مدت کنارِ زنِ من بودی.
‫چرا؟
‫- قربان، ایشون تنها بودن... ‫- خب؟
‫حتی منم ازشون پرسیدم چرا...
‫قضیه چیه؟
‫قربان به خدا چیزی نیست.
‫هیچی قربان.
‫تو توی بدترین شرایط ممکن بودی...
‫ولی من بهت رحم کردم و سرپات کردم.
‫قربان، سوءتفاهم شده.
‫استعفا بده
‫و گورت رو گم کن.
‫قربان...
‫از فردا اگه توی تیهار ببینمت...
‫خودم می‌کشمت.
‫داهیا، قربان.
‫داهیا چی؟
‫قربان، الان دیگه زن گرفته. ‫حتما تموم شده.
‫- قربان، من حتی مطمئن نیستم... ‫- بیرون.
‫- قربان... ‫- گمشو بیرون.
‫موکوپادیا درخواست انتقال داده.
‫چیکار کرد؟
‫- انتقالی گرفت. ‫- چرا قربان؟
‫نوشته بنا به دلایل شخصی.
‫احتمالا به یکی رشوه داده
‫یا پارتی‌بازی کردن.
‫انتقالی گرفتن به این آسونیا نیست.
‫قربان باعث افتخارم بود که با شما ‫همکاری داشتم. واقعا دلمون براتون تنگ میشه.
‫تموم شد؟
‫کثافتِ عوضی!
‫- چی شده رفیق؟ ‫- داهیا.
‫داهیا...
‫تو رو خدا گوش کن.
‫- داهیا گوش کن! ‫- داهیا، چی شده؟
‫- گوش کن. ‫- هوی!
‫چی شده؟ کجا میری با این عجله؟
‫داهیا!
‫داهیا، لطفا گوش کن! وایسا.
‫داهیا، رئیس منو متهم کرد و تهدیدم کرد.
‫ممکن بود از کار بیکار بشم.
‫- چیکار می‌کردم؟ ‫- نامردِ عوضی!
‫- مارِ عوضی. ‫- هوی! آروم بگیر.
‫- اون یه دروغگوی عوضیه. ‫- آروم بگیر!
‫همش تقصیرِ تو بود که ‫پای من به این ماجرا باز شد.
‫گفتی بعد از مراسم ‫ازدواجت دیگه همه‌چی تمومه.
‫تو گفتی نگهبان تیم باشم و نجاتت بدم.
‫گفتی گوشواره‌ها رو برای زنت می‌خوای.
‫ببین چیکار کردی عوضی. ‫ببین سیما خانم به چه روزی افتاده.
‫همش تقصیر توئه.
‫- ببین عوضی! ‫- هوی!
‫به خاک سیاه می‌نشونمت، مجبور میشی ‫برگردی همون جایی که ازش اومدی!
‫چرا دست روش بلند کردی رفیق؟ ‫مگه آدم روی همکار خودش دست بلند می‌کنه؟
‫خودت اشتباه کردی بعد این بدبخت رو می‌زنی؟
‫همین عوضی منو به رئیس لو داد.
‫حتما تحت فشار بوده.
‫حتی به منم چیزی از این جریان نگفت.
‫- سعی کن درک کنی. ‫- فایده نداره.
‫این یارو جز خشونت چیزی حالیش میشه؟
‫چی؟
‫من نمی‌فهمم؟
‫- بس کن دیگه! ‫- دستت رو نبر بالا.
‫فکر کردی خودت خیلی حالیته عوضی؟
‫الان سه هفته‌ست که
‫- داریم با این ماجرای مواد دزدی سر و کله می‌زنیم... ‫- داهیا.
‫وایسا! جلسات با رئیس باندها
‫همش بدون اطلاع تو انجام میشه عوضی!
‫به حرفش گوش نده! داره چرت و پرت میگه.
‫ما فقط منتظریم جنابعالی از زندان بری بیرون
‫تا به کارهای... کارهای چی بود؟
‫آهان آره! به کارهای حساس‌مون برسیم.
‫الان عصبانیه. داره چرت و پرت میگه.
‫چون جنابعالی اصلا قابل اعتماد نیستی.
‫- هوی! ‫- حق با آقا تومار بود.
‫این خبرچینِ آشغال قابل اعتماد نیست!
‫کثافت!
‫گوپتا...
‫داره راست میگه؟
‫تو چی از اعتماد می‌دونی؟
‫این کارتون نامردی نبود؟
‫رفیق...
‫تایگی‌ها و گندکاری‌شون...
‫فعلا توش دخالتی نکنین.
‫اول روی هماهنگی‌تون کار کنین.
‫مثل یه تیم کار کنین.
‫همه‌تون.
‫بله قربان.
‫- بله قربان. ‫- درست میشه.
‫پله‌هاش کوچیکن.
‫همین جاست؟
‫- نه، طبقه بالاست. ‫- باشه، پس بازم پله داریم.
‫مردم وقتی اسم تیهار رو می‌شنون، می‌ترسن.
‫نگو اونجا کار می‌کنی.
‫می‌خوان ببینن داداشت به ‫درد دخترشون میخوره یا نه.
‫مو رو از ماست می‌کشن بیرون.
‫بگو می‌خوای واسه کار ‫توی راه‌آهن درخواست بدی.
‫سونیل!
‫بله؟
‫عموجان ازت سوال پرسید.
‫- بله عموجان؟ ‫- سونیل...
‫شغلت چیه؟
‫می‌خواد واسه کار توی راه‌آهن درخواست بده.
‫وای چه عالی!
‫کل خانواده توی راه‌آهن هند کار می‌کنن.
‫عالیه.
‫عمو جان، من توی تیهار زندان‌بانم.
‫خانواده‌هامون خجالت می‌کشن بگن شغل ما چیه.
‫ببینید، از نظر مردم، ‫زندان مثل سطل آشغاله
‫و ما درِ اون سطل آشغالیم.
‫پس از نظر بقیه ما هم وجهه خوبی نداریم.
‫ولی راحت باشین و هرسوالی دارین، بپرسین.
‫من همه‌چیز رو بهتون میگم.