‫اینجا چه خبره؟
‫چند نفر فرار کردن؟
‫180 نفر آقا.
‫- هیچ‌کس نمی‌دونه چطور این اتفاق افتاده. ‫- منگات اومد.
‫منگات!
‫گوش کن. نگران نباش، خب؟ ‫درستش می‌کنیم.
‫نگران نباش. در رو باز کن. ‫اون در کوفتی رو باز کن.
‫چند نفر موندن؟
‫هفتاد نفر قربان.
‫چطوری اون 180تای دیگه فرار کردن؟
‫توی روز روشن تونل کَندن؟
‫لعنتی‌ها 180نفر فرار کردن.
‫مگه میشه شماها بی‌اطلاع بوده باشین؟!
‫تا فردا صبح گزارش کامل باید برسه به دستم.
‫اینکه چطوری فرار کردن و کی مقصر ‫بوده. همه‌چی کامل با جزئیات باشه.
‫اگه به دستم نرسه،
‫می‌فرستمت به همون دهاتی که ازش اومدی
‫تا بقیه عمرت رو کشاورزی کنی، عوضی.
‫[قسسمت سوم: مردِ واقعی]
‫برش گردونین!
‫کران کومار رو برگردونین!
‫برش گردونین!
‫- زورگویی نائب رئیس دیگه عادی شده... ‫- پشتش هم به نیروی انتظامی گرمه!
‫- زورگویی نائب رئیس دیگه عادی شده... ‫- آهای تو!
‫- پشتش هم به نیروی انتظامی گرمه! ‫- خفه شین!
‫- ما با این زورگویی می‌جنگیم... ‫- دانشجوها کابوس شب‌هاتون میشن.
‫- فقط دستور بدین قربان. ‫- ما با این زورگویی می‌جنگیم.
‫دانشجوها کابوس شب‌هاتون میشن.
‫هوی! صدات رو بیار پایین.
‫- ما با این زورگویی می‌جنگیم. ‫- صدات رو بیار پایین.
‫دانشجوها کابوس شب‌هاتون میشن.
‫ما با این زورگویی می‌جنگیم.
‫- بزن زیر گوش چندتاشون. ‫- دانشجوها کابوس شب‌هاتون میشن.
‫قربان بعضی‌هاشون از ‫خانواده‌های سرشناس هستن.
‫شاید با مورارجی دسای ارتباط داشته باشن. (نخست‌وزیر وقت)
‫جدی؟
‫اونایی که از خانواده‌های سرشناس نیستن چی؟
‫- حداقل یکی بزن توی دهن‌شون خفه بشن! ‫-داهیا!
‫پشتش هم به نیروی انتظامی گرمه!
‫- بله قربان؟ ‫- خونسرد باش.
‫فردا این جمعیت سه برابر میشه
‫و پدر و مادر و وکیل‌ها میان ملاقات.
‫بله قربان.
‫- منگات؟ ‫- بله قربان؟
‫مسئولیت این دانشجوها با توئه.
‫بله قربان.
‫صداتون رو بیارین پایین.
‫اینجا تیهاره.
‫دهنتون رو ببندین و صف ببندین ‫و به نوبت بیایین جلو.
‫- یالا، بیایین بریم تو! ‫- آره، بیایین بریم!
‫یالا.
‫برین داخل! یالا.
‫بجنبین!
‫- یالا. ‫- بجنبین.
‫حالا بیایین این سمت.
‫یالا!
‫- بیایین! ‫- یالا! بجنبین! یالا.
‫یالا!
‫برین!
‫داشتن به تعلیق رئیس تشکل ‫دانشجویی‌شون اعتراض می‌کردن.
‫آهای تو! بس کن!
‫بعد شروع کردن علیه نخست وزیر شعار دادن.
‫کی قراره بهشون بگه
‫ایندیرا نماینده‌ی هنده و ‫هندم نماینده‌ی ایندیرا؟
‫خیلی‌خب. بگو ببینم.
‫این 250 نفری که مخالف نظام ‫هستن، اینجا با چه عواقبی روبرو میشن؟
‫قربان، همه می‌دونن که به ‫زودی براشون وثیقه می‌ذارن.
‫واسه همین زندانی‌ها سعی می‌کنن ‫ازشون دزدی کنن و آزارشون بدن
‫و اگه به یکی‌شون حمله بشه، ‫ما باید جوابگو باشیم.
‫قربان، ممکنه اون تو معتاد هم بشن.
‫خب حالا برنامه‌ت چیه منگات؟
‫قربان، بهشون میگیم هوای ‫همدیگه رو داشته باشن.
‫خودمونم از نزدیک تحت نظرشون می‌گیریم.
‫قربان همه‌چی تحت کنترله.
‫آقا!
‫آقا، یه دقیقه صبر کنین!
‫آقا، این دانشجوها خیلی سوال می‌پرسن!
‫این دیگه چه وضعیه؟ ‫کی می‌تونین خانواده‌هامون رو ببینیم؟
‫- فردا. ‫- چرا فردا؟
‫ساعت ملاقات طرفِ صبحه. ‫اون موقع می‌تونن بیان.
‫- یعنی کل روز باید اینجا باشیم؟ ‫- بله. قانون همینه.
‫قربان، ناسلامتی ما دانشجوهای ‫دانشگاه جواهر لعل نهرو هستیم.
‫دانشجوی معمولی نیستیم. ‫ما مثل مجرم‌های معمولی نیستیم.
‫دقیقا آقا! ‫آقا ما حق انسانی‌مون رو می‌دونیم.
‫نمی‌تونین ما رو مثل گاو ‫و گوسفند اینجا نگه دارین.
‫اگه شکایتی دارین، روی کاغذ بنویسین. ‫بعدا رسیدگی می‌کنیم.
‫یعنی چی روی کاغذ بنویسیم؟
‫برای همین آوردیم‌تون بندِ ب. خب؟
‫ما زندانی سیاسی هستیم.
‫منم گفتم واسه همین آوردیم‌تون توی بندِ ب.
‫قربان، چطوری میشه رفت بند آ؟
‫اصلا چیزی به اسم بند آ نداریم!
‫فقط بند ب و ث داریم. ‫اینجا بندِ ب هست.
‫- ولی آخه چرا قربان؟ ‫- دلیلش رو بهت میگم.
‫چون فقط سوبراج می‌تونه بره اونجا!
‫- درسته! ‫- هوی! صداتون رو بیارین پایین.
‫خیلی‌خب، یالا، برین کنار.
‫خب آقای همه‌چی‌دان! ‫گفتی کی توی بند آ هست؟
‫- سوبراج! ‫- سوبراج؟
‫عوضی!
‫چطور جرئت کردی دست روش بلند کنی؟
‫به نظر اوضاعت خوب نیست.
‫گوش کن رفیق.
‫باید بری یه نوشیدنی‌ای چیزی بخوری.
‫راحت می‌خوابی
‫و دیگه هم کابوسی نمی‌بینی.
‫زندان‌بانِ بهتری میشی.
‫راه دیگه‌ای نیست؟
‫ای بابا.
‫می‌دونی مشکلت چیه؟
‫خیلی دل‌رحمی، رفیق.
‫قوی باش! مرد باش!
‫اینجا زندانه نه بقالی.
‫اگه تغییر نکنی، کسی ازت حساب نمی‌بره.
‫به جاش ازت جیره می‌خوان.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫- چی؟ ‫- فهمیدی چی گفتم؟
‫همراهم بیا. نشونت میدم.
‫یالا.
‫خیلی‌خب. دهن‌شون رو ببند.
‫یالا دیگه! یه کاری کن!
‫دوستان، صداتون رو بیارین پایین! ‫این‌قدر سر و صدا نکنین!
‫صداتون رو بیارین پایین! ‫اینقدر سر و صدا نکنین، عوضی‌ها!
‫هزار بار بهت گفتم
‫جای این بچه سوسول‌ها اینجا نیست.
‫- وقتی میارینشون پیش ما... ‫- هوی!
‫- داهیا... ‫- کثافت!
‫یه جوری بزنمت که دیگه ‫نتونی رئیس‌بازی در بیاری؟
‫این‌جوری دیگه داد و هوار نمی‌کنی؟ هان؟
‫خدا می‌دونه این کجا بزرگ شده.
‫اصلا بلد نیست یه دونه فحش بده.
‫گوش کن، شروع کن دویدن.
‫یکم ورزش کن، شنای سوئدی برو. ‫یکم گوشت بخور خیر سرت.
‫هیکلت رو بساز.
‫شاید اون موقع لباست اندازه‌ت بشه.
‫فهمیدی؟
‫حرف توی کله‌ش نمیره.
‫یه کاری کن.
‫فرض کن این ظرف غذا یه زندانیه ‫و بهش فحش بده.
‫- ولش کن. ‫- چی؟
‫یه فحش معمولی بده!
‫بهش بگو الاغ.
‫یعنی الاغ هم نمی‌تونی بگی؟
‫- الاغ! ‫- همینه!
‫به عنوان یه تکلیف بهم بده. ‫توی شیفت شب تمرینش می‌کنم.
‫لعنت به شیفت شب.
‫- گوپتا... ‫- چیه؟
‫میشه امشب من جات شیفت وایسم؟
‫چرا؟ چی شده؟ به خاطر دانشجوها؟
‫تو تنها کسی نیستی که نیاز ‫داری از تلفن استفاده کنی، رفیق.
‫لعنتی!
‫ببین منو! نه! این‌جوری نیست.
‫- ما فقط یکی دو بار صحبت کردیم. ‫- جدی؟
‫من خیلی اهل حرف زدن نیستم.
‫بایرون، تاگور، کیتس...
‫این اسم‌ها برات آشناست؟
‫معلومه، همسایه‌هامن.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫من بهتر از اونا می‌نویسم.
‫- می‌خوای یه شعر برات بخونم؟ ‫- اوهوم.
‫رسیدن به تو...
‫از اون شعرها نیست، بذار تمومش کنم.
‫گوش کن.
‫رسیدن به تو...
‫تنها آرزوی قلب من است.
‫رسیدن به تو، ‫تنها آرزوی قلب من است.
‫اما این آرزو را اصرار مپندار.
‫این تنها درخواستی ساده است.
‫همین الان نوشتمش.
‫دیوونه‌ی دوست‌داشتنی!
‫خب...
‫بقیه‌ش رو...
‫بقیه‌ش رو حضوری برات بخونم؟
‫بیا پیشم.
‫اگه بترسی، عملی نمیشه. ‫ولی اگه نترس باشی، اصلا کاری نداره.
‫باشه؟ خونسرد باش. ‫هیچ‌کس شک نمی‌کنه.
‫- باشه. ‫- فهمیدی؟
‫- ولی من می‌ترسم... ‫- هوی!
‫- درست میشه. ‫- چطوری آخه؟
‫اگه ما انجامش ندیم، پس کی انجام بده؟
‫نترس، خب؟
‫هوا گرمه ولی قابل تحمله.
‫- راست میگه. ‫- کسی هم خیلی حواسش نیست.
‫- درسته. ‫- کسی از خانواده‌ت نمیاد؟
‫برادرم میاد، نگران نباش.
‫یه چیزی رو یادت باشه.
‫خب، بچه‌های دانشگاه. اوضاع از چه قراره؟
‫من گارویت دوگالم.
‫لیسانس بازرگانی دارم.
‫از دانشکده بازرگانی شری رام.
‫شری رام؟
‫پس اینجا چیکار می‌کنی؟
‫آدم کشتم.
‫حالا بگین ببینم چی شده.
‫می‌خوایم از اینجا فرار کنیم.
‫تو هم همراهمون میای؟
‫دادگاه عالی درخواستِ تجدید ‫نظر مقبول بات رو قبول کرده.
‫باید از بند اعدامی‌ها بیاریمش بیرون.
‫[پرونده‌ی مقبول بات علیه دولت دهلی]
‫[حکم]
‫ولی چطوری بذاریمش بین بقیه زندونی‌ها؟
‫اون یه تروریسته. ‫یه مامور از بخش جنایی رو کشته.
‫یا کاری می‌کنه همه زندانی‌ها علیه‌ش بشن
‫یا علیه ما بشن.
‫و قربان...
‫فقط اون نیست...
‫باید اون دوتا برادر، کارتار ‫و اوجاگار رو هم منتقل کنیم.
‫بسم الله.
‫آقای تومار؟
‫ما ترتیبش رو میدیم، قربان.
‫حکم دادگاهه، چاره‌ای نداریم.
‫- منگات. ‫- قربان.
‫هنوزم آبیه.
‫سونیل.
‫جای خوبیه، جناب زندان‌بان.
‫یه روز با همدیگه بدمینتون بازی می‌کنیم.
‫حتما. چرا که نه؟
‫آقای پرتاپ، لطفا سلولش رو بهش نشون بدین.
‫بله قربان. همراهم بیایین.
‫دوگال.
‫قربان، مقبول بات قراره اینجا بمونه؟
‫تا زمانی که تاریخ اعدامش قطعی بشه.
‫قربان، عمرا اعدامش کنن.
‫باور کنین.
‫دولت ازش استفاده می‌کنه تا ‫با مردم کشمیری مذاکره کنه.
‫حالا می‌بینین.
‫چه زود با اون دانشجوها رفیق شدی.
‫بله قربان.
‫من انگلیسی بلدم و راحت‌تر ‫باهاشون صحبت می‌کنم.
‫میگن می‌خوان از زندان فرار کنن.
‫نه! دارن شوخی می‌کنن!
‫قیافه‌هاشون رو ببینین!
‫بیایین جلو تا مهر بخورین.
‫آستین‌هات رو بزن بالا. ‫یالا برو توی صفِ مُهر.
‫- قربان! ‫- بله؟
‫- هفت نفرن. ‫- هفت نفر؟
‫بیخیال بابا!
‫هر دانشجو فقط می‌تونه ‫دوتا ملاقاتی داشته باشه.
‫کله محله‌ رو برداشتی آوردی!
‫یالا! عجله کنین!
‫یالا! برین!
‫خوبه! راه برین!
‫یه سریا تعدادشون زیاد ‫بود واسه همین هدیه آوردن.
‫قربان!
‫منگات.
‫بگیرش.
‫قربان.
‫اینا صورتحساب‌های فروشگاهِ زندانه.
‫حتما. بذار ببینم.
‫قربان، هر دوی ما رو توی یه بند گذاشتن.
‫لطفا بذارین‌مون توی بندهای جداگونه.
‫چرا؟
‫برین، برین غذاتون رو بگیرین.
‫این دوتا بردار اینقدر توی ‫بند اعدامی‌ها کنار هم بودن
‫که دیگه نمی‌تونن همدیگه رو تحمل کنن.
‫و اون دکتر جین
‫که اجیرشون کرد تا زنِ سابقش رو بکشن
‫خوش و خرم داره به عنوان ‫کتابدار زندان زندگی می‌کنه.
‫و هر وقت دلش بخواد توی اتاق ‫ملاقات با نامزدِ جدیدش قرار می‌ذاره.
‫آقا سونیل، از این‌جور ماجراها توی تیهار زیاده.
‫ماجراهایی که نه کسی به زبون میاره
‫و نه کسی دوست داره بشنوه.
‫خیلی‌ها به ناحق اینجا زندونی شدن
‫سال‌هاست که به خاطر نداشتن پول ‫وثیقه، گوشه زندان دارن عذاب می‌کشن.
‫هر زندانی‌ای که اینجا می‌بینی
‫به احتمال زیاد بی‌گناهه.
‫ولی با این‌حال
‫سطح زندگی، تغذیه، نوع فعالیت‌ها و ‫کارش، نه بر اساس جرمی که مرتکب شده،
‫بلکه بر اساس میزان ثروتش مشخص میشه.
‫اغلب‌شون آدمای گمنامی هستن.
‫توی این سال‌ها زندان‌بان‌های زیادی ‫اومدن و رفتن
‫ولی هیچ‌کدوم‌شون هیچ‌وقت
‫به فکر بهتر کردن شرایط زندان نبودن.
‫آقای ساینی، یه نفر به ‫تنهایی چیکار می‌تونه بکنه؟
‫تا حالا توی تیهار طاووس دیدی؟
‫- طاووس؟ ‫- بله.
‫اینجا فقط مار نداره.
‫یه دونه طاووس هم هست.
‫و اگه یه دونه طاووس ‫می‌تونه اینجا رو زیبا کنه...
‫خب شما هم می‌تونین.
‫می‌تونی به هر چی می‌خوای برسی.
‫اینجا چه خبره؟
‫چند نفر فرار کردن؟
‫180 نفر قربان.
‫- کسی نمی‌دونه چطوری این اتفاق افتاده. ‫- منگات هم اومد.
‫منگات.
‫گوش کن. نگران نباش، خب؟ ‫درستش می‌کنیم.
‫نگران نباش. در رو باز کن. ‫اون در کوفتی رو باز کن.
‫منو هم مثل رئیس قبلی پرت ‫می‌کنن بیرون. لعنت به این زندگی.
‫تازه این دانشجوها اسمِ جعلی به پلیس دادن.
‫یاسر عرفات، جوزف استالین،
‫چه گوارا، ممتاز محل.
‫مسئولیت دانشجوها با تو بود.
‫بله قربان.
‫تا فردا صبح گزارش کامل باید برسه به دستم.
‫اینکه چطوری فرار کردن و کی مقصر ‫بوده. همه‌چی کامل با جزئیات باشه.
‫اگه به دستم نرسه،
‫می‌فرستمت به همون دهاتی که ازش اومدی
‫تا بقیه عمرت رو کشاورزی کنی، عوضی.
‫یالا، یه بار دیگه.
‫فکر کردی کی هستی؟
‫نمی‌تونی ما رو تهدید کنی، حالیته؟
‫کثافت! اینقدر واسه من تعیین تکلیف نکن!
‫قربان ما که گفتیم چیزی نمی‌دونیم.
‫- بیا ببینم. ‫- قربان، کارتون اشتباهه.
‫- بیا اینجا ببینم کثافت. ‫- منگات.
‫- رفیق! ‫- چیکار می‌کنه؟ جلوش رو بگیرین.
‫حرف بزن، عوضی!
‫قربان، این کار اشتباهه.
‫ببخشید قربان. ما اطلاعی نداریم.
‫چرا ندارین؟
‫وظیفه‌تون اینه که اطلاعات داشته باشین.
‫- می‌دونی چه بلایی می‌تونم سرت بیارم؟ ‫- یه لحظه صبر کنین آقای تومار.
‫با من صحبت کنین.
‫طرف حسابِ شما منم.
‫چرا دارین افرادِ منو تحت فشار می‌ذارین؟
‫افرادِ من به خاطر شماها تحت فشارن.
‫من که باورم نمیشه نگهبان‌هات چیزی ندونن.
‫اگه می‌دونستن که می‌گفتن.
‫چون برخلاف بقیه کارکنان تیهار، ‫افراد من صادق و روراستن.
‫مدراسی‌های عوضی!
‫کثافتِ آشغال!
‫لعنتی! 180 نفر فرار کردن.
‫مگه میشه شماها بی‌اطلاع بوده باشین؟!
‫ما بی‌اطلاعیم قربان.
‫اگه چیزی می‌دونستیم بهتون نمی‌گفتیم؟
‫الو؟
‫دستیار گوپتا؟
‫بله.
‫من ویکاس سینها هستم از هندوستان.
‫می‌خوایم خبرِ دانشجوها رو منتشر کنیم.
‫اظهار نظری دارین؟
‫آقای ویکاس، من که بهتون گفتم.
‫نمی‌تونم اطلاعات بیشتری بهتون بدم.
‫ممنون قربان.
‫- الو؟ ‫- حالت چطوره جناب زندان‌بان؟
‫بعدا باهات حرف می‌زنم.
‫چیزی شده؟
‫نمی‌تونی به من بگی؟
‫نه.
‫آهان. پس بهم اعتماد نداری؟
‫- نمی‌تونی به همین راحتی اعتماد... ‫- شماره‌ت رو بهم بده.
‫من بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫بگو ببینم.
‫4-6-0-8-0.
‫بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫اگه کتک کارساز بود، تا الان حلش کرده بودم.
‫یه کاری بکن مرد. فقط...
‫نمی‌دونم، چوب جادوت رو تکون بده یا چیزی. ‫فقط یه کاری کن.
‫وگرنه منگات بیچاره میشه.
‫بیا تو.
‫در بازه.
‫عجب شاهکاری کردن، نه؟
‫یکی از بهترین فرارهای تاریخه.
‫خوشحالم که توی این اوضاع سخت
‫به یادِ من افتادین.
‫گمونم تا فردا وقت دارین، درسته؟
‫آره.
‫مرسی.
‫اگه...
‫اگه تو...
‫می‌خواستی نقشه این فرار رو بریزی
‫چطور انجامش می‌دادی؟
‫اگه جای من بودی.
‫کاش من واقعا جای شما بودم، جناب زندان‌بان.
‫یه نفر می‌تونه بی‌سر و صدا فرار کنه.
‫ولی اینکه 180 نفر با هم غیب‌شون بزنه...
‫باید یه چیز راحت باشه...
‫مثل حقه‌ی جادوگری.
‫می‌دونی، وقتی همه
‫بیدارن ولی در عین حال خوابن
‫مثل وقتی که شما خواب ‫بودین و اونا فرار کردن.
‫بذار یه نصیحتی بکنم.
‫یه چیزی که تا آخر عمر آویزه گوشت کنی.
‫می‌دونی، تمام همکارهات،
‫زندانی‌هات،
‫آقای ساینیِ پیر
‫مربیِ جدیدت
‫همه می‌خوان حس کنن مهمن.
‫و در حالی که خیلی روی این موضوع تأکید دارن
‫فراموش می‌کنن که چطور
‫به طرف مقابل حس مهم بودن بدن.
‫یادت باشه...
‫اونا برای حل یه مشکل کوچیک
‫از راه‌حل افراطی استفاده می‌کنن.
‫آشغالِ عوضی.
‫قربان، این چه رفتاریه؟ ‫تا کی می‌خواین ما رو بیدار نگه دارین؟
‫دارین ما رو آزار میدین و کتک می‌زنین.
‫حتی اجازه آب خوردن و ‫دستشویی رفتن هم بهمون نمیدین.
‫این رفتار غیرانسانیه، قربان.
‫دهنت رو ببند وگرنه دست و پات رو ‫می‌بندم و تا صبح کتکت می‌زنم، آشغالِ عوضی.
‫قربان به شما نمیاد این‌جوری صحبت کنین.
‫همه رو ببر بیرون
‫یالا. همگی بیرون.
‫- یالا. پاشین. راه بیفتین. ‫- برین بیرون. یالا.
‫یالا! برین بیرون! ‫- بیرون!
‫- نکنه باید دعوت‌نامه براتون بفرستن؟ ‫- تو وایسا!
‫بیرون!
‫- مگه تو با بقیه فرق داری؟ بیرون! ‫- قربان اون یه آدمِ ساده‌ست.
‫- اون چیزی نمی‌دونه. ‫- یالا! راه بیفت!
‫- بیرون! ‫- لطفا کتکش نزنین قربان.
‫برین بیرون!
‫چی گفتی؟
‫دفترچه‌ت رو بردارم؟
‫نمی‌تونین برش دارین قربان.
‫ما این اجازه رو داریم ‫که قلم و کاغذ داشته باشیم.
‫در واقع مقبول بات توی دادگاه ‫درخواست تجدید نظر داد و...
‫قربان.
‫اون...
‫یه مشکل جدی پیش اومده.
‫و هیچ‌کس نمی‌دونه باید چیکار کنه.
‫حتما شما آموزش لازم رو دیدین، درسته؟
‫که توی همچین وضعیتی چطور رفتار کنین.
‫اگه آموزش دیده بودیم که مشکلی نبود.
‫چرا؟
‫آموزش ندیدین؟
‫اسمت چیه؟
‫آنشول جیزوال، قربان.
‫آنشول، حس می‌کنم فقط تو می‌تونی کمکم کنی.
‫منظورتون چیه؟
‫چه کمکی از دستِ من برمیاد قربان؟
‫تو با بقیه فرق داری.
‫مثل اونا نیستی.
‫خاصی.
‫یه نگاه به دستخطت بنداز.
‫بعدا می‌تونی توی نهاد خدمات ‫اداری یا پلیس کار کنی و رئیس بشی.
‫می‌تونی توی تیهار استخدام بشی
‫و یه سیستم آموزشی برای ما درست کنی.
‫این‌جوری امنیت زندان میره بالا.
‫و شاید در این صورت
‫یاد بگیریم چطور توی ‫همچین شرایطی رفتار کنیم.
‫ولی در حال حاضر...
‫بگو ببینم چطور اون دانشجوها فرار کردن؟
‫وقتی ملاقات‌کنندگان اومدن، ‫روی مچ‌شون مهر زدیم.
‫بعدش ملاقات‌کنندگان ‫همون مهر رو دم در نشون دادن و رفتن.
‫نگهبان‌ها هم فقط مهر رو نگاه کردن. ‫تعداد رو نشمردن.
‫به خاطر گرما و عرق، ‫مهر به راحتی می‌تونست
‫به مچ دست دیگری منتقل بشه.
‫قربان، اگه با دقت نگاه کنین،
‫این برعکس مهر اصلیه.
‫ولی قربان مگه کسی با دقت چک کرده بود؟
‫کی متوجه این قضیه شد؟
‫منگات، قربان.
‫منگات.
‫این دفعه فقط بهت اخطار میدم.
‫قربان.
‫جناب تومار.
‫بله؟
‫حداقل پنج‌تا نگهبان و ‫شش‌تا مدراسی رو تعلیق کن.
‫آیا اقدامات موثری هم
‫برای جلوگیری از تکرار ‫این حادثه در نظر گرفته شده؟
‫قراره چیکار کنیم؟
‫این رو هم باید در دستور کار داشته باشیم.
‫بله قربان. من بهش فکر می‌کنم و ‫نتیجه رو به اطلاع‌تون می‌رسونم.
‫تا فردا صبح بهم خبر بده.
‫قربان، زندانیان بند ث به ‫هیچ وجه همچین کاری نمی‌کنن.
‫توی اتاق ملاقاتشون یه حائل گذاشتن که ‫ملاقات کننده‌ها نتونن دسترسی داشته باشن.
‫- خب؟ ‫- قربان، بیایین میز و صندلی‌های
‫بند ب رو جمع کنیم ‫و اونجا هم حائل بذاریم...
‫نمی‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫یه لحظه صبر کن، تومار.
‫چرا نمی‌تونیم این کار رو بکنیم؟
‫قربان اگه زندانیان بند ب رو ناراحت کنیم،
‫روحیه کارمندامون خراب میشه.
‫لطفا بیشتر توضیح بده.
‫قربان.
‫ببینید، کارکنان ما
‫می‌تونن خرج خانواده‌شون رو در بیارن
‫و لباس‌های بهتری برای بچه‌هاشون بخرن اگه...
‫آخه این زندان سیستم خاصِ خودش رو داره.
‫اول بیایین از خودمون در مقابل خارجی‌ها ‫محافظت کنیم.
‫بعدش به مشکلات داخلی رسیدگی می‌کنیم.
‫خب؟
‫سونیل یه کاری کن. ‫با آقا ساینی مشورت کن
‫و یه درخواست بودجه حاضر کن
‫تا توی اتاق‌های ملاقات حائل بذاریم.
‫بله قربان.
‫چشم قربان.
‫دیگه مزاحم‌تون نمیشیم قربان.
‫- قربان! ‫- قربان!
‫قربان.
‫سونیل، تو بمون.
‫بقیه برن.
‫قربان.
‫بشین سونیل.
‫- بشین. ‫- قربان.
‫چندتا پروپوزال پژوهشی ‫از دانشکده های مختلف مونده
‫که هنوز بررسی نشدن.
‫یکی رو انتخاب کن و مقدماتش رو فراهم کن.
‫هدفمون اینه که یه زندان مدرن داشته باشیم
‫که توش فضایی برای یادگیری ‫و کنجکاوی علمی فراهمه.
‫می‌تونی از پسش بربیای؟
‫بله قربان.
‫بسپرینش به من. خودم درستش می‌کنم.
‫- آقا پرتاپ. ‫- بله قربان؟
‫یکی رو بفرست پیش دستگاه روغن‌گیری، ‫اون یکی رو بفرست پیش نجار.
‫- بله قربان. ‫- حله؟
‫ببینید...
‫عوض کردن بندتون امکان‌پذیر نیست.
‫ولی می‌تونین جدا از هم کار کنین.
‫به مرور زمان، ذهنتون آروم می‌گیره.
‫ممنون آقا.
‫بریم.
‫قربان.
‫ما معمولا درخواست‌های زیادی دریافت می‌کنیم
‫ولی از مالِ شما خوشمون اومد و تأیید شد.
‫خوبه که دانشجوها به تیهار علاقه‌مند شدن.
‫ممنون قربان.
‫ضمنا، همه مدارک باید قبل از استفاده ‫به تایید ما برسن.
‫و هیچ‌چیزی رو نباید با ‫رسانه‌ها در میون بذارین.
‫- چشم قربان. ‫- بسیارخب.
‫دوگال، ایشون کاویتا سونی ‫هستن از دانشگاه ایندراپرستا.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من گارویت دوگال هستم.
‫لیسانس بازرگانی از دانشکده ‫بازرگانی شری رام دارم.
‫موضوع تحقیق‌شون تویی و ‫باید باهاشون همکاری کنی.
‫شما کارتار و اوجاگار رو ‫فرستادی توی کارگاه زندان کار کنن؟
‫اول از بند اعدامی‌ها اومدن بیرون ‫و حالا اینقدر آزادی عمل دارن.
‫من نگران امنیتم هستم.
‫منم نگرانِ
‫ملاقات‌های مخفیانه‌تون با نامزدتون هستم.
‫فکر نکنم دیگه به این راحتیا باشه.
‫ببینم حالا چطور می‌خوای با ‫نامزدجونت قرارمدار بذاری!
‫عزیزم؟
‫امروز چقدر زود بیدار شدی.
‫باید قوی بشم!